II SA/Wa 1327/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby - oddala skargę - Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 114 ust. 1 pkt 2 i art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 roku Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. z 2001 r. Nr 131, poz. 1471), Komendant [...] Policji utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2014 r., w przedmiocie odmowy wypłaty M. S. ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby, przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji, za okres od dnia [...] września 2009 r.tj. od dnia mianowania na stanowisko specjalisty Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego Komendy Powiatowej Policji w [...] do dnia [...] stycznia 2013 r., tj. do dnia zwolnienia ze służby w Policji. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że raportem z dnia [...] grudnia 2012 r. [...] M. S. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] z prośbą o rozliczenie nadgodzin wynikłych ze stosunku służby, pełnionej na stanowisku specjalisty Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w [...], w ramach grafiku służby osób sprawujących nadzór w dni wolne od pracy jak i nadzór pod telefonem. W odpowiedzi na powyższe, Komendant Powiatowy Policji w [...], pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. poinformował, iż na podstawie dokumentacji, znajdującej się w tejże Komendzie, nie stwierdzono by wnioskodawca za okres wymieniony w raporcie posiadał nierozliczone nadgodziny, za które można by mu wypłacić ekwiwalent pieniężny. M. S. pismem z dnia 24 stycznia 2013 r. ponownie zwrócił się o wypłatę ekwiwalentu. Organ pismem z dnia 20 lutego 2013 r. ponownie poinformował wymienionego, iż nie stwierdzono, aby za podany w piśmie okres posiadał on nierozliczone nadgodziny, z tytułu których mógłby wnieść roszczenie o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego. Następnie M. S. pismem z dnia 25 marca 2013 r., zwrócił się o zapoznanie się z aktami jego sprawy do Komendanta [...] Policji. W odpowiedzi Naczelnik Wydziału Kontroli Komendy [...] Policji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, pismem z dnia 14 maja 2013 r. poinformował wymienionego, iż ustalenie zasadności jego roszczenia w zakresie naliczenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby jest niemożliwe z powodu braku odpowiedniej dokumentacji, w Komendzie Powiatowej Policji w [...] tj. ewidencji czasu służby, w której powinien zostać udokumentowany czas służby, przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji oraz, że wdrożono stosowne działania organizacyjne, zmierzające do wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości. Następnie M. S. wniósł do Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, powództwo przeciwko Komendantowi [...] Policji o wynagrodzenie za godziny nadliczbowe. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Sąd stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową Komendantowi [...] Policji. Zawiadomieniem z dnia 18 października 2013 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] poinformował wnioskodawcę o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o przysługujących jej prawach. W dniu 30 października 2013 r. wnioskodawca oraz jego pełnomocnik adw. J. W. zapoznali się z materiałem dowodowym sprawy i wnieśli o: - dołączenie do akt sprawy zwolnień lekarskich od grudnia 2011r. do stycznia 2013 r., kiedy to M. S. odszedł na emeryturę i nie mógł z powodu choroby odebrać nadgodzin; przesłuchanie w charakterze świadka funkcjonariuszy Policji: K. S., P. W. - osób, które sprawowały bezpośredni nadzór nad stanowiskiem służbowym M. S. i w większości sporządzały i zatwierdzały grafiki służb; - włączenie do akt sprawy grafików służby od [...] września 2009 r., kiedy to M. S. pełnił służbę w Wydziale Dochodzeniowo - Śledczym KPP w [...]; - sprostowanie czasookresu we wszczętym postępowaniu; - dołączenie do akt postępowania rozkazów personalnych i kart opisu stanowiska oraz opinii służbowych i ocen okresowych z przedmiotowego okresu; - włączenie harmonogramu dni niebędących dniami służby dla jednostki organizacyjnej z przedmiotowego okresu. Uwzględniając powyższe wnioski do materiałów postępowania administracyjnego dołączono następujące dokumenty: - kserokopie zaświadczeń lekarskich (druki ZUS ZLA) za okres od dnia [...] lutego 2012 r. do dnia [...] stycznia 2013 r.; kartę opisu stanowiska pracy z dnia [...] stycznia 2010 r., sporządzoną przez naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego; - opinię służbową za okres od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] marca 2010 r., sporządzoną przez naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego; - okresową ocenę za okres służby od dnia [...] maja 2009 r. do dnia 22 marca 2010 r., sporządzoną przez naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego; - rozkaz o wyróżnieniu krótkoterminowym dodatkowym urlopem wypoczynkowym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Komendanta Powiatowego Policji w [...]; - rozkaz o wyróżnieniu nagrodą pieniężną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 roku Komendanta Powiatowego Policji w [...]; - opinię służbową za okres od dnia [...] marca 