I SA/Wa 394/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [....] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. W. G. złożyła skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2014r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015r. nr [...], którą orzeczono o wydaniu z naruszeniem prawa decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] grudnia 1975r. nr [....] w sprawie sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku [...] w W. wraz z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego udziału w gruncie, na którym usytuowany jest budynek. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Nieruchomość położona w W., stanowiąca własność L. G. została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. L. G. złożyła w dniu [...] listopada 1947r. wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do ww. nieruchomości. Orzeczeniem administracyjny z dnia [...] marca 1950r. Nr [...] organ odmówił przyznania prawa własności czasowej. Na skutek wniesionego odwołania od ww. orzeczenia z dnia [...] marca 1950r., organ odwoławczy orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] lipca 1950r. oddalił odwołanie. Dnia 14 maja 1993r. A. G. działając w imieniu swojej matki L. G. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [...] marca 1950r., a następnie orzeczenia z dnia [...] marca 1950r. Decyzją z dnia [...] lipca 1993r. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa stwierdził nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydenta W. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [.,..] położonej przy [...], oznaczonej nr hip. [...] oraz utrzymującej je w mocy decyzji Ministra Budownictwa. Decyzją z dnia [...] kwietnia 1996r. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa stwierdziła nieważność ww. decyzji z dnia [...] lipca 1993r., w części dotyczącej sprzedanych w budynku lokali mieszkalnych nr [...] oraz związanych z nimi udziałów w częściach wspólnych budynku i prawie użytkowania wieczystego gruntu tej nieruchomości. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku dekretowego dawnych właścicieli tej nieruchomości., Prezydent W. ustanowił na 99 lat, prawo użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego 0,3080 części gruntu liczącego [...] m2 powierzchni na rzecz L. G. Umowa użytkowania wieczystego została zawarta dnia [...] marca 2000r. w formie aktu notarialnego. Wnioskiem z dnia 28 lipca 2005r., pełnomocnik F. G. wystąpił do SKO w W. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1975r. nr [...] Naczelnika Dzielnicy W. w sprawie sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym przy [...] wraz z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego udziału w gruncie na którym usytuowany jest budynek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] lipca 2006r. Nr [...] uwzględniając wniosek L. G. orzekło na podstawie art. 158 § 2 kpa w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r., o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn. z 1989r. Dz. U. nr 14 poz. 74 ze zm.), że decyzja z dnia [...] grudnia 1975r. nr [...] Naczelnika Dzielnicy W. w sprawie sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym przy [...] wraz z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego na 99 lat 0,073 części udziału w gruncie na którym usytuowany jest budynek, została wydana z naruszeniem prawa jednakże z powodu wywołania przez tę decyzję nieodwracalnych skutków prawnych nie można stwierdzić jej nieważności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 1993r. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa stwierdził nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydenta W. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy [...] oraz utrzymującej je w mocy decyzji Ministra Budownictwa. Kolegium w uzasadnieniu swej decyzji argumentowało, że decyzja orzekająca o sprzedaży lokalu nr [...] rażąco naruszała prawo - art. 15a ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (t.j. z 1969r. Dz. U. Nr 22,poz 159 ze zm.) Zgodnie z tym przepisem organ administracji mógł poszczególne samodzielne lokale wyodrębnić i sprzedać najemcom tych lokali tylko jako przedmiot odrębnej własności z równoczesnym oddaniem im w użytkowanie wieczyste ułamkowej części terenu, na którym położony jest budynek, wyłącznie w domach stanowiących własność Państwa. Stwierdzenie zaś nieważności orzeczenia administracyjnego z [...] marca 1950r. oraz decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 1950r., która spowodowała przejęcie tytułu własności budynku mieszkalnego na Skarb Państwa, spowodowało, że nie było podstaw prawnych do wyodrębnienia własności poszczególnych lokali mieszkalnych ani też przeznaczenia ich przez Skarb Państwa do sprzedaży najemcom. W dalszej części Kolegium stwierdziło, że organ administracji działając w granicach swojej właściwości i kompetencji nie ma żadnych możliwości prawnych zniweczenia skutków cywilnoprawnych powstałych w wyniku zawarcia umowy sprzedaży lokalu zawartej w formie aktu notarialnego[...]