II GSK 1667/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 164/15 w sprawie ze skargi [A.] w O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w postępowaniu w sprawie zezwolenia na przewóz osób oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 164/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę [A.] w Olsztynie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2014r., Nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie zezwolenia na przewóz osób. Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Wnioskiem z dnia [...] października 2014 r. [A.] w O. zwróciło się z żądaniem dopuszczenia go, na podstawie art. 31 k.p.a. do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej O. – O., z wniosku B. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [B.]. Uzasadniając zasadność dopuszczenia do udziału w postępowaniu, Stowarzyszenie powołało się na cele statutowe, w tym określone w § 7 pkt 2 oraz pkt 4 Statutu Stowarzyszenia i przemawiający za tym interes społeczny. Wskazano, że zgodnie z § 8 pkt 7 tego Statutu, cele te Stowarzyszenie realizuje poprzez żądanie wszczęcia lub wstępowanie w już wszczęte postępowanie administracyjne dotyczące transportu osób lub rzeczy. Wskazano, że za uwzględnieniem wniosku Stowarzyszenia przemawia również fakt, że wstąpienie w toczące się postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek B. S. leży w interesie społecznym, gdyż wykonywanie przewozów przez w/w przewoźnika może stanowić zagrożenie dla interesów innych przewoźników prowadzących działalność na linii O.-O. Wydanie zezwolenia temu przedsiębiorcy może doprowadzić do nałożenia się godzin odjazdów [B.] z odjazdami innych przewoźników, co w konsekwencji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa w ruchu drogowym. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. organ pierwszej instancji odmówił dopuszczenia [A.] do udziału w postępowaniu w przedmiocie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii O. – O. z wniosku B. S. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie – przytoczywszy treść regulacji ustawowych – wyjaśnił m.in., że Stowarzyszenie nie spełnia wszystkich przesłanek określonych w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., warunkujących dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym. Kolegium wskazało, że za spełniony uznać można jedynie wymóg istnienia celu statutowego uzasadniającego wystąpienie Stowarzyszenia z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony. Jednym z celów jakie stawia sobie Stowarzyszenie jest bowiem reprezentowanie interesów i ochrona przewoźników drogowych, a w szczególności swoich członków wobec organów władzy państwowej oraz organizacji krajowych i międzynarodowych (§ 7 pkt 2 Statutu Stowarzyszenia). Niemniej jednak pozostałe przesłanki, o których mowa w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., warunkujące dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym, nie zostały spełnione. Kolegium argumentowało, że postępowanie w sprawie nie dotyczy jedynie praw i obowiązków przewoźnika – B. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [B.] ale również przewoźników: M. M., który to prowadząc działalność gospodarczą pod firmą [C.], jak też będąc prezesem zarządu Spółki M. M. Sp. z o.o. z/s w J. posiada wydane przez organ zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych na liniach komunikacyjnych, na których także konkuruje z wnioskodawcą w sprawie. Nadto, inni jeszcze członkowie Stowarzyszenia, tj. D. K. - Sekretarz Stowarzyszenia i L. K. - Skarbnik Stowarzyszenia prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej [D.], w D. i posiadają zezwolenie na wykonywanie transportu drogowego na linii O.-B., zatem szlak komunikacyjny obu przedsiębiorców jest tożsamy. Bezsporne zatem jest, iż przewoźnicy ci są względem siebie konkurentami, a co za tym idzie, udział Stowarzyszenia w postępowaniu dotyczącym wydania zezwolenia na przewóz osób konkurencyjnemu przewoźnikowi wskazuje na realizację partykularnych interesów Stowarzyszenia, jak też jego członków, którzy mogą być zainteresowani negatywnym dla strony postępowania rozstrzygnięciem ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej w tym samym co strona zakresie. W tej sytuacji organ uznał, że w sprawie Stowarzyszenie nie wykazało interesu społecznego, o którym mowa w art. 31 § 2 k.p.a., przemawiającego za jego dopuszczeniem do udziału w prowadzonym postępowaniu. Dodatkowo Kolegium wskazało, że dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu może prowadzić do przedłużania postępowania w sprawie, co spowoduje opóźnienie w wydaniu zezwolenia na wykonywanie przewozów i w rezultacie pozbawi mieszkańców tej linii komunikacyjnej możliwości dojazdu. Skutki takiego działania nie leżą w interesie społecznym mieszkańców miejscowości usytuowanych przy planowanej linii komunikacyjnej. [A.] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W odpowiedzi na skargę Kolegium, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanym postanowieniu, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), oddalił skargę Sąd I instancji podniósł, że w toku kontroli instancyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że Stowarzyszenie spełnia tylko jedną przesłankę z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. warunkującą dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym, t.j. że udział Stowarzyszenia w postępowaniu administracyjnym uzasadniają jego cele statutowe. Jednym z celów jakie stawia sobie Stowarzyszenie jest m.in. reprezentowanie interesów i ochrona przewoźników drogowych, a w szczególności swoich członków wobec organów władzy państwowej oraz organizacji krajowych i międzynarodowych (§ 7 pkt 2 Statutu Stowarzyszenia), natomiast Statut w § 8 pkt 7 stanowi, że realizacja celów statutowych następuje przez "żądanie wszczęcia lub wstępowanie w już wszczęte postępowanie administracyjne dotyczące transportu osób lub rzeczy". Ponadto, w myśl § 6 Statutu celami Stowarzyszenia są: prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu i innych dziedzin związanych z celami statutowymi Stowarzyszenia (pkt 1), wspieranie rozwoju transportu drogowego w Polsce oraz udzielanie pomocy i informacji członkom Stowarzyszenia w sprawach związanych z prowadzeniem transportu drogowego osób lub rzeczy (pkt 3), współpraca z właściwymi organami państwowymi i samorządowymi oraz zainteresowanymi organizacjami w zakresie transportu drogowego (pkt 4), monitorowanie i wspieranie poprawy jakości usług transportu osób lub rzeczy świadczonych przez swoich członków (pkt 7), upowszechnianie wiedzy na temat obowiązujących przepisów prawa transportowego (pkt 8). Okoliczności te nie są sporne. Zdaniem Sądu pierwszej instancji sporne jest natomiast spełnienie po stronie Stowarzyszenia dwóch pozostałych przesłanek umożliwiających dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu, czyli istnienie praw lub obowiązków dotyczących wyłącznie innego podmiotu (strony postępowania) niż Stowarzyszenie oraz istnienie interesu społecznego. W dalszej części uzasadnienia, WSA wskazał, że w ocenie orzekających w sprawie organów administracyjnych, postępowanie nie dotyczy jedynie praw i obowiązków B. S., ale również przewoźników będących członkami Stowarzyszenia, tj.: M. M., który prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [C.], jak też jest prezesem zarządu Spółki M. M. Sp. z o.o. z/s w J. posiadającej zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych na liniach komunikacyjnych zbieżnych z wnioskowanymi przez B. S. oraz D. i L. K.4 prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej [D.] w D. i posiadających zezwolenie na wykonywanie transportu drogowego na linii O.-B., czyli na tej samej linii komunikacyjnej, co B. S. Sąd I instancji uznał, że zasadne jest stanowisko Kolegium, że B. S. i przewoźnicy zrzeszeni w Stowarzyszeniu są względem siebie konkurentami, a co za tym idzie, udział Stowarzyszenia w postępowaniu dotyczącym wydania zezwolenia na przewóz osób konkurencyjnemu przewoźnikowi wskazuje na realizację partykularnych interesów Stowarzyszenia, jak też jego członków, którzy mogą być zainteresowani negatywnym dla strony postępowania rozstrzygnięciem ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej w tym samym co strona zakresie. WSA zaznaczył, że we wniosku z dnia [...] października 2014 r. [A.] wskazało, że wstąpienie w toczące się postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek B. S. leży w interesie społecznym, gdyż wykonywanie przewozów przez w/w przewoźnika może stanowić zagrożenie dla interesów innych przewoźników. WSA wskazał, że skoro członkowie Stowarzyszenia prowadzą działalność na liniach komunikacyjnych tożsamych lub zbieżnych z wnioskowanymi przez B. S., to z treści powyższego oświadczenia wynika niezbicie, że udział Stowarzyszenia w niniejszym postępowaniu ma służyć również ochronie praw jego członków. Sąd I instancji podniósł, że we wniesionej skardze pełnomocnik strony skarżącej zawarł stwierdzenie, że "z natury organizacji społecznej wynika możliwość uczestnictwa w niej podmiotów zainteresowanych obroną swoich praw". Zdaniem WSA stwierdzenie to wskazuje, że przystąpienie Stowarzyszenia do toczącego się postępowania ma na celu przede wszystkim obronę praw jego członków. Odnosząc się do kwestii spełnienia przez Stowarzyszenie kolejnej przesłanki umożliwiającej dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu, czyli istnienie interesu społecznego, WSA podniósł, że nawet wówczas, gdy udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym dotyczy praw i obowiązków "innej osoby" i jest uzasadniony celami statutowymi, to i tak dopuszczenie tej organizacji do udziału w postępowaniu może być uznane za niezasadne, ze względu na brak interesu społecznego. WSA podniósł, że pojęcie "interesu społecznego" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, wobec czego w każdej sprawie indywidualnej podlega ono wykładni organu administracji rozpatrującego sprawę. Sąd I