I OSK 746/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA Elżbieta Kremer del. WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 619/11 w sprawie ze skargi Bieszczadzkiego Parku Narodowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 619/11, po rozpatrzeniu skargi Bieszczadzkiego Parku Narodowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie dotyczącej podziału nieruchomości, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Starosta Bieszczadzki zwrócił się do Wójta Gminy Lutowiska z wnioskiem o wydanie decyzji zatwierdzającej podział działki [...] położonej w W., stanowiącej własność Skarbu Państwa. Starosta wyjaśnił, że wnioskowany podział ma być przeprowadzony w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości wynikających z przepisów ustawy o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa. Po rozpoznaniu powyższego wniosku Wójt Gminy Lutowiska decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] zatwierdził podział działki nr [...] o powierzchni 61,0704 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym W., objętej księgą wieczystą [...]. Decyzja ta została doręczona Staroście Bieszczadzkiemu oraz Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Bieszczadzki Park Narodowy wniósł odwołanie. W jego uzasadnieniu zarzucił, że decyzja inicjuje dokonanie przekształceń własnościowych na terenie zasobów przyrodniczych parku narodowego jako strategicznego zasobu naturalnego kraju. Podniósł, że dyrektor Bieszczadzkiego Parku Narodowego nie wyraża zgody na zbycie spornej części nieruchomości, która jest przedmiotem podziału. Wskazał, że czynności, które powodują zmiany we władaniu gruntami położonymi na tzw. obszarach szczególnych, takich jak park narodowy, wymagają porozumienia z właściwymi organami administracji rządowej. Składający odwołanie zarzucił, że do wniosku nie zostały dołączone wymagane przepisami prawa dokumenty. Operat podziału nie powinien być zatem przyjęty do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ustrzykach Dolnych ze względu na rażące naruszenie prawa przy jego wykonaniu i podziale działek objętych tym operatem. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie decyzją z dnia [...] maja 2011 r. umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość, która uległa podziałowi, stanowi własność Skarbu Państwa i została oddana w trwały zarząd Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości może wystąpić jej właściciel, współwłaściciel, użytkownik wieczysty lub współużytkownik wieczysty, gdyż są to podmioty władne do dysponowania nieruchomością w ramach przysługującego im prawa, a tym samym mają interes prawny, aby żądać czynności od organu. Są więc równocześnie stronami postępowania administracyjnego i mogą żądać weryfikacji decyzji administracyjnych wydanych w takich sprawach. W ocenie organu odwoławczego czynności związanych z podziałem nieruchomości mogą skutecznie żądać także osoby, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, jeżeli wykażą swój interes prawny. Zdaniem organu II instancji trwały zarząd nie należy do ograniczonych praw rzeczowych. W tej sytuacji w sprawie odwołanie złożył nieuprawniony podmiot, ponieważ Bieszczadzki Park Narodowy posiada działkę podlegającą podziałowi jedynie w trwałym zarządzie i w niniejszej sprawie posiada interes faktyczny, a nie prawny. W ocenie Kolegium brak jest przepisów szczególnych, które uzasadniałyby udział w sprawie podziałowej Bieszczadzkiego Parku Narodowego, jako trwałego zarządcy nieruchomości. Sam natomiast fakt podziału nieruchomości nie wpływa w żaden sposób na zakres uprawnień trwałego zarządcy. Kwestia zaś dalszego "wykorzystania" nieruchomości powstałych po podziale, wykracza poza ramy przedmiotowego postępowania podziałowego. Konkludując Kolegium wskazało, że statusu strony postępowania Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu nie nadaje potraktowanie go za stronę przez organ I instancji i umieszczenie go w tzw. rozdzielniku zamieszczonym na końcu decyzji. W ocenie organu II instancji o statusie strony rozstrzygają bowiem przepisy prawa. Ponieważ Bieszczadzki Park Narodowy, jako trwały zarządca nieruchomości polegającej podziałowi, nie miał statusu strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym jej podziału, tym samym nie mógł skutecznie złożyć odwołania od decyzji zatwierdzającej podział. Skargę na tę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Bieszczadzki Park Narodowy. Strona skarżąca