VII SA/Wa 157/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M. A. i M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbudowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących M. A. i M. B. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent W. Na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. ) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. A., oraz M. B., dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na cele mieszkalne projektowanej na działce o nr ew. [...] w obrębie [...]-[...], położonej przy ul. G. w W. - dzielnicy W., kategoria obiektu I według projektu budowlanego stanowiącego integralną część niniejszej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia i został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Przedłożony projekt zagospodarowania działki dla przedmiotowej inwestycji jest zgodny z warunkami decyzji nr [...] z dnia [...].03.2010r. o warunkach zabudowy Prezydenta W i przeniesionej na rzecz inwestorów decyzją nr [...] z dnia [...].06.2011r. Inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w dniu i uzyskał decyzję nr [...] z dnia [...].07.2011r. Prezydenta W w sprawie wyrażenia zgody na zbliżenie linii zabudowy projektowanego budynku na odległość 4,0 m od linii rozgraniczającej ul. P. oraz wysunięcia się wykuszem o 1,5 m w kierunku ul. P. na poziomie I piętra, a także wysunięcia się wykuszem o 2,1 m w kierunku ul. G. na poziomie piętra. Inwestor posiada zapewnienia dostaw: energii, gazu, wody, ścieków, pozytywną opinię Burmistrza Dzielnicy W. znak: [...] z dnia [...].02.2012r. w sprawie wycinki drzew kolidujących z planowaną inwestycją, ekspertyzę geotechniczną dot. warunków gruntowo-wodnych. Strony zostały prawidłowo powiadomione o toczącym się postępowaniu, natomiast złożone zarzuty rozpoznane zgodnie z prawem. Od ww. decyzji odwołanie złożył R. S. wskazując na niezgodność zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy terenu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane uchylił decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...].10.2012r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgłasza zastrzeżenia odnośnie rzetelności z jaką organ I instancji dokonał sprawdzeń dokumentacji projektowej, do których był zobowiązany na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, w tym posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz czy projekt został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Wojewoda [...] zwrócił też uwagę, że w niniejszej sprawie organ I instancji winien dokonać sprawdzenia zgodności dokumentacji projektowej kierując się ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...].05.2012r. przeniesionej na M. A. i M.B. decyzją nr [...] z dnia [...].06.2011 r. Decyzję nr [...], w której ustalona została nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości ok. 5 m od projektowanych linii rozgraniczających teren z ulicami G. i P., wydano na podstawie przepisów Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003r. (Dz.U z 2012r. ni* 647). Wszelkie zmiany w tej decyzji winny być dokonywane w formie decyzji zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy, wydanej na podstawie art. 155 Kpa przez organ działający na podstawie przepisów kompetencyjnych wynikających z Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedstawiona przez inwestorów decyzja nr [...] z dnia [...].07.201 lr. zezwalająca na zbliżenie linii zabudowy projektowanego budynku do linii rozgraniczającej wydana została na podstawie art. 43 ust. 2 Ustawy o drogach publicznych z 21 marca 1985r. (Dz.U. z 2007r. nr 19 poz. 115). Zgodnie z powyższym przepisem w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może nastąpić usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości odmiennej od określonej w art. 43 ust. 1 w. ustawy, za zgodą zarządcy drogi. Z zacytowanego przepisu wynika, że na jego podstawie zarządca drogi jest uprawniony do wyrażenia zgody wyłącznie na zmianę lokalizacji projektowanej inwestycji względem drogi publicznej, w stosunku do odległości, których zachowanie jest obligatoryjne na podstawie Ustawy o drogach publicznych. Przepis ten nie uprawnia natomiast zarządcy drogi do wyrażenia zgody na odstąpienie przez inwestora od wymogów zawartych w decyzji o warunkach zabudowy bądź w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Decyzja nr [...] z dnia [...].07.2011 r. nie może zatem być uznana za zmieniającą warunki zabudowy działki nr ew. [...] obr. [...]