I OSK 2992/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Iwona Niżnik - Dobosz Protokolant: st. asystent sędziego Dorota Kozub - Marciniak po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2025/14 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej prawo do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2025/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. (dalej, jako: "skarżący") na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 6 września 2013 r. skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy (PUP) w W. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Starosta W. uznał skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 6 września 2013 r. oraz odmówił mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6 września 2013 r. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Starosta W. orzekł o przyznaniu J. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6 grudnia 2013 r. do dnia 7 września 2014 r. w wysokości 988,40 zł brutto miesięcznie. Pismem z dnia 30 maja 2014 r. Starosta W. zwrócił się do Wojewody W. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r., który wszczął stosowne postępowanie. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Wojewoda W. stwierdził z urzędu nieważność w całości decyzji Starosty W. z dnia [...] grudnia 2013 r. Podstawą prawną wydania powyższego rozstrzygnięcia były przepisy art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm., dalej, jako: "ustawa o promocji zatrudnienia"). Natomiast w uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał na rażące naruszenie przepisu art. 72 ust. 1 wyżej wskazanej ustawy, które to naruszenie stanowiło przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W. J. K. wniósł do Ministra Pracy i Polityki Społecznej odwołanie od powyższej decyzji Minister utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Wskazał na zasadę trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.) oraz przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych (art. 156 k.p.a.) i uznał, że wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa w decyzji Starosty W. z dnia [...] grudnia 2013 r. tj. art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia. Minister podniósł, iż na mocy art. 1 pkt 40 lit. a ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 6, poz. 33), ustawodawca określił nową wysokość zasiłku dla bezrobotnych oraz wprowadził zmniejszenie wysokości zasiłku po 3 miesiącach jego pobierania. Na mocy art. 40 pkt 3 wyżej wymienionej ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. zmiana weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. Zatem w myśl art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wysokość zasiłku wynosi: 1) 823,60 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku; 2) 646,70 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Przy czym, zgodnie z treścią art. 72 ust. 6 ustawy, zasiłki podlegają waloryzacji z dniem 1 czerwca o średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w poprzednim roku. W dniu wydawania przez Starostę W. decyzji, tj. w dniu [...] grudnia 2013 r., na mocy obwieszczenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 maja 2013 r. w sprawie wysokości zasiłku dla bezrobotnych (M. P. poz. 391), od dnia 1 czerwca 2013 r. wysokość zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust. 1 powołanej ustawy, przyznanego po dniu 31 grudnia 2009 r., wynosiła: 823,60 zł – w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz 646,70 zł – w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Ponieważ z uwagi na długość okresów uprawniających do zasiłków J. K. wynosi co najmniej 20 lat, ma w niniejszej sprawie zastosowanie art. 72 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, ustalający zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w art. 72 ust. 1. Zatem J. K. przysługuje odpowiednio: 988,32 zł – w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku i 776,04 zł – w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Natomiast decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Starosta W. przyznał skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6 grudnia 2013 r. do dnia 7 września 2014 r. w wysokości 988,40 zł brutto miesięcznie. Powyższa decyzja nie różnicuje wysokości zasiłku tylko określa jedną kwotę przez cały okres przysługiwania świadczenia. Powyższe powoduje, że decyzja Starosty W. z dnia [...] grudnia 2013 r. rażąco narusza dyspozycję art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności. Na powyższą decyzję J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu podniósł, że zarówno Wojewoda W., jak i Minister Pracy i Polityki Społecznej trafnie w swoich decyzjach wykazali sprzeczność decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. z obowiązującym w dacie jej wydania prawem – przepisem art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia. W kwestionowanej decyzji Starosta, z pominięciem treści art. 72 ust. 1 powyższej ustawy, ustalił skarżącemu wysokość zasiłku w kwocie 988,40 zł na cały okres jego obowiązywania, gdy powinien on w tej wysokości być przyznany jedynie w pierwszych trzech miesiącach jego pobierania, natomiast w czwartym i następnych miesiącach zasiłek ten powinien wynosić kwotę 776 zł, co wynika z brzmienia art. 72 ust. 1 pkt 2, art. 72 ust. 3 i art. 72 ust. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia. Dalej Sąd wskazał, że nie jest zasadne twierdzenie skargi, iż wyżej wskazana wada powinna skutkować odpowiednim, częściowym stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. Orzecznictwo i doktryna prawa administracyjnego dopuszczają stwierdzenie nieważności decyzji w części, ale jedynie w sytuacji, gdy części kwestionowanej decyzji dają się wyodrębnić, np. gdy decyzja zawiera wyraźnie wyodrębnione rozstrzygnięcia i jedynie jedno z tych rozstrzygnięć jest wadliwe. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Nie można zatem rozdzielić w sposób jasny i precyzyjny sentencji kwestionowanej decyzji na część prawidłową i nieprawidłową. W takiej sytuacji, gdy decyzja jest jednolita musi ona zostać wyeliminowana z obrotu prawnego w całości i zastąpiona nową decyzją. W aktach administracyjnych znajduje się decyzja Starosty W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. przyznająca skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6 grudnia 2013 r. do dnia 7 września 2014 r. w wysokości 988,40 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy i w wysokości 776,10 zł w okresie kolejnych miesięcy. Sąd I instancji wyjaśnił również, że nie jest zasadny zarzut skargi odnoszący się do naruszenia praw nabytych przez skarżącego decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Zasada ochrony praw nabytych może dotyczyć jedynie praw nabytych w zgodzie z obowiązującym prawem (normą prawną). W niniejszej sprawie – przyznanie skarżącemu świadczenia w jednakowej wysokości przez cały okres, bez uwzględnienia treści art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, nakazującego inne wyliczenie świadczenia w pierwszych trzech miesiącach jego obowiązywania, a inne w pozostałym okresie – nie stanowiło nabycia prawa w zgodzie z normą prawną. Również brak czynnego udziału skarżącego w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez Wojewodę W. nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Po pierwsze pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. skarżący został powiadomiony o wszczęciu tego postępowania. Po drugie, na co trafnie zwrócił uwagę Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności danej decyzji nie ma, co do zasady, miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności kwestionowanej decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym jej wydaniem. Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a"): 1. naruszenie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 6, 7, 8, 10 i 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, podczas, gdy oba orzekające organy dopuściły się rażącego naruszenia art. 6, 7, 8, 10 i 77 § 1 k.p.a., w szczególności uniemożliwiły stronie brania czynnego udziału w każdym stadium postępowania, jak również przed wydaniem decyzji, nie umożliwiły jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia ewentualnych żądań, co powinno skutkować uchyleniem obu decyzji przez Sąd I instancji; 2. naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a. polegające na nieprzekazaniu Sądowi I instancji całych akt sprawy tj. również decyzji wojewody W. z dnia [...] grudnia 2014 r., co stanowi naruszenie art. 54 § 2 P.p.s.a. i w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, w której WSA orzekał w oparciu o niepełne akta sprawy, naruszając tym samym art. 133 § 1 P.p.a.s.; 3. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie przez Sąd I instancji uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie bo posiadającego istotne błędy dotyczące opisu stanu faktycznego niniejszej sprawy, tj. m. in. ustalenia w treści uzasadnienia, że decyzja Starosty z dnia [...] sierpnia 2014 r. jest obowiązująca, podczas, gdy została ona uchylona przez Starostę w dniu [...] grudnia 2015 r. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych tytułem nieopłaconej w całości i części pomocy prawnej z urzędu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji wydał wyrok nie mając kompletnych akt sprawy, albowiem brak było w nich decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. Tym samym uzasadnienie wyroku zawiera nieprawdziwe przedstawienie stanu faktycznego i brakuje w nim dokładnej analizy prawnej. Dalej podkreślono, iż skarżący został pozbawiony możliwości obrony swoich praw w postępowaniu administracyjnym. Przytoczono argumentację przemawiającą za uznaniem działania organów administracji publicznej za niezgodne z prawem, w szczególności z przepisami wskazanymi w zarzutach skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej i rozpoznał sprawę w jej ramach. Sąd odwoławczy uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż celem postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - a z takim postępowaniem mamy do czynienia w tej sprawie - nie jest rozpatrzenie sprawy co do istoty, lecz zbadanie czy ostateczne rozstrzygnięcie w sposób kwalifikowany narusza prawo. Postępowanie to nie może nadto służyć do weryfikowania wątpliwości co do poprawności wniosków wyciągniętych z oceny zebranych faktów, gdyż taka kontrola dokonana może być jedynie w toku instancji. Innymi słowy, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie może rozpatrywać sprawy tak jak w postępowaniu odwoławczym, a więc nie może prowadzić ustaleń faktycznych, dokonywać ich oceny bądź rozstrzygać sporu o wykładnię prawa. W tej sprawie organy stwierdziły nieważność decyzji Starosty W. z dnia [...] grudnia 2013 r., uznając, iż wydana ona została z rażącym naruszeniem prawa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźniej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a istnienie tej sprzeczności da się ustalić przez proste ich zestawienie. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym. Nadto rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób oczywisty odbiega od obowiązującej normy prawnej, i tylko wtedy gdy jej wykładnia nie budzi wątpliwości. Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r., wysokość zasiłku wynosi: 1. 717 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku; 2. 563 zł miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. W myśl art. 72 ust. 3 tej ustawy, bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Stosownie do art. 72 ust. 8 ustawy o promocji zatrudnienia, Minister właściwy do spraw pracy, na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", kwoty zasiłków po waloryzacji. Od dnia 1 czerwca 2013 r. do dnia 1 czerwca 2014 r., a więc w okresie, w którym wydana została decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r., wysokość zasiłku dla bezrobotnych (Obwieszczenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 maja 2013 r. w sprawie wysokości zasiłku dla bezrobotnych - M. P. z 2013 r., poz. 391), o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia przyznanego: 1. po dniu 31 grudnia 2009 r., wynosiła: a. 823,60 zł - w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku, b. 646,70 zł - w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku; 2. do dnia 31 grudnia 2009 r., wynosi 660,60 zł. Z powyższego niezbicie wynika, że zarówno Wojewoda W., jak i Minister Pracy i Polityki Społecznej, a następnie Sąd I instancji, trafnie wykazali sprzeczność decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. z obowiązującym w dacie jej wydania prawem. W kwestionowanej decyzji Starosta, z pominięciem treści ww. przepisów, ustalił skarżącemu wysokość zasiłku w kwocie 988,40 zł na cały okres jego obowiązywania, gdy powinien on w tej wysokości być przyznany jedynie w pierwszych trzech miesiącach jego pobierania, natomiast w czwartym i następnych miesiącach zasiłek ten powinien wynosić kwotę 776 złotych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, fakt wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., którą stwierdzono nieważność decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r., orzekającej o przyznaniu skarżącemu zasiłku na kolejny okres, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Decyzja będąca przedmiotem oceny Sądu I instancji w tym postępowaniu dotyczy bowiem stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. i to na ten dzień należało ocenić stan prawny i faktyczny w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Analiza akt wskazuje, że prawidłowo doszło do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. z przyczyn podanych w decyzji (nieprawidłowo wskazano kwotę zasiłku, i datę jego przyznania, wbrew przepisom ustawy o promocji zatrudnienia). Za niezasadny zatem należało uznać zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 6, 7, 8, 77 § 1 k.p.a., a także naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 54 § 2 P.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, organ nie naruszył również art. 10 k.p.a. Obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu wypływa z dyspozycji powołanego przepisu. Przez udział strony w postępowaniu rozumieć należy udział stron w całym ciągu czynności postępowania administracyjnego prowadzonych przez organ administracji publicznej. Jednocześnie chodzi tu o udział w czynnościach, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również udział w takich czynnościach, w których jest to przewidziane w kodeksie postępowania administracyjnego (por. W. Dawidowicz, "Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu", Warszawa 1962, s. 232). Jak bezspornie wynika z akt sprawy, strona nie została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu. Składała bowiem pisma, środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, skargę do sądu administracyjnego, miała prawo wglądu do akt. Jednocześnie brak prawidłowego (a właściwie kompletnego) pouczenia i późniejsze uzupełnienie w tym zakresie decyzji nie wpływa na ocenę, że decyzja odpowiada prawu. Dalej podnieść należy, iż zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że art. 141 § 4 P.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: (a) gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i (b) gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwić przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej jego kontroli (por. np. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013r. II GSK 1873/12 LEX nr 1450706). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd dał wyraz dokonanym ustaleniom faktycznym, ocenie prawnej tego stanu oraz dostatecznie wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zaprezentowane rozważania obejmują zarówno sferę faktów, jak i sferę prawa, w tym dokonaną wykładnię przywołanych przepisów prawa materialnego. Zajęte stanowisko Sąd wystarczająco precyzyjnie i przekonywująco umotywował, przedstawiając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wymagane wyżej wymienionym przepisem elementy. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a jest zatem pozbawiony racji. Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze kasacyjnej wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, wskazać należy, iż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.