I OSK 968/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 240/15 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 240/15 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń, oddalił skargę. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] września 2014 r. (nr [...] Prezydent Miasta R. orzekł o obowiązku zwrotu przez A. K. nienależnie pobranych świadczeń w postaci: 1/ zasiłku za okres od [...].06.2012 r. do [...].03.2013 r. w wysokości brutto [...]zł, 2/ stypendium za okres odbywania szkolenia, tj. od [...].04.2013 r. do [...].05.2013 r. w wysokości brutto [...] zł, 3/ kosztów szkolenia finansowanych z Funduszu Pracy tj. należności przysługującej instytucji szkoleniowej w wysokości [...] zł oraz kosztów przejazdu w wysokości [...] zł, poniesionych z tytułu skierowania na kurs p.n. "Operator tokarek sterowanych numerycznie" w okresie od [...].04.2013 r. do [...].05.2013 r. Łączna kwota do zwrotu wniosła [...] zł., a jej płatność miała nastąpić w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że decyzją z dnia [...].03.2012 r. A. K. został uznany za osobę bezrobotną z dniem [...].03.2012 r. Z kolei na mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nabył od dnia [...].06.2012 r. prawo do zasiłku w wysokości stanowiącej 120% zasiłku podstawowego na okres 12 miesięcy, który zgodnie z przepisami skrócono o okres nieprzysługiwania zasiłku, tj. o 90 dni. Z uwagi na upływ maksymalnego okresu pobierania zasiłku, decyzją z dnia [...] marca 2013 r. orzeczono o jego utracie od dnia [...].03.2013 r. Następnie, strona została skierowana do odbycia kursu p.n. "Operator tokarek sterowanych numerycznych" w terminie od [...].04.2013 r. do [...].05.2013 r. W związku z uczestnictwem w szkoleniu decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nabyła prawo do stypendium od dnia [...].04.2013 r. Natomiast w dniu [...] maja 2013 r. wydano decyzję orzekającą o utracie przez zainteresowanego prawa do stypendium z dniem [...].05.2013 r. W odpowiedzi na złożony [...].05.2013 r. wniosek o zwrot kosztów przejazdu na szkolenie, decyzją z dnia [...] maja 2013 r. przyznano stronie środki we wnioskowanej kwocie [...] zł tytułem refundacji poniesionych na transport wydatków. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. strona utraciła status osoby bezrobotnej z dniem [...].11.2013 r. z uwagi na upływ 90-dniowego okresu niezdolności do pracy wskutek choroby, potwierdzonej stosownymi zaświadczeniami. W dniu [...].03.2014 r. do organu wpłynęło pismo z ZUS Oddział w R., z którego wynikało, że A. K. od [...].04.2012 r. do [...].05.2012 r. był zgłoszony do ubezpieczenia społecznego z tytułu zatrudnienia, a w okresie od [...].05.2012 r. do [...].05.2012 r. z tytułu wykonywania umowy zlecenia. W konsekwencji decyzją z dnia [...] maja 2014r. ([...]) Prezydent Miasta R. na podstawie art.33 ust.4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust.1 pkt 2 i art.9 ust.1 pkt 14 lit.a, b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. 2013 r. poz. 674) uchylił szereg decyzji m.in. o przyznaniu A. K. prawa do zasiłku, prawa do stypendium oraz orzekł o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].04.2012r. z powodu podjęcia zatrudnienia. Wobec wniesienia odwołania przez A. K. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] września 2014 r. (nr [...]), Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. (nr [...]) utrzymał ją w mocy uchylając jedynie w części dotyczącej obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia z tytułu kosztów szkolenia finansowego z Funduszu Pracy w postaci należności przysługującej instytucji szkoleniowej w wysokości [...] zł. i w tej części postępowanie umorzył. Wojewoda Śląski podzielił stanowisko organu I instancji co do zasadności nałożenia na A. K. obowiązku zwrotu nienależnie pobranych świadczeń, poza kosztami szkolenia przysługujących instytucji szkoleniowej. W ocenie organu II instancji brak było podstaw do zastosowania w tej kwestii art. 76 ust. 2 pkt. 4 ustawy, gdyż przepis tak sformułowany funkcjonuje dopiero od 27 maja 2014 r, podczas gdy strona była skierowana na szkolenie w roku 2013 i pouczenie o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia obejmowało stan wówczas aktualny. Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż wedle orzecznictwa sądowego wprowadzenie organu w błąd może nastąpić także przez przemilczenie istotnych dla sprawy okoliczności. A. K. przemilczając fakt podjęcia zatrudnienia świadomie wprowadził PUP w błąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę A. K. powołał się m.in. na art. 76 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i wskazał, że warunkiem orzeczenia o obowiązku zwrotu pobranego świadczenia jest zaistnienie równocześnie dwóch przesłanek: obiektywnej - polegającej na tym, że świadczenie wypłacono mimo wystąpienia okoliczności skutkujących utratą prawa do jego pobierania i subiektywnej - polegającej na tym, że osoba, która świadczenie pobrała była prawidłowo pouczona o okolicznościach powodujących utratę uprawnień do tego świadczenia. Zdaniem Sądu I instancji, świadome wprowadzenie w błąd organu, o jakim mowa w art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie można ograniczać jedynie do tzw. zamiaru bezpośredniego. Hipotezę przepisu wyczerpują zarówno działania podejmowane z zamiarem bezpośredniego wprowadzenia organu w błąd, jak i działania realizowane z zamiarem pośrednim, który przejawia się w tym, że działający nie ma bezpośredniego zamiaru wprowadzenia organu w błąd co do danej okoliczności, ale według wszelkiego prawdopodobieństwa mógł się spodziewać, że skutek taki nastąpi. Wprowadzenie organu w błąd, w przypadku braku bezpośredniości zamiaru, może zatem nastąpić również przez przemilczenie istotnych dla sprawy okoliczności. Wyjaśniono, że skarżący został pouczony o obowiązkach związanych ze statusem osoby bezrobotnej, o czym świadczy część "C" karty rejestracji bezrobotnego, podpisanej przez skarżącego w dniu [...] marca 2012r. (k.43 akt administracyjnych). W pkt 1 oświadczenia zawarte jest stwierdzenie, iż pozostaje on osoba niezatrudnioną i nie wykonuje innej pracy zarobkowej. Natomiast zgodnie z pkt. 17 tego oświadczenia, zobowiązał się do bezzwłocznego informowania o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie oraz do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w przypadkach niespełnienia warunków przewidzianych w ustawie. Wobec przemilczenia przez skarżącego ww. informacji przyjąć trzeba, iż z zamiarem pośrednim świadomie wprowadził w błąd PUP w R. co do okoliczności istotnych dla nabycia przez niego uprawnień do pobierania zasiłku, stypendium szkoleniowego oraz kosztów dojazdu na szkolenie. Według Sądu, oceny co do świadomego wprowadzenia w błąd organu zatrudnienia nie zmienia fakt, iż skarżący (jak wyjaśnia w skardze) nie nawiązał trwałego stosunku pracy z firmami, skoro zatrudnienie w nich podjął, a następnie zrezygnował z niego ze względu na nieodpowiednie warunki pracy (k. 125 akt administracyjnych). Jak wynika z informacji uzyskanych od ZUS Oddział w R. pismem z dnia [...] maja 2014 r. w firmie [...] Sp. z o.o. był zatrudniony w okresie od [...] kwietnia 2012 r. do [...] maja 2012 r., zaś w firmie [...] sp. jawna od [...] do [...] maja 2012 r. i musiał sobie zdawać sprawę z tego, że pracodawcy są zobligowani dokonać zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego. Dla podjęcia zatrudnienia nie ma znaczenia niepobranie wynagrodzenia za pracę wykonaną w tych przedsiębiorstwach. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. K., zarzucając: - naruszenie prawa materialnego, a to art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. 2013 r. poz. 674), poprzez jego błędną wykładnię, a to poprzez przyjęcie, że skarżący nie spełniał przesłanek do uznania go za osobę bezrobotną ze względu na wykonywanie pracy zarobkowej, podczas gdy czynności wykonywane były przez skarżącego bez wynagrodzenia, co sprawia że nie była to praca w rozumieniu powoływanego przepisu, przez co spełniał od przesłanki do uznania go za osobę bezrobotną; - naruszenie prawa materialnego, a to art. 22 § 1 kodeksu pracy, poprzez jego błędną wykładnię, a to poprzez przyjęcie, że w przypadku czynności świadczonych bez wynagrodzenia, skarżący nawiązał stosunek pracy, podczas gdy cechą konstytutywną stosunku pracy jest świadczenie pracy za wynagrodzeniem; - naruszenie prawa materialnego, a to art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez jego błędną wykładnię, a to poprzez przyjęcie, że mimo niewiedzy skarżącego co do działań pracodawcy, z którym chciał nawiązać stosunek pracy, ale stosunku takiego nie nawiązał, skarżący w sposób świadomy wprowadził organ w błąd, mimo że wprowadzenie w błąd możliwe byłoby wyłącznie wtedy, gdyby skarżący posiadał świadomość co do rzeczywistych okoliczności sprawy; - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności niewyjaśnienie czy zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego miało podstawy w tym, czy skarżący podjął czynności stanowiące w swojej istocie stosunek pracy i uzasadniające takie zgłoszenie; - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. art. 145 §1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności nie wyjaśnienie czy skarżący miał świadomość, że pomimo nieotrzymania żadnego wynagrodzenia oraz nienawiązania stosunku pracy zostanie zgłoszony do ubezpieczenia społecznego. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W uzasadnieniu skargi wskazano, że istotną okoliczność stanowi to, czy we wskazanym okresie, tj. od [...] kwietnia do [...] maja 2012 r. oraz od [...] do [...] maja 2012r., skarżący związany był stosunkiem pracy, a w konsekwencji czy podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu, co pozbawiałoby go statusu osoby bezrobotnej. Podniesiono, że zgodnie art. 22 § 1 k.p. cechą konstytutywną każdej umowy o pracę jest pobieranie przez pracownika wynagrodzenia. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, nie sposób przyjąć, że w spornym okresie skarżący nie był osobą bezrobotną w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem samo podjęcie czynności zmierzających do zatrudnienia, a tak interpretować należy zachowanie skarżącego skoro nie zawarł on umowy o pracę i nie otrzymał wynagrodzenia, nie rzutuje na status osoby bezrobotnej. Skarżący zmierzał do nawiązania stosunku pracy, jednakże z uwagi na stan zdrowia nie było to możliwe, a za podejmowane czynności nie otrzymał żadnego wynagrodzenia. Biorąc pod uwagę, że zgodnie z obowiązującymi przepisami nawiązanie stosunku pracy wiąże się z wypłatą wynagrodzenia, a tylko i wyłącznie takie wydarzenie powinno być przez skarżącego zgłoszone do organu, podczas gdy skarżący nie był zobowiązany w żaden sposób do informowania organu o wszystkich nieudanych działaniach zmierzających do nawiązania stosunku pracy nie sposób jest twierdzić, że swoim zaniechaniem wprowadził skarżący organ w błąd. Bowiem wprowadzenie w błąd możliwe jest jedynie w takiej sytuacji, w której wprowadzający posiada świadomość co do rzeczywistych, innych niż podawane okoliczności faktycznych. Nie jest tym samym możliwe wprowadzenie w błąd, jeżeli wprowadzający sam posiada inny obraz rzeczywistości, niż będący faktycznie. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, sam fakt zgłoszenia nie przesądza w żadnym stopniu o tym, czy został nawiązany stosunek pracy, bowiem nie jest to jego istotna cecha. Zgłoszenie do obowiązkowego ubezpieczenia społecznego ma jedynie charakter następczy, gdyż taki obowiązek ciąży na pracodawcy w przypadku nawiązania stosunku pracy. Organy administracyjne winny zebrać materiał dowodowy w takim zakresie, aby możliwa była analiza i ocena wszystkich elementów przesądzających o tym, czy między stronami nawiązany został stosunek pracy. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, autor skargi kasacyjnej podniósł, że istotną kwestię stanowi w sprawie to, czy skarżący swoją świadomością obejmował fakt zgłoszenia go przez potencjalnych pracodawców do obowiązkowego ubezpieczenia społecznego, a także to czy przy dochowaniu należytej staranności taką świadomość powinien mieć. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Skarżący, wbrew skutecznemu pouczeniu go przez organ i złożeniu stosowanych oświadczeń w dniu [...] marca 2012 r., nie powiadomił organu o zatrudnieniu w firmie [...] Sp. z o.o. w okresie od [...] kwietnia 2012r. do 17[...] maja 2012 r. oraz z firmie [...] sp. Jawna od [...] maja 2012 r., czym świadomie wprowadził w błąd organ administracyjny. Podejmując zatrudnienie, bez względu na to, czy byłoby to w ramach stosunku pracy czy też na innej podstawie, z tą chwilą utracił status bezrobotnego, warunek konieczny, jaki musi spełniać osoba ubiegająca się o zasiłek dla bezrobotnych. Zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.), zwaną dalej "ustawą o zatrudnieniu" przez błędną jego wykładnię jest niezasadny. Przedmiotem sprawy było bowiem nie przyznanie bądź pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego, ale zwrot nienależnie pobranych świadczeń. W sprawie tej przepisy dotyczące przyznania statusu bezrobotnego, czy też utraty tego statusu, nie miały zastosowania, gdyż kwestia ta została rozstrzygnięta odrębną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014r. (nr [...]) orzekającą m.in. o utracie przez A. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2012r. i to w tym postępowaniu zakończonym rozstrzygnięciem o utracie statusu bezrobotnego można było podnosić zarzut związany z zastosowaną przez organ wykładnią przepisów zawierających definicję bezrobotnego. Podstawę materialnoprawną spornego postępowania stanowiły art. 76 ust. 1 i art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i te przepisy miały w sprawie zastosowanie. Zgodnie z pierwszym z nich osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Drugi z kolei stanowił, że za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach. Zgodzić się należy z WSA w Gliwicach, że warunkiem orzeczenia o obowiązku zwrotu pobranego świadczenia jest zaistnienie równocześnie dwóch przesłanek: obiektywnej - polegającej na tym, że świadczenie wypłacono mimo wystąpienia okoliczności skutkujących utratą prawa do jego pobierania, oraz subiektywnej - polegającej na tym, że osoba, która świadczenie pobrała była prawidłowo pouczona o okolicznościach powodujących utratę uprawnień do tego świadczenia. Sąd I instancji dokonał szczegółowej analizy stanu faktycznego, a zwłaszcza treści informacji dla osoby bezrobotnej, z którą zapoznano skarżącego w związku z jego rejestracją jako osoby bezrobotnej. Skarżący został pouczony o obowiązkach związanych ze statusem osoby bezrobotnej, o czym świadczy część "C" karty rejestracji bezrobotnego, którą podpisał w dniu [...] marca 2012r. (k.43 akt administracyjnych). Skarżący - jak wynika ze złożonego przez niego oświadczenia, zobowiązał się do bezzwłocznego informowania o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie oraz do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w przypadkach niespełnienia warunków przewidzianych w ustawie. Co istotne został pouczony o obowiązku zawiadamiania powiatowego urzędu pracy w ciągu 7 dni o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej albo utratę prawa do zasiłku. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni powołanych przepisów, wskazując że skoro A. K. pobrał świadczenie pieniężne, będąc wcześniej we właściwy sposób pouczony o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w szczególności, że obowiązany jest w ciągu 7 dni poinformować urząd pracy o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, czego nie zrobił, to zasadnie organ zobowiązał skarżącego do zwrotu zasiłku oraz stypendium z tytułu odbywania szkolenia. Ustalenia w zakresie prawidłowości pouczenia oraz złożonych przez skarżącego oświadczeń, wobec nie wniesienia zarzutów w skardze kasacyjnej w tym przedmiocie i niezakwestionowaniu ustaleń faktycznych poczynionych w tym zakresie w zaskarżonym wyroku, są wiążące dla Naczelnego Sądu Administracyjnego. Taki stan faktyczny, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, wypełnia hipotezę art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu. Pozostałe regulacje materialnoprawne, których naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej nie miały w sprawie bezpośredniego zastosowania. Zarzuty skargi koncentrują się bowiem wokół nie mających znaczenia dla przedmiotowej sprawy kwestii – błędnej wykładni pojęcia "bezrobotny" (przy czym ani organy ani Sąd I instancji nie dokonywały wykładni tego pojęcia w tym postępowaniu) oraz wyjaśnienia czy skarżący podjął stosunek pracy i czy pobierał z tego tytułu wynagrodzenie. Skarżący kasacyjnie podniósł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania to jest: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 k.p.a. Przede wszystkim skazać należy, że w drodze tak przedstawionego zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie można wyrokowi Sądu I instancji zarzucić naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c p.p.s.a. Przepis ten nie był, bowiem podstawą rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok oddalający skargę, zatem podstawą prawną działania Sądu I instancji był art. 151 p.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Nadto zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest nieuzasadniony nie tylko dlatego, że nie stanowił podstawy orzekania przez Sąd I instancji, ale również dlatego, że w świetle powyższych wskazań nie było podstaw do jego zastosowania. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 powołanej ustawy jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Podkreślić przy tym należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżących kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Analiza skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia rozpatrywanego zarzutu wskazuje zaś, że w istocie sprowadza się ono jedynie do polemiki z ustaleniami stanu faktycznego i jego oceną dokonaną przez organ orzekający w sprawie, którą Sąd I instancji zaaprobował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo uznał, że nie istnieją podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty kasacyjne za nieusprawiedliwione i nie dopatrując się podstaw do stwierdzenia z urzędu nieważności wyroku Sądu I instancji, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.