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r., sporządzoną przez naczelnika Wydziału Kryminalnego; kartę opisu stanowiska pracy z dnia [...] stycznia 2012 r. sporządzoną przez naczelnika Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego. Z uwagi na fakt, iż grafiki służby od dnia [...] września 2009 r. znajdowały się w materiałach postępowania, nie załączano ich powtórnie. Jednocześnie pismem z dnia 5 listopada 2013 r. poinformowano stronę, iż przedmiotowe postępowanie obejmuje okres od dnia [...] września 2009 r. tj. od daty mianowania na stanowisko specjalisty Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego Komendy Powiatowej Policji w [...] do dnia [...] stycznia 2013 r., tj. do dnia zwolnienia ze służby w Policji. W aktach postępowania administracyjnego znajdują się rozkazy personalne Komendanta Powiatowego Policji w [...]: nr [...] z dnia [...] września 2009 roku, na podstawie którego wnioskodawca został mianowany na stanowisko specjalisty Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego KPP w [...] wraz z kartą opisu stanowiska pracy; - nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., dotyczący powierzenia wymienionemu obowiązków służbowych na stanowisku naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP w [...]; - nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., dotyczący zwolnienia z powierzonych obowiązków służbowych oraz powierzenia obowiązków służbowych specjalisty Wydziału Kryminalnego KPP w [...]; nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., dotyczący zwolnienia z powierzonych obowiązków służbowych specjalisty Wydziału Kryminalnego KPP w [...]; - nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., w przedmiocie zwolnienia M. S. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2013 r. Organ wskazał ponadto, że akta sprawy zawierają grafiki służby osób sprawujących nadzór w Wydziale Dochodzeniowo - Śledczym Komendy Powiatowej Policji w [...] oraz listy obecności i grafiki służb Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego oraz Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...], obejmujące okres od września 2009 roku do stycznia 2013 r. W materiałach sprawy znajduje się ponadto notatka służbowa eksperta Zespołu Kontroli, Skarg i Wniosków KPP [...], zawierająca szczegółową analizę czasu pracy M. S. za okres od września 2009 r. do grudnia 2012 r, z której wynika, iż wymieniony posiadał nadpracowane godziny w styczniu (8 godzin) i maju (8 godzin) 2010 r., natomiast nie wypracował wymaganego czasu służby w miesiącach: czerwiec 2011 r. (8 godzin), wrzesień 2010 r. (8 godzin, brak podpisu na liście obecności w dniu [...] września 2011 r.) oraz marca 2011 r. (6 godzin, brak podpisu na liście obecności w dniu [...] marca 2011 r). Organ podał też, że z zatwierdzonego przez Komendanta [...] Policji sprawozdania, dotyczącego postępowania wyjaśniającego w sprawie skargi M. S., wynika, iż wymieniony, niezgodnie z przepisami, pełnił zamiast maksymalnie 48 godzin w miesiącu dyżur domowy w większej ilości a mianowicie: w styczniu 2010 r. - 84 godziny (6 dyżurów po 14 godzin), w lutym 2010 r. - 118 godzin (7 dyżurów po 10 godzin oraz 1 dyżur w sobotę 24-godzinny i 1 dyżur w niedzielę 24 - godzinny), w marcu 2010 r. -168 godzin (9 dyżurów - 8 po 10 godzin oraz 1 16-godzinny, 1 dyżur 24-godzinny w sobotę i 2 dyżury 24-godzinne w niedzielę), w kwietniu 2010 r. - 131 godzin (10 dyżurów po 10 godzin oraz 3 dyżury 24-godzinne w sobotę i 1 dyżur 24 - godzinny w niedzielę); w maju 2010 r. 142 godziny (7 dyżurów po 10 godzin oraz 1 dyżur 24-godzinny w sobotę, 1 dyżur 24-godzinny w niedzielę i 1 dyżur 24-godzinny w święto), w czerwcu 2010 roku - 108 godzin {6 dyżurów po 10 godzin oraz 1 dyżur 24-godzinny w sobotę i 1 dyżur 24-godzinny w niedzielę); w lipcu 2010 r. - 196 godzin (10 dyżurów po 10 godzin oraz 2 dyżury domowe 24-godzinne w sobotę i 2 dyżury 24-godzinne w niedzielę, w sierpniu 2010 r. - 196 godzin (6 dyżurów po 10 godzin oraz 1 dyżur 24-godzinny w sobotę i 1 dyżur 24-godzinny w niedzielę), we wrześniu 2010 roku - 196 godzin (6 dyżurów po 10 godzin oraz 1 dyżur 24- godzinny w sobotę i 1 dyżur 24-godzinny w niedzielę), w październiku 2010 r. - 112 godzin (4 dyżury po 10 godzin oraz 2 dyżury 24-godzinne w sobotę i 1 dyżur 24-godzinny w niedzielę), w grudniu 2010 r. - 128 godzin (8 dyżurów po 10 godzin oraz 1 dyżur 24- godzinny w sobotę i 1 dyżur 24-godzinny w niedzielę), w styczniu 2011 r. - 112 godzin (4 dyżury po 10 godzin oraz 1 dyżur 24-godzinny w sobotę, 1 dyżur 24-godzinny w niedzielę i 1 dyżur 24-godzinny w święto), w kwietniu 2011 r. - 72 godziny (1 dyżur 24-godzinny w sobotę, 1 dyżur 24-godzinny w niedzielę i 1 dyżur 24-godzinny w święto), w maju 2011 r. -96 godzin (2 dyżury 24-godzinne w sobotę i 2 dyżury 24-godzinne w niedzielę), w czerwcu 2011 r. - 96 godzin (2 dyżury 24-godzinne w sobotę i 2 dyżury 24-godzinne w niedzielę), w lipcu 2011 r. - 144 godziny (3 dyżury 24-godzinne w sobotę i 3 dyżury 24-godzinne w niedzielę), w sierpniu 2011 r. - 96 godzin (2 dyżury 24-godzinne w sobotę i 2 dyżury 24- godzinne w niedzielę), we wrześniu 2011 r. - 96 godzin (2 dyżury 24-godzinne w sobotę i 2 dyżury 24-godzinne w niedzielę), w listopadzie 2011 r. - 96 godzin (2 dyżury 24- godzinne w sobotę i 2 dyżury 24-godzinne w niedzielę), w grudniu 2011 r. - 118 godzin (7 dyżurów po 10 godzin oraz 1 dyżur 24-godzinny w sobotę i 1 dyżur 24-godzinny w niedzielę), w styczniu 2012 r. - 132 godziny (6 dyżurów po 10 godzin oraz 1 dyżur 24-godzinny w sobotę, 1 dyżur 24-godzinny w niedzielę i 1 dyżur 24-godzinny w święto), w lutym 2012 r. - 60 godzin (6 dyżurów po 10 godzin). Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Komendant Powiatowy Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. odmówił [...] wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby, przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji za okres od dnia 15 września 2009 r., tj. od dnia mianowania na stanowisko specjalisty Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego Komendy Powiatowej Policji w [...] do dnia [...] stycznia 2013. R., tj. do dnia zwolnienia ze służby w Policji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podkreślił, że w latach 2009 - 2011 w Wydziale Dochodzeniowo - Śledczym KPP w [...] ewidencja nadpracowanych godzin była prowadzona w zeszycie zarejestrowanym za [...]. W przedmiotowej ewidencji nie odnaleziono informacji o nadpracowanych przez M. S. godzinach służby. Ponadto, na podstawie grafików służby i list obecności nie ujawniono, aby wymieniony na dzień zwolnienia ze służby w Policji posiadał niewykorzystany czas wolny od służby, przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji, za który przysługiwałby ekwiwalent pieniężny. Wskazano także, iż nadzór merytoryczny nad prowadzonymi w Wydziale Dochodzeniowo - Śledczym postępowaniami przygotowawczymi, we wnioskowanym okresie, sprawowało czterech policjantów: naczelnik wydziału, jego zastępco oraz dwóch specjalistów, w tym M. S. Organ podał, że w przedmiotowej sprawie brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, iż wymieniony w trakcie tychże dyżurów stawiał się do jednostki, a zatem, że pełnił służbę. Organ I instancji odniósł się także do wniosku pełnomocnika dotyczącego przesłuchania w charakterze świadków: K. S. oraz P. W., uznając, iż fakt sporządzania oraz zatwierdzania przez wymienionych grafików służby osób sprawujących nadzór w Wydziale Dochodzeniowo - Śledczym KPP w [...], został już udowodniony, zatem nie ma potrzeby uzupełniania materiału dowodowego o zeznania tych świadków. W nawiązaniu do wniosku pełnomocnika dotyczącego dołączenia do akt sprawy harmonogramu dni niebędących dniami służby dla jednostki organizacyjnej, z przedmiotowego okresu wyjaśniono, iż w wymienionym okresie taki harmonogram nie był sporządzany w Komendzie Powiatowej Policji w [...], a pełnienie przez wymienionego służby następowało w oparciu o grafiki służbowe. M. S. odwołał od powyższej decyzji do Komendanta [...] Policji, który decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien ustalić, czy M. S. wykonywał jakiekolwiek czynności służbowe podczas dyżurów domowych, a jeżeli tak, to na podstawie realizowanych we wnioskowanym czasie spraw wskazać wymiar czasowy tychże czynności. Dodatkowo, zwrócił uwagę na konieczność wyjaśnienia z uwagi na fakt, iż na dzień zwolnienia ze służby w Policji wymieniany nie posiadał nadpracowanych godzin, tj. w jaki sposób rozliczono czas służby, przekraczający normę oraz dni, w których wymieniony nie podpisał się na liście obecności, a jeżeli w tych dniach czynności nie realizował, to czy potrącono za nie uposażenie (art. 126 ust. 1 ustawy o Policji). Ponadto wskazano, iż organ I instancji winien doprecyzować, co oznacza zwrot "wolne", pojawiający się na liście obecności, pod nazwiskiem wymienionego i jeżeli dni wolne zostały wymienionemu udzielone z tytułu nadpracowanych godzin, to w jakim okresie i w jakim wymiarze te nadgodziny M. S. wypracował. Realizując zalecenia organu odwoławczego, pismem z dnia 30 stycznia 2014 r. zwrócono się do naczelnika Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego KPP w [...], z prośbą o wskazanie wymiaru godzin wypracowanych przez M. S. w dniach: 30 stycznia 2010 r., 3 kwietnia 2010 r., 22 maja 2010 r., 20 czerwca 2010 r., 2 października 2010 r., 16 października 2010 r. oraz 8 stycznia 2012 r.. Jednocześnie poproszono o wyjaśnienia zwrotu "wolne", znajdującego się na liście obecności w dniach: [...] października 2010 r. oraz [...] października 2010 r. oraz czy brak podpisu na liście obecności w dniach [...] czerwca 2010 r. i [...] września 2010 r. oznacza nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie, a także wskazanie, czy wymieniony w okresie służby w Wydziale Dochodzeniowo - Śledczym informował raportem o wykonywaniu jakichkolwiek czynności służbowych, podczas dyżurów domowych oraz czy poza raportem z dnia [...] grudnia 2012 r. zwracał się z prośbą o rozliczenie go z nadgodzin i w jaki sposób rozliczono czas służby przekraczający normę. W odpowiedzi na powyższe, Naczelnik Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego pismem z dnia 3 lutego 2014 r. poinformował, iż brak jest dokumentacji mogącej jednoznacznie potwierdzić czas jaki ewentualnie wymieniony poświęcał na realizację czynności w dniach: 30 stycznia 2010 r., 3 kwietnia 2010 r., 22 maja 2010 r., 20 czerwca 2010 r., 2 października 2010 r., 16 października 2010 r. oraz 8 stycznia 2012 r. i czy w ogóle w tych dniach jakiekolwiek czynności realizował. Ponadto nie