II OSK 746/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt VII SAB/Wa 27/15 w sprawie ze skargi D. U. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 września 2015r., sygn. akt VII SAB/Wa 27/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. U. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Pismem z dnia 4 lipca 2011r. D. U. i N. U. zwróciły się do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody P. z dnia 13 lipca 2009r., znak: ... Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia 20 lutego 2012r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia 17 września 2012r. utrzymał postanowienie z dnia 20 lutego 2012r. w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 2765/12 oddalił skargę D. U. na ww. rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek wniesienia przez D. U. skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 24 stycznia 2014r., sygn. akt II OSK 2600/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i obydwa postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie akta po prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy przez NSA zostały zwrócone do organu w dniu 9 kwietnia 2014r. (data wpływu do organu). W dniu 16 maja 2014r. Minister Infrastruktury i Rozwoju zawiadomił o wszczęciu na wniosek D. U. i N. U. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia 13 lipca 2009r. wzywając jednocześnie pismem z dnia 16 maja 2014r. do wykazania interesu prawnego. W odpowiedzi na wezwanie D. U. i N. U. w piśmie z dnia 29 maja 2014r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 30 maja 2014r.) wskazały swój interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Pismem z dnia 5 lipca 2014r. (nadanym 7 lipca 2014r. - data stempla urzędu pocztowego), które wpłynęło do organu w dniu 10 lipca 2014r. wezwały Ministra Infrastruktury i Rozwoju do usunięcia naruszenia prawa poprzez bezzwłoczne załatwienie sprawy. W dniu 23 lipca 2014r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał decyzję znak ..., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia 13 lipca 2009r. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia 31 grudnia 2014r., znak: ... utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Decyzję tę skarżąca odebrała w dniu 9 stycznia 2015r. Pismem z dnia 6 lutego 2015r. (data stempla urzędu pocztowego) D. U. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w opisanym powyżej postępowaniu. W uzasadnieniu wskazała, że nie zgadza się z tym, iż w sprawie nie dopuszczono się bezczynności oraz, że precyzyjną argumentację przedstawi na rozprawie. Podczas rozprawy profesjonalny pełnomocnik skarżącej poparł skargę, zaś skarżąca nie stawiła się na rozprawę. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarżąca nie kierowała do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, organ wydał decyzję kończącą postępowanie, zaś skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu razem ze skargą na decyzję utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 23 lipca 2015r. Z treści odpowiedzi wynika, że organ uznał, iż skarga dotyczy rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 23 lipca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga na bezczynność nie podlega uwzględnieniu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., skargę tę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd wywiódł, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. w sprawach, w których sądy administracyjne właściwe są do rozpoznawania skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Z powyższej regulacji wynika, że skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie skarga dotyczy całokształtu postępowania przed Ministrem Infrastruktury i Rozwoju po otrzymaniu przezeń akt sprawy z Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaś skarżąca wykorzystała środek przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267) dalej zw. k.p.a., kierując w dniu 7 lipca 2014r. pisemne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Nadto, w sprawie została wydana decyzja przed wniesieniem skargi na bezczynność. Stan bezczynności organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Jeżeli organ wydał decyzję przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, to brak jest podstaw do uznania, że organ ten pozostaje w bezczynności. Celem skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności, lecz spowodowanie ustania tego stanu poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy administracyjnej. Zatem, w sytuacji, gdy organ załatwił sprawę przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, skarga ta winna ulec oddaleniu jako nieuzasadniona. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik D. U., wskazując na wstępie sygnaturę akt sprawy "VII SAB/Wa 27/15" podał, że jest to "skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Wydział VII, wydanego w sprawie sygn. akt: VII SA/Wa 197/15". Pełnomocnik D. U. wskazał: "Na podstawie art. 173 ust. 1 w zw. z art. 175 w zw. z art. 176, w zw. z art. 177 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżam w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wydział VII, wydanego w dniu 24 września 2015r. w sprawie sygn. akt: VII SAB/Wa 27/15, zawierającego rozstrzygnięcie w przedmiocie oddalenia skargi D. U. na mającą przymiot ostateczności Decyzję Ministra infrastruktury i Rozwoju Regionalnego z dnia 31 grudnia 2014r. sygn. akt: ... utrzymującą w mocy Decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 23 lipca 2014r. wydaną w sprawie: ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności Decyzji Wojewody P. z dnia 13 lipca 2009r. o sygn. ... w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej - odnowa nawierzchni drogi krajowej nr ... na odcinku B. od km ... do km ..., zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości i zatwierdzającej projekt budowlany dla inwestycji, którego to wyroku odpis wraz z uzasadnieniem doręczony został Skarżącej w dniu 13 października 2015r.". Na podstawie art. 176 w zw. z art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "zaskarżonemu w całości, wyszczególnionemu w pkt 1 wyrokowi Sądu i instancji" zarzucono: I. "naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia (tj. podstawę skargi kasacyjnej określoną na kanwie art. 174 ust. 1 pkt 1 ustawy), który to error in ius wyrażał się w: 1. naruszeniu przez Sąd I instancji art. 35 § 1 pkt 3 w zw. z art. 35 § 1 pkt 2 w zw. z art. 82 § 3, w zw. z art. 5 § 1 pkt a oraz c, d oraz e, pkt 2 b, pkt 8, w zw. z art. 5 § 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 1, art. 45, art. 79, art. 102 do art. 107, art. 177 - art. 180 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w zw. z art. 11i ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych z dnia 10 kwietnia 2003r. (tekst jednolity z dnia 11 marca 2013r. Dz.U. z 2013r., poz.687), w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1a w zw. z art. 134 par. 1 p.p.s.a., polegającym na: - niezastosowaniu przez Sąd I instancji na etapie przeprowadzonej kontroli sądowo-administracyjnej prawidłowości objętej zaskarżeniem, mającej przymiot ostatecznej Decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 31 grudnia 2014r., wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji ustawy Prawo budowlane oraz regulacji wyrażonych w akcie wykonawczym do niniejszej ustawy, mających odpowiednie zastosowanie w odniesieniu do spraw dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, mocą wskazanej w petitum zarzutu regulacji art. 11 i ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych z dnia 10 kwietnia 2003r., który to brak subsumpcji wyszczególnionych regulacji in ius, skutkował: - uznaniem przez Sad I instancji prawidłowości stanowiska zawartego w objętej zaskarżeniem Decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 31 grudnia 2014r., uznającego: a) zasadność oceny zawartej we wcześniejszej decyzji Ministra infrastruktury i Rozwoju z dnia 23 lipca 2014r. w przedmiocie uznania zgodności materialnoprawnej oraz legalności decyzji Wojewody P. z dnia 13 lipca 2009r., o sygn. ... w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej -odnowa nawierzchni drogi krajowej nr ... na odcinku B. od km ... do km ..., zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości i zatwierdzającej projekt budowlany dla inwestycji braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, a finalnie: b) uznającego brak istnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności rzeczonej decyzji Wojewody, w sytuacji gdy: - wyszczególniona decyzja Wojewody P. wydana w warunkach: a) braku realizacji przez Wojewodę P. (jako posiadającego w myśl przywołanych powyżej "leges speciales" status właściwego organu w przypadku udzielania zezwoleń na realizację inwestycji drogowych) wynikającego explicite z art. 35 par. 1 pkt 3 oraz art. 82 par. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 11 i wspomnianej specustawy z 10 kwietnia 2013r. obowiązku w zakresie sprawdzenia kompletności projektu budowlanego realizowanej inwestycji drogowej, w szczególności: - przeprowadzenia kontroli, czy projekt budowlany realizowanej inwestycji drogowej, będącej przedmiotem decyzji Wojewody P. uwzględniał kluczowe elementy techniczne stricte związane ze stanowiąca przedmiot decyzji Wojewody P. inwestycją drogową, a zarazem będące elementami, których realizacja warunkowała kompleksowość oraz zgodność z regulacjami prawa budowlanego rzeczonej inwestycji, w postaci: a) oznaczonego zjazdu z objętej projektem drogi na stanowiąca własność skarżącej nieruchomość, z uwzględnieniem zgodnego z odpowiednimi normami budowlanymi stopnia nachylenia zjazdu względem rzędnych przedmiotowej nieruchomości, b) oznaczonego urządzenia ochrony akustycznej, gwarantującego ochronę przed hałasem dla obiektów znajdujących się w obszarze oddziaływania rzeczonej inwestycji drogowej, c) oznaczonego zgodnie z normami prawa budowlanego odprowadzenia wód deszczowych z pasa drogowego przylegającego do podniesionej jezdni, przy uwzględnieniu treści zapisów zawartych w decyzji Starosty P. z 6 stycznia 2009r., w przedmiocie udzielenia zezwolenia wodnoprawnego. Sąd I instancji uznał w szczególności prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 31 grudnia 2014r., a także poprzedzającej rzeczona decyzję, decyzji Ministra z dnia 23 lipca 2014r., uznającego brak wystąpienia w przypadku decyzji Wojewody P. rażącego naruszenia prawa, stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności rzeczonej decyzji, podczas gdy: - szczegółowa analiza aspektów prawnych zaistniałych in casu przedmiotowej sprawy, prowadzi do konkluzji, iż rzeczona decyzja Wojewody P. miała charakter wadliwy, albowiem zawierała rozstrzygniecie w materii zatwierdzenia projektu budowlanego wyszczególnionej inwestycji drogowej, w sytuacji gdy rzeczony projekt nie miał charakteru kompleksowego w rozumieniu