IV SA/Wa 2550/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. staż. Krystyna Stępniak-Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2014 r. nr [...] uchyliło w całości postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy W. z [...] lutego 2014 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Burmistrz Gminy i Miasta W. decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie odcinka obwodu sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia (30 kV) wraz z infrastrukturą techniczną w miejscowości K., P., R. w gminie W. oraz w miejscowości G. w gminie M. Wnioskiem z 15 stycznia 2014 r. A. L. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy W. o wznowienie postępowania zakończonego wymienioną decyzją ostateczną. Jako podstawę prawną żądania wskazał art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a."). Burmistrz Miasta i Gminy W. postanowieniem z [...] lutego 2014 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że odmowa wznowienia jest konieczna z uwagi na przekroczenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Wnioskodawca dowiedział się bowiem o decyzji znacznie wcześniej, niż twierdzi (A. L. wskazał, że był to 10 stycznia 2014 r.). Organ podniósł, że za wcześniejszym dowiedzeniem się przez wnioskodawcę o wydanej decyzji przemawiają: obwieszczenia o wydaniu decyzji, nagłaśnianie sprawy w mediach lokalnych, a także negocjacje między inwestorem, a stroną w przedmiocie udostępnienia gruntu pod budowę linii, w wyniku której wnioskodawca zobowiązał się do ustanowienia służebności przesyłu. Zatem wnioskodawca wiedział o wydanej decyzji wcześniej, niż przed upływem miesiąca od dnia złożenia wniosku o wznowienie. Z tych względów brak było podstaw do wznowienia postępowania. Dodatkowo, organ wskazał, że nie byłoby możliwości wznowienia postępowania z uwagi na treść art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), zgodnie z którym nie uchyla się decyzji o ustaleniu, lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. W spornej sprawie minęło natomiast ponad 1,5 roku od dnia ogłoszenia o wydaniu decyzji. Na powyższe postanowienie A. L. złożył zażalenie w którym wniósł o uchylenie w całości postanowienia Burmistrza z [...] lutego 2014 r. i wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] sierpnia 2012 r. wraz z wyznaczeniem organu, który będzie prowadził dalsze postępowanie nadzwyczajne. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 150 § 2 K.p.a. poprzez wydanie go przez niewłaściwy organ oraz art. 7 K.p.a. poprzez przyjęcie, że wniosek o wznowienie został złożony z uchybieniem ustawowego terminu, co skutkowało błędnym zastosowaniem w podstawie prawnej postanowienia art. 149 § K.p.a. Zaprzeczył, że fakt wypowiedzenia w dniu 30 grudnia 2012 r. umowy w sprawie przyznania inwestorowi służebności nie może stanowić dowodu, iż powziął informację o decyzji wcześniej, niż wskazał to w swoim wniosku o wznowienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] marca 2014 r. nr [...] uchyliło w całości ww. postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 lipca 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 946/14) uchylił w całości powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2014 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ II instancji nieprawidłowo uznał, iż należy uchylić postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy W. z [...] lutego 2014 r., nie odniósł się także do instytucji wznowienia i nieprawidłowo wskazał, że odmowa wznowienia następuje w drodze decyzji. Ponadto, uchybienie terminowi do złożenia podania o wznowienie jest podstawą do wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, jak miało to miejsce w spornej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], w wyniku ponownego rozpoznania zażalenia, postanowieniem z [...] marca 2014 r. nr [...] uchyliło w całości postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy W. z [...] lutego 2014 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu zwróciło uwagę, że w aktach sprawy brak jest dowodu z którego wynikałaby data złożenia przez A. L. wniosku o wznowienie postępowania. Podało, ze wniosek jest datowany na 14 stycznia 2014 r., a prezentata organu I instancji zawiera datę 15 stycznia 2014 r. - brak jest przy niej dopisku czy adnotacji organu, iż wniosek został złożony osobiście przez wnioskodawcę. Brak jest także koperty zawierającej stempel pocztowy z datą nadania pisma w placówce pocztowej. Nie wiadomym zatem pozostaje faktyczna data wniesienia wniosku. Kolegium podniosło także, że dokonane zawiadomienia w trybie art. 49 K.p.a. w zw. z art. 53 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. 