II SA/Wa 1819/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spraw.) Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Stanisław Marek Pietras Protokolant straszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi P. S. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę – Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P.S., uchylił rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji ustalając datę na dzień [...] czerwca 2014 r., natomiast w pozostałej części utrzymał go w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy, policjanta można zwolnić ze służby w Policji w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Powyższe rozstrzygnięcie ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ może wydać rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji, kiedy w ocenie przełożonego zostały spełnione zawarte w tym przepisie przesłanki. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] X Wydział Karny z dnia [...] maja 2013 r., sygn. akt [...], który został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] X Wydział Karny – Odwoławczy z dnia [...] listopada 2013 r., sygn. akt [...] P.S. został skazany za popełnienie czynu określonego w art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Podkreślił, że fakultatywna decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, związana jest z utratą przez funkcjonariusza przymiotu nieposzlakowanej opinii na skutek oczywistego popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego charakter uniemożliwia dalsze pozostawanie w służbie. P.S. będąc funkcjonariuszem Policji uczestniczył w obrocie środkiem odurzającym w postaci [...], popełniając tym samym przestępstwo, które w oczach opinii publicznej postrzegane jest jako czyn poddany najwyższej krytyce i napiętnowaniu. Jego zachowanie jest tym bardziej naganne, że czynu tego dopuścił się podczas pełnienia służby, co niewątpliwie oddziaływuje negatywnie na innych funkcjonariuszy Policji i uniemożliwia dalsze realizowanie zadań służbowych. Zaznaczył, że przesłankę dotyczącą braku możliwości pozostawienia policjanta w służbie po dokonaniu czynu o znamionach przestępstwa należy upatrywać w trosce o autorytet Policji, jako zorganizowanej formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa obywateli oraz porządku publicznego. Popełnienie przez funkcjonariusza powyższego czynu powoduje, że utracił on wymóg nieposzlakowanej opinii, niezbędny do pełnienia służby publicznej. Policjantów niewątpliwie obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa. Sam bowiem fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to, jaki ma ono charakter, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Pozostawienie zatem w służbie policjanta, który utracił warunki kwalifikowane do pełnienia służby w Policji oraz charakter popełnionego czynu, godziłoby w społeczny wizerunek Policji, przyczyniając się do obniżenia zaufania obywateli do tej instytucji. W ocenie Komendanta [...] Policji spełnione zostały również inne wymagania formalne warunkujące zwolnienie policjanta ze służby. W przedmiotowej sprawie w dniu [...] lutego 2014 r. zasięgnięto, zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów w przedmiocie zwolnienia P.S. ze służby, jednak do dnia wydania zaskarżonego rozkazu personalnego jej nie sporządzono. Nie uzależnia to natomiast zwolnienia policjanta ze służby w tym trybie od wydania opinii przez organ związkowy. Organ stwierdził ponadto, że zapewnił stronie możliwość uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu. Z notatki służbowej z dnia [...] marca 2014 r., sporządzonej przez funkcjonariusza Wydziału Kontroli, Kadr i Szkolenia Komendy Rejonowej Policji [...] wynika, że w dniu [...] marca 2014 r. kontaktował się telefonicznie z pełnomocnikiem P.S. w celu uzyskania informacji o ewentualnym terminie zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego oraz ustalił, że adwokat P.U. jest chory i do dnia [...] marca 2014 r. nie planuje żadnych służbowych spotkań, a o terminie zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego przekaże informację w dniu [...] marca 2014 r. Do dnia wydania zaskarżonego rozkazu personalnego pełnomocnik strony nie skontaktował się, ani nie stawił w celu zapoznania z materiałami sprawy, a zatem nie naruszono art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem organu ze wskazanych powyżej przyczyn nie można również mówić o wzruszeniu zaskarżonego rozstrzygnięcia w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem określony w