I SA/Wr 314/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Protokolant Edyta Forysiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. M. i R.S. sp. jawna z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 13 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatek od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 457,00 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A. M. i R.S. sp. jawna z siedzibą w L. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów (dalej: organ podatkowy) z dnia 13 listopada 2014 r. nr [...] dotycząca podatku od towarów i usług. Z opisanego w zapytaniu stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca m.in. projektuje i realizuje indywidualne zamówienia klientów na meble kuchenne i sprzęt AGD. Fachowa obsługa pomaga w aranżacji i doborze mebli według potrzeb klienta. W zakresie zamówionych mebli wnioskodawca świadczy usługi montażu oraz zabudowy meblowej i urządzeń AGD i innych komponentów w meblach do mieszkań. W piśmie z dnia 25 października 2014 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku strona wskazała, że wśród zleceń zdarzają się również zlecenia wykonywania usług w lokalach mieszkalnych lub budynkach mieszkalnych jednorodzinnych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem budownictwa mieszkaniowego. Cena obejmuje wartość zużytych materiałów, a kalkulacja obejmuje: materiał, robociznę (usługa montażu), aranżację, projektowanie, dobór mebli lub konstrukcji. Udział zużytych materiałów w cenie stanowi 76%. Nie następuje odrębne fakturowanie zużytych materiałów i robocizny. Elementem dominującym nie jest wydawanie towaru. Montaż szaf wnękowych oraz mebli do zabudowy następuje z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Przytwierdzanie dokonywane jest za pomocą haków, wkrętów i kołków rozporowych, a wykonanie szaf wnękowych oraz mebli do zabudowy polega na projektowaniu i realizacji indywidualnego zamówienia klienta na meble kuchenne i sprzęt AGD wraz z usługą aranżacji i doborze mebli według potrzeb klienta, a także usługą montażu oraz zabudowy meblowej i urządzeń AGD oraz innych komponentów w meblach do mieszkań i domów mieszkalnych. Czasami wykonanie zamówienia wymaga użycia ceramiki budowlanej (cegła, pustak, regips, beton komórkowy) i dopasowanie frontów; używane są wszelkiego rodzaju płyty meblowe (wiórowe, MDF, pilśnia) i drewno. Jest możliwy demontaż zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji budynku/lokalu w rozumieniu prawa budowlanego, w przeciwnym razie każda ingerencja w konstrukcję budynku wymagałaby pozwolenia na budowę. Demontaż szaf wnękowych oraz mebli do zabudowy nie spowoduje naruszenia elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu); spowoduje naruszenie struktury ściany bez uszczerbku konstrukcyjnego budynku lokalu w rozumieniu prawa budowlanego. Na tym tle strona sformułowała następujące pytanie: czy wykonując działalność gospodarczą zgodnie z dokonanym zgłoszeniem w zakresie PKD, projektując i realizując indywidualne zamówienia klientów na meble kuchenne i sprzęt AGD wraz z usługą aranżacji i doborze mebli według potrzeb klienta, a także usługą montażu oraz zabudowy meblowej i urządzeń AGD i innych komponentów w meblach do mieszkań, wnioskodawca może zastosować preferencyjną stawkę podatku VAT, tj.: 8%? Zdaniem skarżącego, w świetle art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej w skrócie: u.p.t.u.) stawka podatku w wysokości 8% znajduje zastosowanie do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Stawka preferencyjna nie będzie dotyczyła preferencyjnego systemu mieszkaniowego, do którego nie zalicza się m.in.: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2; lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. Wnioskodawca ponownie wskazał, że prowadzi działalność zgodnie z dokonanym zgłoszeniem w zakresie PKD, projektując i realizując indywidualne zamówienia klientów na meble kuchenne i sprzęt AGD wraz z usługą aranżacji i doborze mebli według potrzeb klienta, a także usługą montażu oraz zabudowy meblowej i urządzeń AGD i innych komponentów w meblach do mieszkań i domów mieszkalnych. Montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, w wyniku którego powstaje trwała zabudowa. Wykonanie zabudowy polega na wykonaniu projektu, przygotowaniu elementów według zaprojektowanych wymiarów i trwałym umocowaniu elementów za pomocą kołków rozporowych. Część mebli wykorzystuje konstrukcyjne elementy obiektu budowlanego (ściana), w większości jednak cały mebel wraz z bokami i ścianą tylną są wykonane z płyty meblowej. Sposób zamocowania