. Uwzględniając tę okoliczność, organ administracji prowadzący postępowanie nadzorcze może jedynie wykazać wadliwość decyzji o sprzedaży lokalu. Skutek prawny takiej decyzji administracyjnej dotkniętej wadą nieważności będzie miał cechy nieodwracalnego z punktu widzenia właściwości i kompetencji organu administracji publicznej, co wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji dając tylko podstawy do stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa. W dniu 5 lipca 2013r., do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynął wniosek W. G. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2006r. nr [...]. Argumentem przemawiającym za słusznością wniosku jest, zdaniem wnioskodawczyni to, że decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996r. stwierdzono nieważność decyzji tego samego organu znak: [...] z dnia [...] lipca 1993r., w części dotyczącej sprzedanych w budynku lokali mieszkalnych nr [...] oraz związanych z nimi udziałów w częściach wspólnych budynku i prawie użytkowania wieczystego gruntu tej nieruchomości. Wobec tego, w części dotyczącej sprzedanych lokali w tym także lokalu nr [...] nie stwierdzono do chwili wniesienia wniosku nieważności odmownych orzeczeń dekretowych z 1950r. zatem należy przyjąć, że w tej części budynek pozostawał w momencie wyodrębnienia i sprzedaży poszczególnych lokali w latach 70 i 80 XX wieku, własnością Skarbu Państwa. Kwestionowana decyzja Kolegium opiera się na argumencie, że wskutek stwierdzenia przez Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa nieważności obu odmownych orzeczeń dekretowych z 1950r, budynek nie stanowił w dacie podjęcia decyzji lokalowej własności Skarbu Państwa, zatem wydanie decyzji o sprzedaży lokalu było bezprawne. Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że decyzja SKO wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ brak było podstaw do przyjęcia, że budynek w dacie wydania decyzji lokalowej nie stanowił własności Skarbu Państwa, skoro w części dotyczącej lokalu nr [...] do dnia wniesienia wniosku nie została stwierdzona nieważność odmownych orzeczeń dekretowych z 1950r. przejmujących budynek na rzecz Skarbu Państwa. Kolegium wydając kwestionowaną decyzję z [...] lipca 2006r. pominęło okoliczność, iż decyzją z [...] kwietnia 1996r., Nr [...] Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa stwierdził nieważność własnej decyzji nadzorczej z [...] lipca 1993r., Nr [...] w części dotyczącej siedmiu sprzedanych w budynku lokali mieszkalnych oraz związanych z nimi udziałów w częściach wspólnych budynku i prawie użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości. W dacie podjęcia przez SKO decyzji brak było zatem podstaw do przyjęcia, że lokalem nr [...] rozporządzono w budynku, który w chwili wydania decyzji o sprzedaży lokalu nr [...] nie stanowił własności Skarbu Państwa. Przeciwnie bowiem, odwrócenie przez Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzją z [...] kwietnia 1996r. ex tunc skutków prawnych decyzji nadzorczej z [...] lipca 1993r., w części dotyczącej m. in. lokalu nr [...] oznacza, że w tym zakresie odmowne orzeczenia dekretowe z 1950r. przejmujące budynek na rzecz Skarbu Państwa, pozostawały i nadal pozostają w mocy, skąd płynie wniosek, że brak było podstaw do przyjęcia, iż decyzję o sprzedaży lokalu nr [...] wydano w odniesieniu do nieruchomości niepaństwowej. Jest to uchybienie o ewidentnym, oczywistym i rażącym charakterze, co obecnie może i powinno prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji SKO w całości. Budynek przy [..] w części obejmującej lokal nr [...] stanowił w roku 1975r czyli w dacie podjęcia decyzji o sprzedaży lokalu, własność Skarbu Państwa, co wynika z wciąż obowiązujących w tym zakresie odmownych orzeczeń dekretowych z 1950r. Skoro w decyzji nr [...] nie uwzględniono tej okoliczności wadliwie przyjmując ustalenie całkowicie przeciwne, to niewątpliwe jest, że w tym stanie decyzja SKO rażąco narusza prawo i dlatego niezbędne jest stwierdzenie jej nieważności w całości. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 25 listopada 2013r. w którym podniesiono tezę, że wskazana decyzja SKO wydana została z rażącym naruszeniem przepisów o właściwości, ponieważ w każdym przypadku, gdy odmowną decyzję dekretową wydał Minister Budownictwa lub Minister Gospodarki Komunalnej, niezależnie od obecnego statusu własnościowego gruntu, właściwy do stwierdzenia nieważności takiej decyzji jest minister kierujący działem budownictwa lub infrastruktury. Jeśli nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa lub została zbyta, organem nadzorczym jest właściwy minister albo wojewoda. Budynki takie jak przedmiotowy nigdy nie przeszły na własność Skarbu Państwa pozostając nieprzerwanie własnością dawnego właściciela lub jego następców prawnych (art. 5 dekretu). Budynki nie podlegały komunalizacji zatem nigdy nie stanowiły własności komunalnej podobnie jak wyodrębnione w nich lokale. W tej sprawie znajduje to wyraz w ostatecznej decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 1999r., mocą której wyłączono budynek z komunalizacji. Nie zostało zatem