II GSK 1873/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Nina Szyller po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 kwietnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1286/11 w sprawie ze skargi B. T. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz B. T. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 2 kwietnia 2012 r. oddalił skargę B. T. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia [...] września 2010 r. ogłosił o postępowaniu prowadzonym w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: leczenie stomatologiczne, w zakresie: świadczenia ogólnostomatologiczne na terenie gminy m. L. na okres rozliczeniowy od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. W wyniku przeprowadzenia części jawnej konkursu, komisja przyjęła do dalszego postępowania 111 ofert. Z rankingu otwarcia wynikało, iż oferta skarżącej zajęła 30 miejsce (z łączną liczbą punktów oceny 59,71 punktów). Po wyjaśnieniu rozbieżności zawartych w formularzu ofertowym [...] listopada 2010 r. komisja konkursowa przeprowadziła negocjacje ze skarżącą, w wyniku których podniesiono początkową oceny oferty o dodatkowe 7,5 punktu. Natomiast po przeprowadzeniu negocjacji ze wszystkimi oferentami, którzy spełnili wymagane warunki, komisja dokonała oceny ofert i sporządziła ranking końcowy, w którym oferta skarżącej została sklasyfikowana na 36 miejscu. Skarżąca wniosła do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu [...] grudnia 2010 r. wydał decyzję nr 137/2010/Odw, którą oddalił w całości powyższe odwołanie. Następnie od decyzji tej skarżąca złożyła odwołanie do organu drugiej instancji, w wyniku którego decyzją z [...] marca 2011 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, nie uznał podniesionego w odwołaniu argumentu, że skarżąca została wprowadzona w błąd podczas negocjacji, w których propozycję obniżenia ceny do wartości 0,95 zł oparła na przedstawionej przez komisję konkursową informacji dotyczącej liczby punktów, którą otrzymała jej oferta, bowiem z podpisanego przez nią oświadczenia z [...] września 2010 r., wynikało że zapoznała się z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów i nie zgłasza do nich zastrzeżeń oraz że przyjęła je do stosowania. Ponadto, skarżąca otrzymała od komisji konkursowej pisemną informację o dokonaniu weryfikacji udzielonych przez nią odpowiedzi na zapytania ofertowe, a także o konsekwencjach w postaci obniżenia oceny oferty, które z tej weryfikacji wynikają. Nadto, decyzję dotyczącą przedstawienia ceny za punkt skarżąca mogła oprzeć na własnych wyliczeniach dotyczących oceny oferty, których mogła dokonać na podstawie posiadanych informacji. Odnosząc się do kwestii dotyczącej nieprzedstawienia dokumentacji odnoszącej się do możliwości wykonywania zdjęć rentgenowskich, organ odwoławczy zauważył, że skarżąca została poinformowana pismem z dnia [...] października 2010 r., że w przypadku ich nieprzedstawienia w nieprzekraczalnym terminie 2 dni, nie zostaną przyznane dodatkowe punkty oceny oferty za ich samodzielne wykonywanie. Ponadto Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia uznał, że w postępowaniu nie stwierdzono naruszenia ogólnie obowiązujących przepisów prawa, a komisja konkursowa postępowała zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym ustawą z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm. – dalej ustawa: o świadczeniach), a także wytycznymi Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia oraz regulaminem komisji konkursowej. B. T. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wnosząc o uchylenie decyzji Prezesa NFZ z [...] marca 2011 r. oraz decyzji pierwszoinstancyjnej. Zarzuciła naruszenie art. 134 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach, § 13 ust. 1 Zarządzenia nr 49/2010/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 31 sierpnia 2010 r., § 14 ust. 1 Regulaminu pracy komisji prowadzącej postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń, załącznika do Uchwały Nr 36/2005/1 Rady Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 4 października 2005 r., art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej: k.p.a.), a także art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. oraz art. 42 § 1, art. 43, art. 44 § 1 i 2, art. 45 k.p.a. W odpowiedzi na skargę, Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 2 kwietnia 2012 r. oddalił skargę. Uznał, że wydając zaskarżone decyzje organy obu instancji nie dopuściły się uchybień mogących mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w postępowaniu nie został naruszony art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, bowiem każdemu ze świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zapewniono równe traktowanie, a postępowanie przeprowadzono w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Podkreślono, że z akt sprawy wynika, iż oferta skarżącej została przyjęta do postępowania konkursowego, a jej ocena została dokonana według jednolitych dla wszystkich świadczeniodawców zasad określonych w przepisach prawa. Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania, zaś skarżąca w oświadczeniu załączonym do oferty oświadczyła, iż zapoznała się z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów i nie zgłasza do nich zastrzeżeń oraz że przyjmuje je do wykonania. Oceny jej oferty dokonano według kryteriów: jakości, dostępności, ciągłości i ceny. Oferta skarżącej otrzymała 60,83 punktu – w tym za ofertę cenową - 22,5 punktu; ciągłość – 10 punktów; jakość – 25,83 punktu; dostępność – 2,5 punktu – i w konsekwencji zajęła 36 pozycję w rankingu końcowym. W ocenie Sądu, postępowanie przeprowadzone przez komisję konkursową było zgodne z obowiązującymi przepisami, a brak wyboru oferty strony skarżącej nie stanowił naruszenia art. 152 ustawy o świadczeniach. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w postępowaniu, badaniu podlegało jedynie, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowało uszczerbek w interesie prawnym oferenta, w szczególności czy postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone prawidłowo. Sądowa kontrola takiej decyzji odbywa się wyłącznie w oparciu o kryterium legalności. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do rozstrzygania o trafności merytorycznej oceny ofert, która odbywa się z uwzględnieniem także elementów medycznych i ekonomicznych. Organ ma jedynie obowiązek wskazania, jak zostały ocenione inne oferty i jedynie w tym aspekcie Sąd bada prawidłowość podjętej decyzji. W aktach administracyjnych rozpatrywanej sprawy znajdują się protokoły z posiedzenia komisji konkursowej, a także ranking otwarcia oraz ranking końcowy, zawierający ocenę poszczególnych ofert. Jest również informacja o rozstrzygnięciu postępowania i wniosek o zawarcie umów. Te dokumenty były zdaniem WSA, wystarczające do przeprowadzenia kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji. Za nieuprawnione Sąd pierwszej instancji uznał kwestionowanie przez skarżącą zasad prowadzenia postępowania w trybie określonym w art. 154 ustawy o świadczeniach – przez naruszenie art. 134 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach poprzez wadliwy sposób postępowania komisji konkursowej wobec skarżącej, naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. przez postawienie przez komisję konkursową wymogu przedstawienia zezwolenia dotyczącego aparatu rentgenowskiego, niewyjaśnienie przez organy zasad przeprowadzenia oceny oferty skarżącej. Na podstawie ustawy o świadczeniach, rola Funduszu sprowadza się do zbierania ofert świadczeniodawców, a następnie wynegocjowania z nimi odpowiedniej ceny i ilości świadczeń, aby osiągnąć najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. Jeśli natomiast część oferentów spełnia oczekiwane warunki cenowo-ilościowe i warunki te mieszczą się w przedmiocie zamówienia, to wybór ofert odbywa się na zasadach konkurencyjnych, a oferty z niewystarczającą ilością punktów oceny nie zostają zakwalifikowane do zawarcia umowy. Oferta skarżącej nie została zakwalifikowana do zawarcia umowy ze [...] OW NFZ, ponieważ jej łączna ocena uzyskana w postępowaniu konkursowym wyniosła 60,83 punktu, co nie wystarczyło do zawarcia umowy, gdyż liczba punktów, która umożliwiała