I OSK 512/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Iwona Niżnik - Dobosz Protokolant: st. asystent sędziego Dorota Kozub - Marciniak po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 120/15 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 120/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia 9 września 2014 r. J.K. (dalej, jako: "skarżący") zwrócił się do Starosty Powiatowego w [...] z wnioskiem o wypłatę zasiłku dla bezrobotnych od 7 września 2014 r. do 6 grudnia 2014 r. Decyzją z dnia [...] października 2014 r., wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b oraz art. 75 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudniani i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm., dalej, jako: "ustawa o promocji zatrudnienia"), Starosta [...] odmówił skarżącemu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres od 7 września 2014 r. do 6 grudnia 2014r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 6 września 2013 r. wnioskodawca zarejestrował się jako osoba bezrobotna, a dzień ten przypadał w okresie zgłoszonego przez wnioskodawcę do ewidencji zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej (od dnia 3 września 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r.). Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia, w sytuacji, gdy bezrobotny zarejestrował się w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej zawieszenia wykonywania tej działalności zasiłek nie przysługuje. Skutkiem tego przepisu jest to, że zasiłek przysługuje spełniając warunki określone w art. 71 ww. ustawy po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się, co wynika z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. W związku z tym Starosta nie znalazł podstaw prawnych uwzględnienia wniosku. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. wydaną na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia: 1. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres od 8 września 2014 r. do 6 grudnia 2014 r., 2. uchylił zaskarżoną decyzję w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych za dzień 7 września 2014 r. i umorzeniu postępowania w I instancji w tej sprawie. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że po zarejestrowaniu skarżącego w dniu 6 września 2013 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osobę bezrobotną, w tym samym dniu Starosta [...] wydał decyzję, którą uznał skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 6 września 2013 r. i odmówił mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od tego dnia, z uwagi na rejestrację w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Wojewoda wskazał, że następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Starosta [...] przyznał skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6 grudnia 2013 r. do dnia 7 września 2014 r. w wysokości 988,40 zł miesięcznie. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. stwierdził nieważność powyższej decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. z uwagi na jej kwalifikowaną wadę prawną w postaci zawyżonej kwoty przyznanej z tytułu zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia 6 marca 2014 r. do dnia 7 września 2014 r. tj. 988,40 zł miesięcznie, zamiast kwoty 766,10 zł miesięcznie oraz błędnie przyznanie zasiłku do dnia 7 września 2014 r. zamiast do dnia 6 września 2014 r. W wyniku powyższego Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. przyznał skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6 grudnia 2013 r. do dnia 6 września 2014 r. w następującej wysokości: w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 988,40 zł, w okresie kolejnych miesięcy – 766,10 zł miesięcznie. Wojewoda wyjaśnił, że J.K. w dniu 9 września 2014 r. złożył do PUP w [...] wniosek o wypłatę zasiłku dla bezrobotnych od dnia 7 września 2014 r. do dnia 6 grudnia 2014 r., w wyniku czego Starosta [...] wydał decyzję z dnia [...] października 2014 r. Strona wniosła również do Ministra Pracy i Polityki Społecznej odwołanie od decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2014 r. W wyniku tego Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Wojewoda wskazał, że J.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra. Na skutek wniosku Dyrektora PUP w [...] Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. stwierdził nieważność w całości decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. orzekającej o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6 grudnia 2013 r. do dnia 6 września 2014 r. w następującej wysokości: w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 988,40 zł, w okresie kolejnych miesięcy – 766,10 zł miesięcznie, ze względu na okoliczność, iż wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem w obiegu prawnym występowała ostateczna decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o przyznaniu stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za ten sam okres. Mając na względzie powyższe okoliczności organ odwoławczy przytoczył przepisy art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 75 ust. 1 pkt 8, art. 73 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i następnie wyjaśnił, że z dokumentacji sprawy wynika, iż strona przed rejestracją w PUP w [...] zawiesiła działalność gospodarczą i w związku z tym zasiłek powinna uzyskać od dnia 6 grudnia 2013 r. do dnia 6 września 2014 r. Wojewoda wskazał, że odmowa przyznania prawa do zasiłku od dnia rejestracji nastąpiła z powodu rejestracji wnioskodawcy jako osoby bezrobotnej w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej zawieszenia wykonywania tej działalności. W tej sytuacji zdaniem organu II instancji nie ma podstaw prawnych do przyznania skarżącemu zasiłku na okres 12 miesięcy, ponieważ zgodnie z art. 73 ust. 4 w zw. z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, okres pobierania zasiłku w przypadku zawieszenia działalności gospodarczej ulega skróceniu o 90 dni. Dlatego organ odwoławczy uznał, że Starosta miał podstawy do orzeczenia o odmowie przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres od dnia 8 września 2014 r. do dnia 6 grudnia 2014r. Równocześnie Wojewoda wskazał, że koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji w części w jakiej odmówiono stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za dzień 7 grudnia 2014 r. nie z tego powodu, że strona za ten dzień powinna mieć przyznany zasiłek dla bezrobotnych, lecz dlatego, że Minister Pracy i Polityki Społecznej ostateczną decyzją z dnia [...] października 2014 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o przyznaniu J.K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6 grudnia 2013 r. do dnia 7 września 2014 r. w wysokości 988,40 zł miesięcznie. W tej sytuacji w obrocie prawnym w dniu [...] października 2014 r. (data wydania decyzji przez organ I instancji) jeszcze funkcjonowało ostateczne rozstrzygnięcie o przyznaniu stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w dniu 7 września 2014 r. i jednocześnie wydano orzeczenie o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych właśnie w dniu 7 września 2014 r. Zatem, zdaniem Wojewody, wydana w dniu [...] października 2014 r. decyzja o odmowie przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za dzień 7 września 2014 r. była przedwczesna i postępowanie w tym czasie było bezprzedmiotowe, ponieważ w dniu tym w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja o przyznaniu stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za dzień 7 września 2014 r. Wojewoda wyjaśnił, że kwestię odmowy przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za ten dzień będzie można jednoznacznie rozpoznać po rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi strony na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2014 r. J.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. zarzucając rażące naruszenie prawa przy jej wydaniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd przytoczył treść art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 75 ust. 1 pkt 8, art. 75 ust. 2 pkt 2 oraz art. 73 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i podniósł, że organ II instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy. Po pierwsze, nie budziło sporu, że skarżący w dacie rejestracji w PUP w [...] jako osoba bezrobotna (6 września 2013 r.) był w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej (3 września 2013 r. - 31 sierpnia 2015 r.). Po wtóre, z racji złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 9 września 2014 r. o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 7 września 2014 r. do 6 grudnia 2014 r. Wojewoda prawidłowo ustalił, że w dniu wydania decyzji przez Starostę [...] ([...] października 2014r.) w obrocie prawnym istniała decyzja tegoż organu z dnia [...] grudnia 2013 r. o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres od 6 grudnia 2013 r. do 7 września 2014 r. Jak trafnie wskazał Wojewoda, choć decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. stwierdził nieważność wspomnianej decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., to w dacie orzekania przez organ I instancji w niniejszej sprawie decyzja ta (o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2013 r.) nie była ostateczna. Dopiero bowiem decyzją z dnia [...] października 2014 r. Minister utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...]