II SA/Bd 1284/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi W.Ż. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014r., 2. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu. Komendant Miejski Policji w G. rozkazem personalnym nr ... z dnia ... 2014r. na podstawie art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2011r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), z zw. z § 9 ust. 5 i § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2001r. Nr 152, poz. 1732 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 2001r.") oraz art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) starszemu posterunkowemu W. Ż., policjantowi Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego I Wydziału Prewencji, z dniem ... 2014r. obniżył dodatek służbowy o ...%, tj. o ... zł miesięcznie do kwoty ... zł miesięcznie. Organ uzasadnił, że obniżenie dodatku służbowego ma związek z orzeczeniem nr ... Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia ... 2014r., którym policjant został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej i na podstawie art. 134 pkt 3 ustawy o Policji ukarany karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w B. orzeczeniem nr ... z ... 2014r. uchylił powyższe orzeczenie w części dotyczącej czynu określonego w pkt 1 i w tym zakresie uniewinnił obwinionego, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy orzeczenie. Organ wskazał, że na dzień wydania decyzji policjant otrzymuje dodatek służbowy w łącznej wysokości ... zł miesięcznie (w tym dodatek przyznany na stałe - ... zł, oraz przyznany na czas określony – ...zł). Ustalając stawkę dodatku, która podlega obniżeniu organ stwierdził, że z dniem ... 2014r. rozkazem personalnym nr ... z dnia ... 2014r. policjantowi obniżono dodatek służbowy do kwoty ... zł z uwagi na prawomocne orzeczenie o wymierzeniu kary nagany. Tak więc z dniem ... 2014r. policjant będzie otrzymywał dodatek służbowy w wysokości ... zł miesięcznie. Zdaniem organu jest to kwota, od której należy policjantowi po raz kolejny obniżyć dodatek służbowy – o ...% z uwagi na wymierzenie mu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o nieprzydatności do służby. Zastosowany rygor natychmiastowej wykonalności organ uzasadnił poważnym interesem społecznym, który polega nie tylko na wydatkowaniu środków pieniężnych z budżetu państwa lecz także z rodzajem popełnionego wykroczenia dyscyplinarnego, z którym wiąże się obniżenie dodatku służbowego, które jest sprzeczne z interesem służby. W odwołaniu W. Ż. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu w całości i zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia wstępnego przez NSA sprawy dotyczącej ukarania karą nagany na podstawie orzeczenia nr ... z dnia ... 2014r. Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym nr ... z dnia ... 2014r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Wskazując na podstawy prawne obniżenia policjantowi dodatku służbowego organ odwoławczy stwierdził, że w określonych przepisami granicach obniżenie dodatku jest obligatoryjne z przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, za którą wymierzono prawomocnie karę dyscyplinarną. Należy przy tym zawsze uwzględnić charakter popełnionego czynu oraz wymiar orzeczonej kary. Organ odwoławczy podkreślił, że wymierzona karę ostrzeżenia o nieprzydatności do służby, która jest jedną z bardziej surowych kar dyscyplinarnych z wymienionych w art. 134 ustawy o Policji, a zgodnie z art. 134c kolejne przewinienie dyscyplinarne będzie musiało być ukarane wydaleniem ze służby (bowiem policjant zajmuje najniższe stanowisko służbowe), co podkreśla rangę nałożonej na policjanta kary. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że skarżona decyzja KMP jest zasadna, a organ wziął pod uwagę charakter i okoliczności naruszenia dyscypliny służbowej, czego odzwierciedleniem jest najwyższa możliwa wartość obniżenia dodatku. W. Ż. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wniósł o uchylenie powyższego rozkazu personalnego nr . Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia ... 2014r. w całości oraz zawarcie w wyroku oceny prawnej i wytycznych dla organu, co do dalszego procedowania. Skarżący zarzucił ogólnikowo naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując sądowej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd z urzędu stwierdził naruszenia prawa skutkujące, w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozkazu personalnego nr ... Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia ... 2014r. oraz utrzymanego w nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w G. nr ... z dnia ... 2014r. o obniżeniu skarżącemu funkcjonariuszowi policji dodatku służbowego o ... %. Podstawę materialnoprawną powyższych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2011r. Nr 287, poz. 1687 z późn.zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 z późn.zm.). Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 (czyli stanowiskach kierowniczych i samodzielnych) policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Stosownie do art. 104 ust. 6 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. Wydane na podstawie delegacji ustawowej, przywołane wyżej rozporządzenie z 6 grudnia 2001 r. uzależnia przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Może być on podwyższany na stałe lub na czas określony w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę (§ 9 ust. 4 rozporządzenia). Natomiast zgodnie z § 9 ust. 5 rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, przy czym odpowiednio stosuje się przepisy § 8 ust. 5-8 (dotyczące dodatku funkcyjnego), z zastrzeżeniem ust. 6, określającego sytuacje w których cofa się dodatek służbowy. W myśl § 8 ust. 8 rozporządzenia, mającego odpowiednie zastosowanie do dodatku służbowego, dodatek ten obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku: 1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną, 2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej, 3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Mając na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w § 9 ust. 5 w zw. z § 8 rozporządzenia, właściwy organ zobligowany jest do stosownego obniżenia otrzymywanego dodatku służbowego, na co wskazuje zwrot: "dodatek służbowy podlega obniżeniu". Organ zobowiązany jest zatem do takiego działania w każdym "szczególnie uzasadnionym przypadku", co słusznie podkreślał Komendant Wojewódzki w rozkazie nr .... Nakaz odpowiedniego stosowania przepisów § 8 ust. 5-8 rozporządzenia oznacza, że określone w tych przepisach zasady i wskazane przypadki uzasadniające obniżanie dodatku funkcyjnego należy brać pod uwagę przy dokonywaniu wykładni § 9 ust. 5 rozporządzenia i podejmowaniu decyzji w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. W tym kontekście jako "szczególnie uzasadniony przypadek" obniżenia dodatku służbowego należy uznać każdy z przypadków wymienionych w § 8 ust. 8 rozporządzenia, tak więc m.in. przypadek stwierdzonego naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (§ 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia). Należy bowiem przyjąć, że skoro prawodawca warunkuje (uzależnia) obniżenie dodatku służbowego, w granicach określonej wysokości, w przypadkach wymienionych w § 8 ust. 8 pkt 1-3 rozporządzenia, to tym samym należy przyjąć, że każdy z tych przypadków traktuje, jako okoliczność stanowiącą podstawę do obniżenia przedmiotowego dodatku. Innymi słowy, każda określona w ww. przepisie rozporządzenia sytuacja stanowi niejako przypadek kwalifikowany (nazwany) stanowiący podstawę do obniżenia dodatku służbowego, zaś klauzula generalna, jaką prawodawca posłużył się w § 9 ust. 5 zd. 1 rozporządzenia ("w szczególnie uzasadnionych przypadkach") oznacza, że podstawą do wydania decyzji w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego mogą być również inne (niekwalifikowane) przypadki związane z nienależytym wykonywaniem przez policjanta obowiązków służbowych (art. 104 ust. 3 ustawy). Istnieje bowiem oczywisty i ścisły związek pomiędzy dodatkiem służbowym a sposobem wykonywania obowiązków lub pełnienia służby na stanowisku uprawniającym do jego przyznania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2699/11, LEX nr 1138994). Użycie w § 8 ust. 8 zwrotu "obniża się" wskazuje, że przepis w tym zakresie skonstruowany jest w oparciu o związanie administracyjne, co nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. Uznaniu właściwych przełożonych pozostawiona została jedynie kwestia poziomu, do jakiego mogą oni zmienić świadczenie, gdyż w zależności od własnej oceny mogą je obniżyć w granicach od 20 do 50% stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego. W sytuacjach przewidzianych w § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. obniżenie dodatku jest zatem obligatoryjne. Ustawodawca nie przewiduje przy tym żadnych wyjątków od obowiązku zastosowania takich sankcji finansowych. Restrykcyjny charakter regulacji zawartej w omawianym przepisie sprawia, że musi on podlegać wykładni ścisłej. Jest to niezbędne również z tego względu, że generalnie wszystkie przepisy płacowe, w tym dotyczące uposażenia funkcjonariuszy służb mundurowych, powinny być interpretowane i stosowane w sposób ścisły, bez możliwości rozszerzającej wykładni. Taki nakaz dotyczy nie tylko przypadków, gdy możliwe jest przyznanie określonych świadczeń płacowych, ale też sytuacji dopuszczających pozbawienie czy ograniczenie prawa do takich świadczeń (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014r. sygn. akt I OSK 2558/12). Dokonana w okolicznościach niniejszej sprawy przez Komendanta