III SA/Wr 798/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała, Sędzia WSA Maciej Guziński, Magdalena Jankowska-Szostak, (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Jolanta Ryndak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. B., M. M. i W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W., działając jako organ egzekucyjny, przed przekazaniem tytułów wykonawczych Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w L., wszczął postępowania egzekucyjne wobec zobowiązanej A. B. na podstawie tytułów wykonawczych, doręczając jej odpisy ww. tytułów. W dniu 8 grudnia 2005 r., za pośrednictwem poczty doręczony został zobowiązanej odpis tytułu wykonawczego o numerze[...]. Przesyłkę odebrał, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, syn – M. M. W dniu 10 listopada 2008 r., za pośrednictwem poczty doręczony został zobowiązanej odpis tytułu wykonawczego o numerze[...]. Przesyłkę odebrała, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, dłużniczka - osobiście. W dniu 25 stycznia 2010 r., za pośrednictwem poczty doręczony został zobowiązanej odpis tytułu wykonawczego o numerze [...]. Przesyłkę odebrała, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, dłużniczka - osobiście. Jednocześnie Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. dokonał na podstawie ww. tytułów wykonawczych czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanej w dniu 13 stycznia i 18 stycznia 2010 r. Zawiadomienia o zajęciu zostały odebrane przez dłużniczkę w dniu 25 stycznia 2010 r. (zajęcie nr [...] i nr[...]) i dniu 1 lutego 2010 r. (zajęcie nr[...]). Z uwagi na bezskuteczność egzekucji wierzyciel tj. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W., przekazał w dniu 24 kwietnia 2013 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. ww. tytuły wykonawcze o numerach: [...] oraz [...] w celu dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec A. B. (d. M.). W trakcie postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. dokonał następujących czynności: w dniu 12 maja 2013 r., poborca skarbowy sporządził protokół o stanie majątkowym ze zobowiązaną, w dniu 19 listopada 2013 r., podjęto próbę zajęcia wynagrodzenia za pracę (zajęcie nr [...] 3), zajęcie okazało się nieskuteczne (brak oświadczenia pracodawcy), w dniu 6 lutego 2014 r., dokonano zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty z zeznania rocznego za 2013 r. (zajęcie n r[...]), w dniu 28 kwietnia 2014 r., poborca skarbowy sporządził protokół o stanie majątkowym z zobowiązaną, w dniu 22 maja 2014 r. dokonano skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę (zajęcie nr [...]). Zobowiązana odebrała w/w zajęcie w dniu 29 maja 2014 r. W dniu 23 czerwca 2014 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. wpłynęło pismo z dnia 18 czerwca 2014 r. adw. M. M. działającego w imieniu A. B., W. M. oraz M. M. w sprawie zarzutów na prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze o nr: [...] oraz [...] postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Wraz z zarzutami złożono wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a) oraz wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego (art. 35 § 1 u.p.e.a). Podstawą prawną zarzutów wskazaną przez wnioskodawcę jest art. 33 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. błąd co do osoby zobowiązanego albowiem, jak wskazał wnioskodawca - obowiązek płatniczy po stronie A. B, na którą wystawione zostały tytuły wykonawcze nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał, albowiem R. M., były mąż A. B., ojciec W. i M. M. był jedynym legitymowanym do zajmowania lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. P. nr [...] w N.. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. W uzasadnieniu organ wskazał, że odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone stronie w dniach: 8 grudnia 2005 r. - odpis tytułu wykonawczego o numerze[...], 10 listopada 2008 r. - odpis tytułu wykonawczego o numerze[...], 25 stycznia 2010 r. - odpis tytułu wykonawczego o numerze[...], a zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji zostały wniesione pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. w dniu 23 czerwca 2014 r., czyli z uchybieniem siedmiodniowego terminu wyznaczonego na ich wniesienie. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 4 sierpnia 2014 r. Ponadto w ww. postanowieniu Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wskazał stronie, iż jej wniosek z dnia 18 czerwca 2014 r., będzie rozpoznawał odrębnie w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego lub zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie, z uwagi na charakter podnoszonych przez skarżącego okoliczności mających istotny wpływ na umorzenie postępowania egzekucyjnego lub zawieszenie postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. nr [...] zwrócił się do wierzyciela tj. Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. o przeanalizowanie przesłanek wskazanych przez pełnomocnika strony w podaniu z dnia 18 czerwca 2014 r. i zajęcie stosownego stanowiska w zakresie: czy postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze nr:[...], [...] oraz [...] winno być umorzone na zasadach art. 59 § 1 u.p.e.a, czy też ewentualnie zawieszone na podstawie art. 56 § 1 u.p.e.a. Wierzyciel otrzymał ww. pismo organu egzekucyjnego, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, w dniu 18 sierpnia 2014 r. Od wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. rozstrzygnięcie z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów pełnomocnik strony wywiódł zażalenie. Po rozpoznaniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej we W. wydał postanowienie z dnia [...] września 2014 r. nr [...]i utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ po przywołaniu treści art. 61a § 1 k.p.a. Dalej podniósł, że ocena, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki art. 61a § 1 k.p.a. należy do organu, do którego podanie wniesiono i który w zależności od poczynionych ustaleń podejmuje stosowne działania. We wstępnej fazie każdego postępowania organ jest zobligowany do zbadania złożonego przez stronę wniosku pod względem formalnym. Tryb postępowania przewidziany w art. 61 a k.p.a. ma na celu uproszczenie rozstrzygania w sytuacji jednoznacznego stwierdzenia braku podstaw do przystąpienia do prowadzenia postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania stanowi bowiem jednocześnie odmowę merytorycznego rozstrzygania o zasadności wniosku strony (niemożność odniesienia się do argumentów podnoszonych przez stronę). Organ wskazał dalej, że użyty w powołanym wyżej przepisie zwrot "z innych uzasadnionych przyczyn" można odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Inne przyczyny to również uchybienie terminu, która czyni daną czynność nieskuteczną i uniemożliwia merytoryczne zajęcie się sprawą. Badając sprawę Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. uznał, że postępowanie w sprawie nie może być wszczęte, a brak merytorycznego rozpoznania podania zawierającego zarzut jest tu konsekwencją niezachowania terminu do wniesienia zarzutów. Dyrektor Izby Skarbowej we W. podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie miał wątpliwości, że w sprawie siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów nie został zachowany. Jak wynika z akt sprawy, doręczenie przesyłek zawierającej odpisy tytułów wykonawczych nastąpiło, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na ówczesny adres zamieszkania zobowiązanej - ul. P. [...] N., odpowiednio w dniu 8 grudnia 2005 r. - odpis tytułu wykonawczego o numerze[...], 10 listopada 2008 r. - odpis tytułu wykonawczego o numerze[...], 25 stycznia 2010 r. - odpis tytułu wykonawczego o numerze [...]. Faktu tego nie kwestionuje strona. Załączony do akt dokument urzędowy w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza kiedy została doręczona przesyłka, tym samym nie ma podstaw i potrzeby dokonywania dodatkowych czynności wyjaśniających w powyższym zakresie. Dalej organ wskazał, że bieg siedmiodniowego terminu wyznaczonego na wniesienie zarzutów, zgodnie z art. 57 k.p.a. rozpoczął się więc odpowiednio dla tytułu wykonawczego o numerze O/l 396/2005 dnia 9 grudnia 2005 r. i upłynął dnia 15 grudnia 2005 r., dla tytułu wykonawczego o numerze [...] dnia 11 listopada 2008 r. i upłynął dnia 17 listopada 2008 r., a dla tytułu wykonawczego o numerze [...] dnia 26 stycznia 2010 r. i upłynął dnia 1 lutego 2010 r. Tymczasem pełnomocnik strony pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., wniósł zarzuty na prowadzone w oparciu o ww. tytuły wykonawcze postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (data nadania w placówce pocztowej 20 czerwca 2014 r. - koperta).To oznacza, że jak zaakcentował organ odwoławczy, że zarzuty zostały sporządzone i nadane po upływie terminu przewidzianego do ich wniesienia. Skoro z akt sprawy w sposób oczywisty wynikało, iż termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie został dochowany, a strona nie wniosła o jego przywrócenie, w szczególności do dnia wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów, organ egzekucyjny nie miał możliwości merytorycznego odniesienia się do argumentów podniesionych we wniosku i zasadnym była odmowa wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów. Stanowisko przyjęte w sprawie przez organ egzekucyjny jak i Dyrektora Izby Skarbowej we W. znajduje oparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt SA/Kr 849/12). Organ nie podzielił poglądów strony o nienależytym wykonaniu przez organ obowiązków przewidzianych w art. 9 k.p.a., gdyż strona cały czas była w posiadaniu przesłanych i doręczonych prawidłowo przez organ dokumentów (zgodne z przepisami prawa druki stanowiące odpisy ww. tytułów wykonawczych zawierające stosowne pouczenie) wskazujących i informujących jednoznacznie o właściwym terminie przewidzianym do złożenia zarzutów, które jednak, jak wynika z akt, nie zostały złożone w przedmiotowej sprawie w ustawowym terminie. Odnosząc się do zarzutów, że w obowiązujących przepisach prawa brak jest wskazania zdarzenia, od którego należy liczyć termin do wniesienia zarzutów, co stanowi typowy przykład luki, a co za tym idzie że regulacja ta jest sprzeczna z zasadą poprawnej legislacji, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, w zakresie w jakim nie wskazuje zdarzenia od którego należy liczyć siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż jego zdaniem, zagadnienia te nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu w sprawie zarzutów, gdyż wykraczają one poza kompetencje Dyrektora Izby Skarbowej w tym zakresie. Organ wskazał, że kompetencje do badania zgodności z Konstytucją RP przepisów innych ustaw posiadają inne uprawnione organy państwowe. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej we W. zauważył, iż zobowiązana nie została pozbawiona możliwości obrony swoich praw w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, gdyż Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. przyjął do rozpoznania sprawę należącą do jego właściwości, a mianowicie zawarty w piśmie z dnia 18 czerwca 2014 r. wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego lub wniosek o zawieszenie postępowania. Dlatego też celem ochrony interesu zobowiązanej, wystąpił pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. nr [...] do wierzyciela - Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. o przeanalizowanie przesłanek wskazanych przez pełnomocnika strony w podaniu z dnia 18 czerwca 2014 r. i zajęcie stosownego stanowiska w zakresie umorzenia bądź ewentualnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze nr:[...], [...] oraz[...] . Dalej organ zaznaczył, że podanie strony z dnia 18 czerwca 2014 r. nie mogło skutecznie zainicjować postępowania w sprawie zarzutów gdyż uchybiony został termin na wniesienie zarzutów, stąd działanie organu I instancji po stwierdzeniu tej okoliczności sprowadziło się do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów. Pismem z dnia 7 października 2014 r, pełnomocnik A. B., W. M. oraz M. M. wywiódł skargę od ww. rozstrzygnięcia wnosząc o jego uchylenie wskazał na naruszenie w ww. orzeczeniu prawa procesowego tj. art. 61a k.p.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Jako uzasadnienie skargi pełnomocnik skarżącego ponowił argumentację zawartą w treści zażalenia. Wskazał na fakt, że organy nieprawidłowo uznały, iż zachodzi przeszkoda do wszczęcia postępowania administracyjnego z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów, co ostatecznie skutkowało odmową ich merytorycznego rozpatrzenia przez organ egzekucyjny. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, który stoi na stanowisku, że strona bezsprzecznie uchybiła terminowi do wniesienia zarzutu, i że pouczenie o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. dotyczące siedmiodniowego terminu było skuteczne i siedem dni do wniesienia zarzutu nie zostało przez Stronę zachowane. Dalej podniósł, że Dyrektor Izby Skarbowej nie ustosunkował się do zgłoszonego zarzutu polegającego na braku wskazania w obowiązujących przepisach zdarzenia od którego należy liczyć termin do wniesienia zarzutów, co stanowi zdaniem strony, typowy przykład luki, a co za tym idzie regulacja ta jest sprzeczna z zasadą poprawnej legislacji wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, w zakresie w jakim nie wskazuje zdarzenia od którego należy liczyć siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów. Wskazał, iż