2012, poz. 647 ze zm.) mogłoby co do zasady stanowić dowód na zawiadomienie A. L. (równoznaczne z doręczeniem decyzji) w sytuacji, gdyby wiadomo było, że A. L. powinna zostać w doręczona decyzja poprzez obwieszczenie. Wskazało, że wprawdzie w aktach sprawy znajduje się rozdzielnik z wykazem stron postępowania z którego wynika, że A. L. został uznany za stronę postępowania jednak nie wiadomo czy był on właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości, na której będzie realizowana inwestycja (i wtedy doręczenie i decyzji powinno nastąpić pisemnie, w trybie art. 40 w zw. z art. 46 K.p.a.), czy też stroną (której doręczenie decyzji dokonać się winno w drodze obwieszczenia - art. 49 K.p.a;). Z uwagi zatem, iż z treści decyzji lokalizacyjnej, ani z pozostałych dokumentów akt sprawy nie wynika takie rozróżnienie, to nie ma możliwości zweryfikowania w jakim trybie decyzja powinna była zostać doręczona A. L. Odnosząc się natomiast do okoliczności, iż A. L. powziął wiadomość o wydanej decyzji z [...] sierpnia 2012 r. w związku z nagłośnieniem inwestycji w lokalnych mediach, wskazało, że przepisy prawa nie dają podstaw do uznania, aby okoliczność ta nie stanowić mogła podstawę do uznania doręczenia stronie decyzji. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że w aktach sprawy brak jest dowodu na przywołaną przez organ okoliczność zawarcia porozumienia między inwestorem, a A. L. w zakresie ustanowienia służebności przesyłu. Podało, że organ winien uzyskać od inwestora wyjaśnienie, czy dysponuje on jakimkolwiek pisemnym dowodem na tę okoliczność - w sytuacji, gdyby istniało np. oświadczenie lub umowa między stronami na tę okoliczność, mogłoby to stanowić dowód pomocniczy w sprawie - jednak z jego treści musiałoby wynikać, że taka decyzja lokalizacyjna została wydana [...] sierpnia 2012 r. oraz czego dotyczy. W aktach sprawy znajduje się pismo inwestora z 17 marca 2014 r. z którego wynika, że do takiego porozumienia doszło [...] marca 2012 r. a A. L. wyraził zgodę na budowę linii oraz zobowiązał się do ustanowienia służebności przesyłu. Następnie A. L. odmówił ustanowienia służebności przesyłu, a Spółka M. (inwestor) zawezwała go do zawarcia próby ugodowej (została ona przeprowadzona przed Sądem Rejonowym w [...] pod sygnaturą I Ns [...]). Akta sprawy zawierają także pismo organu I instancji z [...] marca 2014 r. skierowane do Sądu Rejonowego w [...] zawierające zapytanie czy A. L. został doręczony wniosek wraz z załącznikami zawierającymi decyzję lokalizacyjną. Jednak brak jest pisemnego dowodu na tę okoliczność, np. odpisu wniosku złożonego do Sądu wraz z wymienionymi w nim załącznikami. Również brak jest odpowiedzi z Sądu, a zatem w sytuacji, gdy jest to główny dowód w sprawie, organ I instancji winien udokumentować swoje twierdzenie w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Kolegium, organ I instancji powinien uzupełnić postępowanie dowodowe w znacznym zakresie. Organ I instancji powinien dokładnie zbadać zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, gdyż wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa. W przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 2 K.p.a. organ administracji powinien, na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., odmówić wznowienia postępowania. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła rażące naruszenie: - art 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a."), poprzez niezastosowanie się do wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 2 lipca 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 946/14). - art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 136 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w konsekwencji zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do daty oraz sposobu wniesienia pisma z żądaniem wznowienia postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, oraz dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy, jak również skorzystanie z przesłanki art. 138 § 2 K.p.a. w sytuacji, w której należało przeprowadzić postępowanie dodatkowe, zgodnie z art. 136 K.p.a., - art. 149 § 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. poprzez badanie, przez organ odwoławczy, jakiego rodzaju stroną jest podmiot wnoszący podanie. Okoliczność ta stanowi przedmiot ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia o jakim mowa w art. 149 § 2 K.p.a. Wskazując na powyższe wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia bądź ewentualnie o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał Kolegium do zastosowania się do wskazań wyrażonych w wydanym przez siebie wyroku oraz do wydania stosownego rozstrzygnięcia, mając przede wszystkim na uwadze informację dotyczącą doręczenia A. L. kopii wniosku wraz z załącznikami w dniu 13 grudnia 2014 r. Wspomniana data stanowi dzień, w którym A. L. najpóźniej dowiedział się o wydanej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając ponownie postanowienie o uchyleniu decyzji, nie uwzględniło przedstawionych powyżej wskazań. Następnie uzasadniając drugi z zarzutów podała, że z akt sprawy jasno wynika, iż wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu I instancji w dniu 15 stycznia 2014 r. - świadczy o tym prezentata Urzędu Gminy i Miasta W. Natomiast, jeśli wspomniane pismo zostałoby złożone za pośrednictwem operatora pocztowego, to w aktach sprawy znalazłaby się koperta wraz z datą stempla pocztowego - jest to praktyka powszechnie stosowana w organach administracji samorządowej. Ponadto zwrócić należy uwagę, że żądanie złożone przez A. L. jest datowane na dzień 14 stycznia 2014 r. wobec czego, w tym dniu nadal znajdowało się w jego posiadaniu. Mając zatem na uwadze, iż miesięczny termin na wniesienie żądania wznowienia postępowania upłynął 13 stycznia 2014 r. bezspornym jest fakt, iż skarżący nie dochował wspomnianego powyżej terminu. Tym samym, organ odwoławczy naruszył dyspozycję art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło ojej odrzucenie, względnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu Sąd jest uprawniony do badania jego legalności w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi. W rozpatrywanej sprawie kognicja Sądu I instancji doznaje modyfikacji, a to racji, że w niniejszej sprawie wypowiadał się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 2 lipca 20l4r. (sygn. akt IV SA/Wa 946/14) uchylił poprzednio wydane rozstrzygnięcie organu II instancji, bowiem stwierdził, że w pierwszej kolejności przy rozpatrywaniu wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego konieczne jest zbadanie czy wnioskodawca zachował termin do złożenia podania. Obowiązku tego winien dopełnić organ z urzędu, gdyż uchybienie terminowi jest podstawą do wydania postanowienia o odmowie wznowienia bez konieczności badania merytorycznego podanych podstaw wznowieniowych. Sąd w przywołanym wyroku zlecił także, aby organ II instancji wziął pod uwagę informację przedstawioną przez inwestora, że A. L. w postępowaniu przed sądem powszechnym doręczono kopię wniosku z załącznikami (w tym decyzję, której wznowienia się domaga) w dniu 13 grudnia 2013r. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie, nie tylko organ administracji lecz także obecnie orzekający skład sądu wojewódzkiego. Wydając zaskarżone postanowienie Kolegium słusznie zwróciło uwagę, powołując na tę okoliczność orzecznictwo sądów administracyjnych, że termin do złożenia żądania wznowienia postępowania zaczyna biec od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. WSA w Warszawie poprzednio orzekając zwrócił uwagę na kwestię doręczenia decyzji lokalizacyjnej wraz z wnioskiem o ustanowienie służebności przesyłu w toku postępowania przed sądem powszechnym. Wniosek o ustanowienie służebności wraz z załącznikami (w tym decyzją lokalizacyjną został tymczasem doręczony nie wnioskodawcy lecz jego ojcu K. L.) - k. 35 akt administracyjnych. Kolegium uchylając zaskarżoną decyzję zwróciło uwagę na dwie kwestie. Po pierwsze brak jest dowodu kiedy został złożony wniosek o wznowienie przez A. L. - wniosek datowany 14 stycznia 2014r., a prezentata organu zawiera datę 15 stycznia 2014r. (brak jest natomiast koperty czy adnotacji o osobistym złożeniu pisma przez stronę). Po drugie zaś nie jest wiadome, czy A. L. decyzja powinna być doręczona w formie pisemnej, czy też w trybie obwieszczenia (art. 49 k.p.a.). Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu o wszczęciu postępowania, o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego zawiadamia się na piśmie. Organ jednocześnie zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się rozdzielnik, z którego wynika, że A. L. został uznany za stronę postępowania, jednak nie wiadomo czy jest właścicielem nieruchomości, przez które przebiega inwestycja. Wszystkie te nieścisłości powodują, że zdaniem Kolegium winno zostać powtórzone postępowanie wyjaśniające celem ustalenia kiedy wnioskodawca powziął wiedzę o wydanej decyzji lokalizacyjnej. Sąd podziela stanowisko Kolegium co do konieczności dokonania ponownych ustaleń, przy czym nie akceptuje w całości argumentacji przedstawionej w zaskarżonym postanowieniu. Istotę sprawy' stanowi kwestia zachowania terminu przez A. L. do złożenia podania o wznowienie postępowania z tego względu, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Burmistrza Gminy i Miasta W. w dniu [...] sierpnia 2012r.. decyzji nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie odcinka obwodu sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia. Przed wszystkim w ocenie Sądu nie ma konieczności i podstaw do tego, aby ustalać czy A. L. jest właścicielem nieruchomości, na której jest zlokalizowana omawiana inwestycja celu publicznego. Został bowiem uznany przez organ za stronę, skoro widnieje w rozdzielniku decyzji lokalizacyjnej. Konieczne jest natomiast zbadanie czy prawidłowo w toku tamtego postępowania został powiadomiony o wydaniu decyzji, co wymaga zapoznania się przez organ z dowodem doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, lokalizacyjnej. Od tego bowiem zależy badanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie. W tym miejscu Sąd zaznacza, że inną kwestią jest badanie terminuj inną zaś stwierdzenie przez organ czy wystąpiła wskazywana przez stronę podstawa wznowieniowa - w tym wypadku nie branie przez stronę udziału w postępowaniu bez własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 ) k.p.a. Badanie istnienia przyczyn wznowieniowych odbywa się w dalszym toku postępowania wznowieniowego tj. po wznowieniu postępowania (art. 151 §1 k.p.a.). Jeżeli zawiadomienie o decyzji lokalizacyjnej zostało odebrana osobiście przez A. L., wówczas termin do złożenia podania o wznowienie liczy się od dnia jej odebrania, wówczas bowiem powziął informację; że taki akt administracyjny został wydany. W innym wypadku konieczne jest ustalenie kiedy najwcześniej strona dowiedziała się o wydanej decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że co do zasady ciężar udowodnienia zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania spoczywa na wnioskodawcy. Powyższe nie zwalnia jednak organów administracji z obowiązku weryfikacji wyjaśnień złożonych przez wnioskodawcę, w związku z koniecznością pełnego i wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wydania rozstrzygnięcia w oparciu o całokształt materiału dowodowego tj. zgodnie z art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Należy zatem przyjąć, że organ administracji obowiązany jest z urzędu badać, czy został zachowany termin określony w art. 148 k.p.a. Podjęcie przez organ administracyjny w tym zakresie stosownego postępowania wyjaśniającego ma niezwykle istotne znaczenie, a to z tego powodu, że wszczęcie postępowania wznowieniowego, pomimo uchybienia terminu, jako godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, stanowi rażące