II OSK 1751/11

Dnia 25 stycznia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 2334/10 w sprawie ze skargi L. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2334/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Jak wynika z akt sprawy L. J. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2010 r. wystąpiła do Wojewody Mazowieckiego o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Przasnyszu z dnia [...] lipca 1997 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę pawilonu handlowego usytuowanego na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w P. zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak podstawy prawnej do zamieszczenia w tej decyzji stwierdzeń: "budowa czasowa na okres pięciu lat" oraz "projektowany pawilon handlowy zlokalizowano po granicy z działką stanowiącą własność mał. J.K. P.". Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i 2 i art. 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] lipca 1997 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja z dnia [...] lipca 1997 r. wydana została na wniosek L. J., która dokumentując swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przedstawiła umowę z dnia [...] maja 1997 r. zawartą z DODP Warszawa Zarządem Dróg w Przasnyszu oraz załączoną do niej decyzję nr [...] Naczelnego Dyrektora Okręgu Dróg Publicznych w Warszawie zezwalającą na umieszczenie obiektu handlowego o wym. 7,5m x 7.5m w Przasnyszu w pasie drogowym drogi krajowej nr [...]/..../ w terminie od 10.05.1997 do 10.05.2002, tj. 5 lat oraz określiła warunki – "lokalizacja pawilonu jest tymczasowa". Z dokumentu tego wynika, że inwestor posiadał prawo dysponowania wskazaną nieruchomością na cele budowlane tylko na okres pięciu lat. Do wniosku dołączona została także ostateczna decyzja Burmistrza Miasta Przasnysza z dnia [...] kwietnia 1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z treści której wynika, że Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie pawilonu handlowego tymczasowego na okres 5 lat. Warunki ustalone w tej decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Wojewoda podniósł, że przedmiotowa rozbudowa została zlokalizowana na działce nr ew. [...] (stanowiącej własność Skarbu Państwa) i po granicy z działką nr ew. nr [...]. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia z dnia 7.04.1997 r. J. P. (właściciela domu przy ul. [...]) i z dnia 25.06.1997 r. B. W. (właścicielki działki nr ew. [...]) wyrażające zgodę na dobudowanie pawilonu L. J. do ściany domu J. P. i ściany pawilonu B. W. Zatem projektowana rozbudowa pozostaje w zgodności z §12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995r., Nr 10, poz. 46 ze zm.). Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. wniosła L. J. podnosząc, że art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r., Nr 89, poz. 414 ze zm.) zawiera zamknięty katalog dodatkowych warunków i obowiązków które mogły zostać umieszczone w decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast stwierdzenia "budowa czasowa na okres pięciu lat" oraz "projektowany pawilon handlowy zlokalizowano po granicy z działką stanowiącą własność mał. J.K. P." zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 1997 r. nie znajdują podstaw do ich zamieszczenia zgodnie z art. 36 Prawa budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2010 r. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu uznał za bezsporne, że pawilon sprzedaży ulicznej (a taki obiekt jest przedmiotem decyzji o pozwoleniu na rozbudowę) jest, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, tymczasowym obiektem budowlanym. W decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Przasnyszu z dnia [...] lipca 1997 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej L. J. pozwolenia na budowę - rozbudowę pawilonu handlowego, określono, iż inwestycja ta stanowi "budowlę czasową na okres pięciu lat". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu z daty wydania kontrolowanej decyzji, organ architektoniczno-budowlany miał prawo określić w decyzji o pozwoleniu na budowę czas użytkowania obiektu. Podnoszony przez skarżącą fakt, że organ dokonał powyższego w sposób nieprecyzyjny, używając słowa "budowa" zamiast "budowla", nie przesądza o rażącym naruszeniu prawa. Tymczasowy obiekt budowlany stanowi obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania, zaś budowla, to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Każdy tymczasowy obiekt budowlany stanowi zatem budowlę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu właściwym byłoby zawarcie w treści decyzji określenia "budowla czasowa na okres pięciu lat", jednakże nie stanowi to podstawy do uznania badanego pozwolenia na budowę, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, gdyż zapis o tymczasowości wprost wynika z charakteru obiektu i tymczasowości prawa do dysponowania nieruchomością przysługującego inwestorowi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego wniosła L. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 marca 2011 r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę L. J. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji z dnia [...] lipca 1997 r., udzielającej L. J. pozwolenia na budowę stanowił art. 36 (w brzmieniu wówczas obowiązującym) ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym: W decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby: 1) określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, 2) określa czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, 3) określa terminy rozbiórki: istniejących obiektów budowlanych nie przewidzianych do dalszego użytkowania, tymczasowych obiektów budowlanych, 4) określa szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie, 5) nakłada obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, jeżeli jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź ochrony środowiska. Zgodnie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in.: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyła, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego projekt budowlany, dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z decyzji tej wprost wynika, że ustalono warunki dotyczące rozbudowy pawilonu handlowego, tymczasowego, na okres 5 lat. Ustalone w decyzji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wiązały organ architektoniczno-budowlany. Sąd podkreślił, że z akt sprawy wynika, że lokalizacja inwestycji spełniała wymogi zawarte w decyzji Burmistrza Miasta Przasnysz z dnia [...] kwietnia 1997 r., Nr [...]o warunkach zabudowy. Przedmiotowa inwestycja stanowiła rozbudowę istniejącego budynku na działce [...], której właścicielem w dacie wydania pozwolenia na budowę był Skarb Państwa, zaś użytkownikiem wieczystym – B. W. zd. J., która oświadczeniem z dnia 25 czerwca 1997 r., wyraziła zgodę na dobudowanie projektowanego pawilonu do istniejącego pawilonu handlowego na działce nr [...]. Zdaniem Sądu L. J. przedkładając ww. zgodę użytkownika wieczystego działki nr [...], wykazała się prawem do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na rozbudowę przedstawiła także umowę Nr [...] z dnia [...] maja 1997 r. zawartą pomiędzy Dyrekcją Okręgową Dróg Publicznych w Warszawie, Zarząd Dróg w Przasnyszu, a L. J., mocą której DODP udziela L. J. zezwolenia na umieszczenie pawilonu handlowego w pasie drogowym na okres 5 lat, tj. od 10 maja 1997r. do 10 maja 2002 r. oraz decyzję Naczelnego Dyrektora Dróg Publicznych w Warszawie z dnia [...] maja 1997 r. udzielającą zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu zlokalizowania pawilonu handlowego na okres 5 lat, tj. od 10 maja 1997 r. do 10 maja 2002 r. Zgodnie zatem z art. 36 Prawa budowlanego właściwy organ nie miał podstaw, by odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W oparciu o ten przepis (art. 36 ust. 1 pkt 2) zawarto w decyzji dodatkowe postanowienia dotyczące charakteru obiektu, określonego jako tymczasowy obiekt budowlany. Zapis ten należy interpretować zgodnie z przepisami Prawa budowlanego (art. 36 i 37) dotyczącymi treści dodatkowych, jakie organ mógł zamieścić w decyzji. Dlatego też podnoszony przez skarżącą zarzut, że organ dokonał powyższego w sposób nieprecyzyjny, używając słowa "budowa" zamiast "budowla", w żadnym razie nie przesądza o rażącym naruszeniu prawa. Określenia tego nie można też postrzegać w kategoriach omyłki, jak wskazał organ. Tymczasowość pawilonu sprzedaży ulicznej, jako obiektu, umowa oraz decyzja, obie z dnia [...] maja 1997 r. określające czas, na jaki wydano inwestorowi zezwolenie, przesądziły o treści pozwolenia na budowę. Organy w postępowaniu nadzwyczajnym słusznie zatem uznały, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z prawem i nie jest dotknięta kwalifikowana wadliwością, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 marca 2011 r. wniosła L. J. zaskarżając go w całości i zarzucając mu istotne naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej, dotkniętej istotnymi wadami prawnymi, tj. decyzji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przepis ten nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Przasnyszu z dnia [...] lipca 1997 r. w części dotyczącej zawarcia w w/w akcie sformułowań dodatkowych: "budowa czasowa na okres pięciu lat" i "projektowany pawilon handlowy zlokalizowano po granicy z działką stanowiącą własność mał. J.K. P."; 3. art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wyroku, polegające na nie odniesieniu się do wszystkich zarzutów skargi, w szczególności zarzutu nierozpoznania przez organ odwoławczy wadliwego zamieszczenia w decyzji z dnia [...] lipca 1997 r. sformułowania: "projektowany pawilon handlowy zlokalizowano po granicy z działką stanowiącą własność mał. J.K. P.". oraz istotne naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię przepisów art. 36 i art. 37 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia [...] lipca 1997 r. poprzez przyjęcie, iż przepisy te dawały podstawę organowi administracji publicznej do zawarcia w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę sformułowań dodatkowych: "budowa czasowa na okres pięciu lat" i "projektowany pawilon handlowy zlokalizowano po granicy z działką stanowiącą własność mał. J.K. P."; Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Krakowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną (pismo z dnia 21 czerwca 2011 r.) M. J. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazujących na naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym naruszenie wskazanego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzeże, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w ocenie sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej, aby można było na tej podstawie oprzeć skargę kasacyjną. Oznacza to, że gdyby organ nie naruszył przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Dodać przy tym należy, że przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zarzut naruszenia wskazanego wyżej przepisu podnieść można jedynie w powiązaniu z odpowiednim przepisem procedury administracyjnej. "Inne naruszenie przepisów postępowania", o jakim mowa w przytoczonej regulacji musi zatem dotyczyć oceny konkretnych przepisów postępowania dokonanej przez sąd pierwszej instancji, nie może natomiast polegać na błędnej, czy mało wyczerpującej argumentacji sądu. W niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. powiązano z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisami organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić nieważność decyzji która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie nie można Sądowi pierwszej instancji zarzucić naruszenia powołanych przepisów, gdyż Sąd ten słusznie uznał, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z prawem i nie jest dotknięta kwalifikowana przesłanką nieważności. Skarżąca kasacyjnie wywodzi, iż art. 36 Prawa budowlanego nie dawał podstaw do zawarcia w decyzji o pozwoleniu na budowę sformułowań "budowa czasowa na okres pięciu lat" oraz "projektowany pawilon handlowy zlokalizowano po granicy z działką stanowiącą własność mał.J.K. P.". Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przepis art. 36 Prawa budowlanego wymienia elementy, jakie powinna zawierać decyzja o pozwoleniu na budowę, a których zamieszczenie może okazać się być konieczne w danej sprawie ze względu na rodzaj inwestycji. Nie można jednak uznać, aby określony w nim katalog był zamknięty i wyznaczał jedyne elementy takiej decyzji, bowiem tych należy poszukiwać również w innych przepisach Prawa budowlanego, a sam art. 36 uzależnia wprost zamieszczenie w decyzji o pozwoleniu na budowę określonych postanowień od zaistniałej w konkretnej sprawie potrzeby (wyrok NSA z 3 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 632/11 Lex nr 1212285). Jak wynika z akt sprawy decyzja o pozwoleniu na budowę oparta została na ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta Przasnysza z dnia [...] kwietnia 1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z treści której wynika, że Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie pawilonu handlowego tymczasowego na okres 5 lat. Warunki ustalone w tej decyzji wiązały organ wydający pozwolenie na budowę. Dlatego sformułowanie w decyzji o pozwoleniu na budowę "budowa czasowa na okres pięciu lat" stanowiło w istocie nieprecyzyjne sformułowanie i miało na celu wskazanie tymczasowego charakteru obiektu budowlanego (budowli) na okres 5 lat. Takie nieprecyzyjne sformułowanie zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę nie przesądza jeszcze o uznaniu tej decyzji za wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Również wyrażenie "projektowany pawilon handlowy zlokalizowano po granicy z działką stanowiącą własność mał.J.K. P." wskazano w decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie decyzji Burmistrza Miasta Przasnysza o warunkach zabudowy w której wskazano, iż linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawione są na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. Z mapy tej wynika, iż przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany został zlokalizowany na granicy działki państwa Pogorzelskich. Takie sformułowanie w decyzji o pozwoleniu na budowę, jedynie precyzujące zapis ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, nie ustala nowej lokalizacji przedmiotowej inwestycji i nie stanowi naruszenia prawa, a tym bardziej rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 36 i art. 37 Prawa budowlanego nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. należy wskazać, iż również on nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Natomiast zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie ewentualnej kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał prawidłowej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wprawdzie w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu zawartego w skardze, dotyczącego wadliwego zamieszczenia w decyzji z dnia 2 lipca 1997 r. sformułowania: "projektowany pawilon handlowy zlokalizowano po granicy z działką stanowiącą własność mał. J.K. P.", jednakże jak już wyższej wskazano, takie sformułowanie w decyzji o pozwoleniu na budowę nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Dlatego też, gdyby nawet uznać brak odniesienia się przez Sąd do w/w zarzutu skargi, za naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., to naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.