tym przepisie warunek odnosić należy do obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Tak więc na omawianą przesłankę wznowieniową może powoływać się wyłącznie strona, która bez swojej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., bowiem doręczenie rozstrzygnięcia organu I instancji bezpośrednio stronie z pominięciem jej pełnomocnika nie może być utożsamiane z brakiem doręczenia, zwłaszcza w sytuacji gdy nie pociągnęło to za sobą negatywnych dla niej skutków, umożliwiając mimo to wniesienie odwołania przez pełnomocnika strony skarżącej. Choć stanowi to naruszenie art. 40 § 2 k.p.a., to jednak nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Organ uznał, że nadanie rozkazowi personalnemu organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności było prawidłowe. Popełnienie bowiem przez P.S. czynu o znamionach przestępstwa nie budzi wątpliwości i w istotny sposób narusza interes służby, tożsamy z ważnym interesem społecznym, wyrażającym się tym, iż bezpieczeństwo i porządek publiczny powinny być realizowane przez osoby spełniające wymogi określone w art. 25 ustawy o Policji oraz przestrzegające obowiązującego porządku prawnego. Wymieniony jako funkcjonariusz obdarzony szczególnym zaufaniem społecznym i zobowiązany do przestrzegania prawa oraz egzekwowania właściwych zachowań członków społeczeństwa, sprzeniewierzył się powyższym zasadom. Pozostawanie w takich okolicznościach funkcjonariusza w służbie przeczyłoby ogólnie przyjętemu poczuciu sprawiedliwości społecznej i świadczyłoby o niewiarygodności Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P.S. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r., a także zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 39 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie pełnomocnikowi skarżącego zawiadomienia o ponownym terminie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem rozkazu personalnego organu I instancji. Wskazał, że w dniu [...] lutego 2014 r. otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w celu zwolnienia ze służby wraz z pouczeniem o treści art. 10 § 1 k.p.a. W dniu [...] lutego 2014 r. do Komendy Rejonowej Policji [...] zgłosił się ustanowiony przez niego pełnomocnik wraz z pełnomocnictwem do zastępowania przed organami Policji w przedmiotowej sprawie. Z uwagi na nieobecność pracownika kadr w tym dniu Zastępca Naczelnika Wydziału Kontroli, Kadr i Szkolenia Komendy Rejonowej Policji [...] pokwitował odebranie pełnomocnictwa, prosząc o kontakt telefoniczny celem uzgodnienia terminu do zapoznania się z aktami postępowania. W dniu [...] maja 2014 r. doręczono skarżącemu rozkaz personalny organu I instancji nie przesyłając go ustanowionemu pełnomocnikowi procesowemu. Uczyniono to dopiero w dwa miesiące od złożenia odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, tj. w dniu [...] czerwca 2014 r. W ocenie skarżącego organy Policji naruszyły art. 10 § 1 k.p.a., poprzez istotne ograniczenie prawa strony co do wypowiedzenia się w toku postępowania, poprzestając na treści notatki służbowej pracownika kadr Komendy Rejonowej Policji [...] z dnia [...] marca 2014 r., relacjonującej rozmowę z pełnomocnikiem w sprawie terminu zapoznania się z aktami postępowania. Jego zdaniem, istnieją poważne wątpliwości wytworzenia tej notatki po dacie wydania rozkazu personalnego organu I instancji na potrzeby postępowania odwoławczego. Wynika to z faktu, że w rozkazie personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] nie ma wzmianki o ustanowieniu pełnomocnika oraz jego zgłoszeniu w terminie oznaczonym przez organ co do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a tym bardziej adnotacji, iż pełnomocnik nie zgłosił żadnych wniosków. Jednocześnie w zaskarżonym rozkazie personalnym wskazano, że funkcjonariusz kadr Komendy Rejonowej Policji [...] kontaktował się telefonicznie z pełnomocnikiem, który okazał się chory, nie ustalił natomiast terminu co do wypowiedzenia się oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem rozstrzygnięcia. Zdaniem wnoszącego skargę niezrozumiałe jest doręczenie pełnomocnikowi skarżącego rozkazu personalnego organu I instancji w miesiąc po złożeniu odwołania, a nie jego uchylenie w ramach samokontroli i wyznaczenie ponownego terminu co do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonego rozkazu personalnego nie stwierdził, aby Komendant [...] Policji, jak i Komendant Rejonowy Policji [...] naruszyli przepisy prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czy też przepisy