. Oznacza to, zdaniem Sądu, że w dacie orzekania przez organ I instancji, w obrocie prawnym była decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., która swym zakresem obejmowała jeden dzień (7 września 2014 r.) okresu, za który skarżący zażądał przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wnioskiem z dnia 9 września 2014 r. W rezultacie, z uwagi na fakt, że Starosta [...] w decyzji z dnia [...] października 2014 r. okoliczności tej nie dostrzegł, Wojewoda słusznie uchylił decyzję tego organu w zakresie obejmującym odmowę przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych za dzień 7 września 2014 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie uznawszy, że co do dnia 7 września 2014 r. postępowanie było bezprzedmiotowe, skoro objęte było decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. W ocenie Sądu, okoliczność, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym pozostawała decyzja Wojewody z dnia [...] lipca 2014 r., stwierdzająca nieważność decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2013 r., nie miała dla sprawy znaczenia, bowiem decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. została zaskarżona do sądu administracyjnego. W dacie wydania zaskarżonej decyzji skarga J.K. nie była jeszcze rozpatrzona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem wydanym w dniu 29 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 20214) oddalił skargę, lecz w dacie orzekania przez Sąd I instancji wyrok ten był nieprawomocny. Zatem na ten czas nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa, o jakiej stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a."). Sąd wskazał, że dopiero w przypadku prawomocnego oddalenia skargi J.K. na decyzję Ministra rzeczą organu I instancji będzie ponowne rozstrzygnięcie kwestii objętych wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Z istoty postępowania nieważnościowego wynika bowiem, że rozstrzygnięcie wydane w tym trybie wywołuje skutek ex tunc, co oznacza, że prawomocne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. otworzy drogę do ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 9 września 2014 r. – w zakresie objętym punktem 2 decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2014 r. Sąd I instancji podzielił również stanowisko Wojewody, któremu organ ten dał wyraz w punkcie 1 zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Z uwagi na okoliczność, że skarżący został zarejestrowany w PUP w [...] w charakterze osoby bezrobotnej w dniu 6 września 2013 r., w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej zastosowanie znajdowały do niego przepisy art. 75 ust. 1 pkt 8, art. 75 ust. 2, art. 73 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Tym samym uzyskał on prawo do zasiłku dla bezrobotnych po 90 dniach od dnia zarejestrowania (od dnia 6 grudnia 2013 r.), zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2), na okres zasiłkowy wynoszący 365 dni (zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b), lecz skrócony właśnie o te 90 dni okresu nieprzysługiwania zasiłku ze względu na rejestrację w charakterze osoby bezrobotnej w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej (art. 73 ust. 4). Tym samym skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługiwało na okres 275, licząc od dnia 6 grudnia 2013 r. do dnia 7 września 2014r. i na podstawie powołanych przepisów brak było podstaw do przyznania mu tegoż prawa na kolejny okres - od 8 września 2014 r. do 6 grudnia 2014 r. Dlatego należało za ten okres odmówić mu przyznania prawa do zasiłku do bezrobotnych. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił: • naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 73 ust. 4 w zw. z art. 75 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że w przypadku bezrobotnego powyżej 50 roku życia oraz posiadającego jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, który zarejestrował się jako bezrobotny w okresie, zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, okres 90 dni nieprzysługiwania zasiłku należy odliczyć od wynoszącego 365 dni okresu pobierania zasiłku, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia przepisu prowadzić powinna do wniosku, iż 90 dni stanowi jedynie okres opóźnienia rozpoczęcia biegu 365-dniowego okresu pobierania zasiłku, skoro skarżącemu na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia przyznano prawo do zasiłku w kwocie 120% stawki 823,60 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku. Mając powyższe na względnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. (art. 188 P.p.s.a.) oraz o przyznanie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że błędny jest pogląd, iż "okres nieprzysługiwania zasiłku" to m. in. określony w art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia okres 90 dni albowiem w tej jednostce redakcyjnej ustawodawca nie posłużył się takim sformułowaniem. Przepis ten nieprzypadkowo stanowi, iż zasiłek "przysługuje po okresie 90 dni" (od dnia zarejestrowania się w PUP). Normuje bowiem termin innego rodzaju niż okres nieprzysługiwania zasiłku. Jest to mianowicie termin opóźnienia rozpoczęcia biegu 365-dniowego okresu zasiłkowego. Do takiej wykładni prowadzi również, zdaniem skarżącego