IV SA/Wa 450/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr KOC [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę M.W. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr. ew. [...], obręb [...] przy ulicy [...] w W. Decyzją z up. Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] marca 2013 r. nr [...] ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji: - nieprzekraczalną linię zabudowy - zgodnie z załącznikiem 2b; - wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu nie przekraczający 0,25; - minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 40%; - szerokość elewacji frontowej od ulicy [...] od 9,2 m do szerokości działki (13 m); - maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od strony ulicy [...] -10 m; - maksymalną wysokość budynku - 10 m; - dach płaski ze spadkami technicznymi; - warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej; - warunki obsługi w zakresie komunikacji - dostęp do drogi od ulicy [...], pozytywnie zaopiniowany z zarządcą tej drogi z obowiązkiem wystąpienia do zarządcy drogi o lokalizację zjazdu. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., że działka jest wąska, ma mniej niż 16 m. Zgodnie z obowiązującym przepisami techniczno-budowlanymi jej właściciel ma prawo do sytuowania budynku w ostrej granicy, a kwestia ta będzie przedmiotem oceny przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Wtedy też będzie rozpoznawane zagadnienie zacienienia (na etapie konkretnego projektu budowlanego). Organ nie dokonał uzgodnień o jakich mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm., wskazywanej dalej jako "u.p.z.p."), ponieważ zarządca drogi i organ ustalający warunki zabudowy działają w ramach tej samej ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., określanej dalej jako "k.p.a.") jako jeden organ, co w świetle art. 106 k.p.a, zwalnia ten organ od odrębnego opiniowania projektu decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie złożył P.J. wskazując na nadmiernie zawężony zakres obszaru analizowanego, nieprawidłowe wyznaczenie szerokości elewacji frontowej. Wniósł o wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od granic z jego działką oraz wskazał na wadliwe ustalenie, że budynek będzie miał płaski dach. Decyzją z [...] grudnia 2013 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 maja 2014 r. sygn. akt IV Sa/Wa 409/14 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w W. z [...] grudnia 2013 r. [...]. Sąd stwierdził, że w zaskarżonej decyzji naruszony został art. 61 ust. 6 u.p.z.p., w zw. z § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, określanego dalej jako "Rozporządzenie") poprzez wyznaczenie dwóch linii zabudowy tj. od ulicy [...] i [...], co wynika z rysunku stanowiącego załącznik do decyzji nazwanym załącznikiem 2b. WSA w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 61 ust 7 u.p.z.p. i § 4 Rozporządzenia, organ ma obowiązek wyznaczenia linii nowej zabudowy, co oznacza wytyczenie przez organ linii zabudowy jako przedłużenia linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Linia ta stanowi dla inwestora granicę terenu inwestycyjnego, obszaru znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy, na którym może odbywać się zabudowa. Nie oznacza konieczności lokalizowania tej zabudowy wzdłuż tej linii. Ponadto WSA w Warszawie podniósł, że - jak wynika z uzasadnienia decyzji - drogą publiczną, z którą ma być skomunikowana inwestycja jest ulica [...] a nie ulica [...], a zatem istnieje sprzeczność pomiędzy częścią tekstową decyzji a załącznikiem graficznym. Sąd uznał, że wyznaczenie dwóch linii zabudowy jest niezgodne z art. 61 ust. 7 u.p.z.p. i pkt 1 i § 4 Rozporządzenia, bowiem żaden przepis prawa nie daje organowi uprawnień do wyznaczenia linii zabudowy poza frontem działki, znajdującym się przy drodze publicznej (tu ulica [...]). Ponadto wskazał, że ustalenia w zakresie szerokości elewacji frontowej nie są precyzyjne. Podał, że o ile określenie szerokości tej elewacji poprzez użycie sformułowania "od do" jest możliwe, to jednak nie zostało w sposób wystarczający uargumentowane, czy decyzja dopuszcza usytuowanie budynku w granicy z działką (działkami) sąsiednimi. Ponadto z analizy wynika, że działka ma ok 16 m szerokości - co z drugiej strony może świadczyć o tym, że takie rozwiązanie nie jest przewidziane, skoro szerokość elewacji frontowej wynosi do 13 m. W ocenie Sądu kwestia ta wymaga ponownej oceny i rozważenia przez organ przy uwzględnieniu § 12 pkt 2 tego Rozporządzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...], uchyliło decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.W. z [...] marca 2013 r. w części ustalającej linię zabudowy od