-[...] ustalone w decyzji nr [...], a co za tym idzie organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpatrujący wniosek M. A. i M. B. z dnia [...].08.2012r. obowiązuje przy ocenie dokumentacji projektowej, ustalona w decyzji nr [...] nieprzekraczalna linia zabudowy zlokalizowana w odległości ok. 5m od projektowanych linii rozgraniczających teren z ulicami G. i P.. Ponadto, w ocenie Wojewody, organ I instancji nie dokonał wyczerpujących ustaleń odnośnie zgodności projektu budowlanego z wymogami zawartymi w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. nr 75 poz. 690). Projekt przewiduje zlokalizowanie budynku bezpośrednio przy granicy z dz. nr ew. [...] i [...]. Inwestor powołuje się przy tym na przepis § 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia, zgodnie z którym, w zabudowie jednorodzinnej, zezwala na sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż 3m, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16m. Z tym, że na projekcie zagospodarowania terenu nie zostały podane całkowite wymiary działki. Cząstkowe wymiary podane na projekcie zagospodarowania terenu, przy północnej granicy działki, wskazują na wymiar przekraczający 16m, natomiast na opracowaniu rysunkowym stanowiącym załącznik do decyzji wyrażającej zgodę na lokalizację zjazdu z drogi gminnej (str. 12 projektu budowlanego) długość zachodniej granicy działki określona została na 16,20 m. Co więcej, analizując projektowaną lokalizację budynku, organ I instancji nie odniósł się do literalnego brzmienia § 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia, w którym z uwagi na rozmiary działki dozwolone jest sytuowanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy, nie zaś przy granicach z działkami sąsiednimi. Przepis ten zezwala na zbliżenie projektowanego budynku do granicy działki prostopadłej do węższego niż 16m boku terenu inwestycyjnego. Brak jest przy tym uzasadnienia dla wniosku, iż przepis ten zezwala również na zbliżenie projektowanego budynku do granicy działki prostopadłej do szerszego niż 16m boku terenu, gdyż z przepisu tego wynika, iż ustawodawca uznał, że rozmiar przekraczający 16m pozwala na zachowanie odległości z § 12 ust. 1 Rozporządzenia. Abstrahując od powyższego organ stwierdził, że w narożniku ww. działek znajduje się obrys tylko kondygnacji parteru. Na pierwszym piętrze w narożniku działek nie przewidziano powierzchni mieszkaniowej, przy czym z lokalu mieszkalnego zaprojektowane zostały drzwi umożliwiające wyjście na stropodach nad parterem. Rozwiązanie to nie zostało przez organ I instancji zweryfikowane pod kątem zgodności z § 12 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do balkonu oraz takich części budynku jak galeria, taras. Organ odwoławczy stwierdza także, że przyjąć należy racjonalność ustawodawcy, który w art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego wymienił rozbudowę i nadbudowę jako odrębne rodzaje robót budowlanych, z czego wnioskować należy o ich odmiennych zakresach. Potwierdzenie tej tezy znajduje się w orzecznictwie administracyjno-sądowym, w którym orzekano, iż z rozbudową mamy do czynienia w przypadku zmiany, innych poza wysokością, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jak kubatura, powierzchnia zabudowy, jego długość czy szerokość. W tym samym wyroku sąd powołuje się na literaturę i doktrynę wskazując, iż "nadbudowa" polega na powiększeniu istniejącego obiektu budowlanego poprzez zwiększenie jego wysokości z zachowaniem tej samej powierzchni zabudowanej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30.04.2009r. sygn. akt II SA/Go 725/08). Organ prowadzący postępowanie w sprawach budowlanych jest związany treścią wniosku złożonego przez inwestora, w którym określona winna być całość zamierzenia inwestycyjnego, a zatem wszystkich projektowanych w obiekcie budowlanym robót. To treść wniosku określa przedmiot postępowania i stanowi punkt wyjścia przy kontroli zawartości projektu budowlanego. Wniosek z dnia [...].12.201 lr. dotyczy wyłącznie rozbudowy budynku, tożsamy zakres robót budowlanych został określony w tytule projektu, a także wskazany jako przedmiot prowadzonego postępowania. Tymczasem z całości załączonego do wniosku projektu budowlanego wynika, że zawarte w nim roboty budowlane poza rozbudową obejmą również nadbudowę istniejącego budynku. Projekt obrazuje również, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje umiejscowienie garażu w kondygnacji podziemnej budynku, tymczasem działanie takie nie było przedmiotem wniosku Natomiast garaż z racji