Miejskiego Policji oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji wykładnia przepisów § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. nie odpowiada, w ocenie Sądu, wskazanym standardom. Organy niewłaściwie zastosowały te przepisy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. W omawianym przepisie mowa jest o naruszeniu przez policjanta dyscypliny służbowej, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Przepis ten jednoznacznie wskazuje na obligatoryjny związek przewidzianej w nim sankcji nie tylko ze złamaniem dyscypliny służbowej, ale z jej naruszeniem w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, a ponadto z faktem ukarania funkcjonariusza za takie przewinienie karą dyscyplinarną. Oznacza to, że zastosowanie restrykcji finansowych dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy zostaną spełnione wszystkie te przesłanki, a tym samym, że obniżenie dodatku stażowego jest konsekwencją przede wszystkim wymierzonej kary dyscyplinarnej a nie samego nieprzestrzegania kiedykolwiek dyscypliny służbowej. Oczywistym przy tym jest, że warunki te muszą być spełnione w dacie orzekania o obniżeniu dodatku. Za takim stanowiskiem przemawiają dyrektywy wykładni systemowej, zgodnie z którymi wykładni normy prawnej nie można przeprowadzić w oderwaniu od kontekstu całego przepisu prawnego, całego aktu prawnego oraz obowiązujących reguł i wartości systemu prawa. Z § 9 rozporządzenia wynika, że prawo i wysokość przyznanego dodatku stażowego zależy od rodzaju obecnie zajmowanego stanowiska służbowego i aktualnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych (ust. 1- 5 rozporządzenia). Natomiast obniżenie takiego dodatku powinno być bezpośrednią reakcją na zdarzenia, które taki skutek mogą lub muszą wywoływać. Może być to związane na przykład ze zmianą warunków służby lub aktualną opinią służbową stwierdzającą niewywiązywanie się przez policjanta z obowiązków służbowych na obecnie zajmowanym stanowisku służbowym. Nie ma żadnych racjonalnych powodów, by inne kryteria odnosić do przypadku, o jakim mowa w § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia. Dla dopuszczalności obniżenia dodatku funkcyjnego/stażowego na tej podstawie istotne znaczenie ma zatem stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania decyzji. W związku z tym, organ zobowiązany jest ustalić, czy policjant, w stosunku do którego zamierza zastosować sankcje finansowe, w świetle obowiązujących przepisów prawa, może być uznawany za osobę karaną dyscyplinarnie za naruszenie dyscypliny służbowej i dokonać stosownej oceny charakteru tego naruszenia lub naruszeń w kontekście określonych przepisami prawa granic dopuszczalnej sankcji finansowej, w stosunku do otrzymywanej stawki kwotowej dodatku stażowego. W okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, iż z analizy przedłożonych akt administracyjnych wynika, że rozkazem personalnym nr ... z dnia ... 2011r. Komendant Miejski Policji w G. przyznał policjantowi w służbie przygotowawczej post. W. Ż. z dniem ... 2011r. w związku z mianowaniem na wyższe stanowisko służbowe policjanta (...) Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji między innymi na stałe dodatek służbowy w kwocie ... złotych miesięcznie. Dodatek ten został podwyższony o kwotę ... złotych miesięcznie na czas określony od ... 2013r. do czasu realizacji zadań w Nieetatowych Pododdziałach Policji KWP w B. – rozkazem personalnym nr ... z dnia ... 2013r. (k. 15 i 16 akt administracyjnych). Łącznie zatem skarżący otrzymywał na tej podstawie dodatek służbowy w stawce kwotowej ... zł miesięcznie. Nadto w aktach administracyjnych zalega (k. 19) rozkaz personalny nr ... z dnia ... 2014r., którym Komendant Miejski Policji w G. na podstawie art. 104 ust. 3 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 5 i § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001r. - z dniem ... 2014r. obniżył dodatek służbowy o ...% tj. o ... złotych miesięcznie do kwoty ... zł miesięcznie, w związku z uznaniem go winnym naruszenia dyscypliny służbowej i ukaraniem karą dyscyplinarną nagany orzeczeniem nr ... KMP w G. z dnia ... 2014r., utrzymanym w mocy orzeczeniem nr ... KWP w B. z dnia ... 2014r. Temu rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności i doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu ... 2014r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 21 akt adm.). Kolejnym rozkazem personalnym nr ... z dnia ... 2014r. Komendant Miejski Policji w G., na tożsamej podstawie prawnej, kolejny raz – z dniem ... 2014r. obniżył skarżącemu policjantowi dodatek służbowy "o ...% tj. o ... złotych miesięcznie do kwoty ... złotych miesięcznie". Organ wskazał, że wystąpiły przesłanki do obniżenia policjantowi dodatku służbowego bowiem orzeczeniem nr ... KMP w G. z dnia ... 