kasacyjnie, art. 72 ust. 1 i 3 ustawy o promocji zatrudnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej i rozpoznał sprawę w jej ramach. Sąd odwoławczy uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 73 ust 4 ustawy o promocji zatrudnienia, okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu, szkolenia lub przygotowania zawodowego dorosłych przypadających na okres, w którym przysługiwałby zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3. W myśl art. 75 ust. 1 ww. ustawy, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który: 1) odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; 1a) po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie; 2) w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy; 3) w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia; 4) otrzymał przewidziane w odrębnych przepisach świadczenie w postaci jednorazowego ekwiwalentu pieniężnego za urlop górniczy, jednorazowej odprawy socjalnej, zasiłkowej, pieniężnej po zasiłku socjalnym, jednorazowej odprawy warunkowej lub odprawy pieniężnej bezwarunkowej; 5) otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę; 6) (uchylony); 7) odbywa odpłatną praktykę absolwencką i otrzymuje z tego tytułu miesięczne świadczenie pieniężne w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę; 8) zarejestrował się jako bezrobotny w okresie, zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej; 9) w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy zawarty na podstawie skierowania przez urząd pracy do pracodawcy otrzymującego w ramach tego skierowania grant, świadczenie aktywizacyjne albo dofinansowanie wynagrodzenia, przed upływem okresów określonych odpowiednio w art. 60a ust. 4, art. 60b ust. 2 oraz art. 60d ust. 2. Bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje: 1) po upływie okresu wskazanego w art. 33 ust. 4 pkt 3 - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 1 i 1a; 2) po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 i 8; 3) po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 3 i 9; 4) po upływie okresu, za który otrzymał ekwiwalent, odprawę lub odszkodowanie, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5; 5) po zakończeniu odbywania praktyki absolwenckiej i otrzymywania z tego tytułu miesięcznie świadczenia pieniężnego w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę (art. 75 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okres nieprzysługiwania zasiłku o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienie, to właśnie te 90 dni, o których mowa w art. 75 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy. O te właśnie 90 dni należy skrócić okres przysługiwania zasiłku. Okres ten nie powoduje opóźnienia biegu 365 dni przysługiwania zasiłku, jak wskazuje skarżący kasacyjnie, a skraca ten okres. Sąd I instancji prawidłowo dokonał wykładni wskazanych przepisów. Skoro zasiłek przysługuje po okresie 90 dni, to znaczy, że przez 90 dni od dnia zarejestrowania zasiłek nie przysługuje. Ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 73 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia, że okres pobierania zasiłku ulega skróceniu o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3. W art. 75 ust. 2 okresem nieprzysługiwania zasiłku jest właśnie okres 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Wyjaśnić należy, iż powołany przez skarżącego kasacyjnie art. 72 ust. 1 i 3 ustawy o promocji zatrudnienia reguluje kwestię wysokości zasiłku, a nie prawa do zasiłku, o którym mowa jest w art. 75 tej ustawy. Sąd I instancji wyraźnie wskazał, że skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługiwało na okres 275, licząc od dnia 6 grudnia 2013 r. do dnia 7 września 2014 r. Natomiast okres objęty tym postępowaniem (tj. decyzją z dnia [...] października 2014 r.) dotyczy kolejnego okresu. Brak było podstaw do przyznania prawa do zasiłku na kolejny okres - od 8 września 2014 r. do 6 grudnia 2014 r. Z akt sprawy wynika nadto, na co słusznie zwrócił uwagę organ, a zaaprobował Sąd I instancji, że wydana w dniu [...] października 2014 r. decyzja o odmowie przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za dzień 7 września 2014 r. była przedwczesna i postępowanie w tym czasie było bezprzedmiotowe, gdyż w tym dniu w obrocie prawnym funkcjonowała jeszcze decyzja o przyznaniu stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za dzień 7 września 2014 r. (decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.). Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, uznał zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 73 ust. 4 w zw. z art. 75 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, za pozbawiony racji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze kasacyjnej wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, wskazać należy, iż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.