II SA/Wa 189/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Ewa Marcinkowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącego J.Z. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej powoływana jako "Centralna Komisja") decyzją z [...] grudnia 2012 r., nr [...], na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r., nr 65, poz. 595, ze zm., dalej jako ustawa o stopniach) oraz § 8 pkt 2 a Statutu Komisji, po rozpatrzeniu wniosku Rady Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] w [...] (dalej jako Rada Wydziału), odmówiła przedstawienia [...] J. Z. (dalej jako "skarżący") do tytułu naukowego profesora nauk technicznych. W uzasadnieniu podała, że dorobek naukowy skarżącego w ok. 85 % jest skoncentrowany na wykorzystaniu źródeł odnawialnych (124 opublikowane prace twórcze wg wniosku). Stwierdziła, że tylko 14 % prac naukowych dotyczących technologii obróbki można ocenić pozytywnie, natomiast pozostały dorobek jest bardzo rozproszony, o niewielkich wartościach naukowych, a także inżynierskich. Wskazała, że zarówno książka pt.: "[...]", jak i pozycja wydawnicza pod redakcją skarżącego pt.: "[...]" nie mogą być traktowane jako naukowe monografie, gdyż pozostają na inżynierskim poziomie. Centralna Komisja stwierdziła, że dorobek naukowy skarżącego związany z laserową obróbką metali, po uzyskaniu habilitacji, jest niewielki. Składają się na niego uczestnictwo w konferencjach międzynarodowych (14), książka "[...]" oraz 2 publikacje w zeszytach naukowych uczelni. Wskazała również, że struktura listy czasopism, w których publikowano artykuły jest niekorzystna. Tylko 2 artykuły (przed habilitacją) ukazały się w wydawnictwach zagranicznych ([...]), 2 w polskim czasopiśmie z listy filadelfijskiej. Pozostałe artykuły i publikacje ukazywały się w czasopismach inżynierskich (np. [...] i inne) oraz w materiałach konferencyjnych (krajowe i zagraniczne). Podkreśliła, że tylko 5 publikacji ukazało się w zeszytach naukowych uczelni (Akademia [...], [...], Akademia [...] w [...], Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych PAN). Brak jest natomiast publikacji w poważniejszych wydawnictwach polskich (Komitetów PAN) z "listy filadelfijskiej" i w wydawnictwach zagranicznych, zarówno w okresie przed, jak i po habilitacji. Ponadto zauważyła, że skarżący brał udział w lokalnych konferencjach krajowych, ale pozostawał poza głównymi cyklicznymi konferencjami w Polsce (tylko 8) z obszaru energetyki odnawialnej. Podniosła również, że skarżący miał małą ilość prezentacji na konferencjach międzynarodowych (14), organizowanych również w Polsce. Komisja stwierdziła także, że dokumentacja dorobku naukowego skarżącego jest niejasna i chaotyczna. Dotyczy to zwłaszcza całkowitej ilości publikacji (502 pozycje). Recenzenci Rady Wydziału i recenzenci Centralnej Komisji zakwestionowali tę liczbę, gdyż w różnych miejscach wniosku, wielokrotnie podawano te same tytuły, a nawet przedstawiano te same wyniki badań w dwóch lub więcej różnych pracach. Zwróciła również uwagę, że niektóre pozycje, które są sprawozdaniami, określone są mianem monografii naukowych. Ponadto podała, że w postępowaniu ewaluacyjnym 3 recenzentów Centralnej Komisji przedstawiło negatywne opinie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Rada Wydziału nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem, wskazując, że łączny dorobek naukowy, dydaktyczny i organizacyjny skarżącego jest spójny. Dotyczy profilu ukończonych studiów wyższych technicznych, działalności zawodowej oraz akademickiej w dyscyplinie "Budowa i eksploatacja maszyn". Natomiast ocena dorobku skarżącego przez recenzentów Centralnej Komisji w nowej dyscyplinie "Energetyka" jest nieadekwatna i sprzeczna z wnioskiem. Rada Wydziału podkreśliła, że dorobek naukowy, publikacyjny i wdrożeniowy skarżącego zarówno przed, jak i po habilitacji, jest znaczący i systematycznie ulega zwiększeniu. Zawiera dotychczas ponad 500 opracowań stanowiących 4-krotnie większą ich liczbę w stosunku do publikacji przed habilitacją i w całości dotyczy dyscypliny "Budowa i eksploatacja maszyn". Podała, że o systematycznym wzroście dorobku naukowego skarżącego świadczy m.in. fakt, że średnioroczna punktacja dorobku publikacyjnego skarżącego, wg klasyfikacji MNiSzW, za okres po habilitacji wynosi 26 pkt. Wskazała, że po złożeniu wniosku o przedstawienie do tytułu naukowego profesora nauk technicznych skarżący wydał 2 nowe monografie: "[...]" (2011 r.) oraz "[...]" (2012 r.). Ponadto w 2013 r., w Wydawnictwie [...], ukazała się kolejna publikacja skarżącego "[...]" 2013 r.(wg MNiSzW45 pkt Impact Factor: 6.018, 5-letni Impact Factor: 6.619). W okresie od października 2011 r. do marca 2013 r. skarżący opublikował 13 publikacji o łącznej punktacji (wg MNiSW) 189 pkt (w tym 4 publikacje z listy filadelfijskiej; liczba cytowań 12; indeks H = 2; Impact Factor publikacji zagranicznych 6.018, 5-letni 6.619). Ponadto podała, że skarżący był promotorem 3 prac doktorskich w dyscyplinie "Budowa i eksploatacja maszyn", jest autorem programów nauczania i kierownikiem 2 Studiów Podyplomowych [...] z tej dyscypliny. W okresie ich trwania od 2000 r., nową wiedzę uzyskało już przeszło 400 osób z kraju i zagranicy (w tym z USA, Wielkiej Brytanii, Niemiec). Podkreśliła, że również we współpracy z zagranicą, programami UE oraz gospodarką narodową dorobek skarżącego jest znaczący. Obejmuje łącznie 53 opracowania wdrożone w inżynierii mechanicznej w kraju i zagranicą ([...]). Najnowszym z nich, jest opracowanie przez zespół, którym kierował skarżący, oryginalnej