2014r., utrzymanym w mocy prawomocnym orzeczeniem KWP w B. z dnia ... 2014r. skarżący został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej i ukarany karą dyscyplinarną – ostrzeżeniem o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Uzasadniając sposób wyliczenia kwoty obniżenia stawki dodatku służbowego policjanta organ stwierdził, że na dzień wydania niniejszej decyzji otrzymuje on dodatek służbowy w łącznej wysokości ... złotych miesięcznie. Z dniem ... 2014r. rozkazem personalnym nr ... KMP w G. z dnia ... 2014r. obniżono jednak dodatek służbowy do kwoty ... zł z uwagi na prawomocne orzeczenie o wymierzeniu kary nagany. Rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 K.p.a.). Organ podkreślił wobec tego, że z dniem ... 2014r. policjant będzie otrzymywał dodatek służbowy w wysokości ... zł miesięcznie i zdaniem organu jest to kwota, od której policjantowi należy po raz kolejny obniżyć dodatek służbowy, z uwagi na wymierzenie mu kolejnej kary dyscyplinarnej – ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku służbowym. Obniżając sporny dodatek służbowy o ...% otrzymywanej stawki organ wziął pod uwagę rodzaj wymierzonej kary, która jest najwyższą z możliwych kar dyscyplinarnych, jaką można było wymierzyć skarżącemu poza karą wydalenia ze służby. Zajmuje on bowiem stanowisko policjanta, które jest najniższym stanowiskiem w KMP w G., więc nie można było wymierzyć kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Ponadto zważywszy na fakt, że w dniu wydania niniejszej decyzji, policjant oprócz kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku posiada niezatartą karę nagany, organ uznał, iż obniżenie dodatku służbowego o ...% otrzymywanej stawki jest uzasadnione i adekwatne do wymierzonej mu kary dyscyplinarnej. W ocenie Sądu powyższa argumentacja, na kanwie okoliczności faktycznych i prawnych rozpoznawanej sprawy wskazuje, że Komendant Miejski Policji w G. orzekając w sprawie przedmiotowego obniżenia skarżącemu dodatku służbowego naruszył przepisy prawa materialnego tj. § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 ww. rozporządzenia zarówno poprzez ich błędną wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Jak zostało wskazane, w myśl § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia, mającego odpowiednie zastosowanie do dodatku służbowego, dodatek ten obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Z konstytucyjnie umocowanej zasady praworządności (art. 6 K.p.a.) wynika, że w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej obowiązane są, co do zasady, stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w tym też dniu. Podkreślenia zatem wymaga, że jak ustalił organ, już w dniu wydania przez Komendanta Miejskiego Policji w G. pierwszego ze wskazanych wyżej rozkazów personalnych w sprawie obniżenia policjantowi W. Ż. dodatku służbowego na podstawie cytowanych wyżej przepisów prawa (tj. ... 2014r. nr ...) walor ostateczności w administracyjnym toku instancji posiadały zarówno orzeczenie dyscyplinarne tego organu nr ... z dnia ... 2014r. o uznaniu winnym naruszenia dyscypliny służbowej i ukaraniu karą dyscyplinarną nagany (utrzymane w mocy orzeczeniem KWP nr ... z dnia ... 2014r.), jak i orzeczenie nr ... z dnia ... 2014r. o uznaniu policjanta winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzeniu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku (utrzymane w mocy w części wraz z wymierzoną karą -orzeczeniem nr ... Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia ... 2014r.). Wobec treści i prawidłowej wykładni cytowanych przepisów rozporządzenia, oba powyższe zdarzenia prawne stanowiły szczególnie uzasadnione przypadki, które winny zostać uwzględnione jako stanowiące podstawę obniżenia policjantowi dodatku służbowego, w granicach określonych prawem czyli od 20 do 50% otrzymywanej stawki - przy wydaniu rozkazu personalnego w tym przedmiocie na mocy § 9 ust. 5 rozporządzenia. Nie wynikają z treści dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych niniejszej sprawy przyczyny, dla których wydając rozkaz personalny nr ... z dnia ... 2014r. organ uwzględnił przy obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego wyłącznie jedno z opisanych zdarzeń i wymierzonych kar dyscyplinarnych za naruszenie dyscypliny służbowej. Nie wynika również z akt sprawy czy powyższy rozkaz personalny został zaskarżony odwołaniem. Nadto rozstrzygnięcie to nie stanowi bezpośredniego przedmiotu sądowej kontroli w niniejszej sprawie, bowiem wydane zostało w odrębnej sprawie administracyjnej, podlegało odrębnemu zaskarżeniu w trybie odwoławczym oraz ewentualnej skardze do sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego, dokonując w niniejszej sprawie sądowej kontroli postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznie rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji nr ... z dnia ... 