zarzuciła organowi: 1) naruszenie art. 28 kpa poprzez dokonanie jego nieprawidłowej oraz niepełnej wykładni, polegającej na nieznalezieniu przez organ odwoławczy interesu prawnego skarżącego, 2) naruszenie art. 105 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, polegające na przyjęciu, że Bieszczadzki Park Narodowy nie posiada interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 kpa, do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu o podział nieruchomości położonej na terenie tego parku narodowego, 3) naruszenie art. 43 i 50 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 252 Kc oraz 28 kpa poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uprawniony z tytułu sprawowania trwałego zarządu, do którego odpowiednio mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego o użytkowaniu, nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa, 4) naruszenie art. 43 oraz art. 60 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że istnieją różne prawne pojęcia trwałego zarządu, 5) naruszenie art. 6-8 kpa i art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznego zasobów naturalnych kraju, poprzez ich niezastosowanie oraz naruszenie art. 10 w związku z art. 28 kpa przez odmowę dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu o podział nieruchomości położonej na terenie tego Parku Narodowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 619/11 uchylił zaskarżoną decyzję i wyjaśnił, że podziela stanowisko i pogląd prawny wyrażone już wcześniej w podobnych sprawach rozpoznawanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przedstawiony w uzasadnieniach wyroków z dnia 8 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 617/11 oraz II SA/Rz 661/11. W ocenie Sądu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze umarzając postępowanie odwoławcze wyszło z założenia, że Bieszczadzki Park Narodowy jako trwały zarządca działki objętej postępowaniem podziałowym nie ma czynnej legitymacji procesowej, zatem nie mógł skutecznie złożyć odwołania. W ocenie organu odwoławczego strona składająca odwołanie nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa. Przypomniał, że organ II instancji uznał, że nieruchomości Skarbu Państwa będące w dyspozycji państwowych jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, a więc oddane im w trwały zarząd, nie mogą być przedmiotem skutecznych czynności w postępowaniu administracyjnym, jeżeli ustawodawca wyraźnie nie wskazał w tym zakresie wyjątku. Takim rozwiązaniem szczególnym jest treść art. 60 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, który wskazuje, że jednostki organizacyjne wskazane w art. 60 ust. 1 tej ustawy, w ramach wykonywanego trwałego zarządu mogą podejmować czynności w postępowaniach sądowych i administracyjnych. W odniesieniu do pozostałych przypadków trwałego zarządu brak takich regulacji, zatem podmioty wykonujące taki zarząd nie mogą samoistnie działać w stosunku do nieruchomości Skarbu Państwa. Z tego powodu, w ocenie Kolegium Bieszczadzki Park Narodowy nie ma legitymacji do złożenia odwołania, gdyż zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej to organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest Starosta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie zgodził się z przedstawioną przez organ II instancji argumentacją. Sąd I instancji stwierdził, że trwały zarząd, jako administracyjnoprawny sposób władania nieruchomością stwarza po stronie jednostki organizacyjnej uprawnienie do korzystania z nieruchomości (art. 43 ust. 2 u.g.n.). Zdaniem Sądu pośród uprawnień trwałego zarządcy mieści się prawo do wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym lub sądowoadministracyjnym w sprawie, która dotyczy nieruchomości oddanej w zarząd. Stanowisko takie wynika z istoty zarządu, który ma umożliwiać jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej korzystanie z nieruchomości w celu prowadzenia działalności należącej do zakresu jej działania. Przy takim celu zarządu trudno byłoby przyjąć zapatrywanie, że jednostka wykonująca zarząd nie może skutecznie podejmować działań w stosunku do zarządzanego przedmiotu. Gdyby tak było, to nie mogłaby prowadzić działalności określonej przepisami prawa, a to przeczyłoby istocie trwałego zarządu, skoro z art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, ze zm.) wynika, że nieruchomości Skarbu Państwa położone w granicach parku narodowego zostają oddane w trwały zarząd parku, jeżeli służą