I SA/Rz 263/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Tomasz Smoleń WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015r. sprawy ze skargi "A" s.c. M. P.Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2009 roku - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania "A" S.C. M. P., Z. P. w T. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 22 [...] 2014r. znak: [...], określającą w podatku od towarów i usług za luty 2009r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 63.421 zł oraz kwotę podatku do zapłaty w wysokości 1.716 zł, wynikającą z wystawionej w lutym 2009r. faktury VAT nr [...]. Po przeprowadzeniu w stosunku do Spółki, postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług, za 2009r., zakwestionowano rozliczenie spółki za luty 2009r. stwierdzając że spółka nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturze z dnia 12 [...] 2009r., wystawionej przez A. N. (firma "B"), mającej dokumentować zakup przez spółkę 8 szaf laboratoryjnych, 6 stołów laboratoryjnych, 3 biurek i 3 krzeseł biurowych o łącznej wartości netto 6.430 zł oraz podatek VAT 1.414,60 zł. W ocenie organu I instancji faktura ta potwierdza czynności, które nie zostały w rzeczywistości dokonane -faktycznie bowiem "zlecającym i odbiorcą robót była firma "C", zaś Spółka "A" nie była stroną tej transakcji. Opisana faktura nie dokumentuje nabycia towarów i usług przez wskazaną w nich firmę nabywcy, nie podlega zatem rozliczeniu gdyż, jak zaakcentował organ I instancji, wystawione faktury powinny być nie tylko poprawne z formalnego punktu widzenia ale także powinny odzwierciedlać prawdziwy przebieg zdarzeń gospodarczych. Organ stwierdził, że wystawiona przez spółkę "A" w lutym 2009r. faktura z dnia 20.02.2009r. nr [...] dla "C" T. D. w R., w której wykazano min. odsprzedaż ww. mebli laboratoryjnych, w tej części nie potwierdza przeprowadzenia transakcji i podlega wyłączeniu z zadeklarowanego rozliczenia podatku VAT, a wykazany w niej podatek w wysokości 1.716 zł spółka zobowiązana jest zapłacić na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.)- zwanej dalej ustawą o VAT. Stwierdził także że spółka w sposób nieprawidłowy odliczyła podatek naliczony w kwocie 213,11 zł z faktury VAT nr 3/2009 z dnia 2.02.2009r. za odzież zakupioną na cele osobiste tj. za towar niezwiązany z czynnościami opodatkowanymi, a także uwzględnił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za poprzedni okres rozliczeniowy - styczeń 2009r., w wysokości 256zł. określonej ostateczną decyzją własną z [...] września 2012r. znak: [...]. Uznając prowadzone przez podatnika księgi podatkowe za nierzetelne w zakresie udokumentowanych w nich opisanych wyżej zdarzeń, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej opisaną wyżej decyzją z [...] lipca 2014r. określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty 2009r. w wysokości 63.421 zł oraz kwotę podatku do zapłaty, w wysokości 1.716 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji, spółka zarzuciła naruszenie 1) prawa materialnego, a w szczególności: przepisów art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a w związku z art. 2 pkt 22 i art. 7 ust. 1 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2009r. poprzez przyjęcie, że podatnik nie nabył prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług, podczas gdy spełnił wszystkie warunki, od których przepisy ustawy uzależniają nabycie tego prawa, przepisów art. 108 ust. 1 ustawy o VAT - poprzez uznanie, że podatnik wystawił fakturę nie potwierdzającą rzeczywiście dokonanej transakcji i w efekcie był zobowiązany do zapłaty wykazanego w niej podatku, 2) postępowania podatkowego, a w szczególności: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niepełne (wybiórcze) zebranie materiału dowodowego oraz jednostronną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w tym tłumaczenie wszelkich wątpliwości na niekorzyść podatnika, art. 199a ust. 1 i 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (tekst jednolity z 2014r., poz. 121) - poprzez bezpodstawne uznanie, że podatnik nie zawarł umowy z A. N. a w konsekwencji, że nie nabył mebli, które były przedmiotem tej umowy, w sytuacji, gdy istniejące wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia tej umowy winien rozstrzygnąć sąd powszechny, c) art. 193 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej - poprzez uznanie, że księgi podatkowe były przez podatnika prowadzone nierzetelnie, podczas gdy prowadzone były zgodnie z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia stały się w istocie jedynie zeznania A. N., które w ocenie strony są sprzeczne z zeznaniami pozostałych świadków, dość ogólne