II OSK 2385/13

Dnia 5 maja 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Sławomir Pauter /spr./ Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 157/13 w sprawie ze skargi M. A. i M. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od M. A. i M. B. solidarnie na rzecz R. S. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 157/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. A. i M. B., uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy, po rozpatrzeniu wniosku M. A. oraz M. B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na cele mieszkalne, projektowanej na działce o nr ewid. [...] w obrębie 07-11 przy ul. [...] w Warszawie – dzielnicy Wesoła. Od decyzji tej odwołanie wniósł R. S. zarzucając niezgodność projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] znak [...] Wojewoda Mazowiecki uchylił powyższą decyzję Prezydenta m.st. Warszawy, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem Wojewody organ pierwszej instancji nie wypełnił w sposób dostateczny spoczywającego na nim obowiązku dokonania wymaganych przepisami prawa budowlanego sprawdzeń, m.in. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, w tym posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń oraz informacji. Decyzją nr [...] ustalona została dla przedmiotowej działki nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości ok. 5 m od projektowanych linii rozgraniczających teren z ul. [...] i [...]. Wszelkie zmiany w tej decyzji winny być dokonywane w formie decyzji zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy. Przedstawiona przez inwestorów decyzja Prezydenta m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. zezwalająca na zbliżenie linii zabudowy projektowanego budynku do linii rozgraniczającej wydana została na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. – w wersji obowiązującej na dzień wydania powyższej decyzji) dalej w skrócie u.d.p. Na podstawie tego przepisu zarządca drogi jest uprawniony do wyrażenia zgody wyłącznie na zmianę lokalizacji projektowanej inwestycji względem drogi publicznej w stosunku do odległości, których zachowanie jest obligatoryjne na podstawie ustawy o drogach publicznych. Przepis ten nie uprawnia natomiast zarządcy drogi do wyrażenia zgody na odstąpienie przez inwestora od wymogów zawartych w decyzji o warunkach zabudowy bądź w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nie może zatem być uznana za zmieniającą warunki zabudowy działki ustalone w decyzji nr [...], a co za tym idzie, przy ocenie dokumentacji projektowej obowiązuje nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości ok. 5 m od projektowanych linii rozgraniczających teren z ul. [...] i [...]. Ponadto Wojewoda Mazowiecki zakwestionował zgodność zatwierdzonego przez organ pierwszej instancji projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690), w szczególności z jego § 12 regulującym usytuowanie budynku na działce względem jej granic. Dodatkowo wniosek inwestorów dotyczył wyłącznie rozbudowy budynku, tożsamy zakres robót budowlanych został określony w tytule projektu, a także wskazany jako przedmiot prowadzonego postępowania. Tymczasem z załączonego do wniosku projektu budowlanego wynika, że zawarte w nim roboty budowlane poza rozbudową miały objąć również nadbudowę istniejącego budynku. Prawo budowlane rozróżnia zaś jako odmienne zakresowo pojęcia rozbudowy i nadbudowy. Według projektu zamierzenie inwestycyjne obejmuje umiejscowienie garażu w kondygnacji podziemnej budynku, tymczasem działanie takie nie było przedmiotem wniosku. Dodatkowo dokumenty, w tym wchodzące w skład projektu budowlanego, przedstawiane winny być organowi w oryginale bądź kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem. Tymczasem do projektu załączona została jedynie kolorowa kserokopia opracowania zawierającego ekspertyzę geotechniczną. Na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego M. A. i M. B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucając bezzasadne przyjęcie, że projekt budowlany nie spełnia wymogów zapisanych w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, że decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nie może być uznana za zmieniającą decyzję o warunkach zabudowy, sporządzenie powierzchownej, niekompletnej, sprzecznej analizy sprawy skutkującej całkowicie błędnymi wnioskami i wydaniem ostatecznej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Zarzucili również naruszenie przepisów postępowania przez oparcie orzeczenia na materiale dowodowym, który