II SA/Op 551/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 24 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie wykonania "Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012 – 2017" oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A Spółkę z o.o. w [...], reprezentowaną przez pełnomocników, jest przepis § 1 uchwały Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 24 czerwca 2014 r., Nr [...], zmieniającej uchwałę Nr [...] tego organu z dnia 28 sierpnia 2012 r., w sprawie wykonania "Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017". Powyższa skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym: B Spółka z o.o. w [...] (dalej: Spółka B) wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2014 r. wystąpiła do Zarządu Województwa Opolskiego o podjęcie uchwały zmieniającej uchwałę w sprawie wykonania "Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017" w związku z zakończeniem budowy i rozpoczęciem użytkowania Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych (RIPOK). Spółka podała, że na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w [...] wybudowała instalację mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (dalej w skrócie: "MBP") oraz instalację do kompostowania odpadów zielonych selektywnie zebranych. Zdolność przetwarzania MBP dla części mechanicznej i biologicznej wynosi odpowiednio 70 tys. Mg/rok oraz 16 tys. Mg/rok, natomiast zdolność przetwarzania instalacji do kompostowania - 1,0 tys. Mg/rok. Spółka wskazała, że instalacje te zostały wpisane do "Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017", przyjętego uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 28 sierpnia 2012 r., jako Regionalne Instalacje Przetwarzania Odpadów Komunalnych (RIPOK) - do wybudowania przez Związek Międzygminny [...] w [...]. Spółka B wyjaśniła, że posiadana przez ten Związek decyzja z dnia 14 stycznia 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia obejmującego ww. instalacje została przeniesiona na jej rzecz decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 27 sierpnia 2013 r. W dniu 24 czerwca 2014 r. Sejmik Województwa Opolskiego podjął na podstawie art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596, z późn. zm.) oraz art. 38 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, z późn. zm.) uchwałę Nr [...] zmieniającą uchwałę w sprawie wykonania "Planu Gospodarki Odpadami Województwa Opolskiego na lata 2012-2017". Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 30 czerwca 2014 r., pod poz. 1587. W § 1 tej uchwały postanowiono, że nowe brzmienie otrzymuje tabela nr 2 zawarta w uchwale Nr [...] Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 28 sierpnia 2012 r. w sprawie wykonania "Planu Gospodarki Odpadami Województwa Opolskiego na lata 2012-2017, zmienionej uchwałami Sejmiku Nr [...] z dnia 26 listopada 2013 r. oraz Nr [...] z dnia 20 grudnia 2013 r. W wyniku tej zmiany, w zakresie instalacji MBP i kompostowni do odzysku odpadów zielonych, jako funkcjonującą regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych na obszarze Regionu Południowo-Wschodniego, poza instalacją i kompostownią zlokalizowaną na terenie Składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w [...], uznano instalację MBP i kompostownię zlokalizowaną na terenie Składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w [...]. W uzasadnieniu uchwały przedstawiono ustalenia co do sposobu przetwarzania odpadów, procesu kompostowania oraz wydajności instalacji. Wskazano również, że zapisy dotyczące obu instalacji zostały uwzględnione w decyzji Marszałka Województwa Opolskiego z dnia 21 marca 2014 r., którą udzielono Spółce B pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do składowania odpadów innych niż niebezpieczne, z wyłączeniem odpadów obojętnych, o zdolności przyjmowania maksymalnie 50000 Mg/rok, tj. 200 Mg/dobę oraz instalacji pozostałych. Zgłaszane Regionalne Instalacje Przetwarzania Odpadów Komunalnych (RIPOK), tj. instalacja do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów i kompostownia odpadów zielonych uzyskały też pozwolenie na użytkowanie na mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia 16 maja 2014 r., a kontrola dokonana przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] nie wykazała żadnych nieprawidłowości związanych z eksploatacją posiadanych instalacji i stanem prawnym posiadanych decyzji, jak też błędów w prowadzeniu procesów technologicznych na instalacjach RIPOK. Pismem z dnia 25 lipca 2014 r. A Spółka z o.o. w [...] (dalej: Spółka A lub skarżąca), powołując się na przepis art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, wezwała Sejmik Województwa Opolskiego do usunięcia naruszenia prawa oraz jej interesu prawnego i uprawnień zapisem § 1 ww. uchwały z dnia 24 czerwca 2014 r., Nr [...], przez uchylenie tej uchwały. Wskazała, że jest przedsiębiorstwem prowadzącym działalność w zakresie gospodarki odpadami, w tym prowadzi instalację posiadającą status regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK) na terenie Składowiska w [...] i jest ujęta w "Planie Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017", zwany dalej "Planem Gospodarki Odpadami". Wywiodła, że kwestionowana uchwała bezpośrednio reguluje jej sytuację prawną jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność z zakresu gospodarki odpadami, co powoduje, że również przedmiotowa uchwała zmieniająca dotyczy jej sytuacji prawnej i narusza jej interes prawny, wprowadzając zmianę poprzez nadanie statusu RIPOK inwestycji wybudowanej przez Spółkę B. Spółka