mebli nie pozwala na ich swobodne przemieszczanie bez uszkodzenia ścian. Zdaniem wnioskodawcy, świadczenia polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego częściami trwałą zabudowę meblową są modernizacją, w związku z czym możliwe jest stosowanie preferencyjnej stawki VAT. Wykonane na wymiar do konkretnego obiektu lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu, do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli. Na poparcie swojego stanowiska strona powołała uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13 ( dalej: uchwała NSA z dnia 24 czerwca 2013 r.) dotyczącą stosowania preferencyjnej stawki VAT. W opisanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Powołując treść art. 2 pkt 6 i pkt 12, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1, 2, 12, 12a, 12b i 12c, art. 146a pkt 1 i pkt 2 u.p.t.u. organ podatkowy stwierdził, że zastosowanie stawki preferencyjnej możliwe jest jedynie dla dostawy (usług) budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Według organu podatkowego, ze względu na to, że obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy, winny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w u.p.t.u. lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Preferencyjna stawka podatku miała i ma zastosowanie do wskazanych w przepisach czynności dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego. Odwołując się do uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., organ podatkowy stwierdził, że czynności wymienione w art. 41 ust 12 u.p.t.u., w tym pojęcia: "budowa", "budować", "modernizacja", "przebudowa", "remont", "montaż", "instalować", wprowadzone zostały do ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. Z takiego rozumienia czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 u.pt.u., organ podatkowy wyprowadził wniosek, że czynności takie jak budowa, przebudowa, czy modernizacja, powinny dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektu lub jego części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Dalej organ zauważył, że przy ustaleniu właściwej stawki podatku od towarów i usług decydujące znaczenie ma to, co jest przedmiotem sprzedaży, tj. czy podatnik dokonuje dostawy towarów czy świadczy usługi oraz czy czynność ta mieści się w zakresie czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Zdaniem organu podatkowego, obniżona stawka podatku nie znajdzie zastosowania w odniesieniu do wyposażania mieszkań w sprzęt AGD, gdyż nawet jeżeli jest on przeznaczony do zabudowy, to nie stanowi po zamontowaniu trwałego elementu konstrukcyjnego budynku. W ocenie organu, elementy wyposażenia nie mogą być elementem czynności, o których mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. i - jako mogące być odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego - winny zostać opodatkowane według zasad (przepisów) dla nich właściwych, tj. według stawki właściwej dla danego rodzaju towaru. Biorąc pod uwagę orzecznictwo TSUE, uchwałę NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. oraz opisany we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny, organ podatkowy uznał czynności składające się na świadczenie kompleksowe polegające na wykonaniu zabudowy mebli kuchennych za świadczenie usług. Jednak według oceny organu, wykonywane przez wnioskującego prace polegające na montażu zabudowy mebli kuchennych nie mają charakteru modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., gdyż do montażu opisanej we wniosku zabudowy meblowej nie zostaną w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne lokalu (mieszkania), tj. w taki sposób, aby demontaż tych elementów spowodował uszkodzenie pomieszczenia w którym została zamontowana. Zdaniem organu podatkowego, przedstawiony przez stronę sposób montażu zabudowy mebli kuchennych sprowadza się do prostego połączenia komponentów meblowych np. ze ścianami, sufitami bądź podłogami mieszkania i nie są to zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny. W ocenie organu podatkowego, analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego prowadzi do wniosku, że preferencyjna stawka podatku od towarów i usług nie może znaleźć zastosowania w sytuacji, gdy wykonana (nawet według indywidualnego projektu) zabudowa meblowa jest przytwierdzona np. do ściany czy podłogi jedynie w sposób, który może być również stosowany przy montażu mebli "wolnostojących" (np. "zakotwiczenie" za pomocą kołków lub listew montażowych), co skutkuje możliwością demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji budynku czy lokalu (za uszkodzenie