realizacji jego celów. W ocenie Sądu podział nieruchomości będących w trwałym zarządzie parku może mieć wpływ na warunki ochrony przyrody, a to wystarcza, by dyrektor parku narodowego był traktowany jako podmiot legitymowany do działania w zakresie mienia oddanego w trwały zarząd. Taki wniosek wynika także wprost z art. 102 ustawy o ochronie przyrody. Skoro dyrektor reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych w zakresie zarządzanego mienia parku, to tym bardziej jest legitymowany do wystąpienia w postępowaniu administracyjnym w czasie, kiedy ten zarząd istnieje i nie został wygaszony. Skład orzekający przywołał treść art. 28 kpa i uznał, że w realiach rozpatrywanej sprawy nie chodzi o ocenę legitymacji w aspekcie uprawnienia żądania podziału nieruchomości, lecz o ocenę, czy postępowanie to dotyczy interesu prawnego lub obowiązku jednostki sprawującej trwały zarząd. W ocenie Sądu I instancji, jeśli konkretna nieruchomość, która ma podlegać podziałowi, została oddana Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu w trwały zarząd w celu związanym z realizacją ochrony przyrody na zasadach określonych przepisami prawa, to nie można pomijać możliwości ochrony tego celu także w postępowaniach, których przedmiotem są nieruchomości położone na obszarze odpowiadającym przepisom art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższe stwierdzenia należy odnosić jedynie do prawa uczestnictwa Bieszczadzkiego Parku Narodowego w postępowaniach dotyczących nieruchomości oddanych mu w zarząd. Nie powinno się ono rozciągać na uprawnienie do inicjowania postępowania z tego względu, że zasadniczą ideą, wywiedzioną z przepisów art. 43 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z powołanymi przepisami ustawy o ochronie przyrody jest zapewnienie zarządcy możliwości obrony jego uprawnień związanych z zarządzanymi nieruchomościami. Przy ocenie posiadania przez skarżącą jednostkę statusu strony w rozumieniu art. 28 kpa nie można zdaniem Sądu I instancji pominąć także celów ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. U. Nr 97, poz. 1051, ze zm.), do których zasoby przyrodnicze parków narodowych zostały zaliczone zgodnie z art. 1 pkt 5 tej ustawy. Takie stanowisko przemawia za przyznaniem Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu statusu strony także w sprawach dotyczących podziału nieruchomości, który może w toku postępowania zwalczać zasadność i co do zasady dopuszczalność podziału opartego na przepisie art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami właśnie z uwagi na brak przesłanek. Istota tego interesu prawnego zasadza się na możności obrony uprawnień zarządcy i może być realizowana poprzez udział w takim postępowaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w przypadku podziału na podstawie art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami uzasadnienie decyzji winno zawierać odpowiednie rozważanie organu w zakresie żądań zawartych we wniosku Starosty, które uzasadniałyby faktycznie dokonanie podziału działki w celu zrealizowania roszczeń do jej części. Organ winien również precyzyjnie wskazać o roszczenia jakiego rodzaju i których podmiotów chodzi (zob. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Po 792/07, LEX nr 516738). Ponadto w tym wypadku bez dokonania podziału nieruchomości nie byłaby, co do zasady, możliwa ewentualna realizacja roszczeń, o których mowa w art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co w konsekwencji ma wpływ również na nieruchomości, które pozostawać będą w zarządzie Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Za nietrafne zatem Sąd I instancji uznał stanowisko organu II instancji, które jako jedyny podmiot do reprezentowania Skarbu Państwa co do nieruchomości będących jego własnością wskazuje starostę, jeżeli nic innego nie wynika z art. 60 i art. 60a ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie tego Sądu z treści art. 102 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wynika teza przeciwna do przyjętej w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 620/11 do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie. W złożonej skardze skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, a mianowicie: 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 28 kpa oraz art. 102 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że błędna wykładnia prawa materialnego dokonana przez Kolegium doprowadziła do błędnego zastosowania w sprawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa i w ten sposób doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy, podczas gdy naruszenie takie nie miało miejsca; 2. obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 43 u.g.n. oraz art. 10 ust. 3 i art. 102 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody i w konsekwencji nieuprawnione generalne stwierdzenie, ze w zakresie trwałego zarządu park narodowy posiada legitymacje czynną do skutecznego złożenia odwołania w każdej sprawie o podział nieruchomości oddanej w trwały zarząd, podczas gdy z przywołanych przepisów prawa uprawnienia tego wywieźć nie można. Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, bowiem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wywiódł legitymację Bieszczadzkiego Parku Narodowego do wzięcia udziału w postępowaniu podziałowym z posiadanego przez ten podmiot prawa trwałego zarządu do działki nr [...]. Jak bowiem wynika z akt sprawy w dacie orzekania przez organy obu instancji prawo takie do przedmiotowej nieruchomości służyło Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu. Umknęło jednak uwadze Sądu I instancji, że z dniem 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 224, poz. 1337), która dokonała istotnych zmian zarówno w statusie prawnym parków narodowych, jak i stanie prawnym nieruchomości Skarbu Państwa pozostających we władaniu parków narodowych. Podkreślić należy, że zmiany te obowiązywały już w dacie orzekania przez Sąd I instancji (czyli w dniu 10 stycznia 2012 r.) i nie mogą one zostać pominięte przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu. Powołana ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw nadała parkom narodowym status państwowych osób prawnych (art. 1 pkt 3 ustawy), w tym również Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu (art. 5 pkt 4 ustawy). Ponadto parkom narodowym tworzonym lub zmieniającym granice nadała również tytuł prawnorzeczowy (prawo użytkowania wieczystego) do nieruchomości pozostających w ich władaniu (art. 1 pkt 5 ustawy). Najważniejsza z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy zmiana zawarta została w art. 7 powołanej ustawy. Zgodnie z treścią ust. 1 pkt 1 tego artykułu z dniem wejścia w życie powołanej ustawy (to jest, zgodnie z art.17 ustawy, z dniem 1 stycznia 2012 r.) parki narodowe będące państwowymi osobami prawnymi nabyły z mocy prawa prawo użytkowania wieczystego nieruchomości oddanych dotychczas w trwały zarząd oraz własność położonych na nich budynków, innych urządzeń oraz lokali. Dotychczasowe decyzje o ustanowieniu trwałego zarządu wygasły zaś z mocy prawa (ust. 1 pkt 2). Nabycie prawa użytkowania wieczystego potwierdza wojewoda w drodze decyzji administracyjnej wydanej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie omawianej ustawy (ust. 2). Decyzja wojewody stanowi podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych i w ewidencji gruntów i budynków (ust.3). Powyższe zmiany tak statusu prawnego Bieszczadzkiego Parku Narodowego, który od 1 stycznia 2012 r. stał się państwową osobą prawną, jak i w tytułach prawnych do nieruchomości, będących w jego władaniu, poprzez nabycie z mocy prawa prawa użytkowania wieczystego, spowodowały, że od tej daty Bieszczadzki Park Narodowy jest stroną, w rozumieniu art. 28 kpa, postępowań administracyjnych dotyczących nieruchomości pozostających w jego użytkowaniu wieczystym. Ewentualny brak na dzień orzekania decyzji właściwego wojewody, o której mowa w art. 7 ust. 2 powołanej ustawy, ze względu na jej deklaratoryjny charakter nie zmienia w niniejszej sprawie statusu Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Podsumowując stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie na dzień orzekania przez organy administracyjne Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu służyło prawo trwałego zarządu do przedmiotowej działki. Nabycie z mocy prawa (art. 7 ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw) prawa użytkowania wieczystego do tej nieruchomości dało zaś Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu tytuł prawnorzeczowy, legitymujący ten podmiot do bycia stroną w postępowaniu o podział przedmiotowej działki. Przedstawiona argumentacja prowadzi zatem do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozstrzygnięta mimo innej argumentacji niż przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270), zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, Sąd orzekł jak w sentencji.