w tych warunkach spełnione kryterium własnościowe, gdyż ani budynek ani wyodrębnione w nim lokale nie miały nigdy nic wspólnego z mieniem komunalnym, co nie zmienia faktu przysługiwania właścicielom tych lokali udziałów w użytkowaniu wieczystym gruntu. Z podanych powodów - wyłączenie budynku z komunalizacji - skutkuje właściwością w sprawie Wojewody [...] lub ministra nie zaś SKO. Jeśli zbycia lokalu dokonał Skarb Państwa na długo przed komunalizacją a budynek w którym do takiego zbycia doszło tak samo jak zbyty lokal nigdy nie został skomunalizowany to z punktu widzenia kryterium własnościowego organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji o sprzedaży lokalu powinien być Wojewoda [...] lub właściwy minister. W przeciwnym razie Kolegium orzeka co do mienia, które nigdy nie miało i nie ma nic wspólnego ze sferą komunalną. Wnioskodawczyni wyraziła pogląd, że do stwierdzenia nieważności decyzji o sprzedaży przez Skarb Państwa lokalu w reprywatyzowanym budynku dekretowym, który nie został objęty komunalizacją właściwy jest Wojewoda [...], nie zaś SKO w W. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazało m.in. iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., uwzględniając wniosek L. G., orzekło na podstawie art. 158 § 2 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 kpa, że decyzja wydana przez Naczelnika Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] grudnia 1975 r. nr [...] w sprawie sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy [...] wraz z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego udziału w gruncie, na którym usytuowany jest budynek, została wydana z naruszeniem prawa jednakże z powodu wywołania przez tę decyzję nieodwracalnych skutków prawnych nie można stwierdzić jej nieważności. Zgodnie z art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, (Dz.U, nr 50 poz. 279) budynki znajdujące się na gruntach przechodzących na własność gminy W. pozostają własnością dotychczasowych właścicieli, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Na mocy przepisu art. 7 ust. 1 dekretu w związku z art. XXXIX § 3 dekretu z dnia 11 października 1946 r. przepisy wprowadzające prawo rzeczowe i prawo o księgach wieczystych (Dz.U. nr 57 poz. 321) do czasu rozpoznania wniosku dekretowego budynki, które w myśl art. 5 stanowią własność dotychczasowych właścicieli, są uważane za odrębne nieruchomości. W związku z takim stanem brak jest podstaw do uznania, że decyzja Kolegium stwierdzająca na podstawie art. 158 § 2 kpa, iż decyzja o sprzedaży lokalu nr [...] w budynku przy [...] wraz z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego na lat 99 związanej z lokalem części gruntu, na którym usytuowany jest budynek, została wydana z naruszeniem prawa, jednakże nie można było stwierdzić jej nieważności z powodu wywołania przez tę decyzję nieodwracalnych skutków prawnych, narusza w sposób rażący przepisy prawa wskazane przez wnioskodawczynię. Nie chodzi tu bowiem o sytuację, w której Skarb Państwa nie utracił władztwa nad częścią nieruchomości, ale o sytuację, w której organ rozporządził nieruchomością nie stanowiącą wyłącznej własności Państwa, co było warunkiem koniecznym sprzedaży wyodrębnionego w budynku lokalu mieszkalnego. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie nie zaistniały wskazane przez wnioskodawczynię przesłanki wadliwości, albowiem decyzja ta nie narusza rażąco prawa, a wydana została przez organ właściwy, co wynika wprost z treści art. 157 § 1 kpa. Ustawodawca, określając właściwość organów administracji, odwołał się wyłącznie do kryterium nadrzędności organów, z którego wynika, że organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest organ wyższego stopnia w stosunku do organu wydającego kwestionowaną decyzję, co miało miejsce w niniejszej sprawie, gdyż decyzję orzekającą o sprzedaży lokalu wydal Naczelnik Urzędu Dzielnicowego W. Kolegium podkreśliło też, że właściwość resortowego ministra w sprawie oceny legalności orzeczeń dekretowych wynikała wyłącznie z faktu, iż orzeczenie dekretowe organu I instancji stało się przedmiotem odwołania rozpatrzonego przez Ministra Budownictwa, zatem organem właściwym do stwierdzenia jego nieważności był wyłącznie odpowiedni resortowo minister, w sprawie niniejszej był to Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa. Właściwość ministra nie wynikała w żadnym razie ze stanu własności przedmiotowego gruntu, który wszak został skomunalizowany. Według stanu prawnego z daty podjęcia decyzji o sprzedaży lokalu, organ administracji mógł przeznaczać do sprzedaży wyodrębnione lokale w budynkach stanowiących wyłączną własność Państwa i oddawać odpowiednie części nieruchomości gruntowych w użytkowanie wieczyste. Stan faktyczny sprawy wskazuje na to, że Skarb Państwa w dacie wydania decyzji o sprzedaży lokalu nr [...], nie był wyłącznym właścicielem przedmiotowej nieruchomości budynkowej, ponieważ dzielił to władztwo z przeddekretowymi właścicielami nieruchomości ze względu na częściowe stwierdzenie nieważności orzeczeń dekretowych. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996r., stwierdził bowiem nieważność własnej, wcześniejszej decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 1993r., orzekającej o stwierdzeniu nieważności orzeczenia dekretowego z dnia [...] marca 1950r. i decyzji II instancji z dnia [...] lipca 1950r., utrzymującej je w mocy, w części dotyczącej sprzedanych lokali mieszkalnych, w tym lokalu nr [...]. Wniosek o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy wniosła W. G., reprezentowana przez r.pr. L. Z., podnoszą ponownie zarzut, iż decyzja z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem przepisów o właściwości. W zaskarżonej zaś decyzji Kolegium do tej kwestii nie odniosło się, naruszając art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. Poza tym podniesiono zarzut, iż błędne jest i nieprecyzyjne twierdzenie Kolegium, że Skarb Państwa w dacie wydania decyzji o sprzedaży lokalu nr [...] nie był wyłącznym właścicielem przedmiotowej nieruchomości budynkowej. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawczym, Kolegium nie wykazało braku spełniania przez przedmiotowy budynek przesłanek z art. 15a ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, co stanowi także naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy podkreśliło, iż według stanu prawnego z daty wydania decyzji o sprzedaży lokalu, organ administracji mógł przeznaczać do sprzedaży wyodrębnione lokale w budynkach stanowiących wyłączną własność Państwa i oddawać odpowiednie części nieruchomości gruntowych w użytkowanie wieczyste. Stan faktyczny sprawy wskazuje na to, że Skarb Państwa w dacie wydania decyzji o sprzedaży lokalu nr [...], nie był wyłącznym właścicielem przedmiotowej nieruchomości budynkowej, ponieważ był jej współwłaścicielem z przeddekretowymi właścicielami z uwagi na częściowe stwierdzenie nieważności orzeczeń dekretowych. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996r., stwierdził bowiem nieważność własnej, wcześniejszej decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 1993r., orzekającej o stwierdzeniu nieważności orzeczenia dekretowego z dnia [...] marca 1950 r. i decyzji II instancji z dnia [...] lipca 1950r., utrzymującej je w mocy, w części dotyczącej sprzedanych lokali mieszkalnych, w tym lokalu nr [...]. Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie na skutek decyzji nadzorczej powstała sytuacja sprzeczna z porządkiem prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia [...] grudnia 1975 r. nr [...]. Wskutek jedynie częściowego wyeliminowania z mocą wsteczną decyzji dekretowych Skarb Państwa stał się współwłaścicielem budynku z dotychczasowymi właścicielami, W konsekwencji w sposób rażący naruszony został art. 15a ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (j.t. Dz.U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159), zgodnie z którym w domach wielomieszkaniowych stanowiących własność Państwa mogą być wyodrębnione poszczególne samodzielne lokale i sprzedawane najemcom tych lokali jako przedmiot odrębnej własności z równoczesnym oddaniem im w użytkowanie wieczyste ułamkowej części terenu, na którym położony jest budynek. Odnośnie zaś zarzutu dotyczącego naruszenia przez Kolegium przepisów o właściwości organ zważył, że sytuacja taka miałaby miejsce, gdyby w obowiązującym stanie prawnym istniał przepis (przepisy) regulujący tę kwestię w sposób jednoznaczny. Jednakże, zaważywszy na zmiany ustrojowe i konieczność orzeka przez nowe organy administracji publicznej w sprawach, w których właściwymi były inne organy, przy braku jednoznacznych norm regulujących tę właściwość, ustalenie tej właściwości musi być pozostawione praktyce stosowania prawa, a w szczególności orzecznictwu sądów administracyjnych. Naruszenie w taki sposób ustalonej właściwości organu administracji publicznej nie może być traktowane jako wada określona w art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Organ podkreślił przy tym, że właściwość resortowego ministra w sprawie oceny legalności orzeczeń dekretowych wynikała wyłącznie z faktu, iż orzeczenie dekretowe organu I instancji stało się przedmiotem odwołania rozpatrzonego przez Ministra Budownictwa, a zatem organem właściwym do stwierdzenia jego nieważności był wyłącznie odpowiedni resortowo minister; w sprawie niniejszej był to Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa. Właściwość ministra nie wynikała w żadnym razie ze stanu własności przedmiotowego gruntu, który został skomunalizowany. W. G. złożyła skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015r. nr [...]. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. zarzucała rażące naruszenie przy wydawaniu zaskarżonej Decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] marca 2015 r.: a) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako "kpa") w związku z art. 127 § 3 kpa oraz art. 15 kpa, poprzez ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w I instancji nieistniejącą decyzją nr [...] z [...] marca 2015 r. oraz utrzymanie w mocy tej nieistniejącej decyzji, na którą organ wskazuje konsekwentnie w osnowie oraz uzasadnieniu Zaskarżonej Decyzji, co wyklucza przyjęcie, że mamy tutaj do czynienia z oczywistą omyłką; b) art. 156 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 157 § 1 kpa oraz art. 17 pkt 1 kpa w związku z art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm., dalej jako "usko"), a także w związku z art. 4 pkt 9 i 9b:, art. 9a oraz art. 27 i nast. ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm., dalej jako "ugn"), poprzez pominięcie kluczowej w sprawie okoliczności, iż zgodnie z przywołanymi przepisami do wydania decyzji właściwy był Wojewoda [...], a nie SKO, co obecnie uzasadniało stwierdzenie nieważności decyzji w całości po myśli art.156 § 1 pkt 1 kpa, jednakże takie rozstrzygnięcie wadliwie nie zapadło w przeprowadzonym przez SKO postępowaniu administracyjnym; c) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 7 kpa (w brzmieniu sprzed 11 kwietnia 2011 r.), art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa, poprzez pominięcie, że przy wydawaniu decyzji nie wzięto pod uwagę nader istotnej okoliczności, iż decyzją z [...] kwietnia 1996 r., Nr [...], Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa stwierdził nieważność swojej decyzji nadzorczej z [...] lipca 1993 r., Nr [...], w części dotyczącej sprzedanych lokali mieszkalnych nr [...] w budynku przy [...] (dalej jako "budynek") oraz związanych z tymi lokalami udziałów w częściach wspólnych budynku oraz w prawie użytkowania wieczystego gruntu znajdującego się pod budynkiem (dalej jako "nieruchomość"); d) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 15a ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, poprzez brak uwzględnienia istotnej w sprawie okoliczności, iż w dacie podejmowania decyzji brak było (i nadal jest brak) podstaw do przyjęcia, że budynek w momencie wydania decyzji o sprzedaży lokalu nr [...] (decyzja Naczelnika Dzielnicy W. nr [...] z [...] grudnia 1975 r., dalej jako "decyzja lokalowa") - w części objętej tą decyzją - nie stanowił własności Skarbu Państwa, skoro m.in. w części dotyczącej tego lokalu do dziś nie została stwierdzona nieważność odmownych orzeczeń dekretowych z 1950 r. przejmujących budynek na rzecz Skarbu Państwa; e) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 15a ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, poprzez błędną wykładnię tych przepisów i brak ustalenia, że unormowanie zawarte w art. 15a ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (...) należy rozumieć w ten sposób, że najemcy lokali w domach wielomieszkaniowych, stanowiących własność Państwa, po ich nabyciu jako przedmiotu odrębnej własności, są współwłaścicielami jedynie - w zakresie nabytych lokali - w częściach odpowiadających ułamkowej części budynku oraz terenu oddanego w wieczyste użytkowanie, zaś pozostała część budynku (a więc niesprzedane lokale) wraz z urządzeniami, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali pozostaje nadal własnością Państwa (wyrok SN z 3 marca 1983 r., I CR 24/83; por. też uchwałę SN z 18 listopada 1992 r., III AZP 20/92); f) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 15a ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na - bezpodstawnym - uzupełnieniu tego ostatniego przepisu o (niewynikający z jego treści) wymóg wyłączności państwowej własności budynku, podczas gdy rozumiejąc ten przepis w taki - wskazany przez SKO - sposób, należałoby logicznie dojść do wniosku, że w trybie art. 15a powołanej ustawy z 1961 r. możliwa była sprzedaż tylko pierwszego lokalu; z tą bowiem chwilą budynek tracił status wyłącznie państwowego i jedynie pozostała część budynku wraz z urządzeniami, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali, pozostawała nadal własnością Państwa (wyrok SN z 3 marca 1983 r., I CR 24/83; por. też uchwałę SN z 18 listopada 1992 r., III AZP 20/92); skoro zatem w takich warunkach sprzedaż lokali mogła być kontynuowana przez Państwo w stosunku do państwowej części budynku, to nie sposób przyjąć, że decyzja lokalowa - w okolicznościach niniejszej sprawy, w której względem części budynku obejmującego lokale mieszkalne nr [...] do dziś nie doszło do stwierdzenia nieważności odmownego orzeczenia dekretowego z 1950 r. - naruszała w jakikolwiek sposób art. 15a ustawy z 1961 r.; SKO zatem, ustaliwszy przy wydawaniu w 2006 r. decyzji, że wskutek - wiążących Kolegium - nadzorczych decyzji dekretowych stan budynku w 1975 r. był taki, iż w części stanowił on własność poprzedniczki prawnej skarżącej, natomiast pozostała (obejmująca lokale mieszkalne nr [...]) część budynku wraz z urządzeniami, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali, pozostawała nadal własnością Państwa, nie miało podstaw do uznania, że Skarb Państwa nie mógł legalnie dysponować lokalami w swojej części budynku; skoro bowiem w tej części obowiązywała w 1975 r. oraz w 2006 r. (i obowiązuje nadal) odmowna decyzja dekretowa z 1950 r., to Skarb Państwa mógł rozporządzać lokalami w tej - państwowej - części budynku na takiej samej zasadzie, jak gdyby częścią budynku przypadającą L. G. rozporządził już wcześniej; o żadnym naruszeniu art. 15a ustawy z 1961 r. nie może tutaj być mowy, zaś decyzja - w jej obecnym kształcie - mogła w 2006 r. zapaść wyłącznie w sytuacji, gdyby wcześniej doszło do stwierdzenia nieważności (a co najmniej niezgodności z prawem) odmownego orzeczenia dekretowego z 1950 r. również w części obejmującej lokale mieszkalne nr [...]