wywodziła, że dokonana zmiana narusza jej interes prawny w zakresie równego dostępu do usług dotyczących gospodarowania odpadami, wynikający z zasady równego dostępu do wykonywania działalności gospodarczej w tym zakresie. Zdaniem Spółki A, w toku procedowania nad uchwałą doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, gdyż Sejmik nie stosował wobec wszystkich podmiotów takich samych kryteriów warunkujących nadanie statusu RIPOK. Objęta uchwałą instalacja - odmiennie niż instalacja Spółki A - nie spełnia wymagań dla uzyskania nadanego jej statusu, została wybudowana na podstawie projektu zawierającego wadliwe uzasadnienie, sprzeczne ze stanem faktycznym i ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a przed podjęciem uchwały nie zweryfikowano, czy został faktycznie przeprowadzony rozruch technologiczny. Instalacja ta jest niekompletna, a jej budowa nie została zakończona w rozumieniu art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach, z uwagi na dopiero organizowany przetarg na dzierżawę kabiny sortowniczej przez Spółkę B, która jest innym podmiotem zarządzającym niż określony w decyzji środowiskowej Związek Międzygminny [...], a ponadto złożyła wadliwy wniosek o zmianę uchwały, gdyż w tej dacie nie posiadała pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków z instalacji, zaś decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie była ostateczna w związku z toczącym się postępowaniem odwoławczym. W dniu 27 sierpnia 2014 r. Sejmik Województwa Opolskiego podjął uchwałę Nr [...] o nieuwzględnieniu wezwania Spółki A do usunięcia naruszenia prawa. Organ stwierdził, że postępowanie poprzedzające podjęcie kwestionowanej uchwały zostało przeprowadzone właściwie i zgodnie z przepisami prawa, a zarzuty stawiane przez Spółkę nie mogą stanowić podstawy uchylenia kwestionowanej uchwały. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek o zmianę uchwały został zweryfikowany przed przedstawieniem projektu uchwały radnym, w zakresie zakończenia budowy regionalnych instalacji, przy czym wobec wszystkich zarządzających - w tym Spółki A - przy rozpatrywaniu wniosków stosowano takie same wymagania w zakresie wymaganej dokumentacji, nie żądano przy tym pozwolenia wodnoprawnego. Sporne instalacje Spółki B są kompletne, co ustalono w trakcie oględzin i spełnione są wymagania dotyczące jakości przetwarzania odpadów określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1052), jak też dotyczące najlepszej dostępnej techniki lub technologii (BAT), o której mowa w art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska. Poza tym wskazano, że od decyzji o pozwoleniu na użytkowanie inwestor nie wniósł odwołania, a uczyniła to Spółka A, która nie jest stroną postępowania, stąd pozwolenie to stało się ostateczne. Powyższa uchwała została doręczona Spółce A w dniu 29 sierpnia 2014 r., co wynika z zapisów w książce podawczej. W obszernej skardze, złożonej w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Opolskiego w dniu 29 września 2014 r., Spółka A powtórzyła i rozwinęła zarzuty przedstawione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, że zaskarżona uchwała została podjęta wadliwie, gdyż instalacja Spółki B błędnie została uznana za funkcjonujący RIPOK w rozumieniu art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach na obszarze Regionu Południowo-Wschodniego Gospodarki Odpadami Komunalnymi Województwa Opolskiego. Skarżąca wniosła o stwierdzenie przez Sąd nieważności zaskarżonej uchwały w całości, zarzucając naruszenie następujących przepisów: - art. 38 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach w zw. z art. 18 pkt 20 ustawy o samorządzie województwa, przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na podjęciu zaskarżonej uchwały pomimo, że budowa spornej instalacji nie została zakończona w kształcie opisanym i ujętym w "Planie Gospodarki Odpadami", tj. wynikającym z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 14 stycznia 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie Regionalnego Centrum Zagospodarowania i Unieszkodliwiania Odpadów w [...]" według wariantu I; - art. 38 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach w zw. z art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 48 ustawy Prawo ochrony środowiska, przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że sporna instalacja stanowi zakład zagospodarowania odpadów, pomimo że urządzenia wchodzące w skład instalacji są jedynie dzierżawione przez Spółkę B na okres kilku miesięcy, a następnie demontowane, w związku z czym nie mogą być uznane za stacjonarne urządzenia techniczne; - art. 38 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach, przez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez zaniechanie sprawdzenia, czy sporna instalacja spełnia kryterium zdolności przerobowej zapewniającej przyjmowanie i przetwarzanie odpadów z obszaru, z którego zgodnie z ustaleniami zawartymi w "Planie Gospodarki Odpadami" instalacja ta miała przyjmować odpady; - art. 38 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach w zw. z art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska, przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że sporna instalacja stanowi RIPOK, pomimo że nie spełnia ona określonych wymagań najlepszej dostępnej techniki, do których odsyłają art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach, art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz "Plan Gospodarki Odpadami"; - art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 in fine w zw. z art. 59 ust. 1-2 w