II SA/Bd 165/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M.W.-J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdów oraz zwrot koniecznych wydatków oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. skarżąca M. W. – J. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie z dozór nad pojazdem marki Fiat 126p nr rej. [...], za okres sześciu miesięcy od 4 lutego 2008 r. do 4 sierpnia 2008 r. w kwocie 1855 zł., przyjmując stawki wynikające z uchwały nr XXIII/267/07 Rady Miasta [...] tj. 15 zł za pierwszą dobę oraz 10 zł za każdą następną dobę. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że pojazd nie został odebrany przez właściciela w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz że właściciel pojazdu nie uregulował opłaty za usunięcie pojazdu z drogi i opłaty za parkowanie, w tym opłaty za parkowanie w okresie sześciu miesięcy, który rozpoczął swój bieg w dniu umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym. Postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji przyznał skarżącej zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór nad przedmiotowym pojazdem w kwocie 558,15 zł. W zażaleniu skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości oraz przyznanie kwoty 1.855 zł tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór lub alternatywnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, które skutkowało przyznaniem wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdem w kwocie zaniżonej, nieuwzględniającej obowiązujących na terenie województwa kujawsko-pomorskiego stawek za wykonanie podobnego rodzaju czynności. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał, że w okresie przechowywania samochodu na parkingu pomiędzy organem dokonującym likwidacji pojazdu a przechowawcą zostały zawarte umowy szczegółowo określające stawki za przechowanie. Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, iż w dniu [...] r. oraz [...] r. skarżąca zawarła z Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] (organem na terenie właściwości którego znajduje się parking) porozumienia określające zasady i warunki dozoru oraz wysokość wynagrodzenia i zwrot wydatków związanych z dozorem pojazdów, które na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Stosownie do treści § 3 pkt 1 obu porozumień przyjęto, iż dozorca otrzymywać będzie wynagrodzenie oraz zwrot koniecznych wydatków związanych z dozorem w wysokości 3,05 brutto za jedną dobę przechowywania pojazdów. Zgodnie zaś z § 3 pkt 2 porozumień, wynagrodzenie oraz zwrot koniecznych wydatków będzie naliczane od dnia przyjęcia obowiązków dozorcy. Ponadto, w § 3 pkt 3 porozumień zastrzeżono, że poza wyżej wskazanym wynagrodzeniem i wydatkami Naczelnik nie będzie zobowiązany do pokrywania lub zwrotu jakichkolwiek innych kosztów, nakładów lub zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Porozumienia te zostały zawarte na czas określony odpowiednio jednego roku oraz do dnia 11 czerwca 2009 r. Przyjmując zatem datę początkową obowiązywania porozumień, organ stwierdził, że obowiązywały one przez cały okres dozoru wskazanego we wniosku pojazdu. W treści porozumień wskazano, że mają one zastosowanie do pojazdów usuniętych z drogi i nie odebranych przez właścicieli w terminie sześciu miesięcy od dnia ich usunięcia, które przeszły na własność Skarbu Państwa. W związku z tym, porozumienia odnoszą się do całego okresu dozoru, w tym również do dozoru pojazdów, w okresie pierwszych sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania inne metody, czy uregulowania prawne dotyczące ustalania wysokości wynagrodzenia i kosztów dozoru. W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie, że wysokość wynagrodzenia za dozór powinna być ustalona przy zastosowaniu stawek określonych uchwałami Rady Miasta [...] z dnia 28 listopada 2007 r. nr XXIII/296/07 oraz nr 111/25/2002, a także uchwały Powiatu [...] z dnia 31 stycznia 2008 r. nr 105/XVII/08 i z dnia 18 września 2003 r. nr 53/XI/03. Zgodnie z treścią załącznika do uchwały Rady Miasta, wymienione w nim stawki mają charakter cen maksymalnych, zatem nie