naruszenie prawa. Z tego względu konieczne było - jak słusznie wskazało Kolegium - ponowne bezsporne ustalenie okoliczności istotnych dla wznowienia tj. daty w której wnioskodawca powziął informację o decyzji lokalizacyjnej i tutaj przyjmuje się, że nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadała informację, czego dana decyzja dotyczy (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08). Po drugie w jakiej dacie został złożony wniosek, co wymaga ustalenia, czy został przesłany pocztą, czy też złożony osobiście. Ustalenie tych dwóch dat pozwala na stwierdzenie, czy . został zachowany wymagany termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Powracając do kwestii doręczenia zawiadomienia o decyzji lokalizacyjnej poprzez doręczenie zastępcze (art. 44 k.p.a) lub domownikowi (art. 43 k.p.a.) to doręczenie takie nie jest równoznaczne z dowiedzeniem się przez stronę o wydanej decyzji administracyjnej. Postępowanie wznowieniowe ma służyć realnej możliwości zweryfikowania wydanej w trybie zwykłym decyzji, co oznacza, że "dowiedzenie się" przez stronę o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a) ma oznaczać, że dotarła do strony zainteresowanej w sposób bezpośredni informacja o wydanej decyzji. Posłużenie się w takim wypadku fikcją prawną/wypracowaną (doręczenie domownikowi lub doręczenie zastępcze) na potrzeby sprawnego prowadzenia postępowania administracyjnego jest nieuprawnione. Otóż w takiej sytuacji konieczne jest rozdzielenie momentu doręczenia stronie zawiadomienia o decyzji oraz dowiedzenia się przez stronę o wydaniu tej decyzji. Z tego względu konieczne jest powtórzenie postępowania wyjaśniającego w jakiej dacie wnioskodawca dowiedział się o istnieniu decyzji lokalizacyjnej, a następnie w jakiej dacie został złożony wniosek o wznowienie. Te dwie daty pozwolą na ustalenie czy został dochowany wymagany przez przepisy prawa termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że z pisma Sądu Rejonowego w [...] l Wydział Cywilny z dnia [...] czerwca 2014r. (k. 35 akt administracyjnych) wynika, że wniosek o ustanowienie służebności przesyłu został doręczony uczestnikowi postępowania A. L. w dniu 13 grudnia 2013r., ale odbiór przesyłki pokwitował ojciec strony K. L. Oznacza to, że taka informacja nie może być tożsama z dowiedzeniem się przez samego wnioskodawcę o wydaniu decyzji lokalizacyjnej. Nie można podzielić zarzutów skargi, że przy wydaniu rozstrzygnięcia doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. W przywołanym wyroku Sąd podkreślił o konieczności w pierwszym rzędzie zbadania terminu do złożenia wniosku o wznowienie i wytyczne te zostały wykonane przez Kolegium. Przy czym ze względu na konieczność zachowania zasady dwuinstancyjności Kolegium nie mogło dokonać tych ustaleń samodzielnie. Z tych względów uchylenie zaskarżonego postanowienia organu I instancji było konieczne do prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Nie jest także uprawniona teza skarżącego w świetle wyroku WSA, że data 13 grudnia 2014r. stanowi dzień, w którym skarżący najpóźniej dowiedział się o wydanej decyzji lokalizacyjnej. Sąd bowiem jedynie stwierdził, iż trzeba mieć na uwadze informację dotyczącą doręczenia A. L. wniosku przez sąd powszechny. Stanowiska WSA wyrażonego w wyroku z dnia 2 lipca 2014r. nie należy odczytywać jako wiążącego poglądu, że A. L. dowiedział się o decyzji lokalizacyjnej w ten sposób i miało to miejsce w dniu 13 grudnia 2013r. Pogląd taki byłby nieuprawniony. Słusznie natomiast Kolegium zwróciło uwagę, że konieczne jest ustalenie tych wszystkich okoliczności. Co do kwestii badania czy wnioskodawcy powinno być doręczane zawiadomienie o decyzji lokalizacyjnej na piśmie, czy też w formie ogłoszeń Sąd podziela stanowisko skargi. Skoro bowiem uznano go w rozdzielniku decyzji jako stronę i zapewne doręczono wydaną decyzję w formie pisemnej drogą pocztową (co powinno być ustalone przez organ) to - choć jest to hipoteza, która może ulec weryfikacji w toku postępowania administracyjnego - nie ma podstaw do kwestionowania jakiego rodzaju stroną jest A. L.. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.