postępowania administracyjnego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Dodatkowy wymóg do zastosowania wyżej wymienionej podstawy zwolnienia, określa przepis art. 43 ust. 3 powołanej ustawy, według którego zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Z analizy art. 41 i art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że poszczególne przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby, ustawodawca wiąże z kryteriami niekaralności i nieposzlakowanej opinii, jakie muszą spełniać kandydaci ubiegający się o przyjęcie w szeregi Policji. Fakultatywna decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 tej ustawy, związana jest z utratą przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii na skutek oczywistego popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego charakter uniemożliwia dalsze pozostawanie w służbie. Celem omawianego przepisu jest usunięcie z Policji tych policjantów, którzy w sposób oczywisty popełnili czyny o znamionach przestępstwa, a charakter tych czynów wskazuje na popełnienie ich z motywów zasługujących na szczególne potępienie w oczach opinii publicznej. W interesie tak państwa, jak i jego obywateli, leży bowiem jak najszybsze usunięcie z Policji takich funkcjonariuszy, a zatem działanie właściwych organów Policji na tej podstawie służy ochronie interesu publicznego. Należy zwrócić uwagę, że szczególny charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym jego utraty. Wśród służb mundurowych, Policja wyróżnia się bowiem zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Jest przede wszystkim formacją uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Istotne znaczenie ma w praworządnym państwie umożliwienie skutecznego wykonywania przez Policję zadań z zakresu bezpieczeństwa państwa i jego obywateli. Publiczny wymiar Policji powoduje też, że w znaczącym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do funkcjonariuszy. Z tego właśnie względu wymagania w stosunku do policjantów muszą być tak wysokie. Jak wynika z akt sprawy P.S. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] X Wydział Karny z dnia [...] maja 2013 r., sygn. akt [...] utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] X Wydział Karny – Odwoławczy z dnia [...] listopada 2013 r., sygn. akt [...], został skazany za popełnienie czynu określonego w art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, tj. o to, że w dniu [...] marca 2009 r. w [...] działając w zamiarze uczestniczenia w obrocie środkiem odurzającym w ilości co najmniej [...] grama [...], wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nabył za pośrednictwem J.B. za kwotę [...] zł nieustaloną substancję w celu przekazania jej innej, nieustalonej osobie nie uświadamiając sobie, że dokonanie czynu zabronionego jest niemożliwe z uwagi na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia przestępstwa, przy czym czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi, który kwalifikuje się z art. 13 § 2 k.k. w związku z art. 56 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Powyższe postępowanie karne zostało warunkowo umorzone na okres 2 lat próby. Fakt zatem popełnienia przestępstwa przez skarżącego jest oczywisty. Należy podkreślić, że rolą organów administracji publicznej w postępowaniu prowadzonym w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie było badanie wagi dowodów świadczących o tym, że skarżący popełnił zarzucany mu czyn, ani też określanie stopnia winy skarżącego lecz jedynie ustalenie, czy w stosunku do policjanta spełnione zostały zawarte w tym przepisie przesłanki uzasadniające zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji. Użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie policjanta w oparciu o tę podstawę prawną ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Kontrola sądowa aktu administracyjnego o charakterze uznaniowym ograniczona jest zaś do zbadania, czy orzeczenie takie nie nosi znamion dowolności. Sąd nie jest natomiast uprawniony do badania innych przesłanek podejmowania decyzji, w tym - względów celowości, czy słuszności. Mając powyższe uwagi na względzie Sąd podzielił stanowisko organów, że czyn, który popełnił P.S. uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Charakter czynu o znamionach przestępstwa z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jakiego dopuścił się skarżący, a który zawsze popełniony zostaje z winy umyślnej, w opinii społecznej postrzegany jest bowiem jako czyn o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, poddany