zawarcie umowy o świadczenia opieki zdrowotnej na poziomie 68,33 punktu. Sąd za słuszne uznał stanowisko, że organ wybrał oferentów, którzy spełnili więcej warunków pozacenowych określonych przez Prezesa NFZ niż skarżąca, a jednocześnie złożyli ofertę z atrakcyjniejszą ceną za świadczenia. WSA wyjaśnił również, że istniały niewielkie rozbieżności w interpretacji punktacji, to jednak w ocenie składu orzekajacego, mogły one być wynikiem stosowania zaokrągleń matematycznych i nie miały wpływu na końcową sumę punktów uzyskanych za poszczególne kryteria oceny oferty. Ponadto z analizy akt postępowania wynikało, że skarżąca nie skorzystała w czasie trwania procedury konkursowej z przysługującego jej prawa złożenia umotywowanego protestu, na podstawie art. 153 ust. 1 ustawy o świadczeniach. Poza tym skarżąca, mimo zastrzeżeń co do informacji przekazanych przez komisję konkursową, nie złożyła protestu i ostatecznie – podpisując [...] listopada 2010 r. protokół z negocjacji – zgodziła się z propozycją NFZ. Za bezpodstawny Sąd pierwszej instancji uznał także zarzut naruszenia art. 42 § 1, art. 43, art. 44 § 1 i 2 oraz art. 45 k.p.a., poprzez wadliwe doręczenie pisma komisji konkursowej z 22 października 2010 r., co doprowadziło do utraty przez skarżącą 7,5 punktu i wyeliminowało jej ofertę z konkursu. W toku postępowania nie doszło również do naruszenia art. 134 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 147 ustawy o świadczeniach i innych naruszeń prawa, wskazanych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.. Uczestnikom konkursu zostały udostępnione zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia wraz z załącznikami, które określały zarówno wymagania stawiane oferentom jak i kryteria oceny ofert. Wszyscy uczestnicy konkursu składali ofertę udzielając odpowiedzi na te same pytania. Ocena ofert odbywała się na podstawie jasno określonych kryteriów. W toku postępowania były one niezmienne i w równym stopniu jawne dla wszystkich oferentów. Skargę kasacyjną do wyroku z 16 kwietnia 2012 r. wniosła B. T. Zarzuciła między innymi, że w uzasadnieniu wyroku Sąd nie odniósł się do najistotniejszego zarzutu skarżącej zawartego w skardze do WSA, że została ona potraktowana inaczej niż pozostali oferenci w tym postępowaniu Zarzuciła także sądowi, że w uzasadnieniu wyroku, z pięciu zarzutów skarżącej dotyczących okoliczności żądania dokumentu legalnego posługiwania się rentgenem WSA odniósł się tylko do jednego z tych zarzutów. Ponadto wyrokowi z 16 kwietnia 2012 r. oraz organom obu instancji skarżąca zarzuciła również obrazę zasad postępowania administracyjnego to jest: art. 7, 8, 9, 11 k.p.a. obrazę zasady praworządności, zaufania do organów władzy publicznej, nie wyjaśnienie należycie okolicznościach faktycznych i prawnych które miały wpływ na prawa oferentki w postępowaniu administracyjnym (organy zmierzały do ukrycia manipulacji liczbami punktów przez komisję, a WSA ocenił je jako "niewielkie rozbieżności w interpretacji punktacji oceny oferty" oraz uznał je za wynik "stosowania zaokrągleń matematycznych nie mających wpływu na końcową sumę punktów..."). W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie wyroku z 16 kwietnia 2012 r. w całości oraz uchylenie w całości poprzedzających go decyzji: Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] marca 2011 r. oraz decyzji Dyrektora [...]Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] grudnia 2010 r., a także o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że za skutecznie postawiony zarzut należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. oraz art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach. W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie winno zatem zawierać wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Obowiązkiem Sądu I instancji jest więc przeprowadzenie wywodu prawnego, w którym omówiona zostanie podstawa prawna orzeczenia z uwzględnieniem jej wykładni. W ramach uzasadnienia Sąd zobowiązany jest także do odniesienia się do zarzutów podnoszonych w skardze. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji nie wywiązał się z tego ostatniego obowiązku – nie odniósł się do istotnych dla sprawy zarzutów skargi. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1113/10, LEX nr 990147). Wyjaśnić dalej należy, że podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, zawarte w uzasadnieniu wyroku powinny się odnosić nie tylko do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji administracyjnej, ale również do zarzutów podnoszonych przez stronę w skardze na taką decyzję (por. wyrok NSA z 8 października 2008 r., sygn. akt II FSK 977/07, LEX nr 497392, także wyrok NSA z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 2018/09, LEX nr 558931). Zaniechanie polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu orzeczenia do zarzutów skargi, stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które w sposób oczywisty mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 20 listopada 2007 r., sygn. akt II FSK 343/07, LEX nr 574621). Tylko przy prawidłowym, zgodnym z przywołanymi regułami, uzasadnieniu możliwe jest poznanie motywów wyroku oraz dokonanie ich oceny. Sąd powinien tak wytłumaczyć motywy rozstrzygnięcia, by w wyższej instancji mogła zostać oceniona jego prawidłowość. Uzasadnienie wyroku powinno zatem umożliwiać jego kontrolę. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11, LEX nr 1367293). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie ewentualnej kontroli instancyjnej – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11, LEX nr 1361609). Mając na względzie przedstawione rozważania skonstatować należy, że w przypadku braku odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutów skargi skontrolowanie legalności zaskarżonego orzeczenia staje się znacząco utrudnione. Zasadnie w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca kasacyjnie twierdzi, że WSA nie odniósł się do koronnego argumentu skargi, że skarżąca nie otrzymała karty ocen oferty z wyliczoną ilością punktów. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się także do twierdzeń o ustnej informacji o ilości uzyskanych punktów, ilości nieprawdziwej, zawyżonej, wprowadzającej skarżącą w błąd. Należy przyznać rację skarżącej kasacyjnie, co do twierdzenia, że informacja o ilości punktów w momencie rozpoczęcia negocjacji ma kapitalne znaczenie dla wyniku negocjacji. Pozwala bowiem na racjonalne prowadzenie rozmów, umożliwiające końcowy korzystny dla uczestnika konkursu efekt w postaci uzyskania kontraktu. Podanie przez komisję konkursową zawyżonej punktacji narusza zasadę równości i uczciwej konkurencji. Uniemożliwia podejmowanie optymalnych działań. Sąd pierwszej instancji winien się także odnieść w sposób szczegółowy do zarzutów skargi dotyczących wyliczeń punktacji. Nie ograniczać się do wskazania, że są to zaokrąglenia matematyczne, jeśli zaś rzeczywiście wynikałoby to z zaokrągleń, to dokładnie w ramach zasady przekonywania stronie to wyjaśnić. W ponownym postępowaniu należy także uwzględnić zarzuty skarżącej kasacyjnie nawiązujące do braku odniesienia się przez Sąd I instancji do kwestii związanej z aparatem do robienia zdjęć rentgenowskich. Reasumując skonstatować wypada, że wszystkie zarzuty skargi winny być w ponownym postępowaniu dbale przeanalizowane, a uzasadnienie orzeczenia winno zawierać przekonującą w tym zakresie argumentację co do ich oceny. Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że wskazane naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w postaci niepełnego uzasadnienia, w powiązaniu z naruszeniem wskazanych w podstawie kasacyjnej przepisów procedury administracyjnej, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Omówiona wadliwość przedmiotowego orzeczenia usprawiedliwia też pominięcie w rozważaniach Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. W ponownym postępowaniu Sąd pierwszej instancji zobowiązany będzie do powtórnej oceny zgodności z prawem zaskarżonej do Sądu decyzji z uwzględnieniem zaprezentowanej argumentacji dotyczącej wymogów uzasadnienia, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., skomentowanych w przywołanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.