nie można uznać np. pozostawienia w ścianie czy podłodze otworów montażowych). Zdaniem organu, przykładem trwałego połączenia komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi budynku, tworzącymi jako całość określoną funkcję użytkową może być np. zabudowa kuchenna wykonana z cegły klinkierowej zespolonej zaprawą murarską ze ścianą czy podłogą, zespolenie wykonanych na wymiar do konkretnego budynku (lokalu) mebli z elementami tego budynku (lokalu), które wykorzystuje dodatkowe materiały budowlane, tj. cegły czy płyty kartonowo gipsowe, gdzie demontaż zabudowy powodowałby zarówno uszkodzenie pomieszczenia w którym została zamontowana, samych komponentów meblowych, czy materiałów budowlanych wykorzystanych do jej montażu. Podsumowując, organ podatkowy stwierdził, że wykonując czynności polegające na projektowaniu i realizacji indywidualnych zamówień klientów na meble kuchenne i sprzęt AGD wraz z usługą aranżacji i doborze mebli według potrzeb klienta, a także usługą montażu zabudowy meblowej i urządzeń AGD oraz innych komponentów w meblach do mieszkań, wnioskodawca nie może zastosować preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 8%, ponieważ nie można uznać, że wykonywane przez niego czynności stanowią którąś z czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Tym samym wykonywane przez stronę usługi objęte są - zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 u.p.t.u. - stawką podatku w wysokości 23%. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ podatkowy nie znalazł podstaw do zmiany wydanej interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 u.p.t.u. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła swoje stanowisko zaprezentowane we wniosku o udzielenie interpretacji. Podkreśliła, że prowadzi działalność w zakresie projektowania i montażu szaf wnękowych oraz mebli do zabudowy. Dodała, że montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, w wyniku którego powstaje trwała zabudowa. Zdaniem strony, świadczenia polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego częściami trwałą zabudowę meblową są modernizacją, w związku z czym możliwe jest zastosowanie preferencyjnej stawki VAT, co wynika bezpośrednio z treści uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647) w związku z art. 1 i 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w przypadkach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonej interpretacji indywidualnej pod kątem wskazanych powyżej kryteriów Sąd uznał, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Spór w sprawie dotyczy oceny, czy art. 41 ust. 12 u.p.t.u. przewidujący obniżoną 8 % stawkę podatku (zgodnie z art. 146a pkt 1 u.p.t.u. stawka ta ma obowiązywać od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r.) ma zastosowanie do opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej czynności polegających na zaprojektowaniu, aranżacji, doborze oraz montażu mebli kuchennych i urządzeń AGD (oraz innych komponentów w meblach) w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 12 u.p.t.u. obniżoną stawkę podatku od towarów i usług (8%), o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przy czym, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym należy rozumieć, zgodnie z art. 41 ust. 12a u.p.t.u., obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Przepis art. 41 ust. 12b u.p.t.u. stanowi, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, określonego w ust. 12a, nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m² oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m². W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że wykonywane przez skarżącego czynności montażu trwałej zabudowy meblowej mają miejsce w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym. Spór koncentruje się natomiast wokół problemu oceny, czy wykonywane przez stronę czynności zawierają w sobie element (noszą cechę) "modernizacji" obiektu. Skarżący twierdzi, że świadczone przez niego prace mają taki charakter, natomiast organ wydający interpretację, uznając stanowisko skarżącego za nieprawidłowe, twierdzi, że co prawda wykonywana przez stronę zabudowa meblowa wykorzystuje elementy konstrukcyjne budynku (lokalu), ale nie występuje na tyle istotny związek między tymi elementami a wykonaną zabudową, aby wykonane prace uznać za mające charakter modernizacji budynku (lokalu). W ocenie organu podatkowego, związek taki wystąpiłby wówczas, gdyby demontaż wykonanej przez skarżącego zabudowy skutkował uszkodzeniem konstrukcji budynku (lokalu). Zaznaczyć wypada, że obie strony sporu prezentowały