wyjaśniono zwrotu "wolne" oraz braku podpisów na liście obecności we wskazanych dniach oraz poinformowano, iż wymieniony nie zwracał się o rozliczenie nadgodzin, a odpowiedzi na raport z dnia [...] grudnia 2012 r. udzielono na podstawie dokumentacji służbowej, tj. grafików służby, z których nie wynikało, aby M. S. posiadał wypracowane nadgodziny. Pismem o podobnej treści zwrócono się do Naczelnika Wydziału Kryminalnego z prośbą o udzielenie informacji na temat wymiaru wypracowanych przez wymienionego godzin w dniach [...] lutego 2011 r. oraz [...] listopada 2011 r., a także wyjaśnienia oznaczenia "W" na liście obecności w dniach: [...] lutego 2011 r. i [...] listopada 2011 r. i czy brak podpisu na liście obecności w dniu [...] marca 2011 r. oznacza nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie. W odpowiedzi na powyższe, Naczelnik Wydziału Kryminalnego KPP w [...], pismem z dnia 10 lutego 2014 r. poinformował, iż w dniu [...] lutego 2011 r. nastąpił odbiór godzin w adekwatnym wymiarze do godzin przepracowanych w dniu [...] lutego 2011 r., w dniu [...] listopada 2011 r. nastąpił odbiór godzin w adekwatnym wymiarze do godzin przepracowanych w dniu [...] listopada 2011 r. Ponadto wyjaśnił, że brak podpisu na iście obecności w dniu [...] marca 2011 r. świadczy o nieobecności w służbie, której planowany wymiar wynosił 8 godzin, natomiast dzień wolny w grafiku w dniu [...] czerwca 2011 r. wynika z pomyłki przy sporządzaniu grafiku służby. Dodatkowo, organ I instancji wezwał na przesłuchanie w charakterze świadka K. S. - byłego Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo Śledczego Komendy Powiatowej Policji w [...], która we wnioskowanym okresie była bezpośrednim przełożonym M. S., o czym powiadomiono pełnomocnika strony pismem z dnia 7 lutego 2014 r. Organ podał, że podczas przesłuchania w dniu [...] lutego 2014 r. K. S. zeznała, m.in., że z dyżuru domowego funkcjonariusz był wzywany przez komendanta lub zastępcę komendanta, pełniącego nadzór danego dnia albo przez dyżurnego; nie pamięta, czy funkcjonariusz pełnił służbę w poszczególnych dniach ze względu na upływ czasu. Brak zaś podpisu na liście obecności może oznaczać, że policjant jej nie podpisał, mimo iż na służbie był, zapis "wolne" na liście obecności to prawdopodobnie odbiór nadgodzin przepracowanych na jej polecenie; nadgodziny policjantów Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego były ewidencjonowane przez świadka w zeszycie, jednak M. S. nie został ujęty w tej ewidencji, gdyż był osobą sprawującą nadzór. Jednocześnie świadek nie potrafiła jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, czy posiadał on nadpracowane godziny za okres pełnienia służby w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym, nie potwierdziła też, jakoby zwracał się o odbiór tychże godzin. Po zapoznaniu się z aktami postępowania administracyjnego w dniu 18 marca 2014 r., pełnomocnik strony podtrzymał wniosek dowodowy dotyczący przesłuchania w charakterze świadka P. W. tj. osobę, która sprawowała bezpośredni nadzór nad stanowiskiem służbowym wnioskodawcy, przesłuchania w charakterze strony wnioskodawcy - na okoliczności objęte niniejszym postępowaniem oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości - rachunkowości, który przedstawi na piśmie opinię dotyczącą wyliczenia nierozliczonych nadgodzin oraz wyliczy kwotę ekwiwalentu należnego M. S. (wraz z należnymi odsetkami ustawowymi za okres zwłoki). Komendant Powiatowy Policji w [...] decyzją nr [...] z [...] marca 2014 r. ponownie odmówił M. S. wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby, przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji, za okres od dnia [...] września 2009 r., tj. od dnia mianowania na stanowisko specjalisty Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego Komendy Powiatowej Policji w [...] do dnia [...] stycznia 2013 r., tj. do dnia zwolnienia ze służby w Policji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się do zebranego materiału dowodowego oraz podkreślił, że zgromadzone w toku postępowania dowody nie potwierdziły, aby M. S., pełniąc dyżury domowe, realizował zadania służbowe, za które należałoby udzielić mu czasy wolnego. Organ wskazał też, iż samo pozostawanie w dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w [...], w czasie pełnienia takiego dyżuru, nie stanowi podstawy do udzielenia czasu wolnego w wymiarze takim, jak tenże dyżur. W dniu 8 kwietnia 2014 r. wpłynęło odwołanie od powyższej decyzji złożone przez adwokat M. Z., wraz z pełnomocnictwem do reprezentowania strony. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzuciła naruszenie: - art. 77 § 1 kpa, 80 kpa, polegające na poczynieniu błędnych ustaleń faktycznych, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a wynikało z nienależnego zebrania materiału dowodowego oraz rażącego przekroczenia przez organ I instancji granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez przyjęcie, że w sprawie brak jest dowodów potwierdzających zasadność roszczenia M. S., w sytuacji, gdy sprawozdanie zatwierdzone przez Komendanta [...] Policji, zeznanie świadka K. S. oraz grafiki służby prowadzą do wniosku przeciwnego, oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez M. S., w tym wniosku o przesłuchanie świadka P. W. oraz M. S. oraz wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości, w sytuacji gdy przeprowadzenie tych dowodów ma istotne znaczenie dla sprawy; - art, 107 § 3 kpa, poprzez niewyjaśnienie, dlaczego organ odmówił wiarygodności zatwierdzonemu przez Komendanta [...] Policji sprawozdaniu, dotyczącemu postępowania w sprawie skargi M. S. oraz zeznaniom świadka K. S. w części, w której potwierdza ona zasadność roszczenia M. S.; - art. 138 § 2 kpa, poprzez nieuwzględnienie przez organ I instancji okoliczności wskazanych przez organ odwoławczy w decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym Komendant [...] Policji wskazał, iż M. S. z dniem [...] stycznia 2013 r. został zwolniony ze służby w Policji, w związku z dobrowolnym wystąpieniem z niej. Organ podał, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, funkcjonariusz Policji zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniędzy za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby, udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy. Zgodnie zaś z art. 33 ust. 2 ustawy, zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie, w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3 miesięcznym okresie rozliczeniowym. W świetle treści art. 33 ust. 3 ustawy o Policji w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze, z wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 112 ust. 3 ustawy o Policji, albo gdy została mu przyznana rekompensata, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1 ustawy o Policji. Natomiast z ust. 4 wynika, że udzielenie czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający normę nie przysługuje policjantowi uprawnionemu do dodatku służbowego. Organ powołując się na zapisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, wskazał, że warunkiem, aby czas służby został uznany za ponadnormatywny jest polecenie służbowe kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę, zaś dokumenty zgromadzone w trakcie postępowania administracyjnej nie potwierdzają, zdaniem organu, realizowania przez M. S., w trakcie wyznaczonych dyżurów domowych, żadnych czynności służbowych. Organ podał, że strona także w swoim roszczeniu nie wykazała, ile godzin i w jakim konkretnie okresie wykonywała czynności służbowe w ramach zleconych godzin nadliczbowych. Organ nie zgodził się z twierdzeniami pełnomocnika strony, jakoby podstawę do wypłaty ekwiwalentu stanowiły w przedmiotowej sprawie grafiki służby osób sprawujących nadzór z Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego Komendy Powiatowej Policji w [...] czy też sprawozdanie zatwierdzone przez Komendanta [...] Policji. Wobec tego organ stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do wypłaty takiego ekwiwalentu w sytuacji, gdy M. S. nie stawiał się na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w trakcie dyżuru domowego. Powyższy fakt musiałby zostać odnotowany w ewidencji czasu służby, na listach obecności lub w jakikolwiek inny sposób wraz z podaniem czasu wykonywania czynności służbowych. Sam skarżący nie wskazuje także, kiedy w trakcie takiego dyżuru domowego przybył do jednostki i wykonywał jakiekolwiek czynności służbowe. Także z zeznań świadka K. S. nie wynika, iż wymieniona miała jakiekolwiek konkretne informacje dotyczące wykonywania przez wymienionego czynności służbowych, w trakcie dyżurów domowych. Pomimo bowiem tego, że wymieniona wskazała ogólnie, iż M. S. na pewno był wzywany do jednostki podczas pełnienia dyżurów domowych, to nie była w stanie wskazać, kiedy i w jakim wymiarze. Organ wskazał też, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika strony jakoby zeznania te stanowiły dowód i podstawę do wypłaty ekwiwalentu, bowiem samo twierdzenie że był ściągany do służby jest wiadome i nie świadczy o wykonywaniu przez M. S. czynności służbowych, tym bardziej w kontekście kilkukrotnego podkreślania przez świadka, iż w trakcie takich dyżurów to nie ona wzywała pełniącego dyżur do jednostki. Organ wskazał, że zarówno ze znajdującej się w Komendzie Powiatowej Policji w [...] dokumentacji, dotyczącej ewidencji czasu służby policjantów, jak również z pism naczelników Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego i Wydziału Kryminalnego oraz zeznań powołanego świadka nie wynika ile czasu wolnego za czas służby, przekraczający normę, przysługuje M. S. Również sama strona nie wskazała, ile konkretnie czasu wolnego i za jakie czynności jej przysługuje. Organ stwierdził, iż bezspornym jest fakt, iż grafiki dyżurów domowych były we wnioskowanym okresie tworzone niezgodnie z obowiązującymi przepisami, co prowadziło do sytuacji, w której M. S. pełnił taki dyżur przez bardzo długi okres czasu, w wymiarze znacznie przekraczającym normę. Powyższe zostało już stwierdzone w zatwierdzonym przez Komendanta [...] Policji sprawozdaniu z postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w Wydziale Kontroli KSP i przekazane Komendantowi Powiatowemu Policji w [...], celem wyeliminowania działania niezgodnego z regulacjami prawnymi. Mimo jednak powyższych uchybień, nie ma podstaw do wypłaty ekwiwalentu za czas służby przekraczający normę w sytuacji kiedy policjant pełni dyżur domowy nawet w wymiarze przekraczającym dozwoloną przepisami normę, gdyż w