zw. z art. 59a ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 211 ust. 1 w zw. z art. 181 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 182 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 122 ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo wodne, przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że budowa spornej instalacji została "zakończona", pomimo że w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały nie zostały jeszcze uzyskane wszystkie wymagane prawem pozwolenia, jak pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków z tej instalacji do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innego podmiotu - spółki C Sp. z o.o. w [...]; - art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach w zw. z art. 55 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 16 § 1 w zw. z art. 130 § 1 i 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że budowa spornej instalacji została "zakończona", pomimo tego, że w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały Spółka B nie posiadała ostatecznego pozwolenia na użytkowanie instalacji; - art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach w zw. z § 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na podjęciu zaskarżonej uchwały pomimo braku wykazania, że sporna instalacja spełnia wymogi w zakresie parametru AT4, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu dokonania wszechstronnej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenia, czy instalacja Spółki B jest instalacją spełniającą kryteria wymagane dla uznania jej za RIPOK, w tym te wynikające z ustawy o odpadach oraz z "Planu Gospodarki Odpadami". Poza tym Spółka A wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodu uzupełniającego z dołączonych do skargi dokumentów, oznaczonych jako załączniki nr 8 - 17 i nr 19, a także zasądzenie kosztów postępowania oraz o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z opinii biegłego na okoliczność, że instalacja Spółki B nie spełnia wymagań przewidzianych dla regionalnej instalacji przetwarzania odpadów w rozumieniu art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach, a w szczególności wymagań BAT. Uzasadniając swą legitymację do wniesienia skargi skarżąca Spółka zaznaczyła spełnienie wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa i wskazała, że na mocy uchwały Sejmiku Województwa Opolskiego Nr [...] z dnia 20 grudnia 2013 r., prowadzona przez nią instalacja mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów zlokalizowana na terenie Składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w [...], została ujęta w uchwale wykonawczej jako funkcjonująca RIPOK na obszarze Regionu Południowo-Wschodniego Gospodarki Odpadami Komunalnymi Województwa Opolskiego. Do dnia wejścia w życie zaskarżonej uchwały instalacja skarżącej była jedyną funkcjonującą RIPOK na obszarze tego Regionu, co wiązało się z wykonywaniem przez skarżącą określonych uprawnień i obowiązków w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, wynikających w szczególności z ustawy o odpadach oraz z ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399, z późn. zm.), a także z "Planu Gospodarki Odpadami". Skarżąca wywiodła, że zgodnie z ustaleniami tego Planu od dnia 1 stycznia 2013 r. wszystkie odpady komunalne zmieszane o kodzie 20 03 01 wytworzone na obszarze każdego z czterech wydzielonych w tymże Planie Regionów Gospodarki Odpadami Komunalnymi, miały trafiać wyłącznie do RIPOK funkcjonujących na obszarze tego konkretnego Regionu. Z tego względu, z uwagi na treść art. 9e pkt 2 i art. 91 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, do dnia wejścia w życie zaskarżonej uchwały skarżąca Spółka była więc uprawniona, a zarazem zobowiązana przyjmować do prowadzonej przez siebie instalacji wszystkie zmieszane odpady komunalne i odpady zielone wytworzone na obszarze Regionu Południowo-Wschodniego. Jako jedyna była też zobowiązana, a zarazem uprawniona zawierać umowy na zagospodarowanie zmieszanych odpadów komunalnych i odpadów zielonych z podmiotami odbierającymi odpady wytworzone na obszarze tego Regionu. Wobec wejścia w życie zaskarżonej uchwały, stosownie do zapisów "Planu Gospodarki Odpadami", gminy wchodzące w skład Związku Międzygminnego [...] są natomiast aktualnie zobowiązane kierować strumień odpadów do instalacji regionalnej w [...]. Z kolei w przypadku odmowy przyjęcia odpadów przez instalację Spółki B, z powodu awarii lub innych przyczyn, odpady te w pierwszej kolejności zobowiązana jest aktualnie przyjąć instalacja skarżącej, a w przypadku braku możliwości ich przyjęcia przez skarżącą - wskazane w uchwale wykonawczej instalacje zastępcze. Skarżąca Spółka podniosła, że od chwili wejścia w życie zaskarżonej uchwały na obszarze Regionu Południowo-Wschodniego istnieją dwie funkcjonujące RIPOK, a zatem podjęcie zaskarżonej uchwały wpływa w zasadniczy sposób na zakres uprawnień i obowiązków, wynikających dla skarżącej - jako podmiotu prowadzącego RIPOK - z ustawy o odpadach, ustawy o utrzymaniu czystości oraz "Planu Gospodarki Odpadami". Zaskarżona uchwała pozbawia bowiem Spółkę A możliwości prowadzenia jej dotychczasowej działalności w zakresie, w jakim była ona do tego uprawniona, a jednocześnie zobowiązana, jako prowadząca jedyną w Regionie Południowo-Wschodnim instalację regionalną uprawnioną i zobowiązaną do przyjmowania wszystkich zmieszanych odpadów komunalnych z obszaru Regionu. Według skarżącej Spółki, interes prawny w zaskarżeniu uchwały, mocą której nadano instalacji status RIPOK, przysługuje podmiotom zarządzającym innymi