I OSK 3107/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Sędzia NSA Maciej Dybowski, Sędzia del. WSA Iwona Kosińska (spr.), Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1636/14 w sprawie ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1636/14, po rozpatrzeniu skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] r. umorzyło, na podstawie art. 105 kpa, postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [..] r. odmawiającej przyznania A. G. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji wskazane zostały następujące okoliczności stanu faktycznego i prawnego: Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] r. odmówił A. G. przyznania dodatku mieszkaniowego ze względu na fakt, że nie posiada on tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Organ I instancji ustalił, że tytuł do lokalu nr 21, położonego na osiedlu Z. w T. posiada żona A. G. – J. G., jako członek Spółdzielni Mieszkaniowej J. Nie zgadzając się z tą decyzją, w dniu [...] r. A. G. złożył odwołanie, które następnie w dniu 26 lutego 2013 r. cofnął. Cofnięcie odwołania A. G. uzasadnił tym, że uniemożliwia ono jego żonie ubieganie się o dodatek mieszkaniowy. Pismem z dnia 4 października 2013 r. A. G., powołując się na art. 154 kpa, wniósł o uchylenie ostatecznej decyzji z dnia [...] r. A. G. przyznał, że lokal, w którym zamieszkuje, położony w T. jest własnością jego żony J., jednak mieszkając w nim, jest jego lokatorem i posiada tytuł prawny do niego, ponieważ nie rozwiódł się z żoną, ani nie jest z nią w separacji. Po rozpatrzeniu tego wniosku Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...], uznając, że brak jest ku temu podstaw prawnych. Decyzja została w trybie odwoławczym utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 374/14 uchylił wskazane wyżej decyzje, stwierdzając naruszenie przez organy przepisów postępowania. Organy rozpoznały sprawę z wniosku A. G. o uchylenie decyzji z [...] r., która na dzień orzekania nie była ostateczna, ponieważ nie zostało zakończone postępowanie wszczęte złożonym od tej decyzji odwołaniem. W tej sytuacji, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania A. G. od decyzji Prezydenta Miasta T. z [...] r. odmawiającej mu przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że umorzenie postępowania administracyjnego jest wynikiem cofnięcia przez A. G. odwołania od decyzji I instancji. Organ stwierdził przy tym, że cofnięcie odwołania nie spowodowało utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo czy interes społeczny. Skargę na tę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A. G. W uzasadnieniu skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. z 2013 r. Dz. U. poz. 966, ze zm.), art. 23, 28 (1), 29 i 30 ustawy z dnia 16 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1691) oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 31, poz. 266, ze zm.). Wyjaśnił, że cofnięcie przez niego odwołania miało na celu umożliwienie rozpoznania wniosku jego żony o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Skarżący określił cofnięcie jako "warunkowe" i bezskuteczne dla rozstrzygnięcia w kwestii przyznania mu dodatku mieszkaniowego. W ocenie skarżącego, umorzenie postępowania odwoławczego pozostawi w obrocie prawnym wadliwą decyzję administracyjną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1636/14 uznał, że złożona skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Argumenty skargi zawierają polemikę z interpretacją przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji o odmowie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Tymczasem zaskarżona decyzja jest proceduralną konsekwencją oświadczenia A. G. o cofnięciu odwołania. Ponadto o konieczności wydania tego orzeczenia przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 374/14. Rozstrzygnięcie o skutkach cofnięcia odwołania jest bowiem koniecznym warunkiem rozpatrzenia wniosku o zmianę decyzji w trybie art. 154 kpa, który znajduje zastosowanie tylko w stosunku do decyzji ostatecznych. Dopiero w warunkach uzyskania przez decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] waloru ostateczności, spełnione zostaną formalne przesłanki do ewentualnego zastosowania trybu wynikającego z art. 154 kpa. Natomiast w kontrolowanym postępowaniu organ miał za zadanie jedynie rozważenie, odpowiednio do obowiązków nałożonych przepisem art. 137 kpa, czy cofnięcie odwołania prowadziłoby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Organ odwoławczy ocenia bowiem dopuszczalność cofnięcia odwołania wyłącznie na podstawie przesłanek określonych w art. 137 zdanie drugie (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 1994 r., sygn. akt I SA 119/94, ONSA 1995, nr 1, poz. 47, w którym przyjęto, że: "Cofnięcie odwołania przez stronę nie zwalnia organu odwoławczego z obowiązku oceny decyzji organu pierwszej instancji w zakresie jej zgodności zarówno z prawem, jak i z interesem społecznym, a zatem nie prowadzi wprost do umorzenia postępowania odwoławczego"). Organ odwoławczy ocenia zaskarżoną decyzję przede wszystkim w kontekście jej legalności (zgodności z prawem), a ponadto także jej celowości (zgodności z interesem społecznym) i prawidłowości decyzji. Sąd I instancji podkreślił, że strona może odwołać cofnięcie odwołania z uzasadnionych przyczyn, jednakże tylko do momentu, w którym postępowanie odwoławcze nie zostanie umorzone. Należy bowiem umożliwić jej uchylenie się od skutków oświadczenia woli w razie błędu, przymusu lub podstępu. W aktach administracyjnych kontrolowanej sprawy oświadczenie takie nie zostało jednak złożone. W ocenie Sądu, określenie przez skarżącego na obecnym etapie postępowania cofnięcia odwołania jako "warunkowego" nie można w żaden sposób uznać za działanie pod wpływem błędu lub przymusu. Uznając cofnięcie odwołania (z dnia 26 lutego 2013 r.) za dopuszczalne, organ niewątpliwie dokonał oceny prawidłowości decyzji w zakresie wymaganym art.137 kpa i uznał, co wyjaśnione zostało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie powoduje ono pozostawienia w obrocie prawnym decyzji naruszającej interes społeczny. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji stwierdził, że organ prawidłowo uznał postępowanie odwoławcze, wywołane odwołaniem, które cofnięto, za bezprzedmiotowe, zastosował art. 105 § 1 kpa i umorzył to postępowanie. Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył A. G. Strona skarżąca zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu: 1 - naruszenie prawa materialnego, czyli art. 2 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych z dnia 21 czerwca 2001 r. (Dz. U. Nr 71, poz. 734) przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu mieszkalnego, który jest własnością żony skarżącego J. G. i odmowie przyznania mu dodatku mieszkaniowego, 2 - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, czyli: - art. 107 § 3 w związku z art. 11 kpa polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, - art. 137 w związku z art. 8 kpa polegające na błędnym uznaniu, że skarżący skutecznie wycofał złożone odwołanie od decyzji z dnia [...] o odmowie przyznania mu dodatku mieszkaniowego, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo. Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydal orzeczenie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego "kosztów postępowania według norm przepisanych, a także przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, które to koszty nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części." W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów. W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym w pierwszej kolejności wymagają oceny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, gdyż zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń. W skardze kasacyjnej postawiony został Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 11 kpa oraz art. 137 w związku z art. 8 kpa. Zarzuty te są chybione i nie mogły wywrzeć oczekiwanego skutku. Skarga kasacyjna jest znacznie sformalizowanym środkiem zaskarżenia określonych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Z uwagi na te wymagania, stosownie do art. 175 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna, z zastrzeżeniem przypadków przewidzianych w § 2 i 3 art. 175 tej ustawy, musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego opiera się na założeniu, że powierzenie omawianych czynności prawnikom z profesjonalną znajomością prawa zapewni konstruowanie skarg kasacyjnych stosownie do wymogów przewidzianych w art. 176 i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest najistotniejszym elementem skargi kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej. Przedstawiona Sądowi do rozpatrzenia skarg kasacyjna nie spełnia jednak tych wymogów. Sądy administracyjne nie stosują bowiem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ postępowanie przed sądami administracyjnymi zostało uregulowane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie mógł więc Sąd I instancji uchybić powołanym przepisom procesowym, gdyż ich nie stosował. Prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie mógł np. zarzucać Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez oddalenie skargi w sytuacji, w której ze względu na naruszenie przez organy administracji wymienionych przepisów kpa Sąd I instancji, w ocenie skarżącego kasacyjnie, winien był uchylić zaskarżoną decyzję, bowiem owo naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe przytoczenie i właściwe uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest obowiązkiem skarżącego. Nieprawidłowe sformułowanie powyższego wytyku w zasadzie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, związanemu granicami skargi kasacyjnej rozpoznanie tego zarzutu. Jednakże, biorąc pod uwagę treść uzasadnienia złożonej skargi kasacyjnej oraz mając na uwadze treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1), skład orzekający uznał, że zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 107 § 3 w związku z art. 11 kpa oraz art. 137 w związku z art. 8 kpa winien być w tym przypadku rozumiany w ten sposób, że w ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji wadliwie oddalił złożoną skargę, uznając, że w toku postępowania przed organem odwoławczym nie doszło do naruszenia wymienionych przepisów procedury administracyjnej. Stanowisko to nie jest jednak trafne. Stan faktyczny ustalony przez organ odwoławczy a następnie zaakceptowany przez Sąd Wojewódzki został określony prawidłowo. Nie był on przy tym skomplikowany, a istota zagadnienia sprowadzała się do jego oceny, czyli odpowiedzi na pytanie, czy w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo umorzyło postępowanie odwoławcze. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydana w postępowaniu odwoławczym, której podstawę prawną stanowił art. 105 § 1 w związku z art. 137 kpa. Zgodnie z treścią tych przepisów, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Strona natomiast może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. W niniejszej sprawie cofnięcie przez skarżącego odwołania nastąpiło w dniu 26 lutego 2013 r., odwołanie nie