II OSK 2073/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.B. i R.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 217/15 w sprawie ze skargi W.B. i R.B. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia ocieplenia i tynku na elewacji części budynku oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 217/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę W.B. i R.B. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia ocieplenia i tynku na elewacji części budynku. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., m.in. na podstawie art. 48 ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w I. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy rozbudowie budynku mieszkalnego w miejscowości [...], działka nr [...], będącego własnością W. i R.B. Jednocześnie organ nakazał zabezpieczyć teren oraz część rozbudowaną przed dostępem osób postronnych i do dnia 30 listopada 2013 r. dostarczyć wskazane w sentencji postanowienia dokumenty. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że w dniu 26 lipca 2013 r. przeprowadził kontrolę w sprawie rozbudowy przedmiotowego budynku. Na jej podstawie ustalono, że inwestorzy rozbudowali budynek mieszkalny od strony szczytu w wymiarach 3,20 x 9,10 m i wysokości 3,30 m. Część rozbudowana to obiekt murowany parterowy niepodpiwniczony z dachem jednospadowym, ściany wykonane z betonu komórkowego, posadowione na fundamencie. Dach drewniany, krokwiowy, pokryty blachą trapezową. W obiekcie znajduje się kotłownia, łazienka i pomieszczenie gospodarcze. Posadzki betonowe obłożone glazurą, stolarka okienna PCV, stolarka drzwiowa stalowa. W trakcie kontroli stwierdzono, że roboty budowlane nie zostały zakończone, do wykonania pozostała elewacja. Ustalono, że budowa została rozpoczęta w czerwcu 2013 r. i strona nie posiada pozwolenia na rozbudowę właściwego organu, wobec czego inwestor naruszył art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Następnie w dniu 16 kwietnia 2014 r. została przeprowadzona kolejna kontrola, w trakcie której ustalono, że mimo wstrzymania wykonania robót budowlanych, inwestorzy wykonali ocieplenie rozbudowywanej części budynku styropianem o grubości 5 cm oraz położyli tynk na elewacji budynku. W związku z tym, m.in. na podstawie art. 50a pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), decyzją znak [...] z dnia [...] maja 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w I. nakazał inwestorom dokonać niezwłocznie usunięcia ocieplenia (styropianu) oraz tynku na elewacji przybudowanej części budynku mieszkalnego na własny koszt i uporządkowanie terenu po rozbiórce. Na skutek wniesionego przez inwestorów odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił zakres prac wykonanych przez inwestorów po wydaniu postanowienia z dnia [...] września 2013 r. Dalej podniósł, że zgodnie z katalogiem, określonym w art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane, wykonanie robót budowlanych, polegających na dociepleniu budynków o wysokości do 12 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zatem nie można przyjąć stanowiska strony, wyrażonego w odwołaniu, że wykonane prace (ocieplenie i elewacja), to wyłącznie bieżąca konserwacja obiektu, mająca na celu przeciwdziałanie nadmiernemu pogarszaniu jego właściwości użytkowej i sprawności technicznej. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że zaskarżona decyzja nie kończy postępowania w sprawie samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego i dotyczy jedynie robót wykonanych po ich wstrzymaniu. Nie ma zatem podstaw, w ocenie organu odwoławczego, do umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Skargę na powyższą decyzję wnieśli inwestorzy, zarzucając jej naruszenie art. 50a pkt 1 i art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę, Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie, zarzucając, że wpłynęła po terminie. Postanowieniem z dnia 6 października 2014 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę jako złożoną po upływie terminu, jednakże postanowienie to zostało uchylone orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 31/13. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zaskarżona decyzja wydana została niezgodnie z art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jednak nie jest to niezgodność o jakiej mowa w złożonej skardze. Skarżący zarzucili bowiem naruszenie tego przepisu, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak było, ich zdaniem, podstaw do wszczęcia postępowania określonego w tym przepisie z uwagi na fakt, iż postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy jest nadal w toku, a ocieplenie i elewacja wykonane były wyłącznie z zamiarem utrzymania rozbudowywanego budynku w należytym stanie technicznym. Tymczasem zaś, w ocenie Sądu, niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem wynika z innych przesłanek. W przypadkach