technologii mikrospawania laserowego elementów konstrukcyjnych w mechanice precyzyjnej i elektronice dla potrzeb wojskowych i cywilnych ([...]) - przedstawionej w wydanej przez skarżącego w 2012 r. monografii pt. "[...]". Natomiast znaczący dorobek naukowo-badawczy i wdrożeniowy skarżącego, we współpracy z gospodarką narodową i przemysłem, dotyczący rozwoju badań i wdrożeń technologii laserowych w inżynierii mechanicznej, potwierdza m. in. opracowanie firmy [...] z marca 2013 r. Zawiera ono udokumentowane, wybitne osiągnięcia naukowe i technologiczne skarżącego zrealizowane w latach 1990-2010. Rada Wydziału stwierdziła, że opracowana przez skarżącego dokumentacja dorobku oraz wniosek do Centralnej Komisji - zostały wykonane wg obowiązującego standardu. Powyższe dokumenty są kompletne, zawierają najważniejszy dorobek skarżącego, we wszystkich formach działalności, dlatego też niektóre publikacje są zbliżone tematycznie. Podkreśliła, że wszyscy recenzenci jawni (prof. J. G., prof. S. G., prof. W. N. - CK, prof. A. Z. - CK), jednoznacznie pozytywnie ocenili dorobek skarżącego w dyscyplinie "Budowa i eksploatacja maszyn". Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z [...] listopada 2013 r., nr [...], na podstawie art. 28 ust. 4 w związku z ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz § 8 pkt 2 a Statutu Komisji, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podała, że Sekcja Nauk Technicznych [...] listopada 2013 r., po zapoznaniu się z nowymi recenzjami, w tajnym głosowaniu uznała wniesione odwołanie za nieuzasadnione. Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu [...] listopada 2013 r., po zapoznaniu się z treścią odwołania i przebiegiem dyskusji na posiedzeniu właściwej Sekcji, także uznało je za nieuzasadnione. Komisja stwierdziła, że odwołanie zawiera jedynie polemikę z argumentami, które były podstawą odmowy przedstawienia skarżącego do tytułu naukowego profesora, nie zawiera żadnych nowych elementów, mogących mieć wpływ na dokonaną w toku dotychczasowego postępowania ocenę dorobku skarżącego. Stwierdziła, że zarzut, odnoszący się do niewłaściwego doboru przez Centralną Komisję recenzentów, jest bezpodstawny. Powołani recenzenci cieszą się w środowisku naukowym uznaną renomą i są niekwestionowanymi autorytetami w zakresie tematyki, będącej przedmiotem zainteresowań skarżącego. Ponadto, zdaniem Centralnej Komisji, bardzo bogaty pod względem ilościowym dorobek publikacyjny został ulokowany w czasopismach niezaliczanych do prestiżowych, wskaźniki bibliometryczne publikacji skarżącego są na bardzo niskim poziomie, znacznie odbiegającym od oczekiwań wobec osób ubiegających się o tytuł naukowy profesora. Organ stwierdził również, że dorobek, jaki zgromadził skarżący w trakcie toczącego się postępowania o nadanie tytułu, może być brany pod uwagę w ewentualnym nowym postępowaniu. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. Z. zarzucił jej: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. obrazę art. 2 i 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 K.p.a. oraz art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie Ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 Nr 84, poz.455, dalej: ustawa nowelizująca), poprzez niewłaściwe przyjęcie, że postępowanie w sprawie nadania skarżącemu tytułu profesora nauk technicznych, winno się toczyć na zasadach wprowadzonych ustawą nowelizującą, podczas gdy powinno ono być prowadzone na zasadach dotychczasowych; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: a) art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1b ustawy stopniach poprzez zaniechanie dokonania wszechstronnej, dokładnej, rzetelnej i obiektywnej analizy całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie i wykroczenie poza granice swobodnego uznania dotyczącego oceny tego materiału; b) art. 8,11 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1b ustawy o stopniach, poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonych decyzji, przejawiające się w szczególności w braku rzetelnego wyjaśnienia rozbieżności w zebranym materiale dowodowym; 3) naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie oczywistej sprzeczności rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] grudnia 2012 r. z zebranym materiałem dowodowym i błędne utrzymanie tej decyzji w mocy, 4) naruszenie art. 15 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1 b ustawy o stopniach, poprzez zaniechanie dwukrotnego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a w konsekwencji powyższych naruszeń nietrafne przyjęcie - że skarżący, nie spełnia wymagań określonych w art. 26 ust. 1 ppkt 1-4 ustawy o stopniach; 5) art. 34b ustawy o stopniach w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 27 K.p.a. oraz w zw. z § 7 ust. 1 pkt 2 i 10 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, stanowiącego Załącznik do Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r., poprzez zaniechanie wyłączenia od orzekania w II instancji 2 członków Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, którzy brali udział w wydaniu decyzji tej Komisji z [...] grudnia 2012 r.; 6) art. 73 § 1 K.