I FSK 382/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A.D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze kasacyjnej A.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/ Wa 840/14 w sprawie ze skargi A.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, listopad, grudzień 2007 r. oraz czerwiec, sierpień, wrzesień, październik 2008 r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 27 stycznia 2015 r. A.D. (dalej strona lub skarżący) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 840/14. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 20 grudnia 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako byłego Prezesa Zarządu, za zaległości podatkowe G. sp. z o.o. w podatku od towarów i usług. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że egzekucja nałożonych opłat przy niezwykle trudnej sytuacji finansowej skarżącego może go narazić na znaczną szkodę, której skutki mogą okazać się niezwykle trudne do odwrócenia. Trudna sytuacja finansowa skarżącego w powiązaniu z możliwością wszczęcia egzekucji może w efekcie doprowadzić do konieczności ogłoszenia upadłości. Wykonanie zaskarżonej decyzji, skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez skarżącego jedynego źródła utrzymania dla niego i jego rodziny, stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej P.p.s.a.). Przytoczono także sygnatury orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do problematyki "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W niniejszej sprawie skarżący ograniczył się do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz wskazania, że ewentualne postępowanie egzekucyjne może doprowadzić do konieczności ogłoszenia upadłości, co uniemożliwiło merytoryczną ocenę złożonego wniosku. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości oceny jego zasadności. Nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, gdzie skarżący upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Obowiązkiem strony było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., czego strona jednak nie uczyniła. Brak jest chociażby zestawienia uzyskiwanych przez skarżącego dochodów z wysokością wydatków ponoszonych na utrzymanie siebie i rodziny, w odniesieniu do nałożonych decyzjami na skarżącego należności podatkowych. Twierdzenia zawarte we wniosku pozostają gołosłowne, na co zwracał już skarżącemu uwagę i sąd pierwszej instancji jak i Naczelny Sąd Administracyjny w toczącym się wcześniej postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – sygn. akt I FZ 182/14. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.