stanowisko, że skarżący wykonując zabudowę meblową świadczy usługi (art. 8 ust. 1 u.p.t.u), co zgodne jest ze stanowiskiem, wiążącym Sąd, wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2014 r. W sentencji tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 2 u.p.t.u. Uznając ww. czynności za mające charakter usługi, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że elementem dominującym jest w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), wydanie zaś towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu, do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. W powołanej wyżej uchwale wskazano także, że obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Przy czym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, ale wyłącznie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Oznacza to, że montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu), nie jest objęty obniżoną stawką podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części, komponenty te podnoszą standard takiego obiektu. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że z treści art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika ogólna moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu NSA, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, podzielając tezy przytoczonej uchwały, nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego i przedstawienia zagadnienia do ponownego rozstrzygnięcia. Dokonując oceny prawidłowości stanowiska wyrażonego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, Sąd stwierdził, że organ podatkowy, mimo odwołania się do treści powołanej wyżej uchwały, nie uwzględnił wynikającej z niej wykładni przepisu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Wnioski jakie wyprowadził z treści uchwały w odniesieniu do przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego, są niemożliwe do zaakceptowania, a stanowisko wyrażone w interpretacji narusza art. 41 ust. 12 u.p.t.u., co słusznie podnosi strona. Opisane przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji czynności są znacząco zbliżone do przedstawionych w stanie faktycznym sprawy, na gruncie której została podjęta uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2014 r. Decydujące znaczenie dla rozpatrzenia wniosku o interpretację w tej sprawie ma zatem ocena, czy zabudowa meblowa, którą skarżący wykonuje w ramach prowadzonej działalności, tworzy z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części (lokal) trwałą zabudowę meblową. W ocenie Sądu, nie można zaakceptować stanowiska organu podatkowego zmierzającego do uznania zabudowy meblowej za trwałą jedynie w przypadku, gdy usunięcie takiej zabudowy doprowadzi do uszkodzenia konstrukcji budynku (lokalu). W zaskarżonej interpretacji organ stwierdził, że: "opisana zabudowa mebli kuchennych - będąca przedmiotem pytania - nie jest połączona w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi mieszkania. Trudno uznać, że przytwierdzenie dokonywane za pomocą haków, wkrętów i kołków rozporowych, oznacza trwałe połączenie z elementami konstrukcyjnymi danego mieszkania. O trwałym połączeniu zabudowy z elementami konstrukcyjnymi mieszkania nie przesądza także użycie ceramiki budowlanej w celu dopasowania frontów z płyt meblowych lub drewna, ponieważ demontaż zabudowy nie powoduje uszkodzenia pomieszczenia w którym została zamontowana". Organ podatkowy stwierdził także, że z uzasadnienia uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2014 r. wynika, iż "zaprojektowanie, przygotowanie i montaż polegający na zwykłym przytwierdzeniu mebli do ścian czy podłóg (np. powieszenie za pomocą haków, wkrętów, kołków rozporowych) nie jest objęte stawką obniżoną" (s. 7 interpretacji). Podkreślił, że "przykładem trwałego połączenia komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi budynku, tworzącymi jako całość określoną funkcję użytkową może być np. zabudowa kuchenna wykonana z cegły klinkierowej zespolonej zaprawą murarską ze ścianą czy podłogą, zespolenie wykonanych na wymiar do konkretnego budynku (lokalu) mebli z elementami tego budynku (lokalu), które wykorzystuje dodatkowe materiały budowlane, tj. cegły czy płyty kartonowo-gipsowe - gdzie demontaż zabudowy powodowałby zarówno uszkodzenie pomieszczenia w którym została zamontowana, samych komponentów meblowych, czy materiałów budowlanych wykorzystanych do jej montażu" (s. 8 interpretacji). Odnosząc się do przywołanych fragmentów uzasadnienia zaskarżonej interpretacji, Sąd stwierdza, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2014 r. faktycznie