I OSK 856/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.), Sędzia del. WSA Iwona Bogucka, Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 300/13 w sprawie ze skargi M. J. na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej Sił Powietrznych z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę M. J. na sprecyzowane w sentencji orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej Sił Powietrznych. Jak wynika z uzasadnienia tegoż wyroku zapadł on w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: M. J., pełniąc służbę wojskową w Wyższej Szkole Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, w dniu [...] listopada 2009 r. został skierowany przez Rektora tej Szkoły do komisji lekarskiej w celu określenia jego przydatności do służby wojskowej. Orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Wojskowa Komisja Lotniczo-Lekarska w Dęblinie stwierdziła u badanego reakcję adaptacyjną przedłużoną, niezborność krótkowzroczną obu oczu, blizny po appendektomii, czyli schorzenia określone odpowiednio w § 67 pkt 2, § 13 pkt 4, § 3 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.), i orzekła jego niezdolność do służby wojskowej – kat. N – grupa II. Orzeczenie to utrzymała w mocy Wojskowa Komisja Lekarska Sił Powietrznych w dniu [...] lipca 2010 r. Powyższy wniosek został sformułowany na podstawie obserwacji żołnierza w Klinice Psychiatrii i Stresu Bojowego Centralnego Szpitala Klinicznego Ministerstwa Obrony Narodowej w Warszawie, na którą został skierowany wobec rozbieżnych opinii lekarza psychiatry i psychologa klinicznego. W orzeczeniu klinicznym wskazano, iż badany nie jest chory psychicznie, lecz jego cechy osobowości mogą utrudniać pełnienie zawodowej służby wojskowej. Wobec tego wystąpiono do Konsultanta Krajowego w dziedzinie psychologii klinicznej ds obronności kraju, który stwierdził schorzenie kwalifikujące go jako niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Skargę M. J. od powyższej ostatecznej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1516/10, lecz Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II OSK 765/11, wyrok ten uchylił i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Kasacyjny dostrzegł naruszenie przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez m.in. brak określenia normy prawnej stanowiącej wzorzec kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia, zwracając uwagę na fakt, iż skoro jego podstawą są wiadomości specjalistyczne, to rzeczą sądu administracyjnego jest przede wszystkim ocena prawidłowości postępowania przeprowadzanego przed organem i zastosowanej normy prawa materialnego. Należało ustalić, jakie orzeczenie lekarskie było właściwą podstawą orzeczenia o niezdolności do służby, a głównie jaka jest moc prawna opinii Krajowego Konsultanta, nadto rozwiać wątpliwości w zakresie rozbieżności ocen lekarzy, sięgając m.in. do wskazówek metodologicznych zawartych w objaśnieniach do załącznika do cytowanego rozporządzenia. W następstwie tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzeczeniem z dnia 31 stycznia 2012r., sygn. akt II SA/Wa 2573/11, uchylił powyższe orzeczenia organów obu instancji. Powodem takiego rozstrzygnięcia był brak ustaleń co do przyjętego schorzenia, brak rozważenia występujących w orzeczeniach lekarskich rozbieżności, brak wymaganego dla przyjęcia schorzenia z § 67 pkt 2 załącznika do rozporządzenia z dnia 10 maja 2004 r. okresu leczenia, błędne konwalidowanie tych uchybień opinią Konsultanta Krajowego. W dalszej kolejności skarżący został poddany konsultacji neurologicznej, psychiatrycznej i psychologicznej w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej w Warszawie. Stwierdzono tam u niego zaburzenia osobowości z reakcjami adaptacyjnymi subdepresyjnymi utrudniające pełną adaptację do zawodowej służby wojskowej. Nadto zaburzenia osobowości upośledzające jego zdolności przystosowawcze w stopniu poważnie utrudniającym służbę w charakterze żołnierza zawodowego. Wobec tego orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Wojskowa Komisja Lotniczo – Lekarska w Dęblinie, stwierdzając u skarżącego zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne (§ 68 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80), niezborność krótkowzroczną obu oczu (§ 13 pkt 4), blizny po appendektomii (§ 3 pkt 1), orzekła jego niezdolność do zawodowej służby wojskowej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego kat. N gr. II. Zaskarżonym w tej sprawie orzeczeniem organ II instancji utrzymał to orzeczenie w mocy. W jego uzasadnieniu wskazał, iż w toku postępowania odwoławczego M. J. został skierowany do Kliniki Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu w Łodzi, gdzie stwierdzono u niego mieszane zaburzenia osobowości, niezborność krótkowzroczną oczu i stan po appendektomii. Nadto deficyty sfery emocjonalnej osobowości i reagowanie oraz zachowanie, które mogą mieć wpływ na jego funkcjonowanie i relacje interpersonalne. Zdaniem organu II instancji to rozpoznanie potwierdza poprzednie, co prowadzi do konkluzji o niezdolności odwołującego się do zawodowej służby wojskowej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagał się on stwierdzenia nieważności obu rozstrzygnięć. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawił motywy zarzutów naruszenia przez organy wielu przepisów procesowych. W odpowiedzi na skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie, wówczas właściwa w sprawie, postulowała oddalenie skargi, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną, a w motywach zaskarżonego wyroku wskazał przede wszystkim na, wynikającą z brzmienia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., związanie poprzednio zapadłymi wyrokami w sprawie. W jego ocenie organy orzekające zawarte w nich zalecenia prawidłowo wykonały. Po myśli art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) zdolność fizyczną i psychiczną do zawodowej służby wojskowej ustala komisja lekarska w drodze orzeczenia. Ma ono formę decyzji administracyjnej. Przepis art. 5 ust. 6 tej ustawy precyzuje kategorie zdolności do służby, zaś szczegółowy wykaz schorzeń i chorób branych pod rozwagę zawierają załączniki do cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 10 stycznia 2010 r. Kognicja sądu administracyjnego w tej materii jest ograniczona do badania poprawności formalnej orzeczeń oraz istnienia podstawy materialnoprawnej, gdyż co do kwalifikacji schorzenia oraz jego skutków jest potrzebna wiedza specjalistyczna. Zatem sąd ten nie jest władny dokonywać weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich w sferze medycznej. W ramach swoich uprawnień Sąd meriti doszedł do przekonania, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, gdyż przyjęta ułomność skarżącego wyczerpująca przesłankę § 68 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. ma oparcie w badaniach lekarskich, które uwzględniły wskazania metodologiczne. Materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji został uzupełniony w postępowaniu odwoławczym o wyniki badań przeprowadzonych w Klinice Psychiatrii w Łodzi, nadto poprawnie oceniony i rozważony. Schorzenie to skutkuje niezdolnością do zawodowej służby wojskowej. Zatem zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego podniesione w skardze uznał Sąd Wojewódzki za chybione, a swe stanowisko w tym zakresie szczegółowo umotywował. Co mając na uwadze, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji powyższego wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł M. J., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie zamiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 i art. 153 P.p.s.a., b) art. 6, art. 8, art. 5, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 9, art. 11, K.p.a. poprzez ich niezastosowanie wyrażające się w daniu wiary opiniom lekarskim wzajemnie się wykluczającym, nieuwzględnieniu żadnych korzystnych dla skarżącego okoliczności, niepoinformowanie go o istotnych dla wyniku sprawy okolicznościach, przekroczenie granic uznania administracyjnego, a przez to naruszenie wymienionych powyżej przepisów, 2. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie: a) przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. poprzez pominięcie braku obligatoryjnych przesłanek pozwalających na stwierdzenie wypełnienia dyspozycji § 68 załącznika nr 1, b) brak rozważenia całokształtu materiału dowodowego, c) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, w tym uchybienie przepisom art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375) przez jego niezastosowanie, art. 42 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2011 r., Nr 277, poz. 1634), poprzez brak osobistego zbadania strony, § 77 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r. (bez bliższego sprecyzowania) poprzez sporządzenie opinii lekarskiej pismem ręcznym, d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 P.p.s.a. i w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 4, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie naruszenia ich przez organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji, e) art. 134 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez zaniechanie oceny zastosowania przepisu § 67 pkt 2 załącznika do wspomnianego rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r., f) art. 141 § 4, art. 151 P.p.s.a. poprzez pominięcie wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, g) art. 79 § 2 w związku z art. 78 K.p.a., a przez to uchybienie przepisowi art.151 P.p.s.a. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej obszernie podniesione zarzuty umotywował, akcentując przede wszystkim pominięcie wiążących wskazań co do dalszego toku postępowania zawartych w poprzednich orzeczeniach, niespójność między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem faktycznym i prawnym, pominięcie niedostatków postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ, w szczególności polegające na braku zastosowania wskazań diagnostycznych i metodologicznych. Nadto autor skargi kasacyjnej zaakcentował brak właściwej oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów, które nie są jednolite. W konsekwencji czego dowodził wadliwości zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy zauważyć, iż stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest jej granicami, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Takich okoliczności w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania – choć nie jest to wyraźnie wyartykułowane, może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie powołał się na obie podstawy kasacyjne, co skutkuje rozpoznaniem w pierwszej kolejności zarzutów dotyczących sfery formalnej. Przed przystąpieniem do ich oceny godzi się zwrócić uwagę, iż skarga kasacyjna, a właściwie jej obszerne uzasadnienie, zostało sporządzone wyjątkowo niestarannie. Ujęte tamże zdania niejednokrotnie są wyrwane z kontekstu, w niewłaściwej formie gramatycznej, oderwane od ciągu myślowego, a wskazane jako naruszone przepisy są niespójne z motywacją ich naruszenia, wreszcie niektóre nie zwierają wcale uzasadnienia, co utrudnia ich zrozumienie, a w konsekwencji ustalenie intencji autora i skonkretyzowanie zarzutów. Przy tym należy podkreślić, że granice skargi kasacyjnej wyznaczane są nie tylko poprzez zakres zaskarżenia i podstawy kasacyjne, ale również treścią i kierunkiem zarzutów oraz ich motywacją. Z tym zastrzeżeniem tę kasację Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał. Skarżący kasacyjnie przede wszystkim zarzucił Sądowi I instancji wadliwie dokonaną kontrolę zaskarżonej decyzji wskutek niedostrzeżenia naruszeń procesowych w postępowaniu administracyjnym. Zatem w pierwszej kolejności należało ocenić, czy rzeczywiście miały miejsce wytknięte w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania oraz czy naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów postępowania mogą skutkować wzruszeniem zaskarżonego wyroku. Dopiero oddalenie tych zarzutów pozwala przejść do oceny zasadności zarzutów w zakresie prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można Sądowi I instancji postawić skutecznie omawianego zarzutu, gdyż nie dopuścił się on naruszeń, które miałyby wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Jak głosi przepis art. 145 § 1 pkt 1 lic. c P.p.s.a. uchylenie decyzji na tej podstawie jest możliwe wówczas, gdy jest ona dotknięta naruszeniem prawa procesowego (innego niż dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego), jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem podzielić stanowisko zajęte przez Sąd meriti co do zgodności z prawem (w tym procesowym) zaskarżonego orzeczenia. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny sprawy oraz wyrażona na jego tle ocena prawna są wszak prawidłowe. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie organ wyjaśnił sprawę do rozstrzygnięcia i poprawnie ją rozważył, a uczynił to w sposób nie uchybiający zasadom procedury, nadto swe rozstrzygnięcie właściwie umotywował. Toteż nie miał Sąd I instancji podstaw do jego wzruszenia. W szczególności trzeba zważyć, iż ustalony stan faktyczny w sprawie znajduje odzwierciedlenie w zebranych dowodach, które zostały wskazane i omówione w uzasadnieniu tejże decyzji, a ocena ich wiarygodności nie nasuwa zastrzeżeń. Należy bowiem podkreślić, że ustalenie stanu faktycznego obejmuje tylko te fakty, które są istotne z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy, zwłaszcza przesłanek przepisu materialnoprawnego mającego w niej zastosowanie. W niniejszej sprawie zebrano przekonujące dowody, zgodnie z kierunkiem wskazanym w poprzednich orzeczeniach, przy czym część z nich utraciła rację bytu z powodu uzupełnienia materiału dowodowego, który wykazał istnienie innego schorzenia. Obecnie organ, jako powód niezdolności