II GZ 363/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 530/15 w zakresie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie 2 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości postanawia: uchylić punkt 2 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 530/15 i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K. I Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zaskarżonym postanowieniem, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] stycznia 2015 r., w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości umorzył postępowanie (pkt 1) oraz zasądził od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 823 zł (pkt 2). Uzasadniając rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd wskazał, że zwrot zasądzonych od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie obejmuje: uiszczony wpis od skargi w kwocie 626,00 zł, koszty zastępstwa prawnego w kwocie 180 zł (ustalone na podstawie § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu; Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; dalej: rozporządzenie z dnia 28 września 2002 r.) oraz opłatę skarbową w kwocie 17 zł za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. K. zaskarżając postanowienie w części dotyczącej zasądzenia kosztów postępowania i zarzucając mu naruszenie § 6 pkt 5 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. Zdaniem skarżącego podstawą ustalenia kosztów zastępstwa prawnego powinien być § 6 pkt 5 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., gdyż wartość przedmiotu sporu wynosi 20.866 zł. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o zmianę postanowienia w punkcie 2, poprzez orzeczenie o zasądzeniu od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 3043 zł oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. III W odpowiedzi na zażalenie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. wskazał, że ewentualne uwzględnienie zażalenia nie powinno obciążać organu dodatkowymi kosztami. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z przyczyn w nim wskazanych. Zgodnie z § 6 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 500 zł do 1500 zł – 180 zł, natomiast zgodnie z § 6 pkt 5 powyżej 10.000 zł do 50.000 zł – 2400 zł. Z kolei stosownie do § 14 pkt 2 cyt. rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: 1) w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6, c) w innej sprawie 240 zł. Zasadnicze zatem znaczenie ma ustalenie, czy w rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, czy nie, od tego będzie bowiem zależała wysokość wynagrodzenia dla radcy prawnego. W tym celu rozważyć należy, czy przedmiot skargi - a więc rozstrzygnięcie organu - wiąże się bezpośrednio z określonymi świadczeniami pieniężnymi. Decyzja w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości nie zawiera w swojej treści rozstrzygnięcia o należności pieniężnej wynikającej ze złożonego wniosku. Wniosek nie wskazuje bowiem wysokości żądanej płatności. Przysługująca płatność obszarowa konstytuuje się dopiero w następstwie doręczenia decyzji wydanej na podstawie danych zawartych we wniosku. Wobec tego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest punktu odniesienia przyznanej bądź nieprzyznanej płatności do danych zawartych we wniosku, a tym samym nie ma podstaw do wykazania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia. Oznacza to, że w sprawach o płatności obszarowe, w których na mocy decyzji przyznano płatność w pomniejszonej wysokości pobierany jest wpis stały – zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Ponieważ jednak kwestia wysokości wpisu nie została przez strony podniesiona na żadnym etapie postępowania, dlatego też pozostaje poza zasięgiem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jeśli natomiast chodzi o zakwestionowaną wysokość zasądzonych kosztów postępowania dla strony reprezentowanej przez radcę prawnego, to należy stwierdzić, że z przyczyn wyżej podanych, koszty postępowania w sprawie powinny zostać zasądzone na podstawie art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. nieprawidłowo ustalił wysokość przyznanych skarżącemu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw w zakresie kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego. Mimo, że jak wyżej wskazano, sprawa nie dotyczyła należności pieniężnej, błędnie zastosował § 6 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. Z tych samych względów nie można zgodzić się również z argumentami strony wnoszącej zażalenie, że w sprawie należało zastosować § 6 pkt 5 tego rozporządzenia. Ze względu na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, gdyż przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. jednoznacznie wiążą zwrot tych kosztów z zaskarżeniem wyroku, a nie – jak to miało miejsce w tej sprawie – postanowienia (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008/2/23).