tym czasie M. S. nie wykonywał czynności służbowych. Ponadto organ podał, że w okresie od dnia [...] stycznia 2011 r. do dnia [...] marca 2011r. wnioskodawca pełnił obowiązki naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...] i posiadał dodatek funkcyjny. W powyższym okresie, zgodnie z przepisem art. 33 ust. 4 ustawy o Policji świadczenie z tytułu nadpracowanych godzin w ogóle nie przysługuje. Organ uznał, że nie doszło zatem do naruszenia § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, a w konsekwencji art. 33 ust. 2 ustawy o Policji. Nie zgodził się też z naruszeniem przez organ przepisów kpa, tj. art. 77, art. 80, art. 107 § 3 czy 138 § 1 pkt 1 kpa. Komendant Powiatowy Policji w [...] poinformował bowiem stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, umożliwił jej i jej pełnomocnikowi zapoznanie się z materiałem dowodowym oraz uwzględnił większość złożonych wniosków dowodowych. Organ odniósł się również do zarzutu nieprzeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez pełnomocnika w piśmie z 17 marca 2014 r. i wskazał, że ma na uwadze, iż adwokat J. W. wnosił o przesłuchanie w charakterze świadka P. W., jako osoby, która sprawowała bezpośredni nadzór nad stanowiskiem służbowym M. S., z uwagi na fakt, że w większości sporządzał on i zatwierdzał grafiki służb pełnionych przez wnioskodawcę. Skoro zatem powyższe grafiki, zresztą zatwierdzone przez przełożonych, znajdują się w materiałach sprawy, nie ma zatem konieczności przeprowadzania tego dowodu. Ponadto, pełnomocnik strony nie wskazał, na jaką okoliczność należałoby te osoby przesłuchać. Organ podkreślił, że zgodnie z § 14 rozporządzenia w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, czasu wolnego udziela się za ponadnormatywny czas wykonywania czynności służbowych. Skoro zatem do określenia wymiaru czasu wolnego za czas służby, przekraczający normę, niezbędne jest określenie wymiaru czasu, w którym policjant wykonywał ponadnormatywne czynności służbowe na polecenie przełożonego a w rozpoznawanej sprawie, na podstawie posiadanych dokumentów, nie jest możliwe ustalenie tego wymiaru czasu służby, przekraczającego normę, to nie jest też możliwe ustalenie wymiaru czasu wolnego przysługującego za tę służbę, a co za tym idzie nie jest możliwa wypłata ekwiwalentu pieniężnego w myśl art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Organ stwierdził, że warunkiem niezbędnym do wypłaty tego ekwiwalentu jest dokładne określenie wymiaru tego czasu. Z uwagi jednak na fakt, iż brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wykonywanie czynności służbowych przez wymienionego, w trakcie dyżuru domowego, nie ma podstaw do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o Policji. W kontekście powyższego bezprzedmiotowe pozostają, zdaniem organu, pozostałe zarzuty pełnomocnika strony, zawarte w odwołaniu od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił M. S. naruszenie art. 77 w zw. z art. 80 kpa, poprzez błędne przyjęcie, iż jego roszczenie nie zasługuje na uwzględnienie pomimo, iż organ przyznał, że pełnił on dyżury przez bardzo długi okres czasu, w wymiarze znacznie przekraczającym normę. Wskazał, że powyższe było wynikiem nieprawidłowości ze strony jego przełożonych, zaś negatywnymi konsekwencjami obarczono skarżącego, odmawiając mu wypłaty tego wynagrodzenia. Zarzucił też naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 86 kpa, poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i wszechstronny, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z jego zeznań w charakterze strony, jak również pominięcie dowodu z zeznań P. W. Następnie zarzucił naruszenie art. 80 kpa, poprzez przyjęcie w oparciu o niepełny materiał dowodowy, iż nie wykonywał on czynności służbowych w trakcie dyżurów. Zarzucił również naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez nieustosunkowanie się do zarzutu pominięcia dowodu z przesłuchania skarżącego w charakterze świadka. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ zarzucił mu iż nie wskazał on, kiedy w trakcie takiego dyżuru domowego przybył do jednostki i wykonywał jakiekolwiek czynności. Skarżący uznał za kuriozalne obarczanie go winą w sytuacji, gdy odmówiono mu możliwości wypowiedzenia się w danej kwestii, szczególnie w sytuacji gdy stwierdzono, że M. S. pełnił dyżury przez bardzo długi okres czasu, w wymiarze znacznie przekraczającym normę. Jednakże wskazano też, mimo powyższych uchybień, nie ma podstaw do wypłaty ekwiwalentu za czas służby przekraczający normę w sytuacji, kiedy policjant pełni dyżur domowy nawet w wymiarze przekraczającym dozwoloną przepisami normę, gdyż w tym czasie nie wykonywał on czynności służbowych. Skarżący zarzucił też, że nie dopuszczono także innych powodów wskazanych przez stronę, które wbrew twierdzeniom organu mają istotne znaczenie dla sprawy. Uprawnienie organu administracji państwowej do wydawania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia tegoż organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym" (tak Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z f dnia 19 marca 1981 r. SA 234/81). Skarżący wskazał, że w trakcie pełnienia przedmiotowych dyżurów był zobligowany przez przełożonych do monitorowania wydarzeń kryminalnych w jednostce zarówno