ul. [...] (poprzez jej wykreślenie z załącznika nr 2B), w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podniosło, że sposób ustalenia szerokości elewacji frontowej w decyzji organu I instancji jest prawidłowy. Dopuszczalne jest bowiem ustalenie parametru nowej zabudowy w sposób "od-do". W przedmiotowej sprawie wątpliwości budziła kwestia ewentualnego usytuowania planowanego budynku w ostrej granicy z działką sąsiednią. Podniósł, że decyzja ustalająca warunki zabudowy potwierdza jedynie możliwość realizowania na konkretnej działce gruntu, wskazanej we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie, projektowanej inwestycji, stanowiąc poprzez swoje ustalenia pewne ograniczenia dla inwestora w zakresie określonym ustawowo, którymi związany jest organ właściwy dla wydania pozwolenia na budowę. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie określa lokalizacji planowanego obiektu na działce. Usytuowanie projektowanego obiektu na terenie działki należy bowiem do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego i jest rozstrzygane na etapie pozwolenia budowlanego. Mając powyższe na uwadze ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy szerokości elewacji frontowej maksymalnie do 13 m przy szerokości działki 16 m, daje ewentualną możliwość usytuowania planowanej zabudowy w bliższej odległości z działką sąsiednią, jednakże taka ewentualność będzie rozważana przez organ budowlany dopiero na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Możliwość usytuowania w granicy z działką sąsiednią na etapie warunków zabudowy musi być zgodna z zagospodarowaniem przestrzennym zastanym w obszarze analizowanym. W przedmiotowej sprawie na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej istnieją budynki posadowione w tzw. "ostrych granicach". Zdaniem organu parametry nowej zabudowy zostały ustalone na poziomie średnich wielkości obiektów istniejących w obszarze analizowanym. Należy przyjąć, że analiza wykazała dopuszczalność planowanej zabudowy zgodnie z warunkami określonymi w decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego, a dopiero na etapie postępowania o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę przesądzone zostanie o możliwości jej realizacji i konkretnym usytuowaniu na terenie działki. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła G.Z. wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 61 ust 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez dopuszczenie szerokości elewacji frontowej "do szerokości działki"; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez nie rozpatrzenie kwestii uzbrojenia terenu jako przesłanki dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja zawiera oczywisty błąd logiczny w zakresie, w jakim dopuszcza ona szerokość elewacji frontowej "do szerokości działki (tj. 13 m)". Na wadliwość i nieprecyzyjność tego zapisu zwrócił Sąd w wyroku z 20 maja 2014 r. wskazując, że w przypadku działki o szerokości 16 m określenia szerokości elewacji frontowej jako "do szerokości działki" i "13 m" nie są tożsame. W tej sytuacji posłużenie się w treści decyzji zapisem "do szerokości działki (tj. 13 m) jest wewnętrznie sprzeczne i rodzi uzasadnione wątpliwości co do stopnia zrozumienia treści decyzji przez wydający ją organ. Ponadto zwróciła uwagę, że dopuszczenie szerokości elewacji frontowej "do szerokości działki" jest nieprawidłowe również z uwagi na dyspozycję art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., gdyż decyzja o warunkach zabudowy dopuszczająca pobudowanie budynku posiadającego elewację o szerokości równej szerokości działki z konieczności nie byłaby zgodna z § 12 i § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy te nie dopuszczają bowiem obustronnego sytuowania budynku w ostrej granicy działki w sytuacji istniejącej na rozpatrywanej działce (brak możliwości posadowienia budynku w ostrej granicy po stronie północnej). Końcowo podniosła, że ww. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. nie jest jedynym naruszeniem art. 61 ust. 1 u.p.z.p., albowiem w toku postępowania poprzedzającego w szczególności wydanie zaskarżonej decyzji w ogóle nie ustalono, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Już sama tylko ta wadliwość uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania, jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Oceniając zgodność z prawem decyzji SKO w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, ze decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym skutkować koniecznością jej uchylenia. Decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z szeregu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Jej charakter jest ogólny i wstępny. W żadnym razie nie przesądza o możliwości prowadzenia konkretnej inwestycji. Określa czy w danym miejscu może być prowadzona jakakolwiek inwestycja. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Celem tego rodzaju postępowania jest ocena przez wyspecjalizowany organ czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna a jeżeli tak to ustala podstawowe granice tego dopuszczenia. Organ ocena więc czy zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wydając decyzję organ działa co prawda w granicach uznania administracyjnego, jednakże ocena ta nie może być dowolna a wydanie decyzji negatywnej jest możliwe tylko wtedy gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w razie łącznego spełnienia następujących warunków: -co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu , w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania teren; -teren ma dostęp do drogi publicznej; -istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu wystarczające do planowanego zamierzenia inwestycyjnego; -teren nie wymaga dokonywania zmiany przeznaczenia gruntów; -decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nie ulega wątpliwości stanie faktycznym sprawy, że zostały spełnione wyżej wskazane warunki. Przy podejmowaniu decyzji o sposobie zagospodarowania przestrzennego, działając zgodnie z zasadą "dobrego sąsiedztwa" należy mieć na względzie przede wszystkim to, że nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej terenu, w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, linii zabudowy, jej intensywności (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 kwietnia 2012 r., IV SA/Po 44/12, LEX nr 1139619). Służy temu dokonanie przez organ (urbanistę) szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich (są nimi nie tylko działki przylegające bezpośrednio do działki na której planowana jest inwestycja) a następnie ustalenie parametrów nowej zabudowy, zgodnie z art. 61 u.p.z.p. i Rozporządzeniem wykonawczym Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. zwanego dalej: Rozporządzeniem. Zgodnie z nim należy ustalić: linię zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górniej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układu połaci dachu). Organ ten musi zatem najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich i dopiero na tej podstawie wydać decyzję administracyjną. Planowana inwestycja winna spełniać w pierwszej kolejności warunek w zakresie kontynuacji funkcji który należy rozumieć w ten sposób, że tylko wówczas gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić uzasadnione jest stwierdzenie że warunek ten nie jest spełniony. Chodzi o to, że nowa wprowadzona funkcja będzie mogła współistnieć z funkcją dotychczasową, nie będą one ze sobą kolidowały. Art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), określanej dalej jako p.p.s.a. stanowi, że "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia". Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą, w tej samej sprawie, w przyszłości formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaistniałych po wydaniu wyroku, oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Przez ocenę prawną, należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpatrywanej sprawie. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie. W związku z tym dla oceny zaskarżonej decyzji istotne jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając wyrokiem z 20 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 409/14 decyzję Kolegium z [...] grudnia 2013 r. wskazał, że określenie szerokości tej elewacji poprzez użycie sformułowania "od-do" jest dopuszczalne, jednak nie zostało w sposób wystarczający uargumentowane, czy decyzja dopuszcza usytuowanie budynku w granicy z działką (działkami) sąsiednimi. Ponadto jak wynika z analizy działka ma ok 16 m szerokości - co z drugiej strony może świadczyć o tym, że takie rozwiązanie nie jest przewidziane skoro szerokość elewacji frontowej wynosi do 13 m. Kwestia ta - jak dalej zaznaczył WSA w Warszawie - wymaga ponownej oceny i rozważenia przez organ przy uwzględnieniu § 12 pkt 2 tego rozporządzenia. Czyni to częściowo zasadnym zarzut naruszenia art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w decyzji z [...] listopada 2014 r. wskazało, że "ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy szerokości elewacji frontowej maksymalnie do 13 m przy szerokości działki 16 m, daje ewentualną możliwość usytuowania planowanej zabudowy w bliższej odległości z działką sąsiednią, jednakże taka ewentualność będzie rozważana przez organ budowlany dopiero na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Możliwość usytuowania w granicy z działką sąsiednią na