określonych w art. 48 ust. 2 i art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych stanowi jednocześnie warunkowe odstąpienie od nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części i wszczęcie procedury legalizacyjnej na warunkach określonych w tych przepisach. W odmiennym stanie faktycznym wydaje się postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1, gdyż wówczas nie mamy do czynienia z legalizacją samowoli budowlanej, a co najwyżej można mówić o wszczęciu tzw. procedury naprawczej, przewidzianej w art. 51. Art. 50a ma zastosowanie w przypadkach, kiedy mimo wstrzymania postanowieniem robót budowlanych, są one w dalszym ciągu wykonywane, czyli nakaz wstrzymania robót nie jest respektowany przez inwestora. W przypadku wstrzymania robót budowlanych na podstawie art. 48 ust. 2 lub art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jeżeli są one nadal prowadzone, można mówić o "wtórnej samowoli budowlanej", czy też uporczywym łamaniu prawa, pomimo że organ podjął działania zmierzające do legalizacji samowoli budowlanej. Jak wskazuje powyższe, zakres nakazu rozbiórki i dalszych konsekwencji z tym związanych, w pkt 1 i 2 omawianego art. 50a jest różny. W przypadku pkt 1, decyzja o nakazie rozbiórki obejmuje obiekt budowlany lub jego część, w zależności od tego, co było przedmiotem postępowania administracyjnego, wszczętego na podstawie art. 48 ust. 2 lub art. 49b ust. 2. Jeżeli przedmiotem tego postępowania był cały obiekt budowlany, to nakaz rozbiórki wydany na podstawie art. 50a pkt 1 ustawy, będzie również dotyczył całego obiektu budowlanego. Jeżeli natomiast samowola dotyczyła części obiektu budowlanego w rozumieniu art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, to nakaz rozbiórki, wydany na podstawie art. 50a pkt 1 będzie obejmował tę część oraz część obiektu budowlanego, wykonaną po wydaniu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Niezależnie od tego, czy chodzi o obiekt budowlany, czy też o jego część, wydanie ostatecznej i prawomocnej decyzji o nakazie rozbiórki na podstawie art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane powoduje bezpowrotnie przerwanie procedury legalizacyjnej, prowadzonej na podstawie przepisów art. 48 ust. 2 lub art. 49b ust. 2 ustawy. W przedmiotowej sprawie, postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych wydane zostało na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zaś decyzja o nakazie rozbiórki z dnia [...] maja 2014 r. – na podstawie art. 50a pkt 1 tej ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, decyzja ta powinna obejmować całość zamierzenia inwestycyjnego, o którym mowa w postanowieniu z dnia [...] września 2013 r. Tymczasem zaś decyzją objęto wyłącznie roboty budowlane, wykonane po doręczeniu tego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, co oznacza, że decyzja ta jest niezgodna z art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Dalej Sąd wyjaśnił, że oceniając i rozstrzygając przedmiotową sprawę, musiał jednak uwzględnić treść art. 134 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie, uwzględnienie skargi podyktowane byłoby naruszeniem art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane i oznaczałoby wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżących. Sąd byłby bowiem zobowiązany do takiego sformułowania oceny prawnej, która w ponownym postępowaniu przed organem administracji zdeterminowałaby wydanie aktu pogarszającego sytuację materialnoprawną skarżących w porównaniu z sytuacją, która wynika z zaskarżonego aktu. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd podniósł, że nie podziela zarzutu skarżących, iż wykonane roboty w postaci ocieplenia i wykonania elewacji przedmiotowego budynku nie zostały objęte postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na skarżących obowiązek wstrzymania prowadzenia robót budowlanych w postaci rozbudowy budynku mieszkalnego. Dotyczyło ono całości robót budowlanych, w tym ocieplenia i elewacji, które są takimi robotami w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane. Natomiast fakt, że postępowanie w sprawie samowolnej budowy jest w toku nie oznacza, że organ nie może reagować na wykonywanie dalszych robót budowlanych po ich wstrzymaniu. Oznacza wyłącznie, że w tym zakresie nie wszczyna się nowego postępowania, ale wydanie decyzji w trybie art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane oznacza przerwanie procedury legalizacyjnej. Przepis ten określa jedynie dodatkową podstawę bezwarunkowego stwierdzenia rozbiórki, która to podstawa nie powinna się ziścić, jeżeli postępowanie legalizacyjne ma zostać przeprowadzone z powodzeniem dla inwestora. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, postępowanie w sprawie budynku na działce nr [...] było w toku i nie zostało wszczęte odrębne postępowanie na podstawie art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Sąd nie podzielił przy tym oceny skarżących, że ocieplenie budynku służyło wyłącznie konserwacji budynku i tym samym można było tego dokonać. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący kwestionując to orzeczenie w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.: 1. art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, a następnie uznanie, że w sytuacji kiedy (1) brak było podstaw do wszczęcia postępowania określonego we wskazanym przepisie z uwagi na fakt, iż postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy budynku na działce nr [...] nadal jest w toku; (2) wykonanie robót budowlanych przez skarżących w postaci ocieplenia i wykonanie elewacji budynku wykonane było z zamiarem utrzymania rozbudowywanego budynku w należytym stanie technicznym i w celu przeciwdziałania nadmiernemu pogarszaniu jego właściwości użytkowej i sprawności technicznej, co tym samym nie mogło stanowić wznowienia wstrzymanej przez organ budowy; 2. art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wykonane przez skarżących roboty budowlane w postaci ocieplenia i wykonanie elewacji budynku zostały wstrzymane postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] września 2013 r. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skarżący zawarł argumenty na poparcie przytoczonych wyżej podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem stosownie do § 1 tego przepisu rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego przede wszystkim zauważyć trzeba, iż w tej sprawie stan faktyczny nie jest kwestionowany. Niesporne jest, iż Burmistrz Z. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr [...] obręb [...]. W dniu 26 lipca 2013 r. organy nadzoru budowlanego przeprowadziły kontrolę budynku mieszkalnego na działce nr [...] obręb [...] i ustaliły, iż doszło do jego rozbudowy. Na podstawie tych oględzin ustalono, że inwestorzy samowolnie bez wymaganego pozwolenia rozbudowali budynek mieszkalny od strony szczytu o wymiarach 3,20 x 9,10 m i wysokości 3,30 m. Część rozbudowana to obiekt murowany parterowy niepodpiwniczony z dachem jednospadowym, ściany wykonane z betonu komórkowego, posadowione na fundamencie. Dach drewniany, krokwiowy, pokryty blachą trapezową. Inwestor oświadczył, iż prace budowlane rozpoczął w połowie czerwca 2013 r. W trakcie kontroli stwierdzono, że samowolnie wykonane roboty budowlane nie zostały zakończone, do wykonania pozostała elewacja - patrz protokół z dnia 26 lipca 2013 r. Stąd też wdrożono postępowanie legalizacyjne i na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego wydał postanowienie w dniu [...] września 2013 r. nakazujące wstrzymać prowadzenie robót budowlanych, zabezpieczyć teren oraz część rozbudowaną przed dostępem osób postronnych i w terminie do 30 listopada 2013 r. przedstawić wskazane w tym postanowieniu dokumenty w celu doprowadzenia samowolnie rozpoczętej rozbudowy do stanu zgodnego z prawem. Pomimo zatem zakazu prowadzenia jakichkolwiek robót budowlanych nałożonych ww. postanowieniem inwestor podjął się dokończenia rozpoczętej rozbudowy budynku mieszkalnego i sporny rozbudowany obiekt ocieplił od zewnątrz styropianem grubości 5 cm, jak też otynkował budynek (wykonał tzw. baranek) - patrz protokół z dnia 16 kwietnia 2014 r. Wbrew stanowisku skarżących, nie można uznać, że roboty budowlane w postaci ocieplenia i wykonania elewacji przedmiotowego budynku, w okolicznościach tej sprawy miały na celu utrzymanie rozbudowywanego budynku w należytym stanie technicznymi oraz miały przeciwdziałać nadmiernemu pogorszeniu jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej jak też nie można podzielić stanowiska skarżących, że ww. roboty budowlane nie zostały objęte postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni należy zaakceptować stanowisko Sądu pierwszej instancji, który właściwie przyjął, że twierdzenia skarżących, iż ocieplenie służyło wyłącznie konserwacji budynku i tym samym można było tego dokonać, nie zasługiwało na uwzględnienie. Jak stanowi art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych ustala się m.in. wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy. W postanowieniu z dnia [...] września 2013 r. o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych organ nie nakazał zaś zabezpieczenia budynku, a jedynie zabezpieczenie terenu i części rozbudowanej przed dostępem osób postronnych. Tym samym nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że ocieplenie i wykonanie elewacji budynku, jako prace wykończeniowe wykonane zostały z zamiarem utrzymania go w należytym stanie technicznym. Wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy dotyczą z reguły robót budowlanych, które mogą stwarzać dla otoczenia zagrożenia, stąd też należy je doprowadzić do końca by nie stanowiły takiego zagrożenia. W tej sprawie wskazano wyłącznie na zabezpieczenie terenu i części rozbudowanej przed dostępem