telefonicznie, jak i osobiście. Potwierdzeniem powyższego są zeznania świadka K. S., według której był ściągany do służby. Stwierdzenie to, wbrew błędnej interpretacji organu odwoławczego, świadczy o tym, iż wykonywał w trakcie pełnienia dyżurów czynności służbowe. Skarżący wskazał, że był zobligowany zakresem obowiązków sam przyjeżdżać i nadzorować pracę policjantów podczas dyżurów domowych w weekendy i święta. Skarżący stwierdził ponadto, że przełożeni dopuścili się złamania prawa ustalając takie grafiki, które zmuszały go do pełnienia dyżurów w zakresie znacznie przewyższającym normę. Pomimo, iż musiał pełnić dyżury w wymiarze znacznie przekraczającym normę z winy przełożonych, to i tak bezzasadnie odmówiono mu wypłaty wynagrodzenia za powyższe, co uznać należy za niezgodne z prawem i dalece krzywdzące. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ prawidłowo odmówił skarżącemu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby. W pierwszej kolejności należy wskazać, że służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Oznacza ona również dyspozycyjność policjanta i w związku z tym odrębność rozwiązań przyjętych w zakresie stosowania czasu służby w Policji. Problematykę tę reguluje art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. Zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu, zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym. Natomiast ust. 3 cytowanego artykułu stanowi, że w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2, policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze. Zgodnie zaś z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby, przyznany na podstawie art. 33 ust. 3 cytowanej ustawy. Rozkład czasu służby funkcjonariuszy Policji i tryb udzielania czasu wolnego w zamian za służbę w wymiarze przekraczającym 40 godzin tygodniowo został zaś określony w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471). Zgodnie z § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, przedłużenie czasu służby policjanta może nastąpić w szczególności ze względu na konieczność: 1) wykonywania rozpoczętych czynności dochodzeniowo-śledczych, operacyjno-rozpoznawczych oraz administracyjno-porządkowych, jeżeli nie mogą one zostać przerwane; 2) zapewnienia ciągłości służby na stanowiskach, na których wymagane jest utrzymywanie pełnienia służby w sposób ciągły; 3) realizacji innych spraw niecierpiących zwłoki. Stosownie zaś natomiast do § 8 ust. 2 tegoż rozporządzenia, przedłużenie czasu służby następuje na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę. O wydanym poleceniu kierownik zawiadamia przełożonego właściwego w sprawach osobowych. W myśl § 9 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia, za przedłużony czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji policjantowi udziela się w tym samym wymiarze czasu wolnego. Natomiast § 9 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że czas wolny w zamian za służbę pełnioną poza rozkładem czasu służby policjant jest obowiązany wykorzystać do dnia zwolnienia ze służby, a przełożony właściwy w sprawach osobowych ma obowiązek mu to zapewnić. Ponadto z zapisu § 9 ust. 6 wskazanego rozporządzenia wynika, że przełożony właściwy w sprawach osobowych prowadzi ewidencję czasu służby policjantów przy pomocy wskazanych przez niego kierowników komórek organizacyjnych. Tak więc stwierdzić należy, analizując powołane wyżej przepisy, że warunkiem niezbędnym, aby czas służby został uznany za ponadnormatywny jest polecenie służbowe kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę. Jak wynika zaś z akt sprawy i dokumentów zebranych przez organ w trakcie postępowania administracyjnego, stwierdzić należy, że materiały te nie potwierdzają, realizowania przez M. S., w trakcie wyznaczonych dyżurów domowych, żadnych czynności służbowych. Brak jest zatem podstaw prawnych do wypłaty takiego ekwiwalentu w sytuacji, gdy M. S. nie stawiał się na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w trakcie dyżuru domowego. Powyższy fakt musiałby zostać odnotowany w ewidencji czasu służby, na listach obecności lub w jakikolwiek inny sposób wraz z podaniem czasu wykonywania czynności służbowych. Sam skarżący nie wskazuje także, kiedy w trakcie takiego dyżuru domowego przybył do jednostki i wykonywał jakiekolwiek czynności służbowe. Także z zeznań świadka K. S. nie wynika, iż wymieniona miała jakiekolwiek konkretne informacje dotyczące wykonywania przez skarżącego czynności służbowych, w trakcie dyżurów domowych. Pomimo bowiem tego, że wskazała ona ogólnie, iż M. S. na pewno był wzywany do jednostki podczas pełnienia dyżurów domowych, to nie była w stanie wskazać, kiedy i w jakim wymiarze. Zgodzić się należy również z organem, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika strony jakoby zeznania K. S. stanowiły dowód i podstawę do wypłaty ekwiwalentu, bowiem samo twierdzenie, że był wzywany do służby nie świadczy o wykonywaniu przez skarżącego czynności służbowych, tym bardziej w kontekście kilkukrotnego podkreślania przez świadka, iż w trakcie takich dyżurów to nie ona wzywała pełniącego dyżur do jednostki. Wskazać należy, że zarówno ze znajdującej się w Komendzie Powiatowej Policji w [...] dokumentacji dotyczącej ewidencji czasu służby policjantów, jak