II OSK 2450/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron /spr./ sędzia del. WSA Izabela Bąk - Marciniak Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1245/14 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1245/14 oddalił skargę M. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę dla inwestycji: budowa budynku biurowo-usługowego wraz z garażami (podziemnym i w przyziemiu) i wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wod.-kan. i gazową oraz przyłączami: gazowym i wod.-kan., na działce nr [...] i [...] (przyłącza) obr. [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w K. To pozwolenie na budowę zostało przeniesione decyzją z dnia [...] września [...] lutego 2004 r. na rzecz [...] spółka z o.o. z siedzibą w K. W dniu 7 stycznia 2004 r. M. G. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem opisanego wyżej pozwolenia na budowę. Wnioskodawca wskazał na dalsze pogorszenie drożności przewodów kominowych w jego nieruchomości związane z realizacją inwestycji. Okoliczność ta została zakwalifikowana jako przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. jako istotna dla sprawy nowa okoliczności faktyczna lub nowy dowód, istniejąca w dacie wydania decyzji nie znana organowi, który wydał decyzję. Postanowieniem z [...] stycznia 2004 r. Prezydent Miasta Krakowa wznowił postępowanie w sprawie. W toku wznowionego postępowania zapadły następujące rozstrzygnięcia: 1) decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2009 r. o odmowie uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z dnia [...] grudnia 2001 r.; 2) decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. uchylająca decyzję opisaną w pkt 1 i przekazująca sprawę organowi pierwszej instancji – zdaniem Wojewody organ pierwszej instancji winien był wyjaśnić, czy M. G. zachował jednomiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określony w art. 148 § 1 k.p.a.; 3) decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] października 2009 r. o odmowie uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z dnia [...] grudnia 2001 r. – Prezydent uznał, że M. G. zachował termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, lecz w sprawie nie zachodziła przesłanka do wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.; 4) decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2010 r. uchylająca decyzję opisaną w pkt 3 i przekazująca sprawę organowi pierwszej instancji – Wojewoda stwierdził, że w sprawie istniały nowe istotne dla sprawy dowody, nieznane organowi, który wydał decyzję; Wojewoda wskazał na opinię biegłego sądowego J. S. sporządzoną w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową [...] pod sygnaturą akt [...]; 5) decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] września 2011 r. o odmowie uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z dnia [...] grudnia 2001 r. – zdaniem organu pierwszej instancji w sprawie nie została zrealizowana przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż brak było łącznego spełnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie; 6) decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2012 r., którą uchylono decyzję opisaną w pkt 5 – stwierdzono, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę z dnia [...] grudnia 2001 r. została wydana z naruszeniem prawa oraz odmówiono jej uchylenia ze względu na upływ pięciu lat od dnia jej doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 489/12 uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego opisaną w pkt 6 oraz decyzję Prezydenta Miasta Krakowa opisaną w pkt 5. Zdaniem Sądu Wojewoda nie wskazał, na jakiej podstawie, w oparciu o jakie dowody ustalono, iż M. G. dochował terminu miesięcznego, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Sąd stwierdził, że w sytuacji, gdy podanie M. G. o wznowienie postępowania nie zawierało żadnych dowodów na okoliczność daty dowiedzenia się przez niego o przyczynie wznowienia, uchybienie to powinno być zakwalifikowane jako brak formalny pisma, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a., pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Sąd nakazał, by po ustaleniu daty, w której M. G. dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, organ przedstawił swoje stanowisko co do kwestii zachowania terminu. Ponadto Sąd wyjaśnił, że w sytuacji, w której doszło już do wznowienia postępowania, ustalenie braku zachowania miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania musi skutkować umorzeniem wznowionego postępowania jako bezprzedmiotowego. Sąd wskazał, że wszelkie dowody w postaci opinii sporządzonych dla potrzeb postępowania przygotowawczego, jak i administracyjnego, zostały wydane po dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2001 r., nie istniały więc w chwili jej wydania. Sąd nakazał również organom zweryfikowanie kręgu uczestników postępowania, a także zbadanie następstwa prawnego [...] spółka komandytowa z siedzibą w K. w stosunku do [...] sp. z o.o. w K. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. umorzył wznowione postępowanie, uznając, że M. G., pomimo skierowanego do niego wezwania, nie wykazał, że zachował termin do złożenia wniosku o wznowienie. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] listopada 2013 r. ze względu na brak doręczenia tej decyzji pełnomocnikom stron. Następnie Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 148 k.p.a., umorzył wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że 18 czerwca 2013 r. wezwano M. G. do złożenia wyjaśnień poprzez wyjaśnienie, w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do złożenia w dniu 7 stycznia 2004 r. wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. wraz z dokumentami ten fakt potwierdzającymi. 1 lipca 2013 r. M. G. przesłał do organu pismo, w którym między innymi wyraził zdziwienie, że jest zobowiązany do udowodnienia tego, kiedy dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W ocenie Prezydenta Miasta Krakowa treść odpowiedzi na wezwanie oraz analiza zgromadzonych w sprawie akt nie wykazała, aby M. G. w toku prowadzonego postępowania wskazywał termin, w którym dowiedział się o okolicznościach, które powoływał we wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem organu nie można również ustalić, kiedy mógł powziąć informację o powoływanych przez siebie okolicznościach. W ocenie organu brak wskazania tego terminu uniemożliwiał dalsze prowadzenie postępowania i doprowadził do wniosku, że wnioskujący o wznowienie nie dochował miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skoro zaś wcześniej doszło do wznowienia postępowania ustalenie braku zachowania miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania skutkowało jego umorzeniem jako bezprzedmiotowego. Prezydent wyjaśnił, że przeprowadził analizę i weryfikację kręgu stron postępowania i na podstawie aktualnych wypisów z ewidencji gruntów dla działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...] ustalił aktualny krąg stron postępowania. Wskazał, że osoby, które na dzień wydania decyzji nie były już właścicielami / współwłaścicielami nieruchomości położonych na ww. działkach, nie były powiadamiane o prowadzonym postępowaniu z uwagi na brak po ich stronie interesu prawnego. Odwołanie od decyzji Prezydent Miasta Krakowa z dnia [...] kwietnia 2014 r. złożył M. G., zarzucając, że o okoliczności, iż może dojść do zakłócenia ciągów kominowych dowiedział się w trakcie budowy i w momencie zapoznania się z planami budowy. Wówczas też wystąpił do właściwych organów, aby wstrzymały budowę. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Wojewody decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa i wypełnione zostały zalecenia wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 489/12. Zdaniem organu odwoławczego wobec niewskazania terminu, kiedy wnioskodawca dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, organ pierwszej instancji ustalił na podstawie akt sprawy, że o inwestycji i o jej wielkości wnioskodawca wiedział już we wrześniu 2003 r., kierując pismo do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z żądaniem obniżenia budynku przy ul. [...] o trzy kondygnacje. Wojewoda podkreślił, że z pisma tego wynika również, że z planami budowy M. G. zapoznał się w okresie poprzedzającym wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania, a w korespondencji wskazywał na możliwość pogorszenia użytkowania budynku przy ul. [...] w K. Zatem o okoliczności dającej podstawę do wznowienia postępowania odwołujący się wiedział już przed 6 grudnia 2004 r., czyli przed graniczną datą, od której można by uznać, że został dochowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wojewoda podkreślił, że podnoszony przez wnioskodawcę zarzut, że "zrealizowanie inwestycji przy ul. [...] jeszcze pogorszy drożność ciągów kominowych" nie jest stwierdzeniem istnienia jakiegoś zdarzenia (faktu), ale podejrzeniem wnioskodawcy, iż zdarzenie to mogłoby wystąpić w przyszłości po zrealizowaniu inwestycji. W świetle tych okoliczności Wojewoda uznał, że postępowanie podlegało umorzeniu jako niezasadnie wznowione. Skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. wniósł M. G., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 148 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżący nie dochował terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania; 2) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego niezbędnego do załatwienia sprawy z uwzględnieniem zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli; 3) art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy, co prowadzi do podważenia zaufania obywateli do organów Państwa. Skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi M. G. podał, że o okolicznościach, które mogą być podstawą wniosku o wznowienie postępowania, dowiedział się dopiero pod koniec 2003 r., kiedy to po rozmowie z dyrektorem w Wydziale Architektury UMK uzyskał informacje, że prowadzona inwestycja narusza przepisy prawa, a także może stanowić zagrożenie dla nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżącego. Ponadto skarżący zarzucił, że do wydania wyroku przez WSA w Krakowie, a więc przez blisko osiem lat toczącego się postępowania w sprawie, organy nie miały wątpliwości co do dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący podkreślił, że po upływie jedenastu lat od złożenia wniosku nie jest w stanie odpowiedzieć na wezwanie o wskazanie daty, kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Ponadto skarżący zarzucił, że także jego wcześniejsza (przed złożeniem wniosku z 5 stycznia 2004 r.) korespondencja z organami winna być potraktowana jak wniosek o wznowienia postępowania. Podniósł, że organy winny rozważyć wznowienie z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przywołanym na wstepie wyrokiem oddalił skargę. W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że w świetle zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 489/12 nietrafne są zarzuty skarżącego kwestionujące zasadność ustalania przez organy dochowania przez M. G. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W ocenie Sądu organ pierwszej instancji zrealizował zalecenia zawarte w ww. prawomocnym wyroku i zasadnie uznał, że treść odpowiedzi M. G. na wezwanie w zestawieniu ze zgromadzonym materiałem dowodowym nie dawały podstawy do ustalenia, kiedy skarżący powziął informację o powoływanych przez siebie okolicznościach, na których oparł swój wniosek o wznowienie. To zaś zdaniem Sądu uprawniało Prezydenta Miasta Krakowa do przyjęcia, że wnioskujący o wznowienie nie dochował miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd zwrócił uwagę, że organ odwoławczy przeprowadził w tym zakresie uzupełniające postępowanie wyjaśniające. Wojewoda stwierdził, że treść pisma skarżącego, opatrzonego datą: 23.09.2003 r., skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazuje na to, że o okoliczności dającej podstawę do wznowienia postępowania skarżący wiedział już przed 6 grudnia 2004 r., a więc przed graniczną datą, od której można by uznać, że został dochowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W tym piśmie skarżący żądał obniżenia budynku przy ul. [...] o trzy kondygnacje. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że z pisma tego wynika również, iż z planami budowy skarżący zapoznał się w okresie poprzedzającym to wystąpienie oraz odwołując się do konkretnych rozwiązań projektowych planowanej inwestycji (np. ilość kondygnacji) wskazywał na możliwość pogorszenia warunków użytkowania budynku przy ul. [...] w K. W konkluzji Sąd uznał, że działania organów obu instancji podjęte po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. stanowiły właściwą realizację zaleceń co do dalszego postępowania zawartych w tym orzeczeniu, a dokonane przez organy ustalenia w tym zakresie znajdują potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach administracyjnych, w tym twierdzeniach samego skarżącego wskazujących na datę dowiedzenia się o okoliczności dającej podstawę do wznowienia postępowania. Z tego względu Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. za niezasadny. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 148 k.p.a. Wskazał, że skoro organy prawidłowo ustaliły, że o okoliczności dającej podstawę do wznowienia postępowania odwołujący się wiedział już przed 6 grudnia 2004 r., to były one zobowiązane do umorzenia niezasadnie wznowionego postępowania. Podkreślił, że takie rozstrzygnięcie wynikało wprost z oceny prawnej sformułowanej w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. Sąd ocenił również prawidłowość ustalenia przez organy kręgu stron postępowania, czego również dotyczyły zalecenia zawarte w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. W ocenie Sądu ustalenia w tym zakresie dokonane przez organ odwoławczy nie budzą zastrzeżeń. Podkreślił, że w postępowaniu brał udział zarówno inwestor, jak i jego następca prawny, a żadna ze stron nie podnosiła zarzutu naruszenia jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Sąd za bezzasadne uznał ponadto zarzuty naruszenia art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł M. G. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi w stopniu mającym wpływy na wynik sprawy: a. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 148 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżący nie dochował terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, albowiem o inwestycji skarżący wiedział we wrześniu 2003 r., a więc mógł złożyć podanie wcześniej niż 5 stycznia 2004 r., tymczasem art. 148 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie jak stwierdza organ, dowiedzenia się o istnieniu budowy i jej wielkości; b. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 148 k.p.a. poprzez przyjęcie w sposób całkowicie dowolny, że datą graniczną, od której można byłoby uznać, że został dochowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest 6 grudnia 2004 r., a nadto poprzez przyjęcie, że skarżący składając wniosek o wznowienie postępowania 7 stycznia 2004 r. nie dochował terminu przewidzianego w art. 148 k.p.a.; c. naruszenie art. 141 § 3 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do twierdzeń skarżącego zawartych w skardze w zakresie, w jakim skarżący podnosił, iż o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się dopiero po spotkaniu z dyrektorem Wydziału Architektury i Geodezji w Krakowie, z końcem grudnia 2003 r., jak też w zakresie, w jakim wskazywał, iż uzasadnionym było przyjęcie, że wcześniejsze pisma skarżącego kierowane do organów administracji winny być potraktowane jak wniosek o wznowienia postępowania; d. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 9 k.p.a., poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to przeprowadzenia ustaleń co do charakteru pisma wniesionego przez skarżącego opatrzonego datą 23 września 2003 r., a także wiedzy skarżącego o istnieniu w tej dacie podstaw uzasadniających wznowienie postępowania. W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Analiza uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji oraz skargi kasacyjnej wskazuje, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżący kasacyjnie zachował termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Należy przy tym przypomnieć, że kwestia ta miała priorytetowe znaczenie w niniejszej sprawie, albowiem wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił kontrolowaną wówczas decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a w uzasadnieniu wskazał m.in. na naruszenie przepisów postępowania polegających na niewyjaśnieniu, kiedy M. G. dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dla porządku wskazać należy, że przyczyną, która miałaby uzasadniać wznowienie postępowania, jest zaistnienie nowej okoliczności faktycznej istniejącej w dacie wydawania decyzji, lecz nieznanej organowi administracji w tej dacie, to jest "dalsze pogorszenie drożności przewodów kominowych i wentylacyjnych na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (nieruchomość sąsiednia w stosunku do nieruchomości inwestycyjnej). Rzeczą organu, który na mocy art. 153 p.p.s.a. związany był wskazaniami co do dalszego toku postępowania wyrażonymi w ww. orzeczeniu, było zatem wyjaśnienie, w jakiej dacie wnioskodawca powziął wiadomość o tej okoliczności faktycznej. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie nie można skutecznie zarzucić organom administracji oraz Sądowi pierwszej instancji, który stanowisko to zaaprobował, wadliwego przyjęcia, że wniosek skarżącego został złożony w uchybieniem omawianego terminu. Zgodnie bowiem ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku organy administracji zobowiązały wnioskodawcę do podania, w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Skarżący nie wskazał tego terminu, co uprawniało, a wręcz obligowało organ do poczynienia ustaleń w oparciu o posiadane dokumenty. Ustalenia te zostały dokonane prawidłowo. W aktach sprawy, jak słusznie wskazały orzekające organy administracji, znajduje się m.in. skierowane do organów nadzoru budowlanego pismo skarżącego z dnia 23 września 2003 r. W piśmie tym skarżący zwrócił się "o pomoc w sprawie (...) niezbyt zgodnego z prawem i zasadami współżycia obywatelskiego postępowania firmy developerskiej (...). Wybudowanie 2 pięter poddasza w znacznym stopniu pogorszyło warunki mieszkalne lokatorów mieszkających przy ul. [...] w K. (...). Nowopowstająca budowla przylegająca do naszej oficyny wystawać będzie ponad naszą oficynę o 4 lub 5 kondygnacji. Jaki to będzie miało skutek dla mieszkańców ul. [...] łatwo się domyśleć. (...)". Jednocześnie wezwał organ do "skorygowania planów budowy". Treść tego pisma w sposób jednoznaczny wskazuje zatem, że w tej dacie skarżący wiedział nie tylko o treści projektu architektoniczno-budowlanego, ale i o ewentualnych jego nieprawidłowościach, a w szczególności o wpływie przedmiotowej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Nie można zatem dać wiary skarżącemu, który stwierdził, że o przesłankach do wznowienia postępowania dowiedział się dopiero "po spotkaniu z dyrektorem Wydziału Architektury i Geodezji pod koniec 2003 r.". Nie negując, że takie spotkanie miało miejsce, przypomnieć należy skarżącemu, że czym innym jest powzięcie wiadomości o przyczynie uzasadniającej wznowienie postępowania, a czym innym powzięcie wiadomości, że dana okoliczność może stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Treść tego pisma niewątpliwie wskazuje, że wnioskodawca najpóźniej w tej dacie wiedział o okolicznościach, które jego zdaniem uzasadniają wznowienie postępowania. Nie ma zatem racji skarżący kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 148 k.p.a. w zw. ze wskazanymi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O ile bowiem nie ulega wątpliwości, że początek biegu miesięcznego terminu związany jest z powzięciem wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie o istnieniu budowy i jej wielkości, o tyle treść pisma wskazanego przez organy administracji oraz Sąd wojewódzki jednoznacznie stwierdza, że skarżący w tym czasie posiadał wiedzę co do tych pierwszych okoliczności. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia omawianych przepisów w takiej części, w której wskazuje się na błędne przyjęcie, że datą graniczną, od której można byłoby uznać, że dochowany został termin do złożenia wniosku, jest dzień 6 grudnia 2004 r. Uzasadnienie zarówno zaskarżonego wyroku, jak i decyzji, w tej części jednoznacznie wskazuje, że organ popełnił w tym zakresie oczywistą omyłkę pisarską, a jego zamiarem było wskazanie na datę "6 grudnia 2003 r.", skoro wniosek o wznowienie postępowania został złożony 7 stycznia 2004 r. Tę samą pomyłkę popełnił Sąd pierwszej instancji. Skoro okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, że intencją organu było wskazanie na datę 6 grudnia 2003 r. jako pierwszy dzień terminu 30 dniowego, który zakończył się w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania, to wskazane uchybienie należało potraktować jako takie, które pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 3 p.p.s.a., którego upatruje się w nieodniesieniu się do wszystkich zarzutów skargi, w tym m.in. do jego twierdzeń co do faktycznego początku biegu terminu do złożenia wniosku (spotkanie z dyrektorem) oraz co do tego, że wcześniejsze pisma kierowane do organów administracji winny być traktowane jako wniosek o wznowienie postępowania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 141 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonego wyroku "Odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku następuje postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym". Jest to zatem przepis, który nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, a okoliczności sprawy nie uzasadniają przyjęcia, że Sąd powinien był przepis ten zastosować. Tym samym zatem rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji nie mogło naruszać zasad określonych w art. 141 § 3 p.p.s.a. Natomiast dla porządku wskazać należy, że uzasadnienie tego zarzutu pozwala stwierdzić, że intencją autora skargi kasacyjnej było wskazanie na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. To ten przepis wymienia bowiem jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Niewątpliwie pisemne motywy rozstrzygnięcia winny wskazywać zarzuty przedstawione przez skarżącego oraz stanowisko sądu co do ich trafności. Jednakże nawet jeśli uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie w pełni odpowiada tym zasadom, to należało przyjąć, że wada ta pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, a tym samym zarzut ten jest niezasadny. Nie może bowiem ujść uwadze, że zarzut naruszenia przepisów postępowania, oparty o art. 176 pkt 2 p.p.s.a., może skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku tylko wówczas, gdy może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie o takim wpływie natomiast nie może być mowy. Należy bowiem zwrócić uwagę, że skoro Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenia organów co do początkowej daty biegu terminu wynikającej z pisma z dnia 23 września 2003 r., to tym samym odmówił wiarygodności twierdzeniom skarżącego w tym zakresie. Co do pozostałych kwestii, co do których nie odniósł się Sąd pierwszej instancji, wskazać należy, że braki uzasadnienia nie są na tyle istotne, aby mogły uzasadniać wadliwość rozstrzygnięcia skutkującą koniecznością jego uchylenia. Raz jeszcze należy przypomnieć, że rozstrzygnięcie organów administracji i Sądu pierwszej instancji zdeterminowane było częściowo wskazaniami co do dalszego toku postępowania zawartymi w wyroku WSA z dnia 19 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia jednoznacznie Sąd wskazał okoliczności, które powinny zostać wyjaśnione przez organy administracji. W tych wskazaniach brak jest jakichkolwiek odniesień do innych pism skarżącego, które ewentualnie mogłyby zostać potraktowane jako wnioski o wznowienie postępowania. Konkludując nawet jeśli potraktować omawiany zarzut jako oczywistą omyłkę (art. 141 § 4 zamiast § 3 p.p.s.a.), to i tak należało uznać go za nieuzasadniony. Z tych samych względów nie można także zgodzić się ze skarżącym co do tego, że Sąd błędnie zaakceptował rozstrzygnięcie organów wydane z naruszeniem art. 8 i 9 k.p.a. Naruszenie to miało polegać na nieudzieleniu niezbędnych wskazówek skarżącemu tak, aby nie poniósł szkody w związku z nieznajomością prawa. Zarzut ten jest nie tylko nieuzasadniony, ale wręcz niezrozumiały. Działania organu, a przede wszystkim wezwanie wnioskodawcy do wskazania daty, w której dowiedział się o okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania, jak zostało wyżej kilkakrotnie wskazane, stanowiło wypełnienie zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrok Sądu zapadł wprawdzie po rozpoznaniu skargi H. G., jednakże skarżący kasacyjnie był stroną tego postępowania, rozstrzygnięcie Sądu wraz z uzasadnieniem zostało mu skutecznie prawnie doręczone, co oznacza, że winien spodziewać się, że takie zobowiązanie zostanie do niego skierowane. Nie można zatem skutecznie zarzucić organowi, że dopiero po ponad 10 latach od daty złożenia wniosku o wznowienie postępowania dokonywał czynności, które w normalnym toku sprawy powinny poprzedzać wydanie postanowienia wznawiającego postępowanie. Brak również podstaw do przyjęcia, iż to wcześniejsze pisma niż z dnia 7 stycznia 2004 r. winny być traktowane jako wnioski o wznowienie postępowania. Po pierwsze skarżący na żadnym etapie nie skonkretyzował tego zarzutu (nie wskazał, które konkretnie pismo tak właśnie powinno być potraktowane), po drugie z treści pism znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, aby intencją skarżącego było wskazanie na okoliczności, które miałyby uzasadniać wznowienie posterowana. W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.