II GSK 946/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 557/13 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B.; 2. zasądza od J. L. na rzecz Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 22 stycznia 2014 r. (sygn. akt I SA/Bk 557/13), wydanym w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r., stwierdzając, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. J. L. złożył w dniu [...] maja 2012 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności na 2012 rok, w którym ubiegał się o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania do działek rolnych (zwanej dalej płatności ONW) o łącznej powierzchni wynoszącej 10,23 ha. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. przyznał skarżącemu płatności ONW na rok 2012 we wnioskowanej wysokości. W związku ze stwierdzeniem wystąpienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych oraz uzyskaniem nowych dowodów nieznanych organowi w dniu wydania decyzji z dnia [...] października 2012 r. nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wznowił w tej sprawie postępowanie administracyjne na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i 150 k.p.a. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w którym ustalono, że skarżący nie był posiadaczem zadeklarowanych działek rolnych na dzień 31 grudnia 2012 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. uchylił decyzję dotychczasową i orzekł o odmowie przyznania skarżącemu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po dokonaniu ponownej analizy zebranego materiału dowodowego, w tym przesłuchania w charakterze świadków P. M. i M. C., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. orzekł o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania skarżącemu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, w sprawie prawidłowo zostało wznowione postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] października 2012 r., ponieważ wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi w chwili wydania decyzji, a mianowicie w dniu [...] listopada 2012 r. syn skarżącego – K. L. przedłożył umowę darowizny gospodarstwa rolnego zawartą w formie aktu notarialnego w dniu [...] lipca 2011 r. Przytaczając regulacje prawa materialnego dotyczące zasad przyznawania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, organ wskazał, że płatność ta przysługuje wyłącznie producentowi rolnemu, który faktycznie użytkuje rolniczo odpowiedni areał zadeklarowanych użytków rolnych. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżący w 2012 roku nie użytkował, jako posiadacz, zadeklarowanych we wniosku gruntów rolnych, a zatem nie zostały spełnione przesłanki do przyznania mu płatności. Organ wyjaśnił również, że wysłanie do skarżącego w 2012 roku spersonalizowanego wniosku o przyznanie płatności na tenże rok nie było błędem Agencji, albowiem wnioski takie są przekazywane wszystkim rolnikom, którzy składali takie wnioski w roku poprzednim. Natomiast w gestii rolnika leży zweryfikowanie i uaktualnienie wszelkich danych zawartych w takim wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. uwzględnił skargę na powyższą decyzję. Wskazał, że kwestia ustalenia, kto prowadził działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym, w którego skład wchodziły działki rolne będące przedmiotem wniosku o przyznanie płatności ONW na rok 2012, jest okolicznością istotną dla sprawy. Nie zgodził się jednak z tym, że powyższa kwestia była nową okolicznością, która nie była znana organowi wydającemu decyzję. Z akt sprawy, w szczególności wyjaśnień skarżącego wynika, że organy ARiMR już w 2011 r. posiadały wiedzę o przekazaniu przez skarżącego na rzecz syna K. L. własności gospodarstwa rolnego, w tym użytków rolnych wskazanych we wniosku o przyznanie dopłat za 2012 rok. Zdaniem Sądu powyższe znajduje potwierdzenie w decyzji wydanej przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w B.w dniu [...] kwietnia 2011 r., z której wynika, że K. L. otrzymał pomoc finansową z tytułu startu młodych rolników, właśnie z uwagi na przekazanie mu przez ojca w przyszłości gospodarstwa rolnego. Jednocześnie na prezentacie umieszczonej na kserokopii aktu notarialnego z dnia [...] lipca 2011 r. wynika, że akt ten wpłynął do organu ARiMR w dniu [...] sierpnia 2011 r. Stąd, w ocenie Sądu, należało stwierdzić, że okoliczność ta była znana organowi już od momentu złożenia wskazanego aktu notarialnego, a także w dacie wydawania decyzji w październiku 2012 r., przyznającej płatność skarżącemu za 2012 rok. Powołując się na orzecznictwo sądowe Sąd I instancji wskazał, że nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu. Zdaniem Sądu na gruncie w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu. Sąd zwrócił uwagę, że akt notarialny z [...] lipca 2011 r., dokumentujący przekazanie przez skarżącego na rzecz syna gospodarstwa rolnego został złożony do Biura Wsparcia Inwestycyjnego P. Oddziału Regionalnego ARiMR, co oznacza, że organ znał ten dokument. Nieprawidłowa organizacja obiegu informacji w ARiMR pomiędzy poszczególnymi komórkami P. Oddziału Regionalnego, nie może uzasadniać odmiennego stanowiska. Zatem pomimo tego, że skarżący w złożonym w dniu [...] maja 2012 r. wniosku o przyznanie płatności na 2012 r. wskazał, że jest posiadaczem i użytkownikiem zadeklarowanych działek, to organ dysponował również dokumentami, z których wynikało, że nie jest to zgodne ze stanem faktycznym i prawnym, a zatem obecnie nie może twierdzić, że okoliczność ta nie była organowi znana. Wobec powyższego, w ocenie Sądu w sprawie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, gdy nie istniała przesłanka do wznowienia postępowania, na którą powoływały się organy, nie było podstaw do