RIPOK na terenie tego samego regionu gospodarki odpadami. Skarżąca podkreśliła również, że poniosła znaczne wydatki na wybudowanie i wyposażenie instalacji przetwarzania odpadów komunalnych spełniającej wszelkie wymogi najlepszej techniki, a spełnienie tych wymagań było i jest od niej egzekwowane, podczas gdy w odniesieniu do innych, wybranych instalacji wymogi te nie są przestrzegane. W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa Opolskiego wniósł o oddalenie skargi oraz o oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i dowodów z części wskazanych przez skarżącą dokumentów. W obszernym uzasadnieniu ustosunkował się do poszczególnych zarzutów skargi, przytaczając argumentację podawaną w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na tej podstawie stwierdził, że postępowanie w sprawie wydania zaskarżonej uchwały z dnia 24 czerwca 2014 r., zmieniającej uchwałę w sprawie wykonania "Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017", zostało przeprowadzone właściwie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto organ wniósł o dopuszczenie dowodu z szeregu dokumentów powoływanych w odpowiedzi na skargę, w tym z wniosku Spółki B z dnia 18 kwietnia 2014 r. wraz z załącznikami i pisma z dnia 16 maja 2014 r., będącego uzupełnieniem tego wniosku wraz z licznymi załącznikami. W toku postępowania sądowoadministracyjnego B Spółka z o.o. z siedzibą w [...] złożyła wniosek, zawarty w piśmie dnia 25 listopada 2014 r., o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. W piśmie z dnia 3 lutego 2015 r., stanowiącym replikę na odpowiedź organu, Spółka A podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, w tym wnioski i zarzuty zawarte w skardze oraz dodatkowo wniosła o przeprowadzenie dowodu z kolejnych pism. Kwestionując twierdzenia organu przedstawiła dodatkowe argumenty na potwierdzenie niezakończenia budowy spornej instalacji w kształcie wynikającym z "Planu Gospodarki Odpadami" i decyzji środowiskowej z 2011 r. oraz wykonania jedynie pierwszego etapu przewidzianych prac, tymczasowego charakteru tej instalacji, niespełnienia wymagań w zakresie mocy przerobowej oraz najlepszej dostępnej techniki (BAT), nieposiadania ostatecznego pozwolenia na użytkowanie oraz pozwolenia wodnoprawnego, niewykazania spełnienia przez sporną instalację wymogów w zakresie współczynnika AT4. Ponadto skarżąca Spółka podtrzymała stanowisko odnośnie nieprawidłowego prowadzenia postępowania przed podjęciem zaskarżonej uchwały. Kwestionując spełnienie przez instalację Spółki B wszystkich wymogów ustawowych, jako szczególnie istotne naruszenie prawa wskazała również całkowite pominięcie przez organ, że w istocie jest to zupełnie inna instalacja niż określona w "Planie Gospodarki Odpadami". Przy piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2015 r. skarżąca Spółka przedłożyła sprawozdanie dotyczące odbioru i zagospodarowania odpadów z gmin [...], [...] i [...], należących do Związku Międzygminnego [...], za III i IV kwartał 2014 r., sporządzone przez D Sp. z o.o. w [...], na potwierdzenie, że sporna instalacja nie spełnia kryterium wystarczającej mocy przerobowej i w rezultacie nie gwarantuje uzyskiwania przez gminę, z terenu których odpady są kierowane do tej instalacji, wymaganego przepisami poziomu odzysku odpadów, a tym samym, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszaniem prawa. Skarżąca wniosła też o przeprowadzenie przez Sąd dowodu uzupełniającego z tych dokumentów. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania B Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W odpowiedzi na pismo procesowe skarżącej Spółki z dnia 10 lutego 2015 r. organ w piśmie procesowym z dnia 20 marca 2015 r. podtrzymał stanowisko odnośnie braku naruszenia obiektywnego porządku prawnego zaskarżoną uchwałą. Dodatkowo podniósł, że skarżąca Spółka nie wykazała swojego interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny, tj. nie wykazała, w jaki sposób doszło do naruszenia jej prawem chronionego uprawnienia, polegającego na zaistnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a indywidualnie, prawnie chronioną sytuacją prawną. Wnosząc o oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z przedłożonych przez skarżącą Spółkę sprawozdań kwartalnych, wyjaśnił z kolei, że marszałek województwa i wojewódzki inspektor ochrony środowiska weryfikują dane w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 9q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Właściwa weryfikacja dotyczy zatem sprawozdań pochodzących od właściwych organów, natomiast sprawozdania przedłożone przez stronę skarżącą nie są materiałem podlegającym ocenie. W dalszej części pisma organ przedstawił z kolei swoje stanowisko w odniesieniu do argumentów podniesionych przez skarżącą w piśmie z dnia 3 lutego 2015 r. W piśmie procesowym z dnia 24 marca 2014 r. uczestnik postępowania - Spółka B przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi oraz o oddalenie wniosków dowodowych skarżącej Spółki A. Przychylając się w całości do stanowiska Sejmiku Województwa Opolskiego, wniosła o przeprowadzenie dowodów wskazanych przez organ. W piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2015 r., stanowiącym załącznik do protokołu z rozprawy strona skarżąca podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko ustosunkowała się do pisma procesowego organu z dnia 20 marca 2015 r. i w tym zakresie, w odniesieniu do swojego interesu prawnego, podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze, wywodząc na podstawie orzecznictwa, że podmiotowi zarządzającemu