nie uprawniał do uznania projektu budowlanego za niezgodny z ustaleniami art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, co wynikło m.in. z błędnej analizy decyzji o warunkach zabudowy i innych decyzji wydanych w sprawie, czym naruszono zasadę swobodnej oceny dowodów. Uzasadniając wyrok uwzględniający skargę WSA w Warszawie nie podzielił poglądu, iż regulacja art. 43 ust. 2 u.d.p. oraz wydana na podstawie tego przepisu decyzja zezwalająca na zmianę usytuowania nieruchomości pozostają bez znaczenia dla oceny okoliczności sprawy, bowiem zastosowanie znajdą w niej jedynie przepisy decyzji o warunkach zabudowy. Jeśli w prawie budowlanym ani w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ma przepisu wyłączającego zastosowanie art. 43 ust. 2 u.d.p., organ winien wyjaśnić przyczyny, dla jakich nie uwzględnia pozostającej w obrocie prawnym decyzji wydanej na mocy art. 43 ust. 2 u.d.p. Nie można bowiem dokonywać wykładni art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – w wersji obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej decyzji) w oderwaniu od przepisów art. 43 ust. 2 w związku z art. 43 ust. 1 u.d.p. w sytuacji, gdy konkretne zapisy planu miejscowego odnoszą się wprost do art. 43 ust. 1 u.d.p., a o treści rozstrzygnięcia decyduje odmowa zastosowania art. 43 ust. 2 u.d.p. Decyzja organu odwoławczego obarczona była niewłaściwym zastosowaniem art. 35 ust. 3 prawa budowlanego przez pominięcie normy art. 43 ust. 2 w związku z ust. 1. Okoliczności podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę. Przy czym stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne w zasadzie z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wszystkie czynności i ustalenia, których brak stwierdził Wojewoda, mogły zostać przeprowadzone bez konieczności uchylania decyzji organu pierwszej instancji i bez szkody dla zasady dwuinstancyjności. Podobnie zdaniem WSA w Warszawie należało ocenić wskazane w decyzji uchybienia formalne dokumentacji dotyczącej wniosku o pozwolenie na budowę. Mogły one zostać konwalidowane przez Wojewodę. Dodatkowo pojęcia rozbudowy i nadbudowy nie są tożsame ale oba składają się na pojęcie budowy. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył R. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz zarzucając naruszenie prawa materialnego w postaci: - art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 – w wersji obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej decyzji), dalej w skrócie u.p.z.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu tych przepisów przy rozpatrywaniu sprawy, pomimo iż powinny one zostać zastosowane przez sąd pierwszej instancji, co powinno doprowadzić do oddalenia skargi, - art. 43 ust. 2 u.d.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w stanie prawnym, w którym obowiązuje ostateczna decyzja o warunkach zabudowy określająca m.in. nieprzekraczalne linie zabudowy od projektowanych linii rozgraniczających teren z ulicami, może znaleźć zastosowanie decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu, - art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organ odwoławczy przy zastosowaniu art. 35 ust. 3 prawa budowlanego powinien zastosować normę art. 43 ust. 2 u.d.p., w sytuacji, gdy na podstawie art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.d.p. została wydana decyzja o warunkach zabudowy ustalająca warunki dotyczące usytuowania linii zabudowy. Zarzucił również mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji pomimo, iż wydanie przez organ odwoławczy decyzji nastąpiło w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania i w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy prawa materialnego i przepisy k.p.a. W uzasadnieniu podniósł m.in., iż zgodnie z treścią art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie tylko powinien powstrzymać się od badania możliwości zmiany przyjętych warunków zagospodarowania terenu, lecz także zobowiązany jest nie dokonywać jakichkolwiek weryfikacji takich warunków, zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Związanie decyzją o warunkach zabudowy oznacza, iż organ budowlany zobowiązany jest, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, dokonać sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie w przypadku, gdy projekt nie odpowiada powyższej decyzji, organ nie może wydać pozwolenia na realizację inwestycji. Treść art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz obowiązującą decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. WSA w