uchylenia decyzji przyznającej skarżącemu płatność za 2012 rok i odmowy przyznania tejże płatności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj., art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 151 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, w zw. z art. 7 art. 8 i art. 9 oraz w zw. z art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a., polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu przez Sąd I Instancji kontroli legalności działalności administracji publicznej w sprawie oraz na dokonaniu niewłaściwej oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem przez błędne przyjęcie, że organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 5, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § w zw. z art. 80 k.p.a., co doprowadziło do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji, podczas kiedy postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ I i II instancji nie było dotknięte żadną z wymienionych wad. Wskazując na powyższą podstawę, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że uwadze Sądu umknęło, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. Nr 98, poz. 634, ze zm.) w ramach Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wyodrębniona jest Centrala Agencji, oddziały regionalne działające w każdym województwie, którymi kierują dyrektorzy, biura powiatowe działające w każdym powiecie z wyłączeniem miast na prawach powiatu, gdzie nie tworzy się odrębnych biur powiatowych, którymi kierują kierownicy, a decyzje administracyjne w zakresie określonym w odrębnych przepisach wydają Prezes Agencji, dyrektorzy oddziałów regionalnych i kierownicy biur powiatowych, z tym że w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. w stosunku do kierowników biur powiatowych jest dyrektor oddziału regionalnego. W przedmiotowej sprawie organem, który wydał ostateczną decyzję z dnia [...] października 2012 r. o przyznaniu skarżącemu płatności ONW był Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B., będący organem właściwym w sprawach przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" na podstawie przepisu art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 173). Natomiast kserokopia umowy darowizny z dnia [...] lipca 2011 r., złożona w dniu [...] sierpnia 2011 r. w Oddziale Regionalnym AriMR, jak i decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, znajdowały się w materiałach będących w dyspozycji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, a nie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. Kserokopia umowy darowizny z dnia [...] lipca 2011 r. wraz z wyjaśnieniami syna skarżącego o prowadzeniu przez niego w 2012 roku działalności rolniczej na użytkach rolnych będących przedmiotem wniosku skarżącego o przyznanie płatności została złożona przez K. L. w Biurze Powiatowym ARiMR w B. w dniu [...] listopada 2012 r. i dopiero w tej dacie, inaczej niż błędnie ustalił to Sąd, organ powziął wiadomość, że skarżący nie prowadził w 2012 roku działalności rolniczej na działkach rolnych, na które przyznane zostały mu płatności ONW. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. nie był też nadawcą spersonalizowanego wniosku o płatność, który został przesłany skarżącemu wraz z wyczerpującymi informacjami co do konieczności sprawdzenia wniosku. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik J. L. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są zasadne. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż Sąd I instancji w istocie przedstawił stan faktyczny stanowiący w jego ocenie podstawę kontroli legalności. Trafne są dalsze zarzuty. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Powołany przepis określa przesłanki wznowienia postępowania, jakimi są nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody. Istotne przy tym jest, aby dowody i fakty stanowiące podstawę wznowienia postępowania nie były znane organowi, który wydał decyzję. W orzecznictwie sądowym na tle regulacji z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zwraca się uwagę, że dowody i fakty stanowiące podstawę wznowienia postępowania muszą być nowe, tzn. nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Muszą więc stanowić nowość w konkretnym postępowaniu. Musiały nie być znane organowi, przed którym toczyło się postępowanie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 838/13, lex nr 1407919). Jednocześnie podkreśla się, iż nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r., sygn. III SA 5019/98, ONSA 2000/2/62; wyrok NSA z dnia 23 lipca 2003 r., sygn. III SA 2001/01, lex nr 90459). Powyższe rozumienie art. 145 § 1 pkt5 k.p.a., z którym należy się zgodzić, prowadzi do wniosku, że nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, aby mogły być podstawą wznowienia postępowania nie mogły być znane organowi, przed którym postępowanie się toczyło i zostało zakończone wydaniem decyzji ostatecznej. W rozpoznawanej sprawie postępowanie wznowieniowe dotyczyło decyzji ostatecznej, tj. decyzji z dnia [...] października 2012 r. o przyznaniu J. L. płatności ONW, wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego w B. Sąd I instancji nie zakwestionował stanowiska organów, że nowymi okolicznościami faktycznymi stanowiącymi przesłankę wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. było pismo K. L. z [...] listopada 2012 r. informujące o tym, że w 2012 roku to on prowadził działalność rolniczą m.in. na działkach rolnych będących przedmiotem wniosku skarżącego o przyznanie płatności ONW na rok 2012 oraz załączona wraz z nim umowa darowizny gospodarstwa rolnego z dnia [...] lipca 2011 r. Jednakże w ocenie Sądu I instancji nie można było przyjąć, że te nowe okoliczności faktyczne były nieznane organowi przy wydaniu decyzji z dnia [...] października 2012 r. To stanowisko Sąd I instancji oparł na stwierdzeniu, że organy ARiMR już w 2011 r. posiadały wiedzę o przekazaniu przez skarżącego na rzecz syna K. L. własności gospodarstwa rolnego, co wynika z decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w B. z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz tego, że akt notarialny z dnia [...] lipca 2011 r. został złożony do Biura Wsparcia Inwestycyjnego P. Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu [...] sierpnia 2011 r. Sąd I instancji formułując powyższe wnioski nie precyzuje, czy te nowe okoliczności faktyczne były znane organowi, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. organowi, przed którym toczyło się postępowanie o przyznanie skarżącemu płatności ONW na rok 2012 i zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] ִpaździernika 2012 r. Nie budzi przy tym wątpliwości, co wynika z akt sprawy, że była to decyzja wydana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B., a więc decyzja organu I instancji. Od tej decyzji nie było wniesione odwołanie, co oznacza, że w tej sprawie w postępowaniu zwykłym nie rozstrzygał organ II instancji. Zważywszy zatem na to, co wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w szczególności, iż na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. istotnym jest, że nowe fakty i dowody musiały nie być znane organowi, przed którym toczyło się postępowanie, Sąd I instancji był zobowiązany ocenić, czy orzekające organy trafnie uznały, iż organowi I instancji, który wydał decyzję z dnia [...] października 2012 r. nie były znane nowe okoliczności faktyczne przyjęte za podstawę wznowienia postępowania. Sąd I instancji słusznie zauważył, iż na tle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu. Jednakże z tej trafnej tezy Sąd I instancji nie wysnuł prawidłowych wniosków co do zakresu kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji. Sąd przyjmując, że nowe okoliczności faktyczne były znane organowi nie wskazał wprost na organ, który wydał decyzję z dnia [...] października 2012 r. Sąd stwierdzając kategorycznie, że organ znał akt notarialny wskazał na nieprawidłową organizację obiegu informacji w ARiMR pomiędzy poszczególnymi komórkami P. Oddziału Regionalnego, jednakże nie wyjaśnił, w oparciu o jakie okoliczności faktyczne oraz regulacje prawne sformułował tego rodzaju wnioski. Sąd zarzucając, że organ ARiMR pomimo wiedzy o przekazaniu przez skarżącego synowi gospodarstwa rolnego przesłał ponownie skarżącemu spersonalizowany wniosek o przyznanie płatności na 2012 rok nie sprecyzował, który to organ w jego ocenie czynność tę wykonał. Motywy zaskarżonego wyroku dowodzą, że Sąd I instancji nie różnicuje poszczególnych organów administracji publicznej wyodrębnionych w ramach Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, upoważnionych do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie określonym w odrębnych przepisach. Trafne są zatem zarzuty kasatora, że Sąd I instancji nie uwzględnił, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR w ramach Agencji wyodrębnia się: Centralę Agencji; oddziały regionalne w każdym województwie, którymi kierują dyrektorzy; biura powiatowe działające w każdym powiecie, z wyłączeniem miast na prawach powiatu, gdzie nie tworzy się odrębnych biur powiatowych, którymi kierują kierownicy, a decyzje administracyjne w zakresie określonym w odrębnych przepisach wydają Prezes Agencji, dyrektorzy oddziałów regionalnych i kierownicy biur powiatowych, z tym, że w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu KPA w stosunku do kierowników biur powiatowych jest dyrektor oddziału regionalnego. W świetle powyższych regulacji prawnych nie sposób przyjąć, że np. Centrala Agencji czy też Prezes Agencji lub dyrektor oddziału regionalnego są "komórkami organizacyjnymi" jednego organu administracji publicznej powołanego z mocy prawa do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Dodać należy, że z art. 7 ust. 1 ustawy o ARiMR wynika, iż Agencja działa na podstawie ustawy i statutu. Natomiast na mocy upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 2 tej ustawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozporządzeniem z dnia 15 czerwca 2009 r. w sprawie nadania statutu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 936) nadał Agencji statut, w którym określił jej organizację, w tym siedziby jej oddziałów regionalnych i biur powiatowych, uwzględniając zakres zadań realizowanych przez Agencję i potrzebę ich sprawnego wykonywania. Tych wszystkich przedstawionych powyżej rozważań dotyczących art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a także wskazanych przez kasatora regulacji prawnych z art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR nie miał na względzie Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe prowadzi do wniosku, że uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji nie zostało poprzedzone właściwą oceną jej zgodności z prawem zarówno w płaszczyźnie dochowania wymaganej prawem procedury, jak i zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd I instancji pochopnie uznał, że w sprawie z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności, a zatem, że uzasadnione było uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Z kolei stwierdzenie, że zaskarżone decyzje naruszają art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nastąpiło bez właściwej wykładni zawartego w tej normie prawnej zwrotu "organ, który wydał decyzję". Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpozna sprawę ponownie, mając na względzie przedstawione powyższej wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a.