regionalną instalacją przysługuje interes prawny w zaskarżeniu uchwały nadającej status RIPOK innej instalacji na obszarze tego samego regionu gospodarki odpadami. Na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. pełnomocnicy stron postępowania podtrzymali stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ustawowy zakres kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych ograniczony zatem został wyłącznie do oceny legalności, co oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości lub słuszności. Z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm., dalej zwanej P.p.s.a.), wynika natomiast, że przedmiotowy zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 P.p.s.a.). Uwzględniając powyższe założenia, zważyć należy, że skarga w rozpatrywanej spawie została złożona na podstawie art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596, z późn. zm.). Stosownie do treści tego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego (ust. 1). Ponadto, w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 4). W związku z powyższym wskazać w tym miejscu przyjdzie, iż do skargi wniesionej na podstawie art. 90 ustawy o samorządzie województwa zastosowanie będzie miał przepis art. 53 § 2 P.p.s.a., z którego wynika trzydziestodniowy termin na złożenie takiej skargi, liczony od daty doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w przypadku braku odpowiedzi skargę wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. W pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu było więc zbadanie, czy skarga wniesiona przez skarżącą Spółkę A w [...] podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy zostały spełnione warunki formalne do jej skutecznego złożenia (bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzedzające wniesienie skargi oraz zachowanie terminu do jej wniesienia). Stwierdzenie spełnienia powyższych wymogów formalnych pozwala na dalsze badanie skargi, w aspekcie legitymacji do jej wniesienia, a dopiero pozytywne ustalenie w tym zakresie otwiera możliwość dokonania przez Sąd oceny zasadności skargi pod względem merytorycznym. Podnieść przy tym trzeba, że ustalenie braku legitymacji procesowej po stronie wnoszącego skargę jest przesłanką materialnoprawną i z tego względu skutkuje oddaleniem skargi, a nie jej odrzuceniem. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi przepis § 1 uchwały Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 24 czerwca 2014 r., Nr [...], zmieniającej uchwałę Nr [...] tego organu z dnia 28 sierpnia 2012 r. w sprawie wykonania "Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017", na mocy którego status regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych dla Regionu Południowo-Wschodniego Województwa Opolskiego przyznany został zlokalizowanym na terenie Składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w [...] instalacjom mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych oraz do kompostowania odpadów zielonych selektywnie zebranych B Sp. z o.o. Zaskarżoną uchwałę niewątpliwie zaliczyć należy do uchwał z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu ustawy o samorządzie województwa, a przy tym uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami jest aktem prawa miejscowego, co wynika jednoznacznie przepisu art. 38 ust. 4 ustawy o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.), powołanego w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały. Powyższe okoliczności rzutują na ocenę, że rozpoznanie skargi wniesionej na ten akt pozostaje w kompetencji sądu administracyjnego. Ponadto, skarga jest dopuszczalna także z uwagi na dochowanie przez skarżącą Spółkę wymogów formalnych. Analiza przesłanego materiału dokumentacyjnego sprawy dowodzi, że Sejmik Województwa Opolskiego - pismem z dnia 25 lipca 2014 r. - został wezwany przez skarżącą Spółkę do usunięcia naruszenia prawa, przez co wyczerpano tryb uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia. Natomiast skarga została wniesiona w terminie wymaganym przepisem art. 53 § 2 P.p.s.a. Wobec faktu, że uchwałę Nr [...] Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 27 sierpnia 2014 r. doręczono skarżącej w dniu 29 sierpnia 2014 r., ostatni dzień trzydziestodniowego terminu, liczonego od dnia doręczenia odpowiedzi nieuwzględniającej wezwania, przypadał na 28 września 2014 r., będący niedzielą, tj. dniem ustawowo wolnym od pracy. Z tego względu, stosownie do treści art. 83 § 2 P.p.s.a., termin do wniesienia skargi upływał z dniem 29 września 2014 r., w którym złożona została skarga. Przechodząc do oceny w zakresie legitymacji procesowej skarżącej Spółki przypomnieć dla porządku należy, że z treści art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa wynika w sposób jednoznaczny, że uprawnienie do wniesienia skargi na jego podstawie, przysługuje wyłącznie temu podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Pojęciem interesu prawnego jako kryterium legitymacji do wniesienia skargi ustawodawca posługuje się również w art. 50 P.p.s.a. Przepis ten ma z kolei związek z art. 28 K.p.a., według którego interes prawny decyduje o przymiocie strony w postępowaniu administracyjnym. W tym miejscu dodać przyjdzie, że w orzecznictwie na tle art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2013, poz. 594, z późn. zm.), zawierającego tożsamą treść jak komentowany art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, podkreśla się, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na tego przepisu może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone Legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego ma więc jednostka, której prawo lub obowiązki publicznoprawne kształtuje zaskarżony akt. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia prawdopodobnego związku funkcjonalnego o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (np. uchwały) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny osoby wnoszącej skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie istnieje więc, jeżeli nie da się ustalić bezpośredniego wpływu rozstrzygnięcia na jej prawa i obowiązki oparte na konkretnej normie prawnej (por. A. Kisielewicz, Skarga na akt organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w świetle orzecznictwa sądowego, Samorząd Terytorialny, 2003 r., nr 10, s. 69 i nast.). Ponadto, ze sformułowania art. 90 ustawy o samorządzie województwa (jak też art. 101 ustawy o samorządzie gminnym) wynika również, że nie jest to skarga powszechna (actio popularis), służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego (por. wyrok NSA (por. wyroki NSA: z 10 lutego 2015 r., I OSK 2574/14; z 12 marca 2013 r., I OSK 1761/12; z 1 marca 2005 r., OSK 1437/04 oraz z 3 września 2004 r., OSK 476/04, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na gruncie ustawy o samorządzie województwa legitymację w zakresie ochrony porządku prawnego posiada organ nadzoru nad działalnością województwa (art. 82 ust. 1). Służy ona również prokuratorowi lub Rzecznikowi Praw Obywatelskich. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie wojewódzkim, musi wynikać z normy prawa materialnego regulującej treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Z kolei przepisy prawa procesowego stanowią podstawę do wyprowadzenia interesu prawnego lub uprawnienia tylko w razie, gdy występuje bezpośredni związek z autorytatywną konkretyzacją uprawnienia lub obowiązku (por wyrok NSA z 19 czerwca 2012 r., II OSK 790/12, powołana strona internetowa). Brak ochrony w przepisach prawa powoduje, że skarżący podmiot ma wyłącznie interes faktyczny, który nie daje mu legitymacji do zaskarżania aktu organu województwa. W orzecznictwie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego, wskazując się, że o powodzeniu skargi przesądza wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. Przy czym interes ten winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. (por. wyrok NSA z 1 października 2013 r., I OSK 1209/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na gruncie powyższych wywodów podkreślić ponadto należy, że skoro w świetle art. 90 ustawy o samorządzie województwa do wniesienia skargi legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego, a nie tylko zagrożenia naruszeniem, to podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Musi zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę materialnoprawną, wywołując negatywne skutki prawne przez zniesienie, ograniczenie czy uniemożliwienie realizacji prawa, tj. pewnych zagwarantowanych prawem uprawnień. W celu skutecznego zaskarżenia kwestionowanej uchwały skarżąca Spółka A powinna zatem wykazać, że zaskarżona uchwała Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 24 czerwca 2014 r. ingeruje w jej wyraźnie określony, sprecyzowany indywidualny, konkretny, realny oraz osobisty interes prawny bądź w takie samo uprawnienie. W rozpoznawanej sprawie Spółka A w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2014 r. wskazywała, że swój interes prawny wywodzi z faktu, że w ramach działalności gospodarczej w zakresie gospodarki odpadami prowadzi instalację posiadającą status regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK) na terenie Składowiska w [...], ujętej w "Planie Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017" i do dnia wejścia w życie kwestionowanej uchwały należąca do skarżącej instalacja była jedyną na obszarze Regionu Południowo-Wschodniego Województwa Opolskiego. Z tego tytułu zawierała też umowy na zagospodarowanie odpadów, stosownie do art. 9e pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399, z późn. zm.), a zaskarżona uchwała pozbawia ją prowadzenia działalności w zakresie, w jakim była uprawniona i nie jest już jedynym podmiotem na tym terenie. Ponadto, dokonana zmiana narusza jej interes prawny w zakresie równego dostępu do usług dotyczących gospodarowania odpadami, wynikający z zasady równego dostępu do wykonywania działalności gospodarczej w tym zakresie, jak też konstytucyjną zasadę równego traktowania wobec prawa. Oceniając legitymację procesową skarżącej Spółki w kontekście przedstawionych dotychczas rozważań, dotyczących kryterium interesu prawnego oraz jego naruszenia, o których mowa w art. 90 ustawy o samorządzie województwa, zdaniem Sądu, zaskarżoną uchwałą nie został naruszony interes prawny skarżącej Spółki. W tym zakresie zważyć przyjdzie, że w "Planie Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017", przyjętym uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 28 sierpnia 2012 r., jako załącznik do tej uchwały, zawarto m.in. wykaz regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tych regionów, do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn. W tym zakresie jako instalacje regionalne przewidziano m.in. Składowisko Odpadów Komunalnych w [...] - jako instalację istniejącą i konieczną do rozbudowy oraz Miejskie Składowisko Odpadów w [...] jako planowane (w zakresie instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów i instalacji przetwarzania odpadów zielonych i innych bioodpadów) Regionalne Centrum Zagospodarowania i Unieszkodliwiania Odpadów w [...], które miało zostać zrealizowane przez Związek Międzygminny [...]