. Ponieważ jednak do tego nie doszło, decyzja wydana w 2006 r. błędnie (a co najmniej przedwcześnie) przyjęła bezprawność decyzji lokalowej, wobec czego decyzja jest nieważna, czego wadliwie nie stwierdziło obecnie SKO w zaskarżonej decyzji; g) art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 156 § 2 kpa w związku z art. 158 § 2 kpa oraz przepisami przywołanymi w podpunktach c)-f) powyżej, tj. pominięcie, że wydanie decyzji nastąpiło z powołaniem się na okoliczności, które ewidentnie i jednoznacznie (w oczywisty sposób) nie dawały podstawy do wydania rozstrzygnięcia takiej treści; h) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie rzeczowego wyjaśnienia kwestii właściwości organów uprawnionych do wydania decyzji; i) art. 158 § 1 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, tj. odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, w sytuacji, gdy decyzja jest obarczona wadami wskazanymi w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa; j) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, tj. wadliwe utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez SKO w I instancji, w sytuacji, gdy decyzja ta zapadła z rażącym naruszeniem wszystkich przywołanych wyżej przepisów, a więc powinno było dojść do uchylenia w całości tej decyzji i orzeczenia w tym zakresie przez Kolegium co do meritum sprawy poprzez stwierdzenie nieważności Decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącej. Wskazując na naruszenie przez organ przytoczonych powyżej przepisów - każdego z osobna, jak też wszystkich łącznie - w oparciu o art. 119 pkt 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 i 2, art. 145a oraz art. 200 ppsa skarżąca wnosiła o: 1) stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji dnia z [...] marca 2014 r., Nr [...], a także zobowiązanie organu do wydania decyzji stwierdzającej w całości nieważność decyzji, 2) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a to wobec faktu, iż zaskarżone decyzje SKO dotknięte są wadą nieważności opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, 3) zasądzenie od SKO na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga W. G. nie miała uzasadnionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem w całości. Pomimo mnogości zarzutów skargi problematyka przedmiotowej sprawy zawiera się w dwóch zagadnieniach. Pierwszym jest to, czy decyzja Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] grudnia 1975r. istotnie rażąco naruszała prawo w rozumieniu przepisów art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Przy czy kontrola bezpośrednia dotyczy decyzji samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2006r. i ma za zadanie ustalić czy wówczas w trybie nadzoru organ dokonał właściwej kontroli decyzji z dnia [...] grudnia 1975r. Przyjmując nawet naruszenie prawa w decyzji z dnia [...] lipca 2006r. należy się w dalszej kolejności odnieść czy było to rażące naruszenie prawa. Drugim aspektem jest kwestia właściwości organu przy wydawaniu decyzji z dnia [...] lipca 2006r. w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Przy czym istotnym elementem jest to czy został złamany przepis o właściwości organu. Skarżący wskazuje przy tym na art.156 § 1 pkt 1 kpa, jako samodzielną podstawę nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2006r. Wykładnia przepisów wskazana poniżej przez Sąd stanowi odpowiedź na poszczególne punkty zarzutów skargi. Na wstępie przypomnieć należy stan faktyczny zgodnie, z którym nieruchomość położona w W. przy [...], stanowiąca własność L. G. została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279, ze zm.), zwany dalej "dekretem". L. G. złożyła w dniu [...] listopada 1947r. wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do ww. nieruchomości. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] marca 1950r. Nr [...] organ odmówił przyznania prawa własności czasowej. Na skutek wniesionego odwołania od ww. orzeczenia z dnia [...] marca 1950r., organ odwoławczy orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] lipca 1950r. oddalił odwołanie. Dnia [...] maja 1993r. A. G. działając w imieniu swojej matki L. G. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [...] marca 1950r., a następnie orzeczenia z dnia [...] marca 1950r. Decyzją z dnia [...] lipca 1993r. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa stwierdził nieważność orzeczenia administracyjnego o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy [...] oraz utrzymującej je w mocy decyzji orzeczenia organu II instancji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 1996r. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa stwierdziła nieważność ww. decyzji z dnia [...] lipca 1993r., w części dotyczącej sprzedanych w budynku lokali mieszkalnych nr [...] oraz związanych z nimi udziałów w częściach wspólnych budynku i prawie użytkowania wieczystego gruntu tej nieruchomości. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku dekretowego dawnych właścicieli tej nieruchomości., Prezydent W. ustanowił na 99 lat, prawo użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego 0,3080 części gruntu liczącego [...] powierzchni na rzecz L. G.. Umowa użytkowania wieczystego została zawarta dnia [...] marca 2000r. w formie aktu notarialnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] lipca 2006r. Nr [...] uwzględniając wniosek L. G. orzekło na podstawie art. 158 § 2 kpa w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r., o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn. z 1989r. Dz. U. nr 14 poz. 74 ze zm.), że decyzja z dnia [...] grudnia 1975r. nr [...] Naczelnika Dzielnicy W. w sprawie sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym przy [...] w W. wraz z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego na 99 lat 0,073 części udziału w gruncie na którym usytuowany jest budynek, została wydana z naruszeniem prawa jednakże z powodu wywołania przez tę decyzję nieodwracalnych skutków prawnych nie można stwierdzić jej nieważności. Przechodząc do kontroli oceny ww. decyzji, jakiej dokonał organ w postępowaniu nieważnościowym, należy przypomnieć skutki jakie wywarł w zakresie stosunków własnościowych dekret z dnia 26 października 1945r. Zgodnie z art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, (Dz.U, nr 50 poz. 279) budynki znajdujące się na gruntach przechodzących na własność gminy W. pozostają własnością dotychczasowych właścicieli, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Na mocy przepisu art. 7 ust. 1 dekretu w związku z art. XXXIX § 3 dekretu z dnia 11 października 1946 r. przepisy wprowadzające prawo rzeczowe i prawo o księgach wieczystych (Dz.U. nr 57 poz. 321) do czasu rozpoznania wniosku dekretowego budynki, które w myśl art. 5 stanowią własność dotychczasowych właścicieli, są uważane za odrębne nieruchomości. Zważyć natomiast należy, że nabycie przez Skarb Państwa (a pierwotnie przez gminę) własności nieruchomości gruntowej nie następowało w konsekwencji wydania negatywnych dla dawnych właścicieli orzeczeń o odmowie przyznania prawa własności czasowej, ale wyłącznie na skutek wejścia w życie w dniu 21 listopada 1945 r. przepisów ww. dekretu, mocą którego wszelkie grunty na obszarze W. przeszły z tym dniem na własność gminy (art. 1 dekretu). Decyzją z dnia [...] lipca 1993r. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa stwierdził nieważność orzeczenia administracyjnego o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy [...] oraz utrzymującej je w mocy decyzji orzeczenia organu II instancji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 1996r. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa stwierdziła nieważność ww. decyzji z dnia [...] lipca 1993r., w części dotyczącej sprzedanych w budynku lokali mieszkalnych nr [...] oraz związanych z nimi udziałów w częściach wspólnych budynku i prawie użytkowania wieczystego gruntu tej nieruchomości. Powyższe decyzje wygenerowały na dzień [...] grudnia 1975r. stan prawny zgodnie, z którym lokal mieszkalny nr [...] oraz związane z nim prawa należały do Skarbu Państwa. Przy zastosowaniu zasady, iż weryfikacja w trybie nadzoru odbywa się według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji ostatecznej pozostaje ocena sprzedaży lokalu nr [...] i ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa w sytuacji gdy w budynku znajdowały się również lokale stanowiące własność osoby fizycznej. Przechodząc do analizy obowiązujących wówczas przepisów dotyczących sprzedaży lokali mieszkalnych oraz praw z nimi związanych należy wskazać na art. 15a ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (j.t. Dz.U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159) oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe (Dz.U. Nr [...], poz. 84), zgodnie z którymi w domach wielomieszkaniowych stanowiących własność Państwa mogą być wyodrębnione poszczególne samodzielne lokale i sprzedawane najemcom tych lokali jako przedmiot odrębnej własności z równoczesnym oddaniem im w użytkowanie wieczyste ułamkowej części terenu, na którym położony jest budynek. Przy czym art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe, stanowił, że w domach stanowiących własność Państwa może nastąpić wyodrębnienie własności wszystkich lub niektórych samodzielnych lokali mieszkalnych, jeżeli własność poszczególnych lokali zostanie przeniesiona na rzecz osób fizycznych. W ocenie Sądu, w sytuacji gdy w budynku cześć lokali mieszkalnych stanowiła własność Skarbu Państwa a cześć własność osób fizycznych wbrew literalnemu brzmieniu cytowanych przepisów pozostała możliwość sprzedaży lokali stanowiących własność Skarbu Państwa. Wynika to z konstrukcji przepisów, wykładni celowościowej i logicznej w innej bowiem sytuacji już wyodrębnienie i sprzedaż jednego tylko lokalu mieszkalnego uniemożliwiłaby sprzedaż dalszych lokali w danym budynku. Tym nie mniej