instancji wskazał, że podzielić należy pogląd organu odwoławczego, wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że za przystąpieniem Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym nie przemawia interes społeczny. Zdaniem WSA, [A.] skupia osoby prowadzące działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób, z kolei stroną w tym postępowaniu jest B. S., którego przedmiotem działalności jest wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Przedmiot postępowania administracyjnego dotyczy wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii O. – O. dla strony postępowania, B. S. Zdaniem WSA, powyższe wskazuje, że [A.] jest podmiotem, mogącym mieć interesy sprzeczne w stosunku do strony postępowania. Zatem udział Stowarzyszenia w postępowaniu dotyczącym wydania zezwolenia na przewóz osób konkurencyjnemu przewoźnikowi wskazuje na realizację partykularnych interesów Stowarzyszenia, bądź jego członków, którzy mogą być zainteresowani negatywnym dla strony postępowania rozstrzygnięciem ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej w tym samym co strona zakresie. Zdaniem Sądu I instancji bezsporne jest, że stosownie do art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine, za dopuszczeniem organizacji społecznej do udziału w postępowaniu ma przemawiać interes społeczny. Interes społeczny nie może być jednak rozumiany jako zinstytucjonalizowana forma popierania partykularnych interesów członków organizacji społecznej. WSA podniósł, że jeżeli organizacja społeczna pretenduje do roli uczestnika postępowania administracyjnego na prawach strony w konkretnej sprawie, powinna również wykazać swoje kwalifikacje merytoryczne wiążące się z przedmiotem tego postępowania, zwłaszcza gdy chce brać udział w specjalistycznym postępowaniu obejmującym wykonywanie regularnych przewozów osób. WSA wskazał, że Stowarzyszenie – mimo twierdzenia w uzasadnieniu skargi, że przyłączenie do postępowania ma służyć "polepszeniu realizacji celów postępowania administracyjnego prowadzonego przez podmioty specjalizujące się w kwestiach prawnych, a mniej w praktycznych aspektach działania przewoźników drogowych" – okoliczności tych nie wykazało. WSA wskazał, że niewystarczające do udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym (art. 31 k.p.a.) jest powoływanie się na znajomość kwestii objętych celami statutowymi bez jednoczesnego wykazania, że taka jednostka ma dostateczne rozeznanie w konkretnej sprawie, w której ma zamiar uczestniczyć. Organizacja społeczna powinna przynajmniej uprawdopodobnić, że swoim działaniem przyczyni się aktywnie do lepszego wypełnienia celów postępowania administracyjnego w konkretnej sprawie. Dopiero wówczas będzie można przyjąć, że na rzecz jej udziału w postępowaniu przemawia interes społeczny. Zdaniem WSA, organ nie jest bowiem zobowiązany do każdorazowego uwzględnienia wniosku organizacji społecznej tylko z tego powodu, że charakter rozpoznawanej sprawy jest zgodny z zakresem jej statutowej działalności. W ocenie Sądu I instancji skarżące Stowarzyszenie we wniesionej skardze nie przedstawiło żadnych argumentów, które wskazywałyby na to, że istnieje interes społeczny uzasadniający jego uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym. Sąd stwierdził, że argumenty wskazywane przez Stowarzyszenie są ogólnikowe. Twierdzenie skarżącego, że działania Stowarzyszenia nie spowodują niepotrzebnego przedłużenia postępowania, jest twierdzeniem dowolnym. Sąd pierwszej instancji wskazał, że dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia nie dopatrzył się też z urzędu istnienia interesu społecznego uzasadniającego udział Stowarzyszenia w postępowaniu administracyjnym w sprawie o wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło [A.], domagając się uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie, oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 145 §1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie skargi w sytuacji gdy postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 31 §1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego polegającym na uznaniu, że nie zostały spełnione wszelkie wymogi stawiane organizacjom społecznym przemawiające za dopuszczeniem skarżącego kasacyjnie do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym wszczętym z wniosku B. S.; 2. art. 3 §1 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. polegające na wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie, choć organy administracyjne pominęły dyspozycje art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a zatem nie skontrolowano, czy stan faktyczny został ustalony przez organy administracji zgodnie ze stanem rzeczywistym, co ostatecznie skutkowało błędnym przyjęciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że: - skarżący kasacyjnie nie wykazał istnienia interesu społecznego przemawiającego za uwzględnieniem jego wniosku w przedmiocie dopuszczenia go do udziału w postępowaniu; - celem skarżącego kasacyjnie była ochrona interesu poszczególnych członków [A.] nie zaś interesu społecznego; - nie uprawdopodobniono faktu posiadania przez członków [A.] kwalifikacji merytorycznych wiążących się z przedmiotem postępowania i sprzyjających polepszeniu realizacji celów wyznaczonych postępowaniu administracyjnemu; - dopuszczenie skarżącego kasacyjnie do udziału w postępowaniu administracyjnym spowoduje jedynie niepotrzebne przedłużenie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym stwierdzić należy, że przedstawione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty wykazują szereg uchybień konstrukcyjnych. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia przez Sąd I instancji art.31 § 1 i 2 k.p.a. nie dostrzegając, że przepis art.31 § 1 k.p.a. zawiera dwa punkty odnoszące się do dwóch różnych sytuacji procesowych - wszczęcia postępowania oraz dopuszczenia do udziału w już wszczętym postępowaniu. Natomiast wskazany w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej art.3 § 1 został podany bez przyporządkowania go do właściwego aktu prawnego. Jednakże z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jej autor zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art.151 p.p.s.a. oraz w związku z art.31 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie w jakim Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu, iż skarżący kasacyjnie nie wykazał istnienia interesu społecznego przemawiającego za dopuszczeniem go do udziału w toczącym się postępowaniu. W tym miejscu podkreślić należy, że z akt sprawy wynika, iż [A.] w O. wystąpiło z żądaniem dopuszczenia go, na podstawie art.31 k.p.a., do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania B. S. zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej O.-O. Z przepisu art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika, że organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w tym postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Należy podkreślić, że rozstrzygając w tej kwestii organ każdorazowo ocenia, czy udział organizacji społecznej w sprawie leży w interesie społecznym. Nawet jeśli udział organizacji społecznej jest uzasadniony jej celami statutowymi (jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie) organ administracji publicznej może uznać jej żądanie za niezasadne. Jest oczywiste, że udział organizacji społecznej jako podmiotu na prawach strony w postępowaniu administracyjnym nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych, których wymiar wykracza poza interesy stron postępowania, dotyczy bowiem określonej społeczności, ma znaczenie ogólne, społeczne. W takiej sprawie interes indywidualny strony (stron) może kolidować z interesem określonej zbiorowości społecznej i dlatego, poza stronami, udział w postępowaniu powinien mieć również zapewniony reprezentant interesu ogólnego, społecznego, jakim w świetle procedury administracyjnej jest organizacja społeczna, jeżeli do udziału w postępowaniu nie motywują ją jej własne interesy. Z akt sprawy wynika, że strona wnosząca skargę kasacyjną zrzesza osoby prowadzące działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu przewozów drogowych osób także na linii komunikacyjnej O.-O. Uzasadniając spełnienie ustawowej przesłanki jaką jest "interes społeczny" stowarzyszenie podało, że wstąpienie do toczącego się postępowania wszczętego na skutek wniosku B. S. leży w interesie społecznym, gdyż wykonywanie przewozów przez tego przewoźnika może stanowić zagrożenie dla interesów innych przewoźników prowadzących działalność na linii komunikacyjnej O.-O. oraz może doprowadzić do nałożenia się godzin odjazdów kilku przewoźników co spowoduje powstanie niebezpieczeństwa w ruchu drogowym. Powyższe okoliczności wskazują na zasadność stanowiska Sądu I instancji, przedstawione bowiem uzasadnienie wniosku nie jest wystarczające dla wykazania istnienia po stronie skarżącego kasacyjnie interesu społecznego. Tak sformułowany wniosek nie może być uznany za spełniający wymóg wykazania przez organizację społeczną przesłanek z art. 31 § 1 k.p.a. i nie może prowadzić do uznania, że Stowarzyszenie wykazało istnienie interesu społecznego uzasadniającego dopuszczenie jej do toczącego się postępowania. Podane przez skarżącego kasacyjnie okoliczności mają bardzo ogólny charakter. Skoro, jak to zostało już wyżej wskazane, udział organizacji społecznej jako podmiotu na prawach strony w postępowaniu administracyjnym nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych, to należy uznać, że trafnie przyjął Sąd I instancji, iż warunek ten nie jest spełniony w sytuacji, gdy inicjatywa skarżącego Stowarzyszenia jest kontynuacją działań członków Stowarzyszenia, a więc w gruncie rzeczy została ona podjęta w celu ochrony ich interesów faktycznych. Zatem uznanie, że działanie skarżącego Stowarzyszenia zostało podjęte w interesie społecznym, byłoby równoznaczne z postawieniem interesu tego Stowarzyszenia ponad interesami stron postępowania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.