ma przeszkód do zastosowania niższej stawki niż określona w tej uchwale. Ponadto z treści uchwały Rady Miasta [...] wynika, że dotyczy ona ustalenia opłat za parkowanie pojazdów na parkingach strzeżonych związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdów z dróg na koszt właściciela. Zatem wskazane w tej uchwale stawki odnoszą się do osoby będącej właścicielem pojazdu, a nie do opłat ponoszonych przez Skarb Państwa. W wyniku rozpatrzenia wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Bd 200/14 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. Sąd uznał za słuszne stanowisko organu, że podstawą rozstrzygnięcia w kwestii przyznania dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywanie dozoru oraz wynagrodzenia za dozór jest art. 102 § 2 u.p.e.a. zgodnie z którym organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Sąd wskazał, że wykładnia tego przepisu daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania poniesienia tych wydatków i wynagrodzenia przez dozorcę w stosunku do określonego pojazdu; jak wskazuje utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych – wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i muszą odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu. Ponadto, z dyspozycji art. 102 § 2 u.p.e.a. wynika, iż dozorca nie tylko wskazuje konkretne konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić w jaki sposób kwoty te zostały obliczone. Dopiero wtedy, gdy dozorca zgłaszający roszczenie z tytułu zwrotu wydatków koniecznych nie przedstawi żadnych dowodów i wyliczeń dotyczących wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu, konieczne jest ich ustalenie w drodze dowodów podejmowanych przez organ z urzędu. Sąd zgodził się ze skarżącą, że powoływane przez organ porozumienie dotyczy zwrotu należności za okres po upływie sześciu miesięcy, w przypadku nieodebrania pojazdu przez właściciela. Zdaniem Sądu, z uwagi na to, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia należy w tym zakresie odwołać się do art. 836 k.c. Przepis ten stanowi, że o ile wysokość wynagrodzenia za przechowywanie nie jest określona w umowie albo w taryfie przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Takie rozwiązanie nakłada na organ obowiązek ustalenia wynagrodzenia w oparciu o metodę porównawczą, która pozwala na określenie wysokości wynagrodzenia na poziomie stawek stosowanych na innych parkingach świadczących podobne jak skarżącą usługi, tzn. na parkingach depozytowych. Organ nie mógł się uchylić od podjęcia ustaleń w tym zakresie, powołując się na porozumienie ze stroną skarżącą, które dotyczyło innego okresu przechowywania, a zatem bez uwzględnienia stawek stosowanych przez inne podmioty prowadzące tego rodzaju działalność gospodarczą, nie stanowiło ono prawidłowej podstawy do ustalenia wysokości wynagrodzenia. Tym samym zasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Jednocześnie Sąd nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że podstawą do obliczenia należności za parkowanie obligatoryjne powinny być stawki przyjęte przez radę miasta na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Sąd powołał się przy tym na pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym stawki ustalane uchwałą organu samorządu dotyczą opłat uiszczanych przez osoby uprawnione do odbioru pojazdu skierowanego na parking, za jego usunięcie i parkowanie, w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym. Opłaty te nie mają natomiast wprost zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 130a ust. 10 ww. ustawy. Zdaniem Sądu do rozpatrywanej sprawy nie można także odnieść w całości uchwały NSA z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OPS 1/10. Zagadnienie prawne przedstawione składowi siedmiu sędziów nie dotyczyło kwestii ustalenia wysokości wynagrodzenia, bowiem odnosiło się, co do zasady, do kwestii przyznania na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130 a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W tym kontekście Sąd wskazał na fragment uzasadnienia, w którym NSA wyjaśnia, że przy