znajduje się jedynie stwierdzenie, iż modernizacją jest takie wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, które stanowiłoby wraz z zabudową określoną funkcję użytkową. Brak natomiast przytoczonego przykładu o zabudowie wykonanej z cegły klinkierowej zespolonej zaprawą murarską ze ścianą czy podłogą, czy zespoleniu - wykonanych na wymiar do konkretnego budynku (lokalu) - mebli z elementami tego budynku (lokalu), które wykorzystuje dodatkowe materiały budowlane, tj. cegły czy płyty kartonowo-gipsowe oraz twierdzeń o konieczności uszkodzenia - przez usunięcie trwałej zabudowy meblowej - elementów konstrukcyjnych pomieszczenia, w którym została zamontowana. Zdaniem Sądu, z zabudową meblową o charakterze trwałym mamy do czynienia także wówczas, gdy demontaż takiej zabudowy powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy, a także uszkodzenia trwałych elementów konstrukcyjnych budynku (lokalu), wynikające z usunięcia mocowania elementów meblowych, natomiast sama konstrukcja budynku rozumiana jako fundament, nadproża, stropy, ściany, dach nie doznaje uszczerbku poprzez fakt demontażu mebli. We wniosku o wydanie interpretacji skarżący wskazał, że montaż szaf wnękowych oraz mebli do zabudowy następuje z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu); czasami wykonanie zamówienia wymaga użycia ceramiki budowlanej (cegła, pustak, regips, beton komórkowy) i dopasowania frontów; używane są wszelkiego rodzaju płyty meblowe (wiórowe, MDF, pilśnia) i drewno. Skarżący podkreślił również, że sposób zamocowania mebli nie pozwala na ich swobodne przemieszczanie bez uszkodzenia ścian. Z powyższego wynika, że zaprojektowana przez skarżącego zabudowa może być - inaczej niż w przypadku mebli wolnostojących - zamontowana jedynie w konkretnym pomieszczeniu i w ściśle określonej konfiguracji. Po zespoleniu z elementami konstrukcyjnymi budynku (ścianami, stropami) zabudowa ta nie może być w łatwy sposób przeniesiona do innego pomieszczenia. Te okoliczności zasadniczo powodują, że zabudowa ma cechę trwałości, to jest zdatności do użytku przez dłuższy czas. W znaczeniu potrzebnym dla przedmiotowej kwalifikacji podatkowej "trwałość" zabudowy meblowej jest oderwana od faktycznego okresu wykorzystywania, lecz wynika z jej zindywidualizowanego charakteru (dopasowanie do konkretnego pomieszczenia) oraz odpowiedniego połączenia z elementami konstrukcyjnymi budynku, uniemożliwiającego przemieszczanie elementów zabudowy bez ich uprzedniego demontażu (rozłączenia z elementami obiektu budowlanego). Uwzględniając zatem opisany we wniosku stan faktyczny oraz treść powołanej uchwały, nie sposób wyprowadzić wniosku, że wykonywana przez skarżącego zabudowa meblowa kuchni nie jest połączona w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), a tym samym, że zabudowa ta nie może być uznana za modernizację budynku (lokalu). Sąd uznał za wadliwe stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji, odmawiające uznania opisanych we wniosku czynności polegających na zaprojektowaniu, aranżacji, doborze oraz montażu mebli kuchennych jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Tym samym błędny jest pogląd organu podatkowego o wysokości stawki podatku od towarów i usług od usługi polegającej na wykonaniu ww. czynności w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Powyższe uwagi Sądu nie odnoszą się natomiast do wyposażania mieszkań w sprzęt AGD. W tym zakresie za prawidłową uznać należy argumentację organu podatkowego, zgodnie z którą elementy wyposażenia mebli kuchennych winny zostać opodatkowane według stawki właściwej dla danego rodzaju towaru, a zatem nie korzystają z obniżonej, tj. 8 % stawki podatku od towarów i usług. Nie można bowiem uznać, że do montażu sprzętu AGD - w wykonanych uprzednio na wymiar meblach kuchennych - zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu). Ponownie rozpoznając sprawę, organ zobowiązany jest uwzględnić wyrażoną w niniejszym wyroku ocenę prawną. Z powyższych względów, Sąd uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzoną od organu podatkowego kwotę 457 zł stanowi: 1) uiszczony przez stronę wpis od skargi - 200 zł, którego wysokość została wyznaczona na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.); 2) koszty zastępstwa prawnego - 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu Dz. U. 2013, poz. 490 ze zm.); 3) opłata za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa - 17 zł (art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz część IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej Dz. U. 2014, poz. 1628 ze zm.).