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1b ustawy o stopniach, poprzez udostępnienie stronie postępowania, do wglądu przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów [...] grudnia 2013 r. - jedynie części akt sprawy (23 nieponumerowane strony) i niezasadną odmowę wglądu do pozostałych akt postępowania. Ponadto decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] grudnia 2012 r. zarzucił naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oczywistą sprzeczność wydanego rozstrzygnięcia z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Mając na względzie powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w całości, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł w szczególności, iż postępowanie w przedmiocie wniosku o nadanie tytułu profesora skarżącemu zostało wszczęte Uchwałą Rady Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] w [...] z [...] maja 2011 r. W związku z powyższym stwierdził, że Centralna Komisja błędnie przyjęła, iż postępowanie w przedmiocie nadania skarżącemu tytułu profesora nauk technicznych winno się toczyć na zasadach wprowadzonych Ustawą nowelizującą, nie zaś na podstawie przepisów dotychczasowych. Błąd ten miał niewątpliwie wpływ na wynik sprawy, ponieważ wskutek ustawy nowelizującej zmianie uległ również przepis art. 26 ustawy o stopniach, statuujący przesłanki nadania tytułu profesora. Skarżący podniósł, że posiada - w dyscyplinie naukowej "Budowa i eksploatacja maszyn" - osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym oraz posiada poważne osiągnięcia dydaktyczne, a zatem spełnia przesłanki określone w art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach, w brzmieniu sprzed nowelizacji. Stwierdził również, że decyzja z [...] grudnia 2012 r. jest sprzeczna z przepisami art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., gdyż mimo pozytywnych ocen 4 recenzentów w zakresie oceny dorobku naukowego w dyscyplinie 5.5 (Budowa i Eksploatacja Maszyn), Centralna Komisja odmówiła przedstawienia skarżącego do tytułu profesora nauk technicznych. Podkreślił, że istotnym błędem w postępowaniu Centralnej Komisji było powołanie przez organ recenzentów spoza wnioskowanej przez Radę Wydziału dyscypliny naukowej, którą reprezentuje skarżący, tj. spoza dyscypliny "Budowa i eksploatacja maszyn". Zdaniem skarżącego powyższe spowodowało, że postępowanie wyjaśniające było ukierunkowane na wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego uwzględnienia wniosku o nadanie skarżącemu tytułu profesora. Z tej też przyczyny stwierdził, iż Centralna Komisja zaniechała dokonania rzetelnej i obiektywnej analizy całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie i wykroczyła poza granice swobodnego uznania dotyczącego oceny tego materiału. W ocenie skarżącego nieuwzględnienie, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, faktu istnienia diametralnie odmiennych w swych wnioskach opinii recenzentów i superrecenzentów spowodował, że w sprawie doszło również do naruszenia zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 15 K.p.a. Centralna Komisja zaniechała dokonania samodzielnej oceny łącznego (do [...] listopada 2013 r.) dorobku naukowego skarżącego, co przejawiało się w szczególności odstąpieniem od wyjaśnienia różnic wynikających z opinii powołanych przez siebie superrecenzentów, tj. prof. J. L. oraz prof. W. K. Brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów zawartych w odwołaniu stanowi o naruszeniu przepisów art. 7, 15, 77 i 80 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący stwierdził także, iż postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Centralnej Komisji jest obarczone wadą wynikającą z naruszenia przepisów art. 34b ustawy o stopniach w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 27 § 1 K.p.a. oraz w zw. z § 7 ust. 1 pkt 2 i 10 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, stanowiącego Załącznik do Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r., gdyż w wydawaniu zaskarżonej decyzji brali udział dwaj członkowie Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, którzy brali udział w wydaniu decyzji z [...] grudnia 2012 r., tj. prof. H. I. oraz prof. W. B. Argumentując powyższe wskazał, że zgodnie z § 7 ust. 10 Statutu Centralnej Komisji jej Przewodniczący wyłącza od udziału w postępowaniu członka Komisji na podstawie art. 34b ustawy o stopniach. Z treści przepisu art. 34b ustawy o stopniach i tytule naukowym do członków Centralnej Komisji stosuje się odpowiednio przepis art. 24 K.p.a. W myśl art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zasadę tę, na mocy art. 27 § 1 zdanie pierwsze K.p.a., stosuje się również do członków organów kolegialnych. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że decyzje Centralnej Komisji to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi, jeżeli rozstrzygnięcie organu znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ. Pismem z [...] października 2014 r. N., zgłosiła wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania wraz z przedstawieniem stanowiska w sprawie. W uzasadnieniu wskazała, że popiera skargę J. Z.. Podniosła, że Centralna Komisja zarówno podczas rozpoznawania wniosku Rady Wydziału o nadanie tytułu profesora nauk technicznych skarżącemu, jak i na etapie odwołania, dopuściła się uchybień proceduralnych, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Centralna Komisja naruszyła m. in.: zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 127 § 3 i art. 15 K.p.a.), poprzez nierozpoznanie zarzutów podniesionych przez Radę Wydziału we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, zasadę prawdy materialnej (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.) poprzez wydanie decyzji pomimo nienależytego wyjaśnienia sprawy, zasadę informowania stron, pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej oraz zasadę przekonywania (art. 8, art. 9, art. 11, art. 107 § 3 K.p.a.) poprzez uzasadnienie sporządzonych przez siebie