. W Planie określono ponadto, że gminy wchodzące w skład tego Związku będą zobowiązane do kierowania strumienia odpadów do instalacji regionalnej w [...], pod warunkiem jednak, że instalacja ta uzyska pozwolenie na użytkowanie, spełniać będzie wymogi BAT i umożliwi gminom osiągnięcie wymaganych prawem limitów. Harmonogram i koszt realizacji przewidzianych w Planie zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi w Regionie Południowo-Wschodnim przedstawiono w tabeli 6.29, w której wskazano też m.in. na budowę Regionalnego Centrum Zagospodarowania i Unieszkodliwiania Odpadów w [...]. Następnie Sejmik Województwa Opolskiego podjął w dniu 28 sierpnia 2012 r. uchwałę Nr [...] w sprawie wykonania "Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017", w której określił regiony gospodarki odpadami komunalnymi, w tym m.in. Południowo-Wschodni oraz Południowo-Zachodni i wskazał gminy wchodzące w skład poszczególnych regionów (§ 1). Ponadto w § 2 określił regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi tych regionów, do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych w przypadku, gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn, przedstawione w tabeli nr 2, w której odnotowano brak funkcjonujących regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych na terenie Południowo-Wschodniego i Południowo-Zachodniego Regionu Gospodarki Odpadami Komunalnymi, Jednocześnie wskazano cztery instalacje MBP przewidziane do zastępczej obsługi regionów do czasu uruchomienia lub uzyskania przez regionalne instalacje wystarczającej mocy przerobowej do przetwarzania odpadów komunalnych regionów, w tym dla Regionu Południowo-Wschodniego i dla Regionu Południowo-Zachodniego instalację zlokalizowaną na terenie Składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w [...]. W zakresie natomiast kompostowni dla Regionu Południowo-Wschodniego wskazano dwie, a dla Południowo-Zachodniego trzy instalacje przewidziane do zastępczej obsługi regionów do czasu uruchomienia lub uzyskania przez regionalne instalacje wystarczającej mocy przerobowej do przetwarzania odpadów komunalnych regionów, w tym także instalację zlokalizowaną na terenie Składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w [...]. Kolejną uchwałą, Nr [...], z dnia 26 listopada 2013 r., zmieniającą powyższą uchwałę w sprawie wykonania "Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017", Sejmik Województwa Opolskiego ustalił nowe brzmienie tabeli nr 2 w § 2 uchwały, poprzez oznaczenie jako funkcjonującej RIPOK instalacji i kompostowni zlokalizowanej na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w [...] (E – [...] w [...]), wykreśleniu wszystkich wcześniej wskazanych instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi regionów do czasu uruchomienia lub uzyskania przez regionalne instalacje wystarczającej mocy przerobowej do przetwarzania odpadów komunalnych regionów oraz wpisaniu trzech instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi regionów w przypadku, gdy instalacja regionalna ulegnie awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn, w tym także instalacji MBP i kompostowni zlokalizowanej na terenie Składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w [...]. Dalsze zmiany uchwały w sprawie wykonania "Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017" wprowadzone zostały uchwałą Nr [...] z dnia 20 grudnia 2013 i dotyczyły Regionu Południowo-Wschodniego. Polegały na wykreśleniu instalacji MBP i kompostowni zlokalizowanych na terenie Składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w [...] jako instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi regionów i wskazaniu ich jako funkcjonujących RIPOK, a także wykreśleniu pozostałych instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi regionów do czasu uruchomienia lub uzyskania przez regionalne instalacje wystarczającej mocy przerobowej do przetwarzania odpadów komunalnych regionów i wpisaniu ich jako instalacji do zastępczej obsługi w przypadku, gdy instalacja regionalna ulegnie awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn. Natomiast zaskarżoną uchwałą Nr [...] z dnia 24 czerwca 2014 r. Sejmik Województwa Opolskiego, wprowadził kolejne zmiany w odniesieniu do Regionu Południowo-Wschodniego - w zakresie instalacji MBP i kompostowni do odzysku odpadów zielonych, wpisując jako funkcjonującą RIPOK - poza określoną już wcześniej instalacją i kompostownią zlokalizowaną na terenie Składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w [...] - instalację MBP i kompostownię zlokalizowaną na terenie Składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w [...]. Analiza przedstawionych zapisów, zawartych w uchwale w sprawie wykonania "Planu Gospodarki Odpadami Województwa Opolskiego na lata 2012-2017" w wyniku kolejnych zmian kolejnymi uchwałami poprzedzającymi uchwałę zaskarżoną, posiadających rangę aktów prawa miejscowego, prowadzi do wniosku, że uchwała ta nie zawierała norm gwarantujących Spółce A pozycję właściciela jedynej na terenie Regionu Południowo-Wschodniego Województwa Opolskiego regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Normatywne potwierdzenie tego stanowiska zawiera przepis art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach, który przewiduje wyraźnie, że uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami podlega obligatoryjnej zmianie w przypadku zakończenia budowy regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych określonej w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Dostrzec