do służby skarżącego kasacyjnie, wskazał schorzenie opisane w § 68 pkt 2 załącznika do rozporządzenia, a nie jak poprzednio § 67 pkt 2, toteż zalecenia dotyczące poprzedniego nie miały już znaczenia. Nie uchybił przeto Sąd meriti regule sformułowanej w art. 153 P.p.s.a. W pozostałym zakresie ocenił trafnie zastosowanie przepisów, które należało rozważyć ponownie rozpoznając sprawę. Ocena ta spełnia właściwe kryteria, przeto nie uchybił Sąd przepisowi art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Aktualne rozpoznanie znajduje oparcie w dokumentacji medycznej i brak jest powodów do jego podważenia. Jak wynika z objaśnień szczegółowych zaburzenia osobowości obejmują niedorozwój lub defekt sfery czuciowo-ruchowej osobowości, bez względu na etiologię. Rozpoznanie to ustala się na podstawie cech osobowości w zwykłych sytuacjach życiowych, początku zaburzeń w okresie dzieciństwa lub młodzieńczym, po wykluczeniu upośledzenia umysłowego i innych zaburzeń opisanych w § 67. Ta kwalifikacja odnosi się do osób, u których na tle długotrwałej dezadaptacji stwierdza się okresy zadowalającego funkcjonowania. Te okoliczności wynikają zarówno z dłuższych obserwacji skarżącego kasacyjnie, jak i krótkotrwałych badań. Decydująca jest opina przeprowadzona w postępowaniu odwoławczym, która potwierdza poprawność diagnozy. Wskazania, na jakie powołuje się skarżący kasacyjnie, w tym zwłaszcza okresu leczenia, nie dotyczą tej jednostki chorobowej, toteż nie mają znaczenia dla sprawy. Przyjąć przeto trzeba, iż materiał dowodowy został zgromadzony poprawnie i właściwie oceniony, zatem dał podstawę dokonania ustaleń faktycznych pozwalających na wydanie decyzji merytorycznej. Decyzja ta zawiera trafne rozstrzygnięcie i uzasadnienie. Tym samym nie można zgodzić się z poglądem autora skargi kasacyjnej o istotnym uchybieniu przez organ orzekający w sprawie przepisom art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które miałoby skutkować zasadnością zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a. Poza tym, jak to już stwierdzono, w tego rodzaju postępowaniach niepodobna oceniać sfery medycznej, a zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej częściowo do tego zmierzają. Nie doszło też do uchybienia ogólnym regułom postępowania administracyjnego, sformułowanym w poniższych przepisach K.p.a., a to art. 5 (nadrzędności przepisów K.p.a.), przy czym nie określono jego jednostki redakcyjnej, art. 6 (zasady praworządności), art. 8 (pogłębiania zaufania do organów), art. 9 (obowiązku informowania stron), art. 11 (zasada przekonywania), gdyż naruszenie reguł postępowania winno być oceniane na gruncie zastosowania konkretnych norm prawa, w kontekście ewentualnych skutków naruszenia, wreszcie przy uwzględnieniu prymatu szczególnych przepisów regulujących postępowanie. Takich okoliczności trudno się w sprawie dopatrzyć. Skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby doszło do uchybienia przepisom art. 78 (którego jednostki redakcyjnej nie sprecyzował) K.p.a., bo nie przedstawił dowodu, którego żądania przeprowadzenia domagać się miał w postępowaniu administracyjnym, jak i art. 79 § 2 K.p.a., bo brał udział we wszystkich badaniach, które były podstawą orzeczeń lekarskich. Sporządzenie opinii w oparciu o inne badania czy dokumentację medyczną nie dyskwalifikuje tego dowodu i nie stanowi o naruszeniu tej normy. Chybione są zarzuty naruszenia prawa materialnego, co częściowo wynika z powyższych wywodów. Ustalenie niezdolności do zawodowej służby wojskowej zostało oparte na wiarygodnym i odpowiadającym formalnym wymogom materiale dowodowym, ma podstawę w przywołanych przepisach rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. i ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Trzeba też zwrócić uwagę, że autor skargi kasacyjnej w ramach tej podstawy kasacyjnej pomieścił również zarzuty naruszenia prawa procesowego, które już powyżej zostały omówione. Dlatego nie wymagają one już szerszego wywodu. Pozostałe zaś zarzuty dotyczą przepisów, które w sprawie nie miały zastosowania, przeto nie mogły być naruszone. Końcowo wypada dodać, że przedmiot sprawy, jako mający związek z bezpieczeństwem kraju, wymaga szczególnie wnikliwego podejścia i ostrożnych sądów z jednej strony, wszak nie krzywdzących jednostki z drugiej. Te kryteria jednak udało się organom orzekającym i Sądowi meriti zachować. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, nie znajdując w treści skargi kasacyjnej podstaw do wzruszenia zaskarżonego wyroku, na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę tę oddalił. ----------------------- 9