decyzji w sposób, który nie pozwala na kontrolę prawidłowości zapadłych rozstrzygnięć. Rada Wydziału do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załączyła dwie nowe monografie skarżącego i jedną publikację oraz przedstawiła wykaz nowego (nieocenianego) dorobku naukowego pochodzącego z okresu październik 2011 r. – marzec 2013 r. Jak wprost wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji ww. dorobek naukowy skarżącego został pominięty przy ocenie jego osiągnięć naukowych, co stanowiło naruszenie naruszyła art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. oraz w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. Uchybienia te w konsekwencji poskutkowały błędem niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dowolnych ustaleń i nieprawidłowo wyprowadzonych ocen, co miało niewątpliwy wpływ na wynik sprawy. N. wskazała, że wniosek Rady Wydziału dotyczył oceny dorobku naukowego skarżącego w dyscyplinie naukowej "Budowa i eksploatacja maszyn", ujętej w § 1 pkt 14 ppkt 5 Uchwały Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z 24 października 2005 r. w sprawie określenia dziedzin nauki i dziedzin sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych wydanej na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia przez Radę Wydziału postępowania w sprawie (od października 2011 pkt 5.5. Załącznika do Rozp. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych). Natomiast przedstawiony do oceny dorobek naukowy skarżącego, uzyskany po habilitacji, został w większości błędnie zakwalifikowany jako zagadnienia związane z energetyką opartą na źródłach odnawialnych (wiatrowe, geometralne pompy ciepła) i konsekwentnie oceniony pod względem jakościowym w dyscyplinie naukowej "Energetyka" ujętej w Uchwale Centralnej Komisji z 24 października 2005 r. w § 1 pkt 14 ppkt 8a, a obecnie klasyfikowanej w Załączniku do Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w pkt. 5.9. Równocześnie "energetyczna" część dorobku została całkowicie pominięta w ocenach z punktu widzenia dyscypliny "Budowa i eksploatacja maszyn". Ocena dorobku kandydata przez Centralną Komisję przez pryzmat innej dyscypliny naukowej niż ta, którą jednostka organizacyjna brała pod uwagę na etapie dyskusji co do wniosku o nadanie tytułu naukowego oraz w ramach której oceniła taki dorobek kandydata jako zdatny do ubiegania się o tytuł profesora, stanowi oczywiste naruszenie art. 27 i 28 ustawy o stopniach. Wnioskująca jednostka organizacyjna nie oceniała bowiem dorobku naukowego z punktu widzenia nowej dyscypliny, wobec czego nie można przyjmować, ażeby w takim zakresie popierała wniosek o nadanie kandydatowi tytułu naukowego. Taka konkluzja nie mogła budzić żadnych wątpliwości także w ocenie Centralnej Komisji, albowiem Wydział [...] ma uprawnienie wyłącznie do nadawania stopnia habilitowanego w dyscyplinie "Automatyka i robotyka", "Budowa i eksploatacja maszyn" oraz "Mechanika", nie ma zaś takiego uprawnienia w dyscyplinie "Energetyka". Zgodnie zatem z art. 27 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych Wydział [...] nie był uprawniony do inicjowania postępowania w sprawie nadania tytułu w dyscyplinie naukowej "Energetyka". Jak wskazano wyżej analiza dokumentacji postępowania przed Centralną Komisją wykazuje, że ocena 85% dorobku skarżącego z okresu po uzyskaniu habilitacji została dokonana w dyscyplinie "Energetyka" i całkowicie pominięta przy ocenie dorobku w dyscyplinie "Budowa i eksploatacja maszyn". Zasadnicze zarzuty względem Kandydata odnosiły się do braku istotnych osiągnięć naukowych w obszarze energetyki. Skoro Wydział nie składał wniosku o nadanie tytułu naukowego w dyscyplinie "Energetyka", gdyż w ogóle nie rozważał osiągnięć skarżącego w tej dyscyplinie, tak też Centralna Komisja nie była uprawniona do wydzielenia części dorobku naukowego Kandydata i oceny jego znaczenia wyłącznie z punktu widzenia tej dyscypliny naukowej. Należy podkreślić, że zdecydowana większość dorobku pohabilitacyjnego nie została tym samym w ogóle oceniona w dyscyplinie "Budowa i eksploatacja maszyn". O tym, że część pohabilitacyjna dorobku naukowego skarżącego ulokowana przez Centralną Komisję w obszarze zagadnień związanych z energetyką i oceniona następnie przez ten organ wyłącznie pod kątem wkładu w dyscyplinę naukową "Energetyka" ma istotne znaczenie dla dyscypliny "Budowa i eksploatacja maszyn", świadczy najwyraźniej okoliczność, że wszyscy powołani w sprawie recenzenci reprezentujący dyscyplinę "Budowa i eksploatacja maszyn" wskazaną część dorobku ocenili jako wartościowy wkład w dyscyplinę "Budowa i eksploatacja maszyn" (prof. J. G., prof. S. G., prof. A. Z., prof. W. K.). Zaniechanie wobec tego przez Centralną Komisję oceny tej części dorobku skarżącego w dyscyplinie "Budowa i eksploatacja maszyn" prowadzi do wniosku, że Centralna Komisja nie wyjaśniła należycie stanu faktycznego w sprawie, a tym samym jej oceny co do spełnienia przez skarżącego przesłanek do nadania tytułu należy uznać za dowolne. N. stwierdziła, że powoływanie się przez Centralną Komisję na okoliczność, że "recenzenci są niekwestionowanymi autorytetami w zakresie tematyki będącej przedmiotem zainteresowań Kandydata" jest całkowicie bezpodstawne. Zarówno z autoreferatu, jak i z treści wniosku o nadanie tytułu naukowego oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynika w sposób jednoznaczny, że skarżący swoje zainteresowania lokuje w obszarze "Budowa i eksploatacja maszyn", a nie w obszarze "Energetyka". Dyscyplina "Budowa i eksploatacja maszyn" jest w Polsce reprezentowana