należy, że w "Planie Gospodarki Odpadami" przewidziana została docelowo jako regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych - obok instalacji skarżącej Spółki, również druga instalacja, zlokalizowana na terenie Składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w [...], a zaskarżona uchwała dotyczy wykonania tego Planu. Tym samym, omawiane przepisy zaskarżonej uchwały nie mogły stanowić ochrony prawnej skarżącej Spółki przed możliwością dokonania przez Sejmik zmiany w zakresie liczby regionalnych instalacji na terenie tego samego regionu, zwłaszcza, że do dokonania tego rodzaju zmiany organ stanowiący województwa był zobligowany z mocy prawa. Wprowadzone zmiany nie ingerowały przy tym w przyznane wcześniej skarżącej uprawnienie prowadzenia instalacji posiadającej status regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych na terenie Regionu Południowo-Wschodniego Województwa Opolskiego. Na skutek kwestionowanej uchwały nie zmieniła się wszak ani ranga przypisana instalacji prowadzonej przez Spółkę A, ani zakres terytorialny usług, do których świadczenia skarżąca została uprawniona na podstawie powołanych wyżej przepisów. W omawianym zakresie interesu prawnego skarżącej Spółki nie sposób też wyprowadzić z eksponowanego w skardze faktu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie odzysku i zagospodarowania odpadów na terenie Regionu Południowo-Wschodniego Województwa Opolskiego, gdyż - jak wskazywano wcześniej - własnego, bezpośredniego interesu prawnego (uprawnienia) należy poszukiwać w przepisach prawa. Nie można nie dostrzegać, że przedsiębiorca realizujący usługi w zakresie przetwarzania odpadów komunalnych jest zainteresowany w zachowaniu takich rozwiązań, które zapewniają jego pozycję wyłączności na rynku, co umożliwia osiągnięcie jak najwyższych zysków, jednak tego rodzaju oczekiwania w zakresie uzyskania konkretnych wyników ekonomicznych swej działalności, jak również akcentowane przez skarżącą Spółkę zobowiązania wynikające z zawartych umów na zagospodarowanie odpadów z odbiorcami odpadów, którzy obecnie będą kierować strumień odpadów do innej, konkurencyjnej instalacji, której przyznano status regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych, należy zakwalifikować jako interes faktyczny, a nie jako względnie wąsko pojmowany interes prawny, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie wojewódzkim. Jak podkreślono na wstępie, do wniesienia skargi nie legitymuje też stan zagrożenia naruszeniem, zatem należało wykazać w skardze, w jaki konkretnie sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu czy uprawnienia. Natomiast z uwagi na wskazywane przez skarżącą Spółkę naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa oraz zasady równego dostępu do wykonywania działalności gospodarczej, podnieść należy, że przepisy Konstytucji RP, ze względu na zawarte w nich unormowania dotyczące zasad ustroju społecznego i gospodarczego, są przepisami prawa ustrojowego. Dlatego też nie są przepisami mogącymi stanowić podstawę do wykazania się interesem prawnym, a tym bardziej wykazania naruszenia tego interesu przez podmiot wnoszący skargę w trybie art. 90 ustawy o samorządzie wojewódzkim. Jak bowiem wskazano już wyżej, warunkiem uznania legitymacji procesowej na tle tego przepisu jest konsekwencja podjętej uchwały w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych uprawnień, mających oparcie w przepisach prawa materialnego. Poza tym, zważywszy że skarga opierana o art. 90 ustawy o samorządzie województwa nie może być wnoszona wyłącznie z uwagi na potrzebę ochrony obiektywnego porządku prawnego, naruszonego aktem organu jednostki samorządu terytorialnego, należy stwierdzić, że takie działanie może zostać zakwalifikowane jako obrona interesu ogólnego, społecznego. Tym samym, obszernie argumentowany przez Spółkę A pogląd o niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały przyznającej uprawnienie Spółce B, nie stanowi wskazania naruszenia interesu prawnego skarżącej Spółki. W przekonaniu składu orzekającego, w rozpoznawanej sprawie to Spółka B posiada legitymację procesową, gdyż zaskarżona uchwała, określając należącą do niej instalację jako RIPOK na terenie Regionu Południowo-Wschodniego Województwa Opolskiego, bezpośrednio reguluje sytuację prawną tej Spółki jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność z zakresu gospodarki odpadami. Z tego też powodu uwzględniony został wniosek tej Spółki o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Reasumując należy uznać, że Spółka A nie wskazała skutecznie przepisu prawa materialnego z zakresu administracji publicznej, który zostałby naruszony zaskarżoną uchwałą, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. Z powoływanych przez skarżącą źródeł jej interesu prawnego, a to z faktu prowadzenia regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych na terenie Regionu Południowo-Wschodniego, z umów łączących skarżącą z podmiotami odbierającymi odpady wytworzone na obszarze tego Regionu, a także poniesienia znacznych kosztów budowy i wyposażenia posiadanej instalacji przetwarzania odpadów, nie sposób wyprowadzić interesu prawnego (uprawnienia) skarżącej Spółki, który zostałby naruszony zaskarżonym przepisem aktu prawa miejscowego, co pozwalałoby na uznanie, że zaktualizowały się przesłanki określone w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie wojewódzkim. Tego rodzaju naruszenia interesu prawnego skarżącej nie dopatrzył się również Sąd z urzędu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.