Warszawie powinien wziąć pod uwagę przy rozpatrzeniu sprawy, czego nie uczynił. W przypadku zastosowania tych przepisów sąd nie rozważałby konieczności ustalenia znaczenia dla sprawy decyzji wydanej na podstawie art. 43 ust. 2 u.d.p. Organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest obowiązany na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W przypadku lokalizacji obiektu budowlanego w odległości mniejszej od krawędzi jezdni niż określone w art. 43 ust. 1 lp. 3 tabeli u.d.p. inwestor powinien uzyskać zgodę zarządcy drogi, o której mowa w art. 43 ust. 2 tej ustawy, w przeciwnym wypadku nastąpi brak zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami. Uzyskanie zgody zarządcy drogi na zbliżenie projektowanego budynku do krawędzi jezdni nie powoduje jednak zmiany decyzji o warunkach zabudowy, której ustalenia wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Ponadto krawędź jezdni nie jest tożsama z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, o których mowa w art. 54 pkt 3 u.p.z.p. Natomiast odległość obiektu budowlanego od krawędzi jezdni nie jest tożsama z nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, które zostały ustalone w decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588). Zatem w przypadku, gdy obowiązuje decyzja o warunkach zabudowy, ustalenia w niej zawarte mają pierwszeństwo przed decyzjami dotyczącymi zgody zarządcy na usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej od zewnętrznej krawędzi jezdni. Przyjęta przez WSA w Warszawie wykładnia art. 35 ust. 3 prawa budowlanego jest wykładnią rozszerzającą. Nie daje on bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż w przypadku istnienia ustawowego obowiązku postępowania zgodnie z dyspozycją przepisu zawartego w ustawie (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), którym w dodatku organ przy rozpatrzeniu sprawy o wydanie pozwolenia na budowę jest związany, w stanie faktycznym dającym podstawę do wydania decyzji o odmowie wydania pozwolenia na budowę, organ zobligowany był rozpatrywać dodatkowo inny przepis (tj. art. 43 ust. 2 u.d.p.) oraz uwzględnić treść innej decyzji, zawierającej zgodę zarządcy drogi na usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej od zewnętrznej krawędzi jezdni niż określona w art. 43 ust. 1 w lp. 3 tabeli u.d.p. Wobec konieczności zastosowania przez organ powyższych przepisów u.p.z.p. oraz związania decyzją o warunkach zabudowy nie było i nie jest możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w przypadku braku zgodności projektowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto Wojewoda Mazowiecki prawidłowo uznał, iż konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. A. oraz M. B. wnieśli o jej oddalenie, uznając ją za bezzasadną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Podniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się zasadne. Z przepisu art. 55 u.p.z.p. analizowanego z uwzględnieniem treści art. 64 ust. 1 tej ustawy wynika, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie tylko nie ma obowiązku badania po raz drugi dopuszczalności zmiany zagospodarowania terenu oraz warunków i zasad, na jakich to następuje, ale także nie wolno mu tego badać. Organ ten nie może dokonać weryfikacji treści decyzji o warunkach zabudowy. Nie wolno mu także postąpić wbrew jej ustaleniom. Decyzja ta stanowi z punktu widzenia organu wydającego pozwolenie na budowę gwarancję zgodności inwestycji z polskim ustawodawstwem w zakresie oceny dopuszczalności konkretnego zagospodarowania terenu, który jest przygotowywany pod zamierzenie inwestycyjne. Zadaniem organu właściwego w sprawach wydawania pozwoleń na budowę nie jest już kontrola poprawności proponowanych rozwiązań przestrzennych. Organ ten koncentruje się na wymogach prawa budowlanego i zgodności prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi z przepisami prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych. Przepis art. 55 u.p.z.p. należy stosować zgodnie z jego literalnym brzmieniem zakładając, że jeśli ustawodawca przewidywałby wyjątki od tej zasady, zostałoby to wprost wyrażone w ustawie (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 476-480). Związanie organu właściwego w sprawie pozwolenia na budowę treścią decyzji lokalizacyjnej oznacza, iż nie ma on prawa samodzielnie przesądzać o dopuszczalności realizacji danej inwestycji z punktu widzenia zmiany zagospodarowania terenu objętego decyzją lokalizacyjną. Przeciwnie, ma obowiązek kierować się ustaleniami dokonanymi w tej decyzji (A. Ostrowska, Pozwolenie na budowę, wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 162). W konsekwencji za pozbawione podstaw prawnych należy uznać modyfikowanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę ustaleń wynikających z pozostającej w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, nawet jeśli czyni on to w oparciu o ostateczną decyzję wydaną w innego rodzaju sprawie administracyjnej, w tym przypadku dotyczącej lokalizacji obiektu budowlanego względem zewnętrznej krawędzi jezdni. Należy przy tym zwrócić uwagę na błędne zastosowanie w treści wydanej na podstawie art. 43 ust. 2 u.d.p. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] pojęcia "linii zabudowy". W oparciu o ten przepis zarządca drogi może w szczególnie uzasadnionych przypadkach wyrazić zgodę na usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej od krawędzi jezdni – rozumianej jako część drogi przeznaczona do ruchu pojazdów (art. 4 pkt 5 u.d.p.). Tymczasem linie zabudowy dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu są ustalane w toku wydania warunków zabudowy, a więc w postępowaniu zupełnie innego rodzaju. Nie zmienia tego fakt, że w niniejszej sprawie Prezydent m.st. Warszawy wystąpił zarówno jako organ wydający decyzję o warunkach zabudowy oraz zarządca drogi wydający decyzje w oparciu o art. 43 ust. 2 u.d.p. Odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentu opartego na poglądzie sformułowanym w wyroku NSA z dnia 30 września 2010 r., II OSK 1434/09 należy zwrócić uwagę, że istotną różnicą w stanie faktycznym niniejszej sprawy oraz przywołanej przez WSA w Warszawie jest fakt, że w tej ostatniej obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w obecnie rozpatrywanej została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Tymczasem decyzji o warunkach zabudowy nie powinno się traktować jako substytutu planu miejscowego, choćby z uwagi na to, iż nie tworzy ona porządku prawnego, nie ma charakteru konstytutywnego oraz nie powstaje w wyniku jakiejkolwiek procedury planistycznej. O ile bowiem plan miejscowy ustanawia w granicach wyznaczonych prawem powszechnie obowiązującym lokalny porządek planistyczny, o tyle decyzja o warunkach zabudowy będąca aktem stosowania prawa, przesądza jedynie o rodzaju (przeznaczeniu, powierzchni zabudowy, wysokości itd.) inwestycji budowlanej, która może zostać na danym terenie zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W sytuacji braku planu miejscowego na terenie takim obowiązuje porządek planistyczny unormowany ustawami szczególnymi (A. Ostrowska, Pozwolenie na budowę ..., s. 161-162). Za uzasadniony należało również uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. polegającego na uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo wydania jej w oparciu o prawidłowo zastosowany przepisy art. 138 § 2 k.p.a. Należy się zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, iż z uwagi na liczbę, charakter oraz zakres pominiętych ustaleń, w sprawie konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. W szczególności chodzi o dokonanie przez organ pierwszej instancji wymaganych przepisami prawa budowlanego sprawdzeń, m.in. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującej dla tej działki ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, w tym posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz czy projekt został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Dodatkowo poza wskazanymi wyżej brakami w dokumentacji inwestorzy załączyli do wniosku kolorową kserokopię zamiast oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu opracowania geotechnicznego. Trudno zatem przyjąć w ślad za WSA w Warszawie, że organ odwoławczy miałby konwalidować tak daleko idące uchybienia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Z powyższych względów Wojewoda Mazowiecki wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 138 § 2 k.p.a. W świetle powyższych okoliczności zaskarżony wyrok na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. należało uchylić. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. wziąć pod uwagę wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności dotyczące opisanej wyżej relacji art. 43 ust. 2 u.d.p. oraz przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie rozważyć, jakie skutki relacja ta wywiera na proces stosowania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej przepisu art. 35 prawa budowlanego w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w treści art. 203 pkt 2 p.p.s.a.