przez liczne grono naukowców posiadających tytuł profesora, zatem w przedmiotowej sprawie należało wyznaczyć recenzentów z tej dyscypliny. Centralna Komisja, ponownie rozpoznając sprawę powołała dla oceny odwołania Rady Wydziału dwóch recenzentów, z których tylko jeden (prof. K.) reprezentował dyscyplinę "Budowa i eksploatacja maszyn". N. podkreśliła, że w niniejszej sprawie istotne jest, że recenzent powołany w dyscyplinie właściwej dla skarżącego po raz kolejny wydał pozytywną dla niego opinię, zaś opinia negatywna pochodziła od recenzenta reprezentującego specjalność "Energetyka" (prof. L.). Naruszeniu przez Centralną Komisję art. 7 § 1 K.p.a., art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. usprawiedliwia dodatkowo treść uzasadnień decyzji Centralnej Komisji, które, wbrew dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a., nie wskazują przyczyn, z powodu których organ innym dowodom zgromadzonym w postępowaniu (a takimi niewątpliwie są pozytywne recenzje) odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W świetle powyższego oczywistym jest, że obydwie decyzje Centralnej Komisji zapadły z naruszeniem zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 7 K.p.a. oraz konkretyzujących ją przepisów art. 77 § 1 i 80 K.p.a. N. podniosła również, że decyzja Centralnej Komisji z [...] listopada 2013 r. została wydana z naruszeniem art. 34 b ustawy o stopniach w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż przy wydaniu decyzji z [...] listopada 2013 r. w przedmiocie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, rozstrzygniętej uprzednio decyzją z [...] grudnia 2012 r., brały udział osoby, które wydawały także decyzję z [...] grudnia 2012 r., tj. prof. H. I. oraz prof. W. B. Już z tego tylko względu decyzja ta powinna zostać uchylona, skoro uchybienie takie kwalifikuje się zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. jako podstawa wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. , dalej jako P.p.s.a.) określa kiedy decyzje podlegają uchyleniu. Dokonując oceny zasadności skargi J. Z. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] listopada 2013 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie, choć nie ze wszystkimi podniesionymi w niej zarzutami można się zgodzić. Postępowanie w sprawie nadania skarżącemu tytułu profesora zostało wszczęte w 2008 r., co ma ten skutek, iż zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy nowelizującej prowadzone być winno na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie z dyspozycją art. 29 ustawy o stopniach, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. "Odpowiedniość" stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza stosowanie jednych przepisów wprost, bez żadnych modyfikacji lub zmian, a niektórych z nich z dostosowaniem do charakteru rozpatrywanej sprawy. Inaczej mówiąc, postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych zamieszczonych w ustawie o stopniach naukowych (...). Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o stopniach Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej. Jest to więc organ administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie w sprawie indywidualnej. Postępowanie o nadanie tytułu profesora jest postępowaniem dwustopniowym. Pierwszy jego etap ma miejsce przed radą jednostki organizacyjnej. Jego celem jest zgromadzenie materiału dowodowego, w tym także recenzji i podjęcie uchwały w kwestii wniosku o nadanie tytułu profesora. Drugi etap to postępowanie przed Centralną Komisją, która po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie oceny kandydata do tytułu profesora podejmuje uchwałę o przedstawieniu albo o odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora (art. 27 i 28 ustawy o stopniach). Jest to etap o charakterze decyzyjnym. Centralna Komisja, jak stanowi art. 35 ustawy o stopniach, działa na posiedzeniach plenarnych lub przez swoje organy, którymi są przewodniczący, Prezydium i sekcje. Jeśli więc, prezydium jest organem Centralnej Komisji, to bez wątpienia działa jako organ administracji publicznej, którego zadaniem jest dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Bezspornym jest w związku z tym fakt, iż do tego postępowania będą miały "odpowiednie" zastosowanie przepisy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej, a takim jest przecież Centralna Komisja, ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. Okoliczność, że Centralna Komisja podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Nie oznacza to jednak, iż jest ona zwolniona od wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2006 r., I OSK 1364/05, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). W postępowaniu przed Centralną Komisją obowiązuje zasada dwuinstancyjności, którą można ująć jako gwarancję procesową strony postępowania administracyjnego, wyrażającą się w możliwości żądania przez nią ponownego rozstrzygnięcia jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji. Strona ma więc prawo do tego, aby jej sprawa była dwukrotnie rozpatrywana pod względem merytorycznym, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszystkie argumenty, opinie i żądania i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznemu interesowi strony (por. uchwałą SN (5) z 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, OSNA PLUS, 1995, nr 7,poz. 82). W rozpoznawanej sprawie zasada dwuinstancyjności nie została w pełni zrealizowana w zgodzie z powyższymi standardami, które to naruszenie – w ocenie Sądu – mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kluczowym