określaniu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a. należy uwzględniać zakres obowiązków dozorcy (przechowawcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości. Sąd zwrócił uwagę, że jeżeli - jak twierdziła skarżąca - należałoby zastosować automatycznie stawki wynikające z uchwał rady miasta, to zbędna byłaby argumentacja NSA w uzasadnieniu uchwały odnosząca się choćby do wykazania przez wnioskodawcę wielkości poniesionych kosztów, np. stosownymi rachunkami, pokwitowaniami. Przyjęcie stanowiska strony skarżącej sprowadzałoby się wyłącznie do przyznania wynagrodzenia według ustalonej już z góry stawki bez odniesienia ich do rzeczywistych kosztów. W toku ponownego rozpatrywanie sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowił przyznać skarżącej zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem Fiat 126p nr rej. [...] oraz wynagrodzenie za dozór – w kwocie 588 zł. Organ ustalił ww. kwotę w oparciu o stawki przechowywania pojazdów obowiązujące w dłuższych – miesięcznych okresach rozliczeniowych, stosowane przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia parkingów na terenie [...] tj. w miejscowości, gdzie prowadzi parking skarżąca. Organ ustalił, że średnia stawka za parkowanie za okres jednego miesiąca wynosi 98 zł, co oznacza, że zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór w okresie półrocznym, za który domaga się wynagrodzenia skarżąca, wynosi 588 zł. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ zwrócił uwagę, że w odpowiedzi na skierowane do skarżącej, w toku ponownego rozpatrywania sprawy w piśmie z dnia [...] r., wezwanie do złożenia wyjaśnień, z których wynikałoby w jaki sposób zostały wyliczone koszty przechowywania oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu jak i wskazania wysokości wydatków z uwzględnieniem kosztów funkcjonowania parkingu i zapewnienia dozoru – skarżąca wskazała, że ponosi koszty miesięczne z tytułu dzierżawy terenu, zatrudnienia 4 pracowników ochrony, osoby kierującej parkingiem, energii elektrycznej, wywozu śmieci, WC, obsługi i konserwacji monitoringu wraz z instalacją, stróżówki, utwardzenia terenu, ogrodzenia, wózka widłowego, montażu licznika elektronicznego, zakupu kas fiskalnych, stelaża oraz tablic reklamowych. Nie przedłożyła jednakże żadnych dokumentów, z których wynikałaby wysokość wskazanych przez nią wydatków. Nie wskazała także szczegółowego wyliczenia wydatków poniesionych w związku z dozorem pojazdu Fiat 126p, podtrzymując żądanie przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór przy zastosowaniu stawek wynikających z uchwały Rady Miasta [...] nr III/25/2002. Skarżąca przedstawiła także oświadczenia jednostek świadczących usługi w zakresie przechowywania pojazdów. Wskazana w oświadczeniach stawki przechowywania pojazdów były jednakże stawkami dziennymi, dotyczącymi przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na podstawie art. 130a Prawa o ruchu drogowym, określanymi na podstawie uchwał rady miasta lub powiatu. Ponadto nie były to stawki usług świadczonych w warunkach lokalnych, bowiem odnosiły się do dozoru pojazdów w miejscowościach [...] – a zatem w innych miejscach, niż miejsce wykonywania przez skarżącą usługi przechowywania pojazdu Fiat 126p. Wobec zatem braku współdziałania dozorującego pojazd, organ dokonał ustalenia wydatków i wynagrodzenia w oparciu o wysokość opłat miesięcznych za przechowywanie pojazdów, pobieranych na parkingach strzeżonych na terenie miasta[...]. Uzyskane dane zostały pozyskane od podmiotów gospodarczych prowadzących działalność o profilu zbliżonym do wnioskodawcy, w podobnych warunkach, spełniające kryteria wymagane dla parkowania i dozoru samochodów. Organ zwrócił te uwagę, że wyliczona stawka w przeliczeniu na dzień wynosi około 3,27 zł (98 zł : 30 = 3,27 zł), natomiast stawka wynikająca z porozumienia zawartego pomiędzy skarżącą a Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] w dniu 10 stycznia 2008 r. wynosiła 3,05 zł. Wprawdzie porozumienie to dotyczy zwrotu należności za okres po upływie 6 miesięcy, w przypadku nieodebrania pojazdu przez właściciela, należy wnioskować, że okoliczności przechowywania ruchomości nie uległy zmianie, co dowodzi, iż ustalona i przyznana przez organ kwota 98 zł jako stawka miesięczna za przechowywanie i dozór, w pełni pokrywa zarówno poniesione wydatki jak i wynagrodzenie za dozór przechowywanego pojazdu. W skardze do sądu M. W. – J. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając mu: 1. naruszenie art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 836 k.c. poprzez: ‒ nieprawidłowe zastosowanie, w wyniku przyznania skarżącej wynagrodzenia za wykonywanie dozoru w kwocie zaniżonej, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia obowiązującego za wykonywanie podobnych czynności, obowiązującego w warunkach lokalnych, ‒ błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż organ egzekucyjny, przyznając dozorcy wynagrodzenie za dozór pojazdów w okresie od dnia ich usunięcia z drogi przez okres sześciu miesięcy, może ustalić wysokość wynagrodzenia w sposób dowolny i nie jest zobligowany do przyznania dozorcy odpowiedniego wynagrodzenia w wysokości przyjętej w danych stosunkach, a w konsekwencji, iż organ nie jest zobligowany do dokonania ustaleń dotyczących wysokości wynagrodzenia za wykonywanie dozoru na parkingach depozytowych przyjętych w danych stosunkach lokalnych, 2. naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na: ‒ przyjęciu, że organ egzekucyjny przyznając wynagrodzenie za dozór pojazdów nie jest zobligowany do dokonania ustaleń dotyczących wysokości wynagrodzenia za wykonywanie dozoru na parkingach depozytowych przyjętych w danych stosunkach lokalnych, ‒ niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonanie wadliwej oceny zebranych dowodów. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ ustalając wysokość wynagrodzenia pominął charakter parkingu skarżącej tj. iż jest to parking depozytowy, spełniający szereg dodatkowych wymogów organizacyjnych, technicznych oraz osobowych, których parkingi "osiedlowe" - do których zwrócił się organ o informacje dotyczące wynagrodzenia - nie spełniają. Fakt, że parkingi depozytowe stosują m.in. stawki przewidziane w uchwałach rad miast lub powiatu nie dyskwalifikuje stawek jako adekwatnych do zastosowania w przypadku wynagrodzenia za dozór przyznawanego w oparciu o art. 102 § 1 u.pe.a. Skarżąca podniosła, że odwołania się do stawek przewidzianych przepisami prawa lokalnego powoduje, iż wynagrodzenie należne dozorcy kalkulowane jest przy uwzględnieniu pewnego obiektywnego miernika w postaci urzędowych stawek wprowadzonych przez właściwe organy samorządu terytorialnego w ramach posiadanych kompetencji prawotwórczych. Stawki określane przepisami lokalnymi były bowiem wiążące dla wszystkich podmiotów świadczących usługi w zakresie dozoru pojazdów na parkingach depozytowych. Odwołanie się do stawek urzędowych powoduje, iż wynagrodzenie za analogiczne czynności podejmowane przez różne podmioty świadczące usługi podobne do usług świadczonych przez skarżącą będzie ustalane w sposób jednolity. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Mając na względzie, iż w sprawie rozstrzyganej przez organy administracji orzekał już sąd administracyjny ww. wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Bd 200/14 należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego postępowania może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, jak również po wzruszeniu pierwotnego orzeczenia – która to sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. W tej sytuacji wykonywana przez sąd administracyjny kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 729/10, publ. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 1081870 oraz w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). We wskazanym wyżej wyroku tutejszego Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sposób jasny zostało zawarte stanowisko, że podstawą do obliczenia należności za parkowanie w niniejszej sprawie (tj. należności z tytułu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór) nie mogą być stawki przyjęte przez radę miasta na podstawie art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, jako że stawki określone w uchwałach podjętych na ww. podstawie dotyczą opłat uiszczanych przez osoby uprawnione do odbioru pojazdu skierowanego na parking, za jego usunięcie i parkowanie, w przypadkach o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym. Sąd też w wyroku wyraźnie wskazał, że błędnie w tej kwestii strona powołuje uchwałę NSA z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OPS 1/10, która nie może być odczytana jako odpowiadająca stanowisku skarżącej. Podkreślając związanie Sądu ww. stanowiskiem w obecnie rozpatrywanej sprawie, dodatkowo należy wskazać, że jest ono zbieżne ze stanowiskiem zaprezentowanym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (w składzie 7 sędziów) z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OPS 4/14. W wyroku tym NSA stwierdził, że opłaty, o których mowa w art. 130a ustawy z dnia 20 marca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) stanowią wydatek właściciela, o którym mowa w art. 130a ust. 1 i 2 tej ustawy i mają zastosowanie w stosunku do właściciela pojazdu od chwili usunięcia pojazdu z drogi. Nie mogą być natomiast stosowanie do ustalania wynagrodzenia dozorcy w sytuacji, gdy właściciel nie odbiera pojazdu, a obowiązek uiszczenia stosownej należności związanej z pozostawieniem pojazdu na parkingu obciąża Skarb Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu. Zdaniem NSA wysokość opłat określonych przez radę powiatu odnosi się do właściciela pojazdu, a nie jednostki prowadzącej parking strzeżony. Z tego względu nie można przyjąć, że opłaty określone w uchwale rady powiatu stanowią także podstawę ustalania wynagrodzenia jednostki prowadzącej parking, które jest określane na podstawie art. 102 u.p.e.a. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że skarżąca w istocie nadal wskazuje, że przysługujące jej należność z tytułu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór powinna być ustalona według stawek wynikających z uchwał rad powiatów (rad miast w przypadku miast na prawach powiatu, tak jak to jest w przypadku [...]) podejmowanych w oparciu o art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Skarżąca podnosi bowiem, że należy odwołać się do stawek stosowanych przez parkingi depozytowe, które stosują m.in. stawki przewidziane w uchwałach Rad Miasta lub Powiatu, podkreślając, że fakt ten (tj. fakt stosowanie przez te parkingi stawek określonych w ww. uchwałach) nie dyskwalifikuje ich jako adekwatnych do zastosowania w przypadku wynagrodzenia za dozór przyznawanego na podstawie art. 102 § 1 u.p.e.a.; podkreśla, że odwołanie się do stawek przewidzianych przepisami prawa lokalnego powoduje, iż wynagrodzenie należne dozorcy kalkulowane jest przy uwzględnieniu pewnego obiektywnego miernika w postaci urzędowych stawek wprowadzonych przez właściwe organy samorządu terytorialnego w ramach posiadanych kompetencji prawotwórczych. Wskazuje też, że stawki określane przepisami lokalnymi były wiążące dla wszystkich podmiotów świadczących usługi w zakresie dozoru pojazdów na parkingach depozytowych. W tej sytuacji, przy braku wskazania przez skarżącą konkretnych, odnoszących się do konkretnego pojazdu (ww. Fiata 126p) wydatków koniecznych związanych z wykonywaniem dozoru, a poprzestaniu jedynie na wskazaniu na ogólne koszty ponoszone przy prowadzeniu przez nią parkingu i wysokości stawek określonych stosownie do uchwały rady powiatu (miasta) dotyczącej opłat uiszczanych przez osoby uprawnione do odbioru pojazdu skierowanego na parking, za jego usunięcie i parkowanie, w przypadkach o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym – zasadne było oparcie się przez organ, przy określeniu należności dla skarżącej, na informacjach o wysokości opłat miesięcznych za przechowywanie pojazdów, pobieranych na parkingach strzeżonych na terenie miasta [...] tj. na informacjach pochodzących od podmiotów wykonujących działalność gospodarczą rodzajowo tożsamą z prowadzoną przez skarżącą, z uwzględnieniem miejsca wykonywania działalności. Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił skargę.