VII SA/Wa 2699/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] Decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] pozwolenia na rozbudowę paliwowego systemu zaopatrzeniowego – rurociąg paliwowy F-75 (DFM) na terenie Gminy Miasta [...] na działkach o nr ew. [...]. W skardze z dnia 19 października 2014 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. K. (dalej skarżący) zaskarżył ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. W dniu 21 marca 2015 r. skarżący nadesłał do Sądu pismo zatytułowane "Wniosek o czasowym wstrzymaniu wykonania prac inwestycyjnych do czasu uprawomocnienia się zaskarżonej decyzji". W piśmie, powołując się na zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r., skarżący zwrócił się o czasowe wstrzymanie wykonania prac inwestycyjnych do czasu uprawomocnienia się decyzji. W tym piśmie skarżący wskazał, że realizacja inwestycji na podstawie udzielonego pozwolenia może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw. Podniósł, że inwestor nie zawarł umowy o formie rekompensaty za utraconą wartość, nie ustalił odpłatności za korzystanie z przesyłania ropy przez jego nieruchomość. Wykonawca chciał rozpocząć prace ziemne na jego terenie bez pisemnego uzgodnienia. Dodał, że teren ten jest ogrodzony, na którym pasą się konie i krowy. Skarżący podniósł, że wstrzymanie budowy rurociągu paliwowego DN250 nie spowoduje zakłóceń w pracy portu [...] tym bardziej, że przedmiotowa inwestycja miała być zrealizowana już w 2006 r., co wynika z dokumentacji. Minęło prawie dziesięć lat a inwestor do tej pory nie poczynił żadnych uzgodnień z właścicielami. Sąd potraktował powyższy wniosek skarżącego jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). Niebezpieczeństwo wystąpienia negatywnych skutków wykonania zaskarżonego aktu, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. przed rozpoznaniem sprawy przez sąd występuje w sytuacji, w której zaskarżony akt zostanie wykonany, a następnie w wyniku uwzględnienia skargi zostanie uchylony. W przypadku inwestycji budowlanych może prowadzić to do sytuacji, w której inwestycja zostanie zrealizowana w części bądź w całości, a w wyniku rozpoznania sprawy przez sąd okaże się, że nie były spełnione warunki decydujące o legalności prowadzonych robót budowlanych. Z reguły sytuacja taka wiąże się z wyrządzeniem znacznej szkody po stronie inwestora lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku bowiem uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę konsekwencje obciążają przede wszystkim inwestora nie zaś stronę skarżącą. Powyższe nie oznacza, że negatywnymi konsekwencjami wstrzymania wykonania decyzji nie mogą być dotknięci także inni uczestnicy postępowania. Ze swej natury decyzje dotyczące pozwolenia na budowę zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składających dany wniosek. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą określone w nim przesłanki (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r. sygn. II GSK 2060/11, postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r. sygn. II GSK 1799/11, postanowienie NSA z dnia 3 października 2011 r. sygn. FSK 1427/11). Przy czym rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się żadnych przesłanek, które uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Okoliczności podniesione we wniosku, w szczególności kwestia braku pisemnego uzgodnienia przez inwestora ze skarżącym rozpoczęcia prac na terenie skarżącego dotyczą istoty sprawy, która będzie rozstrzygnięta przez Sąd wyrokiem. Istotną kwestią jest również to, że zarówno pojęcie "znaczna szkoda", jak i pojęcie "trudne do odwrócenia skutki" nie odnosi się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania. W przypadku konfliktu interesów, Sąd powinien wyważyć interesy stron, oceniając, który z tych interesów jest ważniejszy i zasługuje na uwzględnienie, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 588/08. W niniejszej sprawie należy mieć na względzie to, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może naruszyć interes inwestora powodując opóźnienia w pracach, a co za tym idzie spowodować dla niego straty finansowe. Nie bez znaczenia w tym kontekście jest przepis art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji (ust. 1). W przypadku uznania skargi za słuszną w całości lub w części kaucja podlega zwrotowi (ust. 2). W przypadku oddalenia skargi kaucję przeznacza się na zaspokojenie roszczeń inwestora (ust. 3). Z treści tego przepisu oraz z hipotetycznej możliwości jego zastosowania także w tej sprawie wynika jednoznacznie, że bezpodstawny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zezwalającej na rozbudowę może spowodować skutek odwrotny, tj. powstanie szkody inwestora, a nie strony składającej taki wniosek. W niniejszej sprawie uwzględniając interesy wszystkich stron postępowania w uznaniu Sądu nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Należy bowiem zaznaczyć, że prowadzenie przez inwestora prac budowlanych, zanim Sąd rozstrzygnie wniesioną skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru z dnia [...] września 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r., którą Wojewoda [...] udzielił pozwolenia na rozbudowę rurociągu paliwowego – odbywa się na wyłączne ryzyko inwestora, który powinien być świadomy, że niekorzystne dla niego rozstrzygniecie wiązać się może z wszczęciem odpowiedniej procedury. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.