etapie warunków zabudowy musi być zgodna z zagospodarowaniem przestrzennym zastanym w obszarze analizowanym. W przedmiotowej sprawie na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej istnieją budynki posadowione w tzw. ostrych granicach". Tym samym organ wykonał zalecenia WSA w Warszawie, wyjaśniając jaki jest dopuszczalny sposób zabudowy. Należy wyjaśnić, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) przewidują trzy przypadki, w których budynek można sytuować bezpośrednio przy granicy działki. Gdy wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m od granicy ze względu na rozmiary działki oraz gdy na sąsiedniej działce już tak usytuowano budynek lub gdy na takie usytuowanie wydano już pozwolenie na budowę (§ 12 ust. 3 i ust. 4 pkt 2). Zachowanie wskazanych przepisów, które są przepisami techniczno-budowlanymi, bada organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz.U. Nr 156 z 2005 r. poz. 111, ze zm.) i gdy stwierdzi, że nie są one zachowane, odmawia wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 powołanej ustawy). Organ ten jest zobowiązany odmówić wydania pozwolenia na budowę także wtedy, gdy ustali, że jedyne wskazane w decyzji o warunkach usytuowanie budynku jest sprzeczne z warunkami technicznymi. Jak wskazał NSA w wyroku z 7 kwietnia 2009 r. II OSK 503/08 CBOSA, w decyzji o warunkach zabudowy można parametry architektoniczne określać w dwojaki sposób. Jednoznacznie albo w zakreślonych granicach. Na przykład wysokość budynku można ustalić, jako górny pułap ("wysokość głównej kalenicy do 9 m") albo jako jedyną możliwą wysokość ("wysokość głównej kalenicy 9 m"). W pierwszym przypadku związanie decyzją o warunkach zabudowy powodować będzie, że organ wydający pozwolenie na budowę nie będzie mógł zatwierdzić projektu budowlanego przewidującego budowę budynku o kalenicy wyższej niż 9 m, zaś w drugim, że będzie mógł zatwierdzić projekt budowlany przewidujący budowę budynku tylko o jednej wysokości, mianowicie 9 m. Z zasady związania decyzją o warunkach zabudowy wynikać będzie w tym drugim przypadku obowiązek odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, gdyby okazało się, że jedyna możliwa wysokość budynku jest sprzeczna z przepisami prawa, które winien uwzględniać organ administracji architektoniczno-budowlanej. Tym samym nie jest zasadny zawarty w skardze zarzut, że dopuszczenie szerokości elewacji frontowej "do szerokości działki" jest nieprawidłowe również z uwagi na dyspozycję art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., gdyż decyzja o warunkach zabudowy dopuszczająca pobudowanie budynku posiadającego elewację o szerokości równej szerokości działki z konieczności nie byłaby zgodna z § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a przepisy te nie dopuszczają obustronnego sytuowania budynku w ostrej granicy działki. Jak bowiem wyżej wskazano ocena szczegółowej lokalizacji w świetle tego rozporządzenia należy do kompetencji organów rozpatrujących wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, gdzie takowe usytuowanie musi być określone. Należy podkreślić, że ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy szerokości elewacji frontowej maksymalnie do 13 m przy szerokości działki 16 m, daje ewentualną (a nie pewną) możliwość usytuowania planowanej zabudowy w bliższej odległości z działką sąsiednią. Przedmiotowa kwestia zgodnie z wyrokiem z 20 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 409/14 została przez organ II instancji wyjaśniona. W toku postępowania wyjaśniono ponadto, że w ul. [...] znajdują się sieci uzbrojenia terenu wystarczające do zrealizowania przedmiotowej inwestycji, a zarzut strony skarżącej wywiedziony w tym zakresie nie został poparty przywołaniem konkretnych okoliczności czy dowodów. Zarzuty wywiedzione w skardze są zatem bezpodstawne. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję z urzędu nie dostrzegł innych wad zaskarżonej decyzji. Organ dokonał korekty wcześniejszego błędu, podlegającego na wyznaczeniu dwóch linii zabudowy, co zostało przez WSA w Warszawie w wyroku z 20 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 409/14, ocenione jako niezgodne z art 61 ust. 7 p.z.p. i pkt 1 i § 4 ww. rozporządzenia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawiona przez organ II instancji argumentacja stanowi o istnieniu racji decyzyjnych, przemawiających za załatwieniem sprawy w sposób prezentowany w zaskarżonym akcie, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Uzasadnienie zostało prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym, co ma szczególne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd, działając ną podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.