wykładnia literalna, zwłaszcza art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. wskazywała, że ustawodawcy może chodzić o własność całego budynku i lokali w nim się znajdujących. Przy tak złożonej problematyce wykładni ww. przepisów nie można zapomnieć, że obecnie organ kontrolował prawidłowość wydania decyzji z dnia [...] lipca 2006r. w trybie nieważnościowym. Strony nie zwracały się o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2006r., co za tym idzie nie została również wdrożona procedura skargi administracyjnej. Zauważyć należy, iż nieważność decyzji, stanowiąca wyłom od zasady trwałości decyzji ostatecznej, wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, ma miejsce wówczas kiedy decyzja jest dotknięta jedną z ciężkich wad, wymienionych w art. 156 § 1 kpa, obarczającą ją od dnia wydania. Wyeliminowanie z obrotu prawnego takiej decyzji następuje ze skutkiem ex tunc. W przedmiotowej sprawie organ wydając decyzję z dnia [...] lipca 2006r. naruszył prawo lecz w stopniu, który nie można uznać za rażący. Organ oparł się bowiem na wykładni literalnej przepisów art. 15 a ustawy z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 22, poz. 159 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 marca 2016r. II OSK 1625/14 wskazał, że nie można stwierdzić, że orzeczenie rażąco narusza prawo, jeżeli przepisy stanowiące podstawę jego wydania budzą wątpliwości interpretacyjne. Konstrukcja art. 15 a ustawy z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, takie wątpliwości interpretacyjne budzi, co wskazuje na brak rażącego naruszenia prawa w decyzji organu z dnia [...] lipca 2006r. Samorządowego Kolegium Odwoławcze dokonało zatem prawidłowej kontroli ww. decyzji w swoim postępowaniu zakończonym decyzjami z dnia [...] marca 2014r. oraz z dnia [...] stycznia 2016r. Odnosząc się do zarzuty z art. 156 § 1 pkt.1 kpa czyli wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości należy wskazać, że żadne przepisy nie regulują tej problematyki w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Przy czym ocenami stan prawny i stosowanie prawa na dzień [...] lipca 2006r.,tj. z daty kontroli nadzorczej decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] grudnia 1975r. a nie na dzień dzisiejszy. Organ prawidłowo przyjął, że naruszenia przez Kolegium przepisów o właściwości organ zaistniałoby, gdyby w obowiązującym stanie prawnym był przepis (przepisy) regulujący tę kwestię w sposób jednoznaczny. Jednakże, zaważywszy na zmiany ustrojowe i konieczność orzeka przez nowe organy administracji publicznej w sprawach, w których właściwymi były inne organy, przy braku jednoznacznych norm regulujących tę właściwość, ustalenie tej właściwości musi być pozostawione praktyce stosowania prawa, a w szczególności orzecznictwu sądów administracyjnych. Praktyka taka kształtował się przez lata a w 2006r. kwestia ta nie była jednoznacznie określona i często Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonywało kontroli orzeczeń administracyjnych wydawanych przez Naczelnika Dzielnicy. Sprawy takie były poddawane również kontroli sądowoadmnistracyjnej i na datę wydania decyzji z dnia [...] lipca 2006r. przyjmowano właściwość tego właśnie organu. Nie można zatem przyjąć, że na dzień 31 lipca 2006r. doszło do naruszenia właściwości organu administracji publicznej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Na zakończenie należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa oraz art. 15 kpa, poprzez ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w I instancji nieistniejącą decyzją nr [...] z [...] marca 2015 r. oraz utrzymanie w mocy tej nieistniejącej decyzji, na którą organ wskazuje konsekwentnie w osnowie oraz uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co wyklucza zadaniem skarżącej przyjęcie, że mamy tutaj do czynienia z oczywistą omyłką. Zarzut ten jest całkowicie chybiony, treść uzasadniania organu II instancji, akta sprawy, pisma procesowe jednoznacznie wskazują, że przedmiotem ponownego rozpatrzenia sprawy była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014r. Podsumowując, przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy organ nie naruszył również przepisów: art. 156 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 157 § 1 kpa oraz art. 17 pkt 1 kpa w związku z art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, a także w związku z art. 4 pkt 9 i 9b, art. 9a oraz art. 27 i nast. ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 7 kpa, art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 15a ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art.15a ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, art.156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 15a ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 156 § 2 kpa w związku z art. 158 § 2 kpa, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa, art. 158 § 1 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa, art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa wskazanych w skardze. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.