2014r. utrzymującym w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w G. nr ... z dnia ... 2014r., w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o ...% Sąd, podobnie jak orzekające w sprawie organy, uwzględnić musiał również następstwa prawne związane z wcześniejszym wydaniem wskazanego rozkazu personalnego z ... 2014r. W tym zakresie stwierdzić przyjdzie, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy, mając na uwadze zbieżność czasową stosowania sankcji finansowej, nie może budzić wątpliwości, iż obniżenie skarżącemu dodatku służbowego winno mieścić się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej przez policjanta stawki dodatku, co wynika jednoznacznie z wykładni przepisu § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia. Powyższe granice określone przez prawodawcę pozostają dla organu nieprzekraczalne i muszą być odnoszone do stawki dodatku służbowego otrzymywanej przez policjanta w dacie orzekania w sprawie jego obniżenia. Oznacza to, że nawet w sytuacji, która nastąpiła w niniejszej sprawie, tzn. gdy organ rozkazem personalnym z dnia ... 2014r. nr ... obniżył skarżącemu otrzymywany dodatek służbowy o ...% otrzymywanej wówczas stawki tj. z kwoty miesięcznie ... zł o ... zł do kwoty ... zł miesięcznie – wyłącznie z uwzględnieniem jednego przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną, wydając kolejne rozstrzygnięcie uwzględniające kolejny przypadek takiego naruszenia i orzeczenia kary dyscyplinarnej (co miało jednakże miejsce przed uprzednim orzeczeniem), uprawniony był do obniżenia otrzymywanej stawki dodatku wyłącznie w granicach do ...% (czyli maksymalnie do kwoty ... złotych miesięcznie). Po wtóre podkreślenia wymaga, iż w dniu wydania rozkazu personalnego nr ..., czyli ...2014r. skarżący nadal otrzymywał dodatek służbowy w wysokości ... złotych miesięcznie. Wszakże uprzednio rozkazem personalnym nr ... obniżono otrzymywany dodatek dopiero z dniem ... 2014r. Nadany temu rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności, nie zmienił określonej jednoznacznie przez organ daty wywołania związanych z nim skutków prawnych. Z obu powyższych względów, w stanie faktycznym i prawnym sprawy w dniu ... 2014r., niedopuszczalne było obniżenie skarżącemu dodatku służbowego "o ...% tj. o ... złotych miesięcznie do kwoty ... zł miesięcznie". Rozstrzygnięcie to pozostaje całkowicie nieadekwatne do "otrzymywanej" przez policjanta stawki dodatku służbowego (czyli ... zł miesięcznie), a nadto skutkowało przekroczeniem przewidzianej prawem granicy obniżenia dodatku służbowego. Skoro bowiem organ najpierw obniżył stawkę kwotową dodatku o ...%, a następnie obniżył przyszłą stawkę o kolejne ...%, to w istocie dokonał obniżenia otrzymywanej przez policjanta stawki dodatku o ...% (z kwoty ... zł do kwoty ... zł miesięcznie). Znamiennym pozostaje również, iż w sentencji rozkazu personalnego z dnia ... 2014 r. organ nie posłuży się przepisanym pojęciem "obniżenia otrzymywanej stawki dodatku służbowego" lecz "obniżenia dodatku służbowego" o ...%. Dodatkowo wskazać przyjdzie, że nie wynika z akt sprawy, ani też nie ustaliły tego organy, iżby zachodziła tego rodzaju sytuacja, że już po ostatecznym obniżeniu dodatku słuzbowego, nastąpiła kolejny raz przesłanka obligująca i warunkująca obniżenie otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego, w szczególności przesłanka określona w § 8 ust. 8 pkt 1 (czyli wymierzenia kary dyscyplinarnej policjantowi za naruszenie dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych). Z tych powodów rozkaz personalny organu pierwszej instancji nr ... z dnia ... 2014r. winien zostać bezwzględnie wyeliminowany z obrotu prawnego w trybie odwoławczym, co jednak nie nastąpiło. Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym nr ... z dnia ... 2014r., z istotnym naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy wadliwe orzeczenie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie rozważy powyższych okoliczności, pomijając w uzasadnianiu swej decyzji konieczności ich własnego ustalenia oceny i właściwego umotywowania, wymaganego zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji zaskarżony rozkaz personalny organu odwoławczego również został wydany z opisanym wyżej naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę właściwy organ Policji uwzględni ocenę prawną i wskazania wyrażone w powyższym uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu przedstawiona przez organy argumentacja skonfrontowana ze zgromadzonym materiałem dowodowym w stopniu wystarczającym uzasadnia konieczność uchylenia obu zaskarżonych rozkazów personalnych i w tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Na zasadzie art. 152 P.p.s.a., Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.