zarzutem podnoszonym przez Radę Wydziału [...] we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także eksponowanym w skardze J. Z. jest zarzut, iż ocena dorobku skarżącego przez niektórych recenzentów w postępowaniu przed Centralną Komisją została przeprowadzona nie w dyscyplinie reprezentowanej przez skarżącego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zwrócono uwagę, iż z wnioskiem o nadanie tytułu profesora nauk technicznych wystąpiono w dyscyplinie naukowej "Budowa i eksploatacja maszyn", natomiast recenzenci Centralnej Komisji ocenili dorobek skarżącego w nowej dyscyplinie "Energetyka", utworzonej i wykazanej oficjalnie jako dyscyplina nr 9 dopiero w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 sierpnia 2011 r. Powyższy zarzut nabiera szczególnego znaczenia, gdy zważy się treść pisma z [...] czerwca 2013 r. prof. K. F., Członka Sekcji Nauk Technicznych, kierowanego do Przewodniczącego Centralnej Komisji, w którym zwrócono uwagę, iż na posiedzeniu Sekcji wniosek odnoszący się do skarżącego był rozpatrywany nie w dyscyplinie naukowej określonej przez Radę Wydziału. W zaskarżonej decyzji powyższy zarzut odnoszący się do niewłaściwego doboru przez Centralną Komisję recenzentów został uznany za bezpodstawny. Wskazano, że powołani recenzenci cieszą się w środowisku naukowym uznaną renomą i są niekwestionowanymi autorytetami w zakresie tematyki będącej przedmiotem zainteresowań skarżącego. Takiego stanowiska organu nie można uznać za rzeczowe i poważne przeanalizowanie argumentów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W sprawie nie był bowiem kwestionowany autorytet osób sporządzających recenzje, tylko okoliczność w jakiej dyscyplinie naukowej –"Energetyce" czy "Budowie i Eksploatacji Maszyn" był oceniany dorobek skarżącego i co się z tym wiąże przez specjalistów z jakiej dyscypliny ta ocena była dokonywana. W tym kontekście celowym jest zwrócenie uwagi na stanowisko recenzentów powołanych w postępowaniu odwoławczym. Prof. J. L. na posiedzeniu Sekcji Nauk Technicznych [...] listopada 2013 r. wskazał, że recenzenci zostali wybrani zgodnie ze swoimi kompetencjami, które dotyczą obszaru energetyki, w którym to obszarze mieści się dominująca część dorobku naukowego skarżącego. Natomiast prof. W. K. w opinii z [...] września 2013 r. podał, że skarżący koncentruje się wyraźnie na "Budowie i Eksploatacji Maszyn", a nie "Energetyce". Wobec tych rozbieżności ujawnionych na etapie postępowania odwoławczego, w zestawieniu z zastrzeżeniami ujętymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, kluczowym dla sądowej oceny legalności zaskarżonej decyzji jest przedstawienie jednoznacznego stanowiska Centralnej Komisji w jakiej dyscyplinie oceniany był dorobek skarżącego – czy w "Budowie i Eksploatacji Maszyn", która to dyscyplina została podana we wniosku Rady Wydziału, czy w "Energetyce" i w związku z tym czy dorobek skarżącego był oceniany przez specjalistów z odpowiedniej dyscypliny. Na podkreślenie zasługuje, że wniosek Rady Wydziału o nadanie skarżącemu tytułu profesora został ukierunkowany na konkretną dyscyplinę naukową, w której dorobek naukowy został przez jednostkę zweryfikowany i oceniony. Niewątpliwie oznacza to, że dalsze postępowanie powinno toczyć się w ramach zakreślonych wnioskiem. Stąd istotna jest odpowiedź na pytanie, czy ta część postępowania, która odbywała się już przed Centralną Komisją zmierzała do oceny skarżącego w obszarze określonym we wniosku wszczynającym to postępowanie, tj. czy powołani przez Centralną Komisję recenzenci, którzy reprezentowali inną specjalność niż "Budowa i eksploatacja maszyn" ocenili dorobek skarżącego z perspektywy wymagań i kryteriów właściwych dla specjalności "Energetyka", czy też ocenili znaczenie tego dorobku dla dyscypliny "Budowa i eksploatacja maszyn". Jak zasadnie zwrócił uwagę uczestnik postępowania określony dorobek naukowy oceniany jako nowy i mający znaczenie dla określonej dyscypliny naukowej nie musi być tak samo oceniony przez pryzmat wymagań obowiązujących w innej dyscyplinie, a to dlatego, iż inne elementy tego dorobku będą podlegały ocenie. Dorobek zakwalifikowany przez Centralną Komisję jako "zagadnienia związane z energetyką opartą na źródłach odnawialnych" rzeczywiście niekoniecznie musi stanowić znaczny wkład w dyscyplinę "Energetyka", co nie oznacza, że dorobek ten przyjmując optykę dyscypliny "Budowa i eksploatacja maszyn" należy ocenić identycznie. Na zagadnienie związane z prawidłowym doborem recenzentów zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 października 2014 r., I OSK 1423/14. Wskazał, iż dokonując wykładni art. 27 ust. 4 ustawy o stopniach należy zwrócić uwagę na następujące kwestie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy stopniami naukowymi są stopnie doktora i doktora habilitowanego określonej dziedziny nauki w zakresie danej dyscypliny naukowej, zaś zgodnie z art. 2.ust. 1 ustawy tytułem naukowym jest tytuł profesora określonej dziedziny nauki. Mając powyższe na uwadze, konsekwentnie określono wymogi, jakie mają spełniać recenzenci - w postępowaniu o tytuł profesora ma to być osoba posiadająca tytuł profesora z danej dziedziny, a w postępowaniach o stopień naukowy osoba posiadająca tytuł profesora lub stopień naukowy z danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej. Pojęcie dziedzin nauki oraz dyscyplin naukowych zostało określone w uchwale Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 24 października 2005r. wydanej na podstawie ówczesnego art. 3 ust. 1 ustawy, aktualnie jest to rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz. U. Nr 179, poz. 1065). Zgodnie z powyższymi regulacjami, dziedzina nauki to nauki techniczne, zaś w ramach tej dziedziny wyróżnia się następujące dyscypliny naukowe: architektura i urbanistyka, automatyka i robotyka, biocybernetyka i inżynieria biomedyczna, biotechnologia, budowa i eksploatacja maszyn, budownictwo, elektronika, elektrotechnika, energetyka, geodezja i kartografia, górnictwo i geologia inżynierska, informatyka, inżynieria chemiczna, inżynieria materiałowa, inżynieria produkcji, inżynieria środowiska, mechanika, metalurgia, technologia chemiczna, telekomunikacja, transport, włókiennictwo (dyscyplina energetyka została dodana do powyższej uchwały Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przez § 1 pkt 3 uchwały z dnia 10 grudnia 2008 r. (M.P.2008.97.843) zmieniającej nin. uchwałę z dniem 31 stycznia 2009 r.). Przepis art. 27 ust. 4 ustawy o stopniach stanowi, że recenzentem ma być osoba posiadająca tytuł profesora z danej lub pokrewnej dziedziny, ale takie sformułowanie przepisu nie oznacza, że powołując recenzenta z danej dziedziny, a więc formalnie spełniającego wymóg z art. 27 ust. 4 ustawy o stopniach, można zupełnie pominąć dyscypliny naukowej, jaką reprezentuje recenzent i osoba ubiegająca się o tytuł. Za tym, że powołując recenzenta w postępowaniu o tytuł należy mieć na uwadze nie tylko dziedzinę nauki, ale i dyscyplinę naukową, świadczy sposób, w jaki pojęcia te zostały określone w powołanych wyżej aktach wykonawczych. Przykładowo, jedną z dziedzin jest dziedzina nauk medycznych, w ramach tej dziedziny wyodrębnia się następujące dyscypliny naukowe: biologia medyczna, medycyna, stomatologia. Jeżeli osoba ubiegająca się o tytuł reprezentuje dyscyplinę biologię medyczną, to recenzentem w tym postępowaniu nie powinna być osoba reprezentująca np. dyscyplinę naukową stomatologia, mimo że formalnie jest to ta sama dziedzina naukowa. Podobnie dziedziną naukową jest dziedzina nauk prawnych, w ramach której wyróżnia się następujące dyscypliny naukowe: nauki o administracji, prawo, prawo kanonicze. Nie mamy również wątpliwości, że w postępowaniu o tytuł z dziedziny nauk prawnych, jeżeli osoba ubiegająca się reprezentuje dyscyplinę prawo, a konkretnie np. prawo cywilne czy prawo karne, to recenzentem w tym postępowaniu nie powinna być osoba reprezentująca dyscyplinę np. prawo kanonicze, mimo że jest to ta sama dziedzina naukowa. Recenzje sporządzane w postępowaniu o tytuł, podobnie jak w postępowaniach o stopień, dotyczą osiągnięć i dorobku naukowego, stąd też aby mogły być sporządzone w sposób prawidłowy, obiektywny i rzetelny, powinny być sporządzane przez osoby najbardziej kompetentne, a to oznacza, że powołując recenzenta należy mieć również na uwadze nie tylko dziedzinę naukową, jaką reprezentuje, ale również dyscyplinę naukową, a niejednokrotnie specjalizację w ramach danej dyscypliny. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę powyższe stanowisko w pełni podziela i winno być ono uwzględnione przez organ w toku ponownego rozpatrzenia sprawy. Rozpoznając ponownie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Centralna Komisja obowiązana jest przedstawić jednoznaczne stanowisko w jakiej dyscyplinie oceniany był dorobek skarżącego, jaki był w związku z tym dobór recenzentów – w tym znaczeniu czy reprezentowali oni właściwą dyscyplinę. Organ winien także wskazać, które recenzje legły u podstaw podjętej decyzji. Zauważyć bowiem należy, że w zaskarżonej decyzji organ nie odwołuje się w ogóle do recenzji (w decyzji z [...] grudnia 2012 r. podaje jedynie, że w postępowaniu ewaluacyjnym 3 recenzentów CK przedstawiło negatywne opinie). Nie wiadomo zatem dlaczego organ nie uwzględnił opinii pozytywnych, zwłaszcza, że były one wydane przez recenzentów - specjalistów w dyscyplinie "Budowa i Eksploatacja Maszyn". Jako, że organ obowiązany jest rozpatrzeć cały materiał dowodowy, to rezultat tej oceny powinien być zawarty w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 19 marca 2004 r., w sprawie I SA 1804/03 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl), który to pogląd Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, w postępowaniu przed Centralną Komisją recenzje złożone w postępowaniu prowadzonym przez Radę Wydziału, stanowią w sprawie pełnowartościowy dowód, do którego powinna ustosunkować się Centralna Komisja rozpatrując sprawę w sekcji, a więc w etapie postępowania opiniodawczego, jak również przed Prezydium, które jest organem rozstrzygającym Komisji. Centralna Komisja bowiem nie ogranicza się do oceny dowodów zebranych w postępowaniu prowadzonym po przesłaniu jej akt przez Radę Wydziału, lecz ocenia całokształt materiału dowodowego, w tym także zebranego w toku postępowania prowadzonego przez Radę Wydziału. Na potrzebę odniesienia się do recenzji pozytywnych, które jednak nie przesądziły o wydanym rozstrzygnięciu, zwrócił uwagę NSA w powołanym wcześniej wyroku z 26 kwietnia 2006 r., podkreślając, że strona ma prawo wiedzieć, dlaczego Centralna Komisja uznała za wiarygodne jedne dowody, a innym tej wiarygodności odmówiła. Rozpoznając ponownie sprawę organ określając podstawę prawną winien nadto jednoznacznie wskazać z jakiej daty przepisy ustawy o stopniach i tytułach naukowych uwzględnia, tak aby nie powstawały na tym tle jakiekolwiek wątpliwości. Pozostałe zarzuty skargi w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skargi w toku postepowania wywołanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie było możliwe uwzględnienie