swoich funkcji jest pomieszczeniem o zupełnie innym przeznaczeniu niż budynek mieszkalny zatem nie mieści się w definicji wnioskowanej zmiany sposobu użytkowania. Jakkolwiek inwestorzy powołują się na terminologię stosowaną w sprawach z zakresu ustalania warunków zabudowy, to przypomnieć należy, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę prowadzone jest na podstawie ustawy Prawo budowlane z zastosowaniem używanej w niej terminologii dla określania przedmiotu postępowania, która jak wykazano powyżej rozróżnia jako odmienne zakresowo pojęcia rozbudowy i nadbudowy. Wskazać również należy, że dokumenty - w tym dokumenty wchodzące w skład projektu budowlanego - przedstawiane winny być organowi w oryginale bądź kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem. Tymczasem do projektu budowlanego załączona została jedynie kolorowa kserokopia opracowania sporządzonego przez Wiesława Decka, zawierającego ekspertyzę geotechniczną. W związku z powyższymi wywodaimi, organ odwoławczy stwierdza, że Prezydent W. nie wypełnił w sposób dostateczny spoczywającego na nim obowiązku dokonania wymaganych przepisami prawa budowlanego sprawdzeń, wydana w wyniku wadliwego postępowania decyzja nr [...]: z dnia [...].10.2012r. zasługuje na uchylenie, sprawa winna zostać przekazana organowi I instancji w celu ponownego rozpatrzenia. Wziąć przy tym należy pod uwagę fakt, iż zakres rozstrzygnięcia sprawy decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji co oznacza, że organ odwoławczy nie może orzekać w zakresie innym niż to uczynił organ I instancji. Zakres dostrzeżonych przez Wojewodę uchybień wskazuje na niezbędność dokonania ustaleń, które prowadzić mogą do nałożenia na inwestora obowiązku dokonania zmian w projekcie bądź znacznego uzupełnienia dokumentacji projektowej. Konsekwencją zaś wydania przez wojewodę orzeczenia kończącego postępowanie przed obiema instancjami w oparciu o uzupełnioną dokumentację byłaby decyzja wydana z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności obowiązującej na mocy art. 15 Kpa w postępowaniu administracyjnym, co zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym godziłoby w podstawowe prawa i gwarancje procesowe obywatela i musiałoby być ocenione jako rażące naruszenie. Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzję złożyli M. A. i M.B.. Zarzucili powyższej decyzji w związku z wcześniej wydanymi decyzjami i zaistniałymi faktami, naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane polegające na: 1. bezzasadnym przyjęciu, że projekt budowlany nie spełnia wymogów zapisanych w art. 35 ust.l ustawy prawo budowlane tzn. 1) jest niezgodny z ustaleniami obowiązującej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; 2) nie został sprawdzony pod względem zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym technicznobudowlanymi; 3) nie został sprawdzony pod względem jego kompletności, w tym posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji; 4) nie został sporządzony przez osobę uprawnioną. 2. Bezzasadnym przyjęciu, że decyzja nr [...] z dnia [...].07-.-2011t,-nle może być uznana za decyzję zmieniającą warunki zabudowy. 3. Sporządzeniu powierzchownej, niekompletnej, wzajemnie sprzecznej analizy sprawy, skutkującej całkowicie błędnymi wnioskami i wydaniem ostatecznej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie art. 50 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 80 k.p.a. zaskarżonej decyzji zarzucam naruszenie przepisów postępowania, tj. oparcie orzeczenia na materiale dowodowym, który nie uprawniał do przyjęcia, że projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane, co wynikło m.in. z błędnej analizy decyzji o warunkach zabudowy i innych decyzji wydanych w tej sprawie, czym naruszono zasadę swobodnej oceny dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...].10.2012r. Prezydenta W.. Wskazując na powyższe, wnieśli o uchylenie ww. decyzji w całości oraz o przywrócenie decyzji Prezydenta W.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. uchylająca na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzję organu pierwszej instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla M.A., oraz M. B., dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na cele mieszkalne projektowanej na działce o nr ew. [...] w obrębie [...]