szczególnej krytyce i napiętnowaniu, popełniony z niskich pobudek, a to uzasadnia przyjęcie, iż skarżący utracił wymóg nieposzlakowanej opinii, niezbędny do bycia funkcjonariuszem Policji. Nie sposób uznać, by funkcjonariusz, który popełnił czyn o znamionach przestępstwa, dawał rękojmię prawidłowego i rzetelnego wypełnienia obowiązków nałożonych na Policję, określonych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, skoro sam prawa nie przestrzega. Zachowanie takie stanowi sprzeniewierzenie się ślubowaniu, jakie policjant składa przed przyjęciem do służby, którego rota została określona w art. 27 ust. 1 powołanej ustawy. Wskazuje się w niej m. in., że wykonując powierzone zadania policjant ślubuje pilnie przestrzegać prawa, przestrzegać dyscypliny służbowej, strzec honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Natomiast zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Stąd też trafnie uznały organy Policji, że powyższe okoliczności dają podstawy do wnioskowania o braku możliwości pozostawania skarżącego w Policji. Nie ulega również wątpliwości, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została przesłanka określona w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8, może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji pismem z dnia [...] lutego 2014 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji o wydanie opinii w sprawie zwolnienia P.S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednak do dnia wydania rozstrzygnięcia nie została ona przedstawiona. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że przepis art. 43 ust. 3 ustawy o Policji obliguje organ do zasięgnięcia opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów w przedmiocie zwolnienia ze służby na omawianej podstawie, co uczyniono, jednak nie uzależnia zwolnienia funkcjonariusza w tym trybie od wydania opinii przez organ związkowy. Należy podkreślić, że organy Policji, podejmując rozstrzygnięcie o zwolnieniu skarżącego ze służby wyjaśniły, że w sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza był interes społeczny, tzn. dobro Policji, któremu to interesowi ustawodawca dał normatywny wyraz w treści art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, stawiając wymóg, aby funkcjonariusze tworzący tę służbę mieli nieposzlakowaną opinię. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie naruszono także przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Organy administracji obu instancji wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), oceniły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący został poinformowany przez organ I instancji o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oraz pouczony o przysługujących mu uprawnieniach w toku tego postępowania (dowód: pismo Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] lutego 2014 r.). Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia art. 39 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. polegającego na niewyznaczeniu ponownego terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, to zdaniem Sądu, nie doszło do istotnego ograniczenia prawa strony do wypowiedzenia się z winy organu. Sam fakt naruszenia przez organ przepisów postępowania w szczególności art. 40 § 2 k.p.a., poprzez pominiecie pełnomocnika i skierowanie rozkazu personalnego organu I instancji do strony postępowania w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie może stanowić wystarczającej podstawy do uwzględnienia skargi skoro reprezentant strony znał treść rozstrzygnięcia i wniósł odwołanie. Materiał dowodowy mógł więc zostać ewentualnie uzupełniony w trybie art. 136 k.p.a. Należy zauważyć, że zarzut naruszania art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek jedynie w sytuacji, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżący (w jego imieniu ustanowiony pełnomocnik) tego rodzaju uchybień nie wykazał. Prawidłowym zatem jest twierdzenie organu odwoławczego, że doręczenie rozstrzygnięcia organu I instancji bezpośrednio skarżącemu z pominięciem jego pełnomocnika nie może być utożsamiane z brakiem doręczenia, bowiem nie pociągnęło to za sobą negatywnych skutków umożliwiając mu wniesienie odwołania przez ustanowionego pełnomocnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1937/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 136/05, dostępne pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji odpowiadają prawu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.