nowego dorobku naukowego skarżącego. W tym zakresie przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego, które nakazują organowi orzekanie według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania własnej decyzji, nie można stosować wprost. Jak zwrócono uwagę powyżej postępowanie o wydanie tytułu profesora jest postepowaniem dwustopniowym – przed Radą Wydziału i Centralna Komisją. Opiera się ono zasadniczo na recenzjach sporządzonych przez recenzentów wyznaczonych przez Radę Wydziału i Centralną Komisje. Aby możliwa była konfrontacja i ocena wydanych opinii, na każdym z etapów postępowania (zwłaszcza gdy są one przeciwstawne) koniecznym jest, aby odnosiły się one do tożsamego dorobku naukowego. Stosownie do § 20 ust 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U Nr 15, poz128 ze zm.) osoba wobec której ma być wszczęte postępowanie o nadanie tytułu profesora, przedstawia kierownikowi jednostki organizacyjnej uprawnionej do przeprowadzenia tego postępowania albo kierownikowi zatrudniającej jednostki organizacyjnej określone dokumenty. To na ich podstawie rada podejmuje uchwały o wszczęciu postępowania o nadanie tytułu profesora i wyznaczeniu recenzentów. Te dokumenty określające dorobek i osiągnięcia kandydata stanowią bazę dla formułowania ocen odnoszących się do osoby ubiegającej się o tytuł profesora. Prawidłowo zatem uznał organ, że dorobek zgromadzony w trakcie toczącego się postępowania o nadanie tytułów może być brany pod uwagę w ewentualnym nowym postępowaniu. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 27 § 1 K.p.a. w zw. z § 7 ust 1 pkt 2 i 10 statutu Centralnej Komisji. Stosownie do § 4 statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w skład Prezydium Komisji wchodzą Przewodniczący Komisji, dwaj Zastępcy Przewodniczącego Komisji, Sekretarz Komisji oraz Przewodniczący Sekcji stałych. Skład Prezydium jest stały przez cały okres 4 letniej kadencji Komisji. Uchwały Prezydium Komisji zapadają bezwzględną większością oddanych głosów, w obecności co najmniej połowy liczby członków (§ 15 ust. 1 statutu). Powyższe regulacje wskazują, że Prezydium Komisji jest organem kolegialnym, który podejmuje swoje rozstrzygnięcia działając w pełnym składzie. Gdyby chcieć zastosować do Prezydium Komisji, jak wskazuje skarżący, regulację z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., to organ ten utraciłby zdolność orzekania w zakresie ponownego rozpatrzenia sprawy. Skoro ustawodawca nie przewidział aby wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w ramach procedowania przed Centralną Komisją rozpatrywał inny organ, to do członków Prezydium Centralnej Komisji przepis art. 24 K.p.a. należy stosować odpowiednio (art. 34 b ustawy o stopniach). Oznacza to, że możliwe jest wyłączenie członka Prezydium w przypadkach określonych w art. 24 § 1 K.p.a. z wyłączeniem sytuacji przewidzianej w pkt 5 tego przepisu. Zwrócić przy tym można uwagę na specyficzną sytuację zaistniałą w rozpoznawanej sprawie. Decyzja z [...] listopada 2013 r. była wydawana po zakończeniu kadencji Centralnej Komisji , w trakcie której wydano decyzję z [...] grudnia 2012 r. i tylko 2 członków z poprzedniego składu Prezydium weszło w skład Prezydium kolejnej kadencji. Stąd zarzut skarżącego dotyczył niewyłączenia z orzekania 2 członków Prezydium Komisji. W typowej sytuacji, gdyby obie decyzje były wydawane w trakcie tej samej kadencji Centralnej Komisji, to wniosek o wyłączenie, czy też zarzut nieprawidłowego obsadzenia organu, musiałaby dotyczyć całego składu Prezydium. Wówczas organ utraciłby swoje zdolności orzecznicze. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art.73 § 1 K.p.a. w zw. z art. 10 K.p.a. oraz w zw. z art. 33 ust. 1b ustawy o stopniach. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że skarżący swoje prawo do wglądu do akt postępowania mógł egzekwować w trybie art. 74 § 2 K.p.a., zgodnie z którym odmowa udostępnienia akt sprawy stronie postępowania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Po wyczerpaniu środka prawnego w postaci zażalenia, strona może wystąpić ze skargą na postanowienie o odmowie udostępnienia akt sprawy do sądu administracyjnego. Skarżący z możliwości tej nie skorzystał. W skardze wiążąc zarzut nieudostępnienia akt sprawy z wytykiem niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, skarżący nie wykazał aby zarzuty te miały jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania tylko wówczas może być skuteczny, gdy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ, w ramach rozstrzygania w zakresie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, odniesie się do zarzutów tego wniosku z uwzględnieniem poczynionych powyżej uwag i ocen. Końcowo podkreślić należy, że Sądowi znane jest i w pełni podziela ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne, zgodnie z którym ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje organu kolegialnego podejmowane w głosowaniu tajnym. Nie oznacza to jednak, że organ ten nie jest obowiązany odnieść się do formułowanych przez stronę zastrzeżeń co do poprawności prowadzonego postępowania, a dotyczących jego istotnych elementów. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, uznając że w ramach postępowania wywołanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy organ naruszył przepisy art. 15, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a., których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji zostało wydane w oparciu o art. 152 P.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w myśl art. 200 P.p.s.a.