II SA/Gd 30/15

Dnia 10 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. i K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lutego 2014 roku, nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym T. W. i K. W. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 1528 (jeden tysiąc pięćset dwadzieścia osiem) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. T. W. i K. W., reprezentowani przez radcę prawnego S. N. – B., wnieśli skargę na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lutego 2014 roku, wydaną w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew. Do skargi załączono pełnomocnictwo T. W. - upoważniające pełnomocnika "do reprezentowania jej i jej syna K. W. w sprawie odwołania od kary za wycięcie drzewa oraz przed sądami administracyjnymi". Załączono też (poświadczoną za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika) kserokopię fragmentu pełnomocnictwa K. W. z dnia 30 listopada 2014 roku udzielonego T. W. do występowania w jego imieniu przed wymienionymi w pełnomocnictwie organami władzy, w tym sądami administracyjnymi. Pełnomocnictwo od K. W. dla T. W. nie zawierało upoważnienia do udzielania dalszych pełnomocnictw. Zarządzeniem z dnia 27 lutego 2015 roku, wydanym na podstawie przepisów art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi K. W. poprzez nadesłanie, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu S. N. – B. przez skarżącego K. W., pod rygorem odrzucenia skargi skarżącego K. W. Jednocześnie wyjaśniono pełnomocnikowi skarżących, że z załączonej do skargi kserokopii fragmentu pełnomocnictwa K. W. udzielonego T. W. nie wynika aby zawierało ono upoważnienie do udzielania dalszych pełnomocnictw. Ponadto zobowiązano pełnomocnika skarżących, aby w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi T. W., wskazał interes prawny T. W. w zaskarżeniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lutego 2014 roku, nr [...]. Powyższe zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 4 marca 2015 roku. Odpowiadając na zarządzenie z dnia 27 lutego 2015 roku, pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 5 marca 2015 roku wyjaśnił, że na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego pełnomocnik procesowy strony może udzielić dalszego pełnomocnictwa adwokatowi lub radcy prawnemu oraz że zgodnie z art. 35 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat, radca prawny, rodzice, małżonek, rodzeństwo i inne osoby wymienione w tym przepisie, a ponadto, że zgodnie z art. 39 p.p.s.a. pełnomocnictwo do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje m.in. umocowanie z mocy prawa do udzielania dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Wskazał także, że skarżący K. W. w ramach wykonywanej pracy przebywa czasowo za granicą i nie może chwilowo przyjechać do Kancelarii prowadzonej przez pełnomocnika skarżących. Dodał, że skarżący K. W. ma pełną zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnik skarżących stwierdził też, że interes prawny skarżąca T. W. opisała w swoim piśmie, które pełnomocnik załączył do pisma z dnia 10 marca 2015 roku. Pismo to zawiera twierdzenia skarżącej T. W., z których wynika, że nieruchomości oznaczone jako działki o numerach [...] i [...], położone w J., stanowiące własność jej syna K. W., zostały uprzednio przez skarżącą synowi darowane. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że radca prawny S. N. – B. takiego pełnomocnictwa od skarżącego K. W. wraz ze skargą nie przedłożył. Przedłożył jedynie pełnomocnictwo T. W. - upoważniające go "do reprezentowania jej i jej syna K. W. w sprawie odwołania od kary za wycięcie drzewa oraz przed sądami administracyjnymi", a także kserokopię fragmentu pełnomocnictwa K.W. z dnia 30 listopada 2014 roku udzielonego T. W. do występowania w jego imieniu przed wymienionymi w pełnomocnictwie organami władzy, w tym sądami administracyjnymi, z którego nie wynika aby K. W. upoważnił T. W. do udzielania dalszych pełnomocnictw. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi definiuje zakres pełnomocnictwa ogólnego oraz pełnomocnictwa do prowadzenia poszczególnych spraw, zatem – w ocenie Sądu, brak jest podstaw aby w tej kwestii powoływać się (tak jak robi to pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 5 marca 2015 r.) na przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.), w szczególności na art. 91 tej ustawy. Z art. 39 p.p.s.a. wynika, że pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do: 1) wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem; 2) udzielenia dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach; 3) cofnięcia skargi w całości lub w części, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie; 