osób postronnych, a więc niezbędne zabezpieczenia nie obejmowały jakichkolwiek robót budowlanych. Ponadto należy także zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w I. nałożył na skarżących powołanym wyżej postanowieniem obowiązek wstrzymania prowadzenia robót budowlanych w postaci rozbudowy budynku mieszkalnego. Postanowienie to dotyczyło zatem zakazu prowadzenia przy powstałej samowoli budowlanej jakichkolwiek robót, w tym wykonania ocieplenia i elewacji. Dlatego też nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia prawa materialnego art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez błędną wykładnię i uznanie, że wykonane przez skarżących roboty budowlane w postaci ocieplenia i elewacji budynku mieszkalnego zostały wstrzymane postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] września 2013 r. Jednocześnie nie jest usprawiedliwiony zarzut błędnej wykładni art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane, iż roboty budowlane w postaci ocieplenia i elewacji budynku mieszkalnego zrealizowane zostały z zamiarem utrzymania rozbudowanego budynku w należytym stanie technicznym i w celu przeciwdziałania nadmiernemu pogarszaniu jego właściwości użytkowej i sprawności technicznej. Dokonane bowiem roboty budowlane – jako roboty wykończeniowe, co już wyżej wskazano, nie były wykonywane w celu utrzymania spornego budynku w należytym stanie technicznym. Przez "utrzymanie obiektów budowlanych" należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Natomiast nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego, będzie z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania, a z takim przecież przypadkiem nie mamy do czynienia w tej sprawie, stąd też wykonanych prac nie można utożsamiać z koniecznością zapewnienia należytego stanu technicznego obiektu i przeciwdziałania nadmiernemu pogorszeniu jego właściwości, tym bardziej, że nie występowało zagrożenia dla ludzi, ich mienia oraz dla środowiska. Poza tym, co jest bardzo istotne, wykonanie robót budowlanych, polegających na dociepleniu budynków o wysokości do 12 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zatem nie można przyjąć stanowiska stron, że wykonane prace (ocieplenie i elewacja) miały na celu utrzymanie rozbudowanego budynku w należytym stanie technicznym i w celu przeciwdziałania nadmiernemu pogarszaniu jego właściwości użytkowej i sprawności technicznej. Okoliczności powyższe prowadziły również do wniosku, że ujawnione w sprawie przesłanki uzasadniały, wbrew stanowisku skarżących, wydanie decyzji na podstawie art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem zgodnie z nim właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych – pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem o którym mowa w art. 48 ust. 2 oraz w art. 49b ust. 2 – nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Decyzję tę, na podstawie wskazanego wyżej art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane, prawidłowo wydano w ramach postępowania wszczętego w dniu 26 lipca 2013 r., tj. postępowania legalizacyjnego dotyczącego rozbudowy budynku mieszkalnego skarżących – co potwierdza decyzja pierwszoinstancyjna i akta tej sprawy. Stąd też zarzut skargi kasacyjnej błędnej wykładni art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że w sytuacji toczącego się postępowania legalizacyjnego brak było podstaw do wszczęcia postępowania określonego we wskazanym przepisie nie zasługiwał na uwzględnienie. W tej sprawie należy jednoznacznie podkreślić, że prawidłowo organy nadzoru budowlanego by wydać zaskarżoną decyzję nie wszczynały odrębnego postępowania, lecz w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego orzekły o nakazie rozbiórki ocieplenia i elewacji, natomiast wadliwie zastosowały wskazany przepis art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem nie orzekły na tej podstawie rozbiórki całej dobudówki objętej przecież postępowaniem legalizacyjnym, co trafnie podkreślał Sąd pierwszej instancji, lecz w tym zakresie nie ma zarzutów skargi kasacyjnej dlatego też kwestia ta pozostaje poza zakresem rozstrzygania przez Naczelny Sąd Administracyjny. To, że w sprawie tej w ramach art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nie orzeczono o całości inwestycji objętej postępowaniem legalizacyjnym oznacza, iż organy nadzoru budowlanego winny w pozostałym zakresie dokończyć postępowanie legalizacyjne, po uprzednim wykonaniu decyzji nakazującej usunięcie spornej elewacji i ocieplenia, jak też spełnieniu wymogów postanowienia z dnia [...] września 2013 r. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły spowodować eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku. A zatem konkludując, wobec przedstawienia nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej, brak było podstaw do jej uwzględnienia. Dlatego też, w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.