-[...], położonej przy ul. G. w W. - dzielnicy W.. Organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie Prezydenta W. było wadliwe ponieważ błędnie uwzględniało decyzję nr [...] z dnia [...].07.2011r. Prezydenta W. w sprawie wyrażenia zgody na zbliżenie linii zabudowy projektowanego budynku na odległość 4,0 m od linii rozgraniczającej ul. P. oraz wysunięcia się wykuszem o 1,5 m w kierunku ul. P. na poziomie I piętra, a także wysunięcia się wykuszem o 2,1 m w kierunku ul. G. na poziomie piętra. Organ I instancji nie dokonał również pełnej analizy zgodności przedstawionego projektu budowlanego i planu zagospodarowania działki z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie Wojewoda [...] podniósł, że istnieje rozbieżność pomiędzy treścią wniosku o wydanie pozwolenia na budowę a zakresem prac wynikającym z przedstawionego projektu. Wniosek dotyczy rozbudowy a z projektu wynika, że prace będą polegały na rozbudowie i nadbudowie. Dodatkowo wskazano, że część dokumentów nie jest złożona w prawidłowej formie. Odnosząc się do zasadniczego zarzutu przedstawionego przez Wojewodę [...] należy stwierdzić, że Sąd zapatrywań organu w tym zakresie nie podziela. Nie można przyjąć, iż regulacja art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz wydana na podstawie tego przepisu decyzja z dnia (...) stycznia 2007 r. zezwalająca na zmianę usytuowania nieruchomości, pozostają bez znaczenia dla oceny okoliczności sprawy, bowiem zastosowanie znajdą w niej jedynie przepisy decyzji o warunkach zabudowy. Sąd rozstrzygający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony na tle zbliżonego stanu faktycznego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1434/09 "Jeśli nie ma w p.b., ani w uchwale dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisu wyłączającego zastosowanie art. 43 ust. 2 u.d.p., organ administracji winien wyjaśnić wskazując konkretną normę prawa przyczyny, dla jakich nie uwzględnia, pozostającej w obrocie prawnym, decyzji wójta gminy wydanej na mocy art. 43 ust. 2 u.d.p. Nie można, bowiem dokonywać wykładni art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w oderwaniu od przepisów art. 43 ust. 2 w zw. z art. 43 ust. 1 u.d.p. w sytuacji, gdy konkretne postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszą się wprost do art. 43 ust. 1 u.d.p., a o treści rozstrzygnięcia decyduje odmowa zastosowania regulacji przewidzianej w art. 43 ust. 2 u.d.p." W tym też zakresie należy uznać, że kontrolowana decyzja organu odwoławczego oparcie obarczona była niewłaściwym zastosowaniem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez pominięcie w procesie stosowania prawa normy art. 43 ust. 2 w związku z ust. 1. Przechodząc do kolejnych zarzutów postawionych rozstrzygnięciu organu I instancji przez Wojewodę [...] a dotyczących badania zgodności inwestycji z zapisami w/w rozporządzenia należy wskazać, że nie mogą one stanowić podstawy rozstrzygnięcia w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Według tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przy czym stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne w zasadzie z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Oceniając w tym kontekście zarzuty sformułowane przez organ odwoławczy wskazać należy, że nie dają one podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewoda [...] wskazuje, że Prezydent W. "nie dokonał wyczerpujących ustaleń, nie odniósł się , nie zostało .........zweryfikowane". W ocenie Sądu wszystkie te czynności mogły być przeprowadzone przez organ odwoławczy bez konieczności uchylania decyzji organu I instancji i bez szkody dla zasady dwuinstancyjności. Podobnie należy ocenić uchybienia formalne dokumentacji dotyczącej wniosku o pozwolenie na budowę wskazane przez Wojewodę [...]. Uchybienia te mogły być konwalidowane w toku postępowania przed organem II instancji bez konieczności przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania Prezydentowi W.. Przypomnieć przy tym należy, że pojęcia rozbudowy i nadbudowy nie są tożsame ale oba składają się na pojęcie budowy. Mając powyższe na uwadze i uznając decyzję za opartą na niewłaściwie zastosowanym prawie materialnym i prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, sąd uchylił decyzje organu odwoławczego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Konsekwencją uchylenia decyzji było zamieszczenie w wyroku stwierdzenia o niemożności wykonania uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) oraz orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącej poniesionych przez nią kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego (art. 200 w związku z art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).