4) odbioru kosztów postępowania. Jeżeli zatem w pełnomocnictwie ogólnym czy też udzielnym do prowadzenia poszczególnych spraw nie ma upoważnienia do udzielania dalszych pełnomocnictw, zgodnie z art. 39 pkt 2 p.p.s.a pełnomocnik upoważniony jest do udzielania dalszych pełnomocnictw jedynie wtedy, gdy wynika to z odrębnych przepisów. W ocenie Sądu tymi odrębnymi przepisami są: - art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2014 r., poz. 635 ze zm.), dający adwokatowi prowadzącemu sprawę prawo do udzielania substytucji; - art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 637 ze zm.), dający radcy prawnemu prawo do udzielania dalszego pełnomocnictwa (substytucji) innemu radcy prawnemu, adwokatowi, prawnikowi zagranicznemu wykonującemu stałą praktykę w zakresie wynikającym z ustawy o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej; - art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 roku o rzecznikach patentowych (Dz. U. z 2011 r., nr 155, poz. 925 ze zm.), dający rzecznikowi patentowemu prawo do udzielania dalszego pełnomocnictwa (substytucji) innemu rzecznikowi patentowemu, a także w zakresie określonym w art. 36 ust. 1 - aplikantowi. Z powyższych regulacji wynika, że w niniejszej sprawie do skargi dołączone zostało jedynie prawidłowe pełnomocnictwo T. W. udzielone radcy prawnemu S. N. – B. do reprezentowania jej przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik nie wykazał się natomiast prawidłowym pełnomocnictwem udzielonym mu przez K. W. Załączony do skargi fragment pełnomocnictwa K.W. niewątpliwie nie spełnia wymogów niezbędnych do zakwalifikowania go jako prawidłowego pełnomocnictwa upoważniającego T. W. do udzielania dalszych pełnomocnictw. Przede wszystkim nie obejmuje upoważnienia T. W. do udzielania dalszych pełnomocnictw, na co zwrócono uwagę pełnomocnikowi skarżących w zarządzeniu z dnia 27 lutego 2015 r. Poza tym, nie zawiera, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a., podpisu mocodawcy. W konsekwencji nie można było przyjąć, aby T. W. była upoważniona do udzielenia w imieniu K. W. dalszych pełnomocnictw, w tym pełnomocnictwa radcy prawnemu S. N. – B. do reprezentowania w niniejszej sprawie także K. W., a pełnomocnik skarżących - pomimo wezwania - nie przedłożył oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżącego K. W. Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie tego braku formalnego skargi K. W. - stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., uzasadniało jej odrzucenie. Z uwagi na powyższe skarga K. W. została odrzucona na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 37 § 1 p.p.s.a. Odnośnie skargi T. W. Sąd zważył, że stosownie do treści art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Nadto - zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z powyższego wynika, że postępowanie sądowo-administracyjne oparte jest na zasadzie skargowości i może zostać wszczęte tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym. Interes prawny przejawia się w tym, że określony podmiot ma roszczenie o przyznanie mu uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997 r., nr 2, poz. 89). Aby stwierdzić, że dany podmiot (skarżący) ma legitymację skargową, musi on mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że pojęcie interesu prawnego ma charakter obiektywny. Istnieje on wówczas, gdy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 88). W przedmiotowej sprawie skarżąca T. W. nie była stroną postępowania administracyjnego, w którym wydana została zaskarżona decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za usunięcie drzew na działce nr [...] w J. Stroną tego postępowania był wyłącznie skarżący K. W., jako jedyny właściciel ww. nieruchomości. Jak wynika z treści skargi, skarżąca działa jako "matka i pełnomocnik skarżącego K. W.", co niewątpliwie nie daje jej legitymacji skargowej. Również twierdzenia skarżącej zawarte w piśmie załączonym do pisma pełnomocnika skarżących z dnia 5 marca 2015 roku potwierdzają oczywisty brak jej legitymacji skargowej, skoro skarżąca wprost wskazała, że właścicielem działki nr [...] (na której znajdowały się wycięte drzewa) jest jej syn - skarżący K. W. (adresat zaskarżonej decyzji i jedyna strona postępowania administracyjnego). Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie jest oczywiste, iż T. W. nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi, a zatem jej skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. sąd zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego; postanowienie w przedmiocie zwrotu wpisu może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wobec tego, że skarżący uiścili należny wpis od skargi, Sąd wpis ten skarżącym zwrócił.