II OSK 20/18

Dnia 20 marca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi B. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2652/15 oddalającym skargę kasacyjną B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1528/14 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki domku letniskowego postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2652/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1528/14, w sprawie ze skargi B. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki domku letniskowego. W dniu 28 grudnia 2017 r. B. S. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. prawomocnym postanowieniem NSA. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", podnosząc, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne nieznane Sądowi w chwili wydania ww. wyroku. A mianowicie, od kilku lat w domku letniskowym objętym przedmiotowym nakazem rozbiórki zamieszkał wąż eskulap. Skarżący nie wiedział o tej okoliczności; dopiero dowiedział się o niej po wydaniu wyroku. Na potwierdzenie argumentacji przedstawił zdjęcia węża wewnątrz domku letniskowego oraz oświadczenie sąsiadki z dnia 16 grudnia 2017 r. na okoliczność zamieszkiwania węża w domku objętym nakazem rozbiórki (wąż jest widywany od ponad 3 lat). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w art. 271-285 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Ponadto stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Po pierwsze, należy wskazać, że skarga o wznowienie została wniesiona w terminie, o jakim mowa w art. 277 p.p.s.a. Została bowiem wniesiona w terminie 30 dni, licząc od dnia w którym skarżący dowiedział się o wskazywanej okoliczności zamieszkiwania węża w domku letniskowym. Po drugie, zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przepis ten dotyczy wykrycia dowodów, które istniały w dacie wydania orzeczenia zaskarżonego skargą o wznowienie, jednak takich, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie nowa okoliczność, na którą powołuje się strona skarżąca, co prawda – jak wskazano – zaistniała przed wydaniem wyroku objętego skargą o wznowienie; jednak okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy, tj. na ocenę legalności orzeczonego nakazu rozbiórki dokonaną w ramach postępowania kasacyjnego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2652/15. Wynika to z tego, że w postępowaniu dotyczącym nakazu rozbiórki nie bada się kwestii dotyczących ochrony przyrody. Natomiast kierując się obowiązującą zasadą legalizmu (tj. obowiązkowości działania na podstawie i zgodnie z obowiązującym prawem), kwestie dotyczące ochrony przyrody powinny zostać uwzględnione przy faktycznym wykonywaniu nakazu rozbiórki bądź przez samego skarżącego bądź przez organ egzekucyjny na etapie wszczętego postępowania egzekucyjnego. Dlatego ewentualne kwestie dotyczące niewykonalności nakazu rozbiórki powinny być rozważane przez organ egzekucyjny. Jeśli bowiem chodzi o formę ochrony przyrody polegającą na tzw. "ochronie gatunkowej" to zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 142 ze zm.) w stosunku do gatunków zwierząt objętych ochroną gatunkową mogą być wprowadzone, w przypadku braku rozwiązań alternatywnych i jeżeli nie są szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków zwierząt, odstępstwa od zakazów, o których mowa w ust. 1 i 1a, dotyczące chwytania na terenach zabudowanych przez podmioty upoważnione przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska zabłąkanych zwierząt i przemieszczania ich do miejsc regularnego przebywania. A zatem ustawa o ochronie przyrody dopuszcza określone odstępstwa od ochrony jaką przewiduje w odniesieniu, np. do węża eskulapa jako gatunku chronionego; co powinno zostać rozważone, ale na etapie faktycznego wykonywania nakazu rozbiórki. Przedstawiona w skardze o wznowienie argumentacja nie wskazuje zatem na zaistnienie okoliczności, która mogłaby mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym nie wyczerpano przesłanki wynikającej z art. 273 § 2 p.p.s.a., co uprawnia Sąd Administracyjny do zastosowania 280 § 1 p.p.s.a. i odrzucenia skargi o wznowienie jako niespełniającej ustawowych wymagań. Z powyższych względów, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.