i odnoszące się jednakowo do wszystkich umów, jakie kontrahent ten wykonywał w okresie luty 2009 - grudzień 2010 wobec czego z zeznań tych nie można wywodzić, że dotyczą one konkretnie zakwestionowanej transakcji. Strona podniosła szereg argumentów mających podważyć wiarygodność zeznań tego świadka, oraz wskazała że W. D., przekraczając obowiązki i uprawnienia inwestora, oraz P. L. – pracownik koordynujący prace mogli wykonywać niektóre czynności w imieniu i na rachunek "A" s.c. Uzasadniając zarzut bezpodstawnego pozbawienia przez organ I instancji prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego powołała się na orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15.01.1998r. w sprawie C-37/95 w połączonych sprawach C-177/99 oraz C-181/99 konkludując, że organ I instancji dąży do dwukrotnego opodatkowania dostawy przedmiotowych mebli pozbawiając przy tym nabywców prawa do rozliczenia podatku naliczonego, co narusza jedną z podstawowych zasad wspólnego systemu VAT - zasadę neutralności VAT. Dyrektor Izby Skarbowej, uznając powyższe odwołanie za bezzasadne, podkreślił, że w świetle art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy VAT w brzmieniu obowiązującym w 2009r, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury, w przypadku gdy stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami nie może wywołać żadnych uprawnień podatkowych u jej odbiorcy. Nie można uznać za prawidłową faktury z której treści wynika zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innych rozmiarach, albo między innymi podmiotami. Z kolei stosownie do dyspozycji art. 108 ust. 1 ustawy VAT, w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty, dlatego też nawet faktury, które nie dokumentują faktycznych transakcji gospodarczych rodzą obowiązek zapłaty wykazanego w nich podatku w świetle art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Analizując stan faktyczny w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy podkreślił, że firma "C" T. D. w R. realizująca w latach 2009-2010 projekt budowy laboratorium w Parku Naukowo-Technologicznym, zawarła ze spółką cywilną "A" m.in. umowę z dnia 23 stycznia 2009r. na dostawę sprzętu i urządzeń laboratoryjnych za wynagrodzeniem w wysokości 345.400 zł netto. Umowa ta obejmowała swym zakresem m.in. dostawę 6 stołów laboratoryjnych, 4 szaf laboratoryjnych oraz 3 kompletów biurek wraz z krzesłami. Spółka nie była jednak w stanie przedstawić kosztorysów ofertowych sporządzonych do umów na dostawę powyższego sprzętu, ani uprawdopodobnić faktycznego zaangażowania w wykonanie tej umowy. Opierając się na zeznaniach A. N., który w 2009r. i 2010r. wykonywał prace zlecone dla firmy "C" w R. złożonych do protokołu przesłuchania świadka z dnia 24.01.2012r. organ odwoławczy przyjął, że A. N. nie zawarł żadnej umowy na realizację usług bądź dostawę towarów ze spółką cywilną "A", a zamówione prace wykonywał na zlecenie W.D. tj. dla firmy "C" w R. Szczegóły, organizacja i zakres prac były ustalane częściowo z P. L. oraz z W. D. Świadek zeznał, że sam pokrywał koszty wykorzystanych materiałów, które były wliczone w cenę usług. Faktury za wymienione usługi zostały wystawione dla Spółki Cywilnej "A" ponieważ była ona głównym wykonawcą robót i sam W. D. poinformował świadka, że Spółka "A" jest głównym wykonawcą, a inwestor chce mieć faktury od jednego wykonawcy. A. N. sporządził wszystkie swoje faktury i doręczał je W.D. lub Panu L. w R. lub na ulicy [...] w R. Wszystkie faktury zostały zapłacone częściowo gotówką, a częściowo przez przelewy bankowe z konta spółki cywilnej "A". Zdaniem organu odwoławczego zeznania A. N. wskazują jednoznacznie, że w lutym 2009r. doszło do dostawy mebli wykonanych przez A. N. na rzecz firmy T. D., a nie na rzecz "A" S.C. wniosek ten potwierdzają w ocenie organu również złożone w toku postepowania zeznania P. L. pracownika "C" w R., zaangażowanego w realizację umowy z A. N. oraz zeznania właściciela "C" w R. Organ odwoławczy, analizując wskazany materiał dowodowy pod kątem zakwalifikowania przedmiotowych czynności jako dostawy w rozumieniu ustawy o VAT, stwierdził doszedł do przekonania, że okoliczności faktyczne wskazane przez A. N. przemawiają za kwalifikacją prac dla firmy "C" w R. jako dostawy towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy VAT. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji że wymienione faktury z dnia12.02.2009r. nr [...] oraz z dnia 20.02.2009r. nr [...] rozliczone przez spółkę w deklaracji VAT-7 za luty 2009r. odpowiednio w części D "Rozliczenie podatku naliczonego" oraz w części C "Rozliczenie podatku należnego", nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i jako takie podlegają eliminacji z tego rozliczenia. Dostawa mebli na rzecz "C" została bowiem dokonana bezpośrednio przez ich wykonawcę A. N., a "A" S.C. nie uczestniczyła w przedmiotowej transakcji. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy stwierdził , że organ I instancji nie naruszył przepisów proceduralnych – jego działanie ukierunkowane było na ustalenie stanu faktycznego zgodnego ze stanem rzeczywistym, materiał dowodowy w sprawie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, umożliwił stronie czynny udział na każdym jego etapie. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, jak również wniosek że firma "B" A. N. nie przyjęła ani pisemnego, ani też ustnego zlecenia wykonania mebli od "A" S.C. i na rzecz tej firmy mebli nie wykonała. Wobec tego brak było uzasadnienia do angażowania sądu powszechnego do ustalenia, czy podatnik zawarł umowę z A. N. o ich wykonanie. W związku z powołaniem się w uzasadnieniu odwołania na zasadę neutralności podatku od towarów i usług, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z obowiązującą od dnia 1.01.2007r. Dyrektywą 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości (Dz. U. UE. L. Nr 347 poz. 1), podatek od wartości dodanej powinien być neutralny dla podatnika. Realizacja tej zasady polega na umożliwieniu podatnikowi obniżenia podatku należnego o kwoty podatku zapłaconego przy nabyciu towarów i usług, związanych z jego działalnością gospodarczą. Podatnicy nie mogą jednak powoływać się na normy prawa wspólnotowego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. wyroki: z dnia 12.05.1998r. w sprawie C-367/96 Kefalas i in. - LEX nr 111724), z dnia 23.03.2000r. w sprawie C-373/97 Diamantis - LEX nr 82729). Zatem odwoływanie się do zasad neutralności w tym wypadku, gdy podatnik nie udowodnił, że zakwestionowane transakcje miały miejsce, nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżąca spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a w związku z art. 2 pkt 22 i art. 7 ust. 1 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że skarżąca nie nabyła praw do odliczenia podatku naliczonego podczas gdy spełniła wszystkie warunki, od których przepisy ustawy uzależniają nabycie tego prawa, oraz art. 108 ust. 1 ustawy o VAT - poprzez uznanie, że podatnik wystawił fakturę nie potwierdzającą rzeczywiście dokonanej transakcji i w efekcie był zobowiązany do zapłaty wykazanego w niej podatku, a także naruszanie przepisów postepowania tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej, art. 199a ust. 1 i 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny oraz art. 193 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi spółka zarzuciła organowi pominięcie nieścisłości w zeznaniach poszczególnych świadków oraz interpretowanie wątpliwości dotyczących faktów na niekorzyść spółki, a więc z naruszeniem zasad in dubio pro tributario. Skarżący wskazał że działający w toku wykonania umowy P. L., jak wynika z jego zeznań miał pełnomocnictwo do działania w imieniu "A" s.c., a więc nie można było uznać, że skarżąca Spółka nie brała udziału w zawarciu i wykonaniu umowy. Organ pominął skutki udziału Pan L. w transakcji, nie wyjaśnił w jakim charakterze dokonywał on czynności, których organy nie kwestionują. Organ nie dokonał prawidłowej oceny zeznań świadka A. N., nie wziął pod uwagę, iż nie mówił on o poszczególnych transakcjach, ale w dużej części o obrocie który realizował przez 2 lata Pan L., a organy instrumentalnie odnoszą te zeznania do jednej transakcji. Kolejna wątpliwość dotyczy zeznań tego ostatniego świadka, odnośnie podanego faktu, iż nie zna żadnego pracownika "A" s.c. jest to nie możliwe w świetle zasad doświadczenia życiowego. W sposób tendencyjny organ odwoławczy ocenił również zeznania W. D.. Organy nie wyjaśniły też, czemu miałaby służyć taka fikcyjna transakcja. W odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Skarbowej podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Na wstępie należało zauważyć czy w sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5-ciu lat od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku. Art. 70 § 6 pkt 1 powyższej ustawy stanowi, ze bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postepowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenie skarbowe wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z dniem 15 października 2013 r. do ustawy Ordynacja podatkowa został dodany art. 70 c, zgodnie z którym organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Zawiadomieniem z dnia 4 listopada znak [...] dostarczonego za pośrednictwem poczty w dniu 6 listopada 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące luty – grudzień 2009 r., w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie o przestępstwo skarbowe, czym wypełnił treść art. 70 c i do przedawnienia nie doszło. Zgodnie z zasadą wymienioną w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w 2009 r. w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi o których mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego- z zastrzeżeniami niemającymi zastosowania w niniejszej sprawie. Art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a powyższej ustawy stanowi, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Natomiast art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a powyższej ustawy stanowi, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego fakturą, w przypadku gdy stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane w części dotyczącej tych czynności. Istotne jest aby faktura odzwierciedlała istotne zdarzenie gospodarcze. Faktura, która nie dokumentuje czynności sprzedaży pomiędzy wskazanymi w niej kontrahentami, powoduje że zastosowanie ma art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a powyższej ustawy. Organy podatkowe ustaliły, że faktura z dnia 12 lutego 2012r. wystawiona przez A. N., wskazująca na zakup przez spółkę cywilną "A" określonych w niej szaf, stołów laboratoryjnych oraz biurek i krzeseł biurowych nie odzwierciedlała faktycznego zdarzenia gospodarczego, gdyż faktycznym nabywcą powyższych przedmiotów była firma "C" z siedzibą w R.. Jak słusznie podniósł organ odwoławczy zeznania A. N. złożone w charakterze świadka, wskazują że faktycznym odbiorca powyższego sprzętu była firma "C" T. D. Zeznania A. N. w tym względzie potwierdzają także okoliczności, iż nie zawarł on żadnej umowy na realizację usług, lub dostawę towarów ze spółka cywilną "C". Przyznał świadek że zlecone prace wykonał na zlecenie W. D.z którym uzgodnione były szczegóły organizacji zakres prac, a częściowo z P. L. który był pracownikiem firmy "C" w R. Fakturę wystawił na spółkę cywilną "A" na polecenie W. D., który zeznał, iż to spółka jest głównym wykonawcą, a inwestor chce mieć fakturę od jednego wykonawcy. Powyższą tezę, iż wykonanie opisanego wyżej sprzętu nastąpiło na rzecz firmy "C", potwierdziły też zeznania świadków P. L. i właściciela firmy "C" W. D. W tych okolicznościach organ podatkowy słusznie przyjął , ze faktycznie nastąpiła przez A. N. na rzecz firmy "C" dostawa towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ podatkowy nie naruszył ,żadnych przepisów proceduralnych. Zebrano w sprawie wystarczający materiał dowodowy, który poddany został szczegółowej analizie i dokonano jego oceny zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, bez przekraczania norm swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej, a zarzuty skargi w tym zakresie stanowią jedynie dowolną polemikę. Nie naruszono też art. 199 a Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika , że jeżeli ze zgromadzonych dowodów wynikają wątpliwości co do istnienia lub nie istnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nie istnienia tego stosunku prawnego lub prawa. W niniejszej sprawie takie wątpliwości nie istniały, a subiektywne odczucie skarżącego nie może mieć w tym względzie decydującego znaczenia, ponieważ organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie i dokonał należytej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, bez naruszenia przepisów proceduralnych nie można uznać, że naruszył prawo materialne w postaci art. 5 ust. 11, 7 ust. 1, 86 ust. 1i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a w związku z art. 2 pkt 22 i art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Podatek od wartości dodanej powinien być neutralny dla podatnika, jednakże nie może on powoływać się na normy prawa wspólnotowego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie – (tak np. w wyroku z dnia 12 maja 1998r. w sprawie C -367/96 Kefalas i in. LEX nr 111724, z dnia 23 marca 2000r. w sprawie C-373 Diamontis-LEX nr 82729). Natomiast zgodnie z treścią art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawia fakturę w której wykaże kwotę podatku, jest zobowiązana do jego zapłaty i nawet faktury, które nie dokumentują faktycznych transakcji gospodarczych powodują obowiązek zapłaty wykazanego w nich podatku od towarów i usług z mocy art. 108 ust. 1 powyższej ustawy. Dlatego wystawienie przez spółkę cywilną "A" faktury z dnia 20 lutego 2009r. dla firmy "C" T. D. dotycząca odsprzedaży mebli, powoduje obowiązek zapłaty wykazanego w niej podatku. Z uwagi na powyższe, ponieważ organy nie naruszyły prawa materialnego jak i procesowego skarga, jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 ppsa.