również z pism naczelników Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego i Wydziału Kryminalnego oraz zeznań powołanego świadka nie wynika ile czasu wolnego za czas służby, przekraczający normę, przysługuje M. S. Bezspornym jest fakt, iż grafiki dyżurów domowych były we wnioskowanym okresie tworzone niezgodnie z obowiązującymi przepisami, co prowadziło do sytuacji, w której M. S. pełnił taki dyżur przez bardzo długi okres czasu, w wymiarze znacznie przekraczającym normę. Powyższa okoliczność została potwierdzona w zatwierdzonym przez Komendanta [...] Policji sprawozdaniu z postępowania wyjaśniającego, przeprowadzonego w Wydziale Kontroli KSP i przekazanego Komendantowi Powiatowemu Policji w [...], celem wyeliminowania działania niezgodnego z regulacjami prawnymi. Nie oznacza to jednak, że pomimo wskazanych uchybień, są podstawy do wypłaty skarżącemu ekwiwalentu za czas służby przekraczający normę w sytuacji, gdy pełnił on dyżur domowy, nawet w wymiarze przekraczającym dozwoloną przepisami normę, ale nie wykonywał w tym czasie czynności służbowych, a konkretnie kiedy nie ma dokumentów potwierdzających taką okoliczność. Wskazać należy, że warunkiem, aby czas służby został uznany za ponadnormatywny jest polecenie służbowe kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę (por. wyrok III SA/Kr 372/12). Jednocześnie czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji powinien zostać odpowiednio udokumentowany w ewidencji czasu służby. Skoro zatem do określenia wymiaru czasu wolnego za czas służby, przekraczający normę, niezbędne jest określenie wymiaru czasu, w którym policjant wykonywał ponadnormatywne czynności służbowe na polecenie przełożonego, a w rozpoznawanej sprawie, na podstawie posiadanych dokumentów, nie jest możliwe ustalenie tego wymiaru czasu służby, przekraczającego normę, to nie jest też możliwe ustalenie wymiaru czasu wolnego przysługującego za tę służbę, a co za tym idzie nie jest możliwa wypłata ekwiwalentu pieniężnego w myśl art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Warunkiem niezbędnym do wypłaty tego ekwiwalentu jest dokładne określenie wymiaru tego czasu. Z uwagi jednak na fakt, iż brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wykonywanie czynności służbowych przez wymienionego w trakcie dyżuru domowego, nie ma podstaw do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o Policji. Ponadto wskazać należy, że skarżący nie występował z wnioskiem o wypłacenie ekwiwalentu w zamian za niewykorzystany czas wolny od służby. Faktu posiadania przez skarżącego nadgodzin nie zgłaszały również organy. Z takim żądaniem skarżący zwrócił się pismem z dnia 20 grudnia 2012 r., nie wykazując jednak żadnych okoliczności, w jakich miała miejsce służba w czasie przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji. Sąd nie podzielił też zarzutów skarżącego dotyczącego naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 77, art. 80, art. 107 § 3 czy art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Faktem jest, że organy poinformowały bowiem skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, umożliwiły mu i jego pełnomocnikowi zapoznanie się z materiałem dowodowym oraz uwzględniły większość złożonych wniosków dowodowych. Ponadto organy w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej oceny w granicach określonych przepisem art. 80 kpa. Za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 78 § 1 i 84 kpa, poprzez odmowę uwzględnienia wszystkich wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków i powołanie biegłego celem obliczenia należności. Organ administracji nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek ten dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu. Dowód z opinii biegłego powinien być natomiast dopuszczony wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych okaże się, że pełna ocena jego wyników wymaga bliższego poznania reguł istniejących w danej dziedzinie. To znaczy, jeżeli zaistnieje potrzeba pozyskania wiadomości wybiegających poza zwykłą rutynową działalność organu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006 r. o sygn.. akt I SA/Wa 1622/05). Sąd podziela stanowisko organu, co do nieprzeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez pełnomocnika skarżącego, uznając, że P. W., jako osoba, która sprawowała bezpośredni nadzór nad stanowiskiem służbowym skarżącego oraz fakt, że w większości sporządzał on i zatwierdzał grafiki służb pełnionych przez skarżącego, a grafiki te, zatwierdzone przez przełożonych, znajdują się w materiałach sprawy, nie było zatem konieczności przeprowadzania tego dowodu. Ponadto istotnie pełnomocnik skarżącego nie wskazał, na jaką okoliczność należałoby tę osobę przesłuchać. Wobec zatem braku dowodów potwierdzających, że skarżący posiadał na moment zwolnienia ze służby, niewykorzystany czas wolny od służby należny na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji, przyznanie mu prawa do ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, byłoby sprzeczne z ważnym interesem społecznym, w którym niewątpliwie mieści się racjonalne oraz oparte na jednoznacznych podstawach faktycznych i prawnych wydatkowanie środków pieniężnych z budżetu Policji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.