przywołanej uprzednio regulacji art. 35 § 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 11i ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych, nie zawierając opisu elementów techniczno-budowlanego, a tym samym nie spełniając zasadniczego wymogu w postaci transparentności i spójności. W konsekwencji Sąd I instancji w pełni zaaprobował stanowisko zawarte w ostatecznej decyzji Ministra infrastruktury i Rozwoju z dnia 31 grudnia 2014r., które to stanowisko było błędne, albowiem nie uwzględniało kwestii wystąpienia rażącej wadliwości, jaka dotknięta była poddana ocenie pod katem zgodności materialno-prawnej wspomniana decyzja Wojewody P., a która (jak zostało wyszczególnione uprzednio) wyrażała się w zatwierdzeniu przez Wojewodę P. projektu budowlanego dla inwestycji w warunkach braku spełnienia przez rzeczony projekt przestanki transparentności oraz spójności. Finalnie Sąd I instancji utrzymał zaskarżoną decyzję Ministra z dnia 31 grudnia 2014r. w mocy, w sytuacji, gdy w związku z zaistniałym uchybieniem materialnoprawnym zaistniała podstawa do uchylenia rzeczonej decyzji w granicach dopuszczalnego zakresu kognicji Sądu I instancji, II. naruszeniu prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, wyrażającego się w : 1. naruszeniu przez Sąd I instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. polegającym na: - nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji wniosku skarżącej obejmującego uzupełniające dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci protokołu oględzin w sprawie robót budowlanych przy ulicy ... M. w B. dniu 23 listopada 2011 roku, w sytuacji gdy: - uzupełniające dopuszczenie i przeprowadzenie wyszczególnionego powyżej wniosku dowodowego miało relewantne znaczenie na kanwie niniejszej sprawy, albowiem: - rzeczony dowód dokumentarny ujawniał okoliczność zaistniałych rozbieżności pomiędzy: - rzeczywistym ukształtowaniem terenu na obszarze, którego realizowana miała zostać stanowiąca przedmiot decyzji Wojewody P. inwestycja drogowa, a także przebiegu samej inwestycji drogowej, w tym położenia rzeczonej inwestycji drogowej względem nieruchomości stanowiącej własność skarżącej, a mieszczącej się w obszarze oddziaływania inwestycji drogowej oraz: - przebiegiem inwestycji drogowej uwidocznionym na zatwierdzonym przez Wojewodę P. projekcie budowlanym w szczególności: - rzeczony dowód potwierdzał, brak kompletności zatwierdzonego macą decyzji Wojewody P. projektu budowlanego dla wyszczególnionej inwestycji drogowej, w szczególności brak uwidocznienia w treści projektu budowlanego, wskazanych uprzednio kluczowych elementów związanych z realizacją inwestycji w postaci (jak zostało to uprzednio wskazane przez skarżącą): - oznaczonego zjazdu z objętej projektem drogi na stanowiącą własność skarżącej nieruchomości, z uwzględnieniem zgodnie z odpowiednimi normami budowlanymi stopnia nachylenia zjazdu względem rzędnych przedmiotowej nieruchomości, - oznaczonego urządzenia ochrony akustycznej, gwarantującego ochronę przed hałasem dla obiektów znajdujących się w obszarze oddziaływania rzeczonej inwestycji drogowej, - oznaczonego zgodnie z normami prawa budowlanego odprowadzenia wód deszczowych z pasa drogowego przylegającego do podniesionej jezdni, przy uwzględnieniu treści zapisów zawartych w decyzji Starosty P. z 6 stycznia 2009r., w przedmiocie udzielenia zezwolenia wodnoprawnego. W konsekwencji Sąd I instancji nie zastosował instytucji uzupełniającego dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z dokumentu, które to zaniechanie miało istotny wpływ na dokonaną przez Sad I instancji błędną ocenę stanowiska wyrażonego w ostatecznej decyzji Ministra z 31 grudnia 2014r., wskazującego na prawidłowość materialnoprawną oraz legalność wspomnianej decyzji Wojewody P., w sytuacji gdy treść rzeczonego dokumentu potwierdzała istniejącą wadliwość wspomnianej decyzji, determinowaną faktem zatwierdzenia przez Wojewodę P. projektu budowlanego dla inwestycji drogowej, w sytuacji gdy nie został spełniony wymóg kompletności rzeczonego projektu, której to okoliczności weryfikacji mieściła się w ustawowych obowiązkach Wojewody P. w oparciu o regulacje art. 35 par. 1 pkt 3 oraz art. 82 par. 3 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 11i specustawy z 10 kwietnia 2003r." Autor skargi kasacyjnej wskazał, że mając na uwadze całokształt sformułowanych zarzutów, w szczególności okoliczność, iż zarzuty skargi kasacyjnej oparte zostały na obydwu podstawach ujawnionych na kanwie art. 174 p.p.s.a., na podstawie art. 185 ust. 1 p.p.s.a. wnosi o "uchylenie w całości objętego zaskarżeniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Wydział VII wydanego w sprawie VII SAB/Wa 27/15 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przedmiotowemu Sądowi". Wniósł także o zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i wskazał, że została ona sporządzona wadliwie. Zarzucił wewnętrzną sprzeczność skargi kasacyjnej, polegającą na niespójności pomiędzy oznaczeniem zaskarżonego orzeczenia oraz sformułowanym wnioskiem o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a przytoczonymi podstawami kasacyjnymi i ich uzasadnieniem. Podstawy kasacyjne oraz ich uzasadnienie nie odnoszą się do przywołanego przez skarżącą kasacyjnie wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 września 2015r. sygn. akt VII SAB/Wa 27/15, który dotyczy bezczynności organu. Skarga na wymienioną w podstawach kasacyjnych decyzję z dnia 31 grudnia 2014r. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2015r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 513/15. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zwrócić uwagę, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. W tym też kontekście podkreślić należy, że zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ponadto skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym (art. 176 § 2 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez sąd administracyjny I instancji, a ponadto wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem strony skarżącej kasacyjnie - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. również wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2013r., sygn. akt I OSK 746/12 oraz wyrok NSA z dnia 8 maja 2014r., sygn. akt I GSK 1005/12). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie podniesionych zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, a w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - niezbędne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 12 października 2005r., sygn. akt I FSK 155/05, także por. J. Drachal, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, Warszawa 2011, s. 600). Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.), który opiera się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Mając bowiem na uwadze skutki prawne wynikające z nieprawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej, profesjonalny pełnomocnik powinien dochować należytej staranności przy jej opracowaniu, w szczególności precyzyjnie formułować wnioski kasacyjne, aby nie było potrzeby na domyślanie się intencji wnoszącego skargę kasacyjną w zakresie oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, jak również oczekiwanego sposobu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Podkreślić ponadto należy, że zarzuty skargi kasacyjnej odnosić się powinny do skarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którego zgodność z prawem jest przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny. We wniesionej w sprawie niniejszej skardze kasacyjnej, datowanej na 10 listopada 2015r., która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 16 listopada 2015r. oznaczono sygn. akt sprawy "VII SAB/Wa 27/15", nadto wskazano, że jej autor "zaskarża w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2015r. wydany w sprawie o sygn. akt VII SAB/Wa 27/15", ponadto wniosek złożony na podstawie art. 185 ust. 1 p.p.s.a. dotyczy "uchylenia w całości objętego zaskarżeniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział VII wydanego w sprawie VII SAB/Wa 27/15 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przedmiotowemu Sądowi". Skarga kasacyjna zawiera także przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Należy zatem uznać, że skarga kasacyjna D. U. zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 176 § 1 p.p.s.a. elementy i sporządzona została przez fachowego pełnomocnika (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieusprawiedliwione i skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2015r. wydanego w sprawie o sygn. akt VII SAB/Wa 27/15, oddalającego skargę D. U. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody P. z dnia 13 lipca 2009r. - zarzuty skargi kasacyjnej, które odnoszą się do decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 31 grudnia 2014r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia 13 lipca 2009r. Decyzja ta była przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 513/15, który oddalił skargę. Wyrok w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 513/15 jest prawomocny. W sprawie niniejszej, Sąd I instancji uznał, że organ nie pozostaje w bezczynności, gdyż w dniu 23 lipca 2014r. wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia 13 lipca 2009r., a po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju, decyzją z dnia 31 grudnia 2014r. utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. W skardze kasacyjnej nie podważono ani ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego odnośnie bezczynności organów administracji, ani prawidłowości zastosowanych przepisów prawa materialnego. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej kasacyjnie podał, że wskazanie we wniesionej skardze kasacyjnej sygnatury wyroku VII SAB/Wa 27/15 stanowiło oczywistą omyłkę pisarską, bowiem w istocie skarga kasacyjna dotyczy wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 513/15, wydanego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 31 grudnia 2014r., którą to omyłkę dostrzegł dopiero "podczas przygotowania się do rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym". Pełnomocnik poparł skargę kasacyjną i podtrzymał zarzuty oraz wnioski w niej zawarte. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak jest podstaw, aby uznać, że oznaczenie zaskarżonego wyroku w sposób, w jaki to uczyniono w skardze kasacyjnej mogło być postrzegane w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej. Pełnomocnik do skargi kasacyjnej dołączył dokument pełnomocnictwa udzielonego mu przez D. U. do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA z dnia 24 września 2014r. "sygn. akt VII SAB/Wa 27/15" oraz do reprezentowania jej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie "o sygn. akt VII SAB/Wa 27/15". Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. ----------------------- 5