właśnie w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który ma istotne znaczenie z punktu widzenia gwarancji praw zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym, brak jest jednoznacznego stwierdzenia od której daty należy liczyć termin do wniesienia zarzutów. Ponadto zakwestionował zasadność wydania przez organ rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. Jako uzasadnienie swojej tezy wskazał stanowisko zawarte w komentarzu A. Wróbla do art. 61 a k.p.a., (A. Wróbel, komentarz aktualizowany LEX/el. 2014). Na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego przedłożył pełnomocnictwo udzielone mu przez A.B. , W. M., M. M z dnia 31 maja 2014 r. Organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej jako: [p.p.s.a.] zaskarżona decyzja podlega uchylenia w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - lit. a), b) i c), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia wskazanych kryteriów, a przy tym niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd stwierdza, że nie narusza ono prawa w sposób skutkujący koniecznością jego uchylenia. Przedmiotem sporu było rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów egzekucyjnych wniesionych po terminie tj. po upływie 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego, co spowodowało wydanie jedynie rozstrzygnięcia formalnego (co do terminu wniesienia zarzutów), a nie merytorycznego (co do ich faktycznej zasadności). W ocenie Sądu w sprawie znajdują zastosowanie przede wszystkim przepisy art. 27 § 1 pkt 9, art. 32 u.p.e.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Przepisy te zostały w sposób prawidłowy zastosowane przez Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu. Zgodnie z wymienionym art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie natomiast z powołanym art. 32 tejże ustawy, organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Ustawa określa więc siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów. Termin ten upływa z upływem siódmego dnia od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Termin ten należy do kategorii terminów zawitych, a więc takich, których niezachowanie powoduje dla strony niekorzystne skutki procesowe i każde, choćby nieznaczne jego przekroczenie stanowi jego uchybienie. Termin ten uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: wysłane w formie dokumentu elektronicznego, nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, złożone w polskim urzędzie konsularnym, złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej, złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku, złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego (art. 57 § 5 k.p.a.). Zgodnie z art. 57 § 1 powołanej wyżej ustawy jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, to przy jego obliczaniu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. I w tym miejscu dodać należy, że jak wynika z orzecznictwa – sądy administracyjne dokonały już wykładni nasuwających wątpliwości uregulowań przepisów ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym chociażby w zakresie sposobu liczenia terminu do wniesienia zarzutów w stosunku do tytułu wykonawczego. W orzecznictwie nie stwierdzono – wbrew twierdzeniom skargi – "luki w prawie" w tym zakresie. W przeciwnym przypadku sąd administracyjny (a nie Dyrektor Izby Skarbowej) mógłby wystąpić do TK z wnioskiem o stwierdzenie zgodności przepisów tej ustawy z Konstytucją RP. Skoro zatem do kompetencji organu odwoławczego nie należy badanie zgodności przepisów z Konstytucją, to też tym samym chybiony jest zarzut skargi w tym zakresie. Jak wynika z akt sprawy, doręczenie przesyłek zawierającej odpisy tytułów wykonawczych nastąpiło, za załączanym do akt sprawy zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na ówczesny adres zamieszkania zobowiązanej - ul. P. [...] N.. Nastąpiło to odpowiednio w dniach: - 8 grudnia 2005 r., odpis tytułu wykonawczego o numerze [...], - 10 listopada 2008 r., odpis tytułu wykonawczego o numerze [...] , - 25 stycznia 2010 r., odpis tytułu wykonawczego o numerze [...]. Bieg siedmiodniowego terminu wyznaczonego na wniesienie zarzutów, zgodnie z art. 57 k.p.a. rozpoczął się zatem odpowiednio dla: - tytułu wykonawczego o numerze [...] w dniu 9 grudnia 2005 r. i upłynął w dniu 15 grudnia 2005 r., - tytułu wykonawczego o numerze [...] w dniu 11 listopada 2008 r. i upłynął w dniu 17 listopada 2008 r., - tytułu wykonawczego o numerze [...] w dniu 26 stycznia 2010 r. i upłynął w dniu 1 lutego 2010 r. Tymczasem pełnomocnik strony pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., wniósł zarzuty na prowadzone w oparciu o ww. tytuły wykonawcze postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (data nadania w placówce pocztowej L. [...] czerwca 2014 r.). Oznacza to, że zarzuty zostały sporządzone i nadane po upływie terminu przewidzianego do ich wniesienia, tak jak to słusznie oceniły organy. A tym samym nie mogły one skutecznie zainicjować postępowania w sprawie merytorycznego ich rozpoznania. Przyznać przy tym należy, tak jak w skardze podniósł pełnomocnik, że orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite co do określenia w jakiej formie należy rozstrzygać zarzuty wniesione po terminie. Z jednej strony przyjmuje się, że powinno się wówczas oddalić zarzuty (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2009 r., I SA/Bk 361/08) bądź pozostawić zarzuty bez rozpoznania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2008 r., I SA/Po 443/08), bądź umorzyć postępowanie w przedmiocie zarzutów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2000 r., I SA/Ka 712/99; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1994 r. SA/Wr 1463/93.), albo nie uwzględnić zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 1999 r., I SA/Lu 722/98; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2008 r., III SA/Łd 19/08). Jednakże - co wymaga zaakcentowania z uwagi na treść zarzutów skargi - Sądy administracyjne akceptują również tego typu rozstrzygnięcia jak: odmowa wszczęcia postępowania przez organ egzekucyjny I instancji w sprawie zgłoszonych zarzutów w związku z uchybieniem terminu do ich wniesienia (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 listopada 2013 r., I SA/Gd 1017/13). Podobnie, rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r., I SA/Bk 451/10. Dalej podkreślić należy, że we wszystkich wskazanych powyżej przypadkach podkreśla się jednak, że uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2012 r., I SA/Kr 849/12 oraz powołane tam poglądy B. Adamiak i J. Borkowskiego, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2008, s. 335 i nast., a także powołane w innych wyrokach poglądy R. Hausera, Z. Leońskiego Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Warszawa 1995, s. 63). W rozpoznawanej sprawie Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Przede wszystkim należy podkreślić, że skoro zarzuty egzekucyjne zostały wniesione po terminie - to nie mogły zostać rozpatrzone merytorycznie. Organ egzekucyjny I instancji mógł więc odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów w trybie art. 61a k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., co też słusznie uczynił. Odnosząc się do rozbieżności w orzecznictwie co do samej formy orzekania to Sąd zauważa, że wprawdzie art. 34 § 4 u.p.e.a. stanowi, że "organ egzekucyjny (...) wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów..." to jednak przepisu tego nie należy interpretować w oderwaniu od całego systemu przepisów procesowych regulujących postępowanie egzekucyjne. Zasadą jest bowiem tylko częściowe wyraźne uregulowanie przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym sytuacji jakie mogą zaistnieć w toku postępowania. Świadczy o tym art. 18 u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. W konsekwencji należałoby przyjąć, że ww. art. 34 § 4 u.p.e.a. nie reguluje wszystkich przypadków rozstrzygnięć jakie mogą zapaść po wniesieniu zarzutów egzekucyjnych. Dodać też należy, że treść ww. art. 34 § 4 brzmi: "Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego", co oznacza, że właściwie przepis ten należałoby stosować w przypadku, gdy wypowiadał się wierzyciel. Jak już Sąd podkreślał powyżej wniesienie zarzutów po terminie czyni je ze względów formalnych bezskutecznymi, co oznacza, że przesyłanie zarzutów wierzycielowi nie ma sensu i tylko przedłużałoby postępowanie. Dodać też należy, że za podobnymi (racjonalnymi i zmierzającymi do zapewnienia szybkości postępowania) przesłankami opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 czerwca 2007 r., I FPS 4/06 uznając, że wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci - naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie naruszyło przepisów wskazanych w skardze, co tym samym nie skutkowało koniecznością uchylenia postanowienia przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.). Wobec braku podstaw do usunięcia zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił .