I SA/Lu 339/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Andrzej Niezgoda, Protokolant Starszy asystent sędziego Karolina Orłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2012 r. - oddala skargę. I SA/Lu 339/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 i art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., dalej – O.p.) oraz art. 6 ust. 7 i art. 1c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, dalej – u.p.o.l.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej – SKO, Kolegium) po rozpatrzeniu odwołania A. M. (dalej – podatnik, strona, skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] (dalej – organ pierwszej instancji) w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2012 r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu SKO podało, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji ustalił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] i [...] w kwocie [...]zł. Organ podatkowy przyjął do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 3023 m2 oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości amortyzacyjnej [...] zł. Podatek od nieruchomości gruntowej w kwocie [...]zł obliczył z zastosowaniem stawki [...] zł/ m2. Budowle opodatkował przy zastosowaniu stawki 2%, co dało kwotę [...]zł. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, podatnik wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a oraz art. 122 i art. 187 § 1 O.p., poprzez niezasadne przyjęcie na podstawie wewnętrznie sprzecznej, niejasnej i niepełnej opinii biegłego, że obiekt myjni jest budowlą, zaniechanie wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, nieuwzględnienie zastrzeżeń podatnika odnoszących się do opinii biegłego oraz zaniechanie dokonania ustaleń, czy poszczególne obiekty mają charakter budynków, czy budowli. Podatnik podniósł także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt.1 lit. b i art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm., dalej – u.p.b.) przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że myjnia samochodowa wraz z urządzeniami do mycia samochodów stanowi budowlę, podczas gdy urządzenia myjące mają charakter urządzeń technicznych, a nie budowlanych i nie stanowią wraz z budynkiem myjni całości techniczno - użytkowej. Niepodzielając zarzutów odwołania, SKO przypomniało, że podatnik złożył w dniu 2 listopada 2011 r. informację (wykaz) w sprawie podatku od nieruchomości na formularzu urzędowym IN-1 wraz załącznikiem ZN-1A z danymi o nieruchomości. Zadeklarował on do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 3023 m2 oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł. Zadeklarowane przez podatnika grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej mają powierzchnie zgodne są z treścią wypisu z rejestru gruntów oraz aktu notarialnego ich zakupu. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, ze zm., dalej – u.p.g.k.) dane ewidencyjne są podstawą wymiaru podatków. Jako, że organ podatkowy powziął wątpliwości co do zadeklarowanej przez podatnika wartości budowli, wszczął z urzędu postępowanie wymiarowe. W toku postępowania został przeprowadzony dowód z opinii biegłego z uprawnieniami z zakresu budownictwa, który zapoznał się z dokumentacją projektową bezdotykowej myjni kontenerowej oraz dokonał jej oględzin (dowód: k. - 70, 65-68, 46, 48 -62). Po dokonaniu kwalifikacji podatkowej obiektów budowlanych i urządzeń technicznych znajdujących się na nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] i [...], biegły uznał, że stanowią one zorganizowaną całość o statusie budowli. Obejmuje ona: wolnostojącą wiatę z 6 stanowiskami do mycia samochodów osobowych, mieszczącymi się na płytach żelbetonowych, oraz kontener techniczny. Na stanowiskach do mycia zamontowane są panele sterujące, powiązane z układami znajdującymi się wewnątrz kontenera, pojemniki na lance połączone z instalacją cyrkulacji wody, posadzki i kratki ściekowe. Do myjni doprowadzone są zewnętrzne przyłącza wodociągowe, kanalizacji sanitarnej, energetycznej i gazowe, a teren wokół wiaty wyłożony jest kostką betonową. Uczestniczący w oględzinach podatnik nie wniósł zastrzeżeń do sporządzonego z nich protokołu. Nie zgodził się natomiast z tym, że opisany kompleks należy zaliczyć do kategorii budowli, a nie do budynków. W ocenie strony, skoro organ wydający pozwolenie na budowę zaliczył obiekt do XVII kategorii budynków według PKOB, a Urząd Statystyczny obiekty budowlane myjni samochodowej ujął w KŚT grupa 1 rodzaj 103: "Budynki handlowo - usługowe", oznacza to, że myjnię samochodową należy zaliczyć do budynków w świetle przepisów u.p.o.l. (dowód: k. - 152). Za uznaniem myjni za budynek przemawia również decyzja nr [...] [...] M. L. w sprawie pozwolenia na użytkowanie myjni oraz decyzja Prezydenta M. L. nr [...]. SKO nie zgodziło się ze skarżącym, że opisywaną myjnię samochodową należy uznać za budynek, a nie za budowlę. Kolegium wyjaśniło, że zarówno budynek, jak i budowla są zdefiniowane w u.p.t.u. przez wspólny element "obiektu budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego". Budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Natomiast budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Obiekt budowlany może być zatem zakwalifikowany bądź do ustawowej kategorii budynku, bądź do budowli. Podatkowa kwalifikacja nie uwzględnienia natomiast przepisów statystycznych, regulujących poszczególne kategorie środków trwałych i obiektów budowlanych. Ustawowe definicje podatkowe uwzględniają bowiem prawnobudowlane definicje pojęć: "obiekt budowlany", "urządzenie budowlane", a nie zaś reguły klasyfikacyjne określane jako KŚT i PKOB. W niniejszej sprawie bezsporne jest traktowanie myjni jako obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 u.p.b., obiekty budowlane to: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznym, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami i obiekt małej architektury. Stosowanie do art. 3 pkt 2 u.p.b., za budynek może być uznany tylko taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast budowla to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 3 u.p.b.). Za obiekt małej architektury jest uznawany niewielki obiekt budowlany, a w szczególności: kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury; posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej; użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki (art. 3 pkt 4 u.p.b.). Odnosząc te rozważania do spornej myjni, Kolegium uznało, że nie jest ona obiektem małej architektury ze względu na jej rozmiary oraz złożoną strukturę techniczno - użytkową. Dalej SKO stwierdziło, że wiata myjni nie jest budynkiem, gdyż nie ma przegród budowlanych, wydzielających ją w przestrzeni. Konsekwentnie zatem instalacje i urządzenia techniczne związane z tym obiektem budowlanym, nie mogą być uznane za instalacje i urządzenia techniczne budynku w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a u.p.b. Jeśli chodzi o kontener, Kolegium zgodziło się z opinią biegłego, że i on nie jest budynkiem w świetle przepisów u.p.o.l. Wyjaśniło, że budynek musi być m.in. trwale związany z gruntem. Z projektu budowlanego nie wynika, aby kontener techniczny myjni był w taki sposób połączony z gruntem. Został on wykonany z żelbetu, jako prefabrykowany obiekt. Wytwórca dostarczył go podatnikowi w stanie pełnego wyposażenia w instalacje i urządzenia. Roboty budowlane nie polegały zatem na ingerencji w strukturę tego obiektu. Skarżący nie udowodnił, iż wykonywane były prace budowlane polegające na trwałym połączeniu kontenera z gruntem. Skoro zatem myjnia nie jest budynkiem, ani kompleksem majątkowym, w skład którego wchodzą budynki, a jest obiektem budowalnym, na który podatnik otrzymał pozwolenia na budowę i następnie użytkowanie, należy uznać, że jest ona budowlą w rozumieniu prawa zarówno budowlanego, jak i podatkowego. Pomiędzy jej poszczególnymi obiektami, urządzeniami, instalacjami występuje zależność techniczna i użytkowa, przejawiająca się w ich funkcjonalnym powiązaniu i wykorzystywaniu dla prawidłowego działania samoobsługowej myjni bezdotykowej. Mając na uwadze powyższe, SKO zgodziło się z organem pierwszej instancji co do określenia przedmiotu opodatkowania. Powołując się następnie na art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l. za zasadny uznało również sposób określenia podstawy opodatkowania i obliczenia zobowiązania podatkowego. Wskazało, że na dzień 1 stycznia 2012 r. wartość amortyzacyjna budowli wynosiła [...] zł. Obejmowała ona: [...] zł (wartość myjni E.), [...] zł (koszt modyfikacji wiaty), [...] zł (koszt utwardzenia terenu, 4 słupy oświetleniowe, przyłącza i instalacje wewnętrzne), [...] zł (adaptacja projektu), [...] zł (koszt typowego projektu), [...] zł (usługa dźwigowa), [...] zł (opłata za przyłączenie do sieci gazowej), [...] zł (wykonanie instalacji gazowej). Ustalenia te znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w aktach sprawy fakturach, rachunkach, dokumentach księgowych podatnika. Wymiar podatku od nieruchomości został dokonany z zastosowaniem prawidłowych stawek podatkowych zawartych w § 1 pkt 1 lit. a i pkt 3 uchwały nr [...] Rady M. L. z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie określenia rocznych stawek podatku od nieruchomości na 2012 r. (Dz. Urz Woj. L.. 2012.12 z dnia 9 stycznia 2012 r.) W skardze złożonej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podatnik zarzucił jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. b) oraz pkt 3 oraz pkt 9 u.p.b. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że myjnia samochodowa wraz z urządzeniami modułów do mycia samochodów stanowi budowlę, w sytuacji gdy urządzenia myjące mają charakter urządzeń technicznych, a nie budowlanych i nie podlegają opodatkowaniu w rozumieniu przepisów prawa budowlanego; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. wyrażające się w: - niezasadnym przyjęciu, że obiekt myjni samochodowej bezdotykowej 6- stanowiskowej firmy "E." posadowiony na nieruchomości położonej przy ul. [...] i [...], należy do kategorii budowli, w sytuacji gdy organ oparł zaskarżone rozstrzygnięcie wyłącznie na opinii biegłego, która zawiera wewnętrzne sprzeczności oraz została wykonana nierzetelnie, a także jest powieleniem opinii zasadniczej z dnia 19 marca 2012 r., a tym samym nie może stanowić podstawy ustaleń, iż obiekt myjni stanowi jedną budowlę w rozumieniu przepisów u.p.o.l., - niesłusznym uznaniu, że myjnia nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.p.b., gdyż nie posiada cech niezbędnych do zakwalifikowania jej za budynek, w sytuacji gdy obiekt ten posiada fundament, do którego mocowane są słupy konstrukcji nośnej, a więc jest trwale związany z gruntem, posiada dach oraz instalacje wewnętrzne i zewnętrzne i za pomocą przyłączy jest połączony z sieciami zasilającymi w media, co niewątpliwie świadczy o tym, że powyższy obiekt jako całość jest budynkiem; - niezasadnym uznaniu przez organ, że skarżący nie udowodnił, że wykonywane były prace polegające na trwałym połączeniu kontenera z gruntem, w sytuacji gdy projekt budowlany zakłada posadowienie budynku na fundamencie, a następnie wykonanie opaski betonowej, która uniemożliwia jego przeniesienie w inne miejsce, co w konsekwencji świadczy o tym, że jest on trwale połączony z gruntem oraz całym budynkiem myjni. - nieuwzględnieniu przez organ przy ustaleniu wysokości podatku od nieruchomości na rok 2012 amortyzacji budynku myjni, w sytuacji gdy ww. środki trwałe, podlegają amortyzacji i powinny być amortyzowane metodą liniową wg stawek określonych w wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych; 3. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym i niedokładnym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie, niekompletnym rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy i zbadaniu zaistniałego stanu faktycznego; Mając na uwadze przedstawione powyżej zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od SKO na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, zarzucił, że jedyną podstawą ustaleń Kolegium była opinia biegłego. Ponadto organ naruszył przepisy prawa budowlanego ustalając, że całość obiektów znajdujących się na nieruchomości podlega opodatkowaniu. Urządzenia techniczne znajdujące się w kontenerze są wytworem innych technologii niż technologia budowlana, a tym samym nie mogą być traktowane jak budowle i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Co więcej urządzenia te nie mogą być kwalifikowane jako obiekty budowlane, albowiem spełniają specjalistyczne normy, które nie mieszczą się w zakresie regulacji prawa budowlanego. Za budynek może być uznany sam kontener. Wyposażenie myjni, nie stanowi urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ponieważ to obiekt budowlany wraz z fundamentem służy urządzeniom technicznym, a nie na odwrót. Ponadto u.p.b. odnosi się tylko do takich obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, które są wytworem procesu budowlanego. Należy zatem odróżnić pojęcie urządzeń technicznych od urządzeń budowlanych. Technika myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące są urządzeniami technicznymi, które nie mieszczą się w zakresie stosowania Prawa budowlanego. Montaż tych urządzeń nie wymaga pozwolenia na budowę i mogą być one w każdym czasie zdemontowane lub wymienione. Dlatego też wyposażenie techniczno - technologiczne myjni nie spełnia definicji obiektu budowlanego i urządzeń budowlanych. Zauważyć należy, że urządzenia te mogły być zamocowane na budowli, bez pozwolenia. Ponadto mogą być demontowane i zastępowane nowymi bez naruszenia struktury myjni. Pomiędzy wyżej wymienionymi urządzeniami a myjnią istnieje tylko związek użytkowy wobec czego w reasumpcji należy stwierdzić, iż nie podlegają one opodatkowaniu. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, tj. wyroku WSA w Poznaniu z 13 marca 2014 r. (sygn. akt III SA/Po 873/13), wyroku WSA w Gliwicach z 16 października 2013 r. (sygn. akt: I SA/G1 619/13), wyroku WSA w Krakowie z 10 września 2013 r. I (sygn. akt I SA/Kr 955/13) i wyroku WSA w Rzeszowie z 25 lipca 2013 r. (sygn. akt: I SA/Rz 1420/13). Co istotne w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r. P 33/09, Trybunał uznał, że listę budowli zawartą w art. 3 pkt 3 u.p.b. należy odczytywać dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości w sposób ścisły. Zdaniem skarżącego, organ oparł się na niepełnej i błędnej opinii biegłego, niedokonując własnych ustaleń. Biegły stwierdził, iż obiekt posiada fundament, do którego mocowane są słupy konstrukcji nośnej, posiada dach, ale nie jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Zdaniem biegłego przez przegrodę budowlaną rozumie się element pełniący funkcję przegrody pionowej, oddzielający wnętrze budynku od przestrzeni zewnętrznej oraz zabezpieczający go od wpływów atmosferycznych, bądź też rozdzielający pomieszczenia wnętrza budynku. Słupy konstrukcyjne wiaty nie zabezpieczają wnętrza obiektu od czynników zewnętrznych. Pojęcie przegrody budowlanej utożsamiane jest ze ścianą. Wiata myjni pozbawiona jest ścian. Budynkiem nie jest też kontener techniczny usytuowany pod zadaszeniem wiaty, przy stanowiskach do mycia samochodów. Jednak w opinii z dnia 19 marca 2013 r. na stronie 4 biegła stwierdziła, że "kontener posiada cechy budynku tylko nie jest trwale połączony z gruntem. Natomiast zgodnie z protokołem oględzin z dnia 19 marca 2013 r. ustalono, że wokół budynku myjni znajduje się opaska betonowa, co jednoznacznie świadczy o tym, że obiekt jest budynkiem, bowiem jest trwale związany z gruntem. Budynek trwale związany z gruntem musi posiadać prefabrykowany, monolityczny lub murowany fundament, którego dolna płaszczyzna znajduje się pod powierzchnią terenu i którego przeniesienie w inne miejsce lub rozebranie wymaga wykonania robót ziemnych. Dalej skarżący powołał się na interpretację przepisów u.p.o.l. w zakresie ustalenia kategorii domków letniskowych, dokonaną przez Ministra Finansów na skutek interpelacji poselskiej nr 8896. W interpretacji tej stwierdzono, że dla przyjęcia, że dany obiekt stanowi budynek konieczne jest odniesienie i wnikliwe przeanalizowanie dokumentacji technicznej obiektu, czego organ w niniejszej sprawie nie uczynił. W opinii skarżącego, opinia biegłego zawiera wiele sprzeczności, albowiem na stronie 3 opinii uzupełniającej biegły stwierdza, iż "obiekt posiada dach, fundament, do którego mocowane są słupy konstrukcji nośnej", natomiast na stronie 4 przeczy temu twierdząc, iż "obiekt ten wydzielony jest z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada fundament, ale nie jest trwale związany z gruntem i nie posiada dachu". Ponadto biegły w opinii z dnia 19 marca 2013 r. na stronie 4 stwierdził, że "kontener posiada cechy budynku...., jednak nie jest trwale połączony z gruntem i można go bez żadnego uszczerbku przenieść w inne miejsce...", natomiast w opinii uzupełniającej z dnia 3 kwietnia 2013 r. (strona 4 opinii uzupełniającej) biegły jednoznacznie wskazał obecność fundamentów pod całością oraz opaski betonowej wokół obiektu. W opinii uzupełniającej z dnia 3 kwietnia 2013 r. biegła zmodyfikowała również wywody odnośnie istnienia dachu zawarte w opinii zasadniczej z dnia 19 marca 2012 r. w ten sposób, iż uznał, że usytuowanie kontenera pod zadaszeniem wiaty powoduje, że strop kontenera nie pełni funkcji dachu. Uznała, iż obiekt wydzielony jest z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada fundament, ale nie trwale związany z gruntem i nie posiada dachu. Natomiast z dokumentacji technicznej przedmiotowego budynku - rzutu płyty fundamentowej wynika jednoznacznie, że myjnia samoobsługowa bezdotykowa jest posadowiona na fundamentach trwale z gruntem związanych. Zgodnie z definicją Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych za budynek można uznać obiekt, który jest trwale połączony z gruntem oraz posiada dach. Następnie skarżący wskazał, że budynek posiada instalacje wewnętrzne i instalacje zewnętrzne i za pomocą przyłączy połączony jest z sieciami zasilającymi w media. Organ wydający pozwolenie na budowę zaliczył obiekt do XVII kategorii, a więc: "budynki handlu, gastronomii i usług jak: sklepy, centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, bary, restauracje, myjnie samochodowe, budynki dworcowe". Należy zatem przyjąć, że obiekt jako całość jest budynkiem. Co do ustalenia wysokości podatku na 2012 r. , skarżący stwierdził, że organ nie uwzględnił amortyzacji budynku myjni przyjmując, że wartość amortyzacyjna budynku na dzień 1 stycznia 2012 r. wynosi [...] zł, w sytuacji gdy wartość ta jest określana zgodnie z przyjętym 10 % planem amortyzacji, w konsekwencji czego wartość amortyzacji za 2012 r. wynosiła [...] zł. Przechodząc do uzasadnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. 77 § 1, art. 75 § 1 i 80 k.p.a skarżący wyjaśnił, że organ prowadzący postępowanie dopuścił się uchybień, mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez zaniechanie wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia zaistniałego stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii opodatkowania myjni samochodowej bezdotykowej, sześciostanowiskowej firmy "E.", posadowionej na nieruchomości położonej w L. przy ul. P. [...] i [...]. Jeśli chodzi o opodatkowanie gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 3023 m2, w tej kwestii nie ma pomiędzy stronami sporu. W zakresie opodatkowania myjni, organy podatkowe uznały, że jest ona budowlą związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości amortyzacyjnej [...] zł. Wartość ta została ustalona na dzień 1 stycznia 2012 r. na podstawie faktur, rachunków oraz dokumentów księgowych podatnika. Niezgadzając się z taką kwalifikacją myjni samochodowej bezdotykowej, skarżący wywodzi natomiast, że za obiekt budowlany można uznać jedynie kontener, przy czym nie jest on w świetle przepisów prawa budowlanego oraz statystycznych budowlą ale budynkiem, gdyż jest trwale połączony z gruntem, ma dach oraz przegrody budowlane. Pozostałe urządzenia mogą być demontowane i zastępowane nowymi bez naruszenia struktury myjni. Istnieje zatem pomiędzy nimi związek jedynie użytkowy. Dlatego też nie mogą one w ogóle podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się do wskazanego sporu w pierwszej kolejności przypomnieć należy, co konkretnie jest jego przedmiotem. Z oględzin przeprowadzonych w dniu 19 marca 2013 r. (k. 48, 49 akt adm.) wynika, że myjnia bezdotykowa sześciostanowiskowa składa się z: fundamentu betonowego, konstrukcji stalowej nad stanowiskami do mycia samochodów przymocowanej do fundamentu za pomocą śrub oraz umieszczonego po środku stanowisk do mycia obiektu, w którym umieszczone są urządzenia do mycia pojazdów na poszczególnych stanowiskach (do obiektu doprowadzona jest instalacja gazowa). Na każdym stanowisku umieszczone są panele sterujące oraz lance i pojemniki na lance do mycia pojazdów oraz kratki ściekowe odprowadzające wodę. Wokół obiektu, w którym znajdują się urządzenia, znajduje się opaska betonowa, która składa się na bokach długich o konstrukcji betonowej, a na bokach krótkich opaska betonowa powierzchownie przykryta jest kostką brukową, którą utwardzono działkę [...] oraz cześć działki [...]. Przy myjni znajdują się cztery lampy oświetleniowe. Powyższy opis zgodny jest z opisem myjni, zawartym w uzupełnieniu opinii biegłego z dnia 19 marca 2012 r., sporządzonym po dokonaniu oględzin, o których mowa wcześniej, czyli w dniu 19 marca 2013 r. Wynika z niego, że myjnia jest wolnostojącą wiatą z sześcioma stanowiskami do mycia samochodów osobowych, mieszczącymi się na płytach żelbetowych oraz kontenerem technicznym. Obiekt składa się z dwóch zadaszonych części: trzy stanowiska oraz kontener techniczny plus trzy stanowiska. W skład obiektu wchodzą: płyta żelbetowa, konstrukcja stalowa wiaty z pokryciem dachowym, kontener techniczny i infrastruktura techniczna. Konstrukcje nośną wiaty stanowią słupy stalowe dwuteowe mocowane kotwami do płyty fundamentowej, stalowe dźwigary dachowe dwuteowe łączone ze słupami śrubami, stalowe rygle dachowe dwuteowe łączone z dźwigarami śrubami. Dach pokryty jest blachą. Do konstrukcji wiaty zamocowana jest attyka reklamowa oraz banery reklamowe. Kontener techniczny jest wykonany z żelbetu, prefabrykowany. W podłodze kontenera wykonane są otwory umożliwiające wprowadzenie do wewnątrz instalacji zewnętrznych. Kontener dostarczony został na miejsce montażu w pełni wyposażony w urządzenia i instalacje. Obiekt posadowiony jest w płycie fundamentowej. W obecnym stanie nie można stwierdzić, czy kontener połączony jest z płytą. Projekt budowlany myjni przewiduje posadowienie kontenera na dolnej warstwie pływy wykonanej z chudego betonu, po wcześniejszym wykonaniu instalacji zewnętrznych pod kontenerem, a po montażu kontenera wykonanie pozostałych warstw pływy fundamentowej żelbetowej. Z projektu budowlanego nie wynika, by kontener był trwale połączony z płytą fundamentową. Na stanowiskach do mycia zamontowane są panele sterujące w obudowie ze stali nierdzewnej, które powiązane są z układami znajdującymi się wewnątrz kontenera oraz pojemniki na lance połączone z instalacją cyrkulacji wody. Posadzka na stanowiskach do mycia samochodów betonowa ze spadkami w kierunku kratek ściekowych. Do myjni doprowadzone są przyłącza i instalacje zewnętrzne: wodociągowe, kanalizacji sanitarnej, energetyczne i gazowe. Z wyjaśnień podatnika wynika, że opisywana myjnia samochodowa w 2012 r. wyglądała tak samo. W ocenie Sądu, powyższy stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo. Zresztą strona nie kwestionuje opisu myjni tylko jej kwalifikację jako budowli. Co do kwestionowanej opinii biegłego, podkreślenia wymaga, że może (mogła) być ona uwzględniona jedynie w części związanej ze specjalistyczną wiedzą związaną z ustaleniem stanu faktycznego sprawy. Opinia biegłego nie może być bowiem dowodem w zakresie prawnej kwalifikacji, gdyż ta jest domeną organów podatkowych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że właśnie w tej części organy na opinii tej się oparły. Co do wskazanych w skardze "sprzeczności" w kwestionowanej przez podatnika opinii, zdaniem Sądu, zacytowane przez stronę jej fragmenty na takie "błędy" nie wskazują. Wychwycone przez skarżącego różnice w słownictwie dotyczącym opisywanych cech obiektu wynikają z potrzeby zachowania pewnej stylistyki w tekście, a nie z niezrozumienia tematu, czy niewiedzy biegłej. Z podanych powodów uznać należy, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Organy nie naruszyły przepisów postępowania, a już na pewno nie naruszyły przepisów art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem nie miały one w tej sprawie zastosowania. W sprawach podatkowych zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, organ podatkowy dokonał również prawidłowej wykładni przepisów art. 2 ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.o.l. (Dz. U z. 2010 r. Nr 95, poz.613 ze zm.) oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. b), pkt 3 i 9 u.p.b. (Dz. U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), wskazując, że należąca do skarżącego myjnia samochodowa bezdotykowa jest budowlą w rozumieniu prawa zarówno budowlanego, jak i podatkowego. Pomiędzy zaś jej poszczególnymi obiektami, urządzeniami i instalacjami występuje zależność techniczna i użytkowa, przejawiająca się w ich funkcjonalnym powiązaniu i wykorzystywaniu dla prawidłowego działania samoobsługowej myjni bezdotykowej. Jak wynika z wyżej powołanych przepisów, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l.). Stosownie zaś do art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek natomiast to, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Stosownie do art. 3 pkt 1 lit. b) u.p.b., przez "obiekt budowlany" należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei art. 3 pkt 3 u.p.b. stanowi, że "budowlą" jest każdy obiekt budowlany stanowiący całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W tym miejscu zgodzić się należy z organami podatkowymi, że podatkowa kwalifikacja nie uwzględnienia przepisów statystycznych, regulujących poszczególne kategorie środków trwałych i obiektów budowlanych. Ustawowe definicje podatkowe uwzględniają bowiem prawnobudowlane definicje pojęć: "obiekt budowlany" i "urządzenie budowlane", a nie zaś reguły klasyfikacyjne określane jako KŚT i PKOB. Mając na uwadze podany stan faktyczny i powołane wyżej przepisy, organy podatkowe prawidłowo zakwalifikowały jako budowlę wiatę nad stanowiskami do mycia samochodów wraz z kontenerem i urządzeniami koniecznymi do korzystania z myjni. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że wiata, czy kontener są budynkami, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Co do wiaty – już na pierwszy rzut oka widać, że obiekt ten nie jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Co do kontenera – podkreślić należy, że okoliczność, że w obiekcie tym, między innymi znalazły się elementy statuujące pojęcie budynku, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., (związanie z gruntem, fundamenty i dach), nie oznacza iż obiekt ten jest budynkiem w rozumieniu wskazanej regulacji prawnej. Normodawca w pojęciu budynku, o którym tu mowa nie zawarł zapisu, iż nie może on być budowlą. Takie wykluczenie w stosunku do budynku, pojawiło się natomiast w definicji budowli (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Dlatego też w sytuacji, gdy ustawodawca wymienia budynek, jako jeden z rodzajów obiektu budowlanego, a do budowli zalicza każdy obiekt budowlany, to jeżeli dany budynek faktycznie wykracza poza jego ustawowo określone elementy, wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Budynek taki staje się obiektem budowlanym, ze wszystkimi cechami budowli. Przy dokonywaniu tego rodzaju kwalifikacji obiektów, należy zawsze mieć na uwadze jego elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie, oraz sposób i możliwości wykorzystania tegoż obiektu jako całości. Należy zwrócić uwagę, iż w cytowanym tu określeniu budowli zawartym w u.p.d.o.l., ustawodawca szczególnie podkreśla jego funkcjonalność, poprzez zapis o możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W tym właśnie znaczeniu omawiany obiekt budowlany w postaci kontenera, jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od jej wartości. O dokonania właściwej kwalifikacji obiektu budowlanego jako budynku lub budowli do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w rozumieniu u.p.o.l., powinno decydować przeznaczenie (funkcja) danego obiektu. Jeśli chodzi o urządzenia, które, jak wskazał skarżący można łatwo zdemontować, przypomnieć należy, że jak wynika z dyspozycji wyżej przytoczonego art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. "budowlę" stanowi także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast "urządzeniem budowlanym" jest – zgodnie z art. 3 pkt 9 u.p.b. urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z powyższych przepisów wynika, że budowlę mogą tworzyć wszystkie elementy myjni bezdotykowej łącznie (elementy konstrukcyjne wraz z urządzeniami), stanowią one bowiem części składowe jednej rzeczy złożonej, czyli jednego obiektu "myjni bezdotykowej". Pomimo, że niektóre elementy łatwo można zdemontować, to w istocie charakteru gospodarczego myjni, istnieje pomiędzy jej urządzeniami budowlanymi i niebudowlanymi powiązanie fizyczne i funkcjonalne, dlatego też te elementy tworzą gospodarczą całość jednej rzeczy złożonej. Aby myjnia mogła być wykorzystywana w celu jej przeznaczenia, a zatem by mogła funkcjonować w każdym zakresie jej funkcji, konieczne i niezbędne jest połączenie w całość określonych specjalistycznych części budowlanych jak i nie mających takiego charakteru. Ta więź gospodarcza powoduje, że wszystkie elementy myjni pozostają ze sobą w ścisłym związku funkcjonalnym (funkcjonują razem by zapewnić możliwość użytkowania myjni w pełnym zakresie jej działania). A zatem, wszystkie elementy myjni tworzy "gospodarczą całość" stanowiąc "związek funkcjonalny" wszystkich połączonych ze sobą elementów. W przypadku odłączenia (demontażu) któregoś z urządzeń myjni nie pozostanie to bez wpływu na jej możliwości użytkowe i eksploatacyjne. W przepisie art. 3 pkt 3 u.p.b., ustawodawca podał przykładowe wyliczenie rodzajów budowli, wskazując tym samym, że pewne obiekty mogą występować jako odrębne budowle (wolnostojące instalacyjne przemysłowe lub urządzenia techniczne, części budowlane urządzeń technicznych, fundamenty pod maszyny i urządzenia), ale w innych konkretnych sytuacjach mogą też tworzyć jedną budowlę z uwagi na zachodzącą pomiędzy nimi spójność techniczno-użytkową. Oznacza to, że w zakresie przedmiotowym terminu "budowla" na gruncie prawa budowlanego znajdują się urządzenia techniczne, pod warunkiem, że stanowią całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi. Tym samym, sąd nie podziela stanowiska przedstawionego w wyrokach, na które w tym zakresie powoływał się skarżący. W ocenie sądu, organy podatkowe zasadnie ustaliły też podstawę opodatkowania. Wartość budowli prawidłowo została ustalona na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l. przy uwzględnieniu jej wartości amortyzacyjnej na dzień 1 stycznia 2012 r. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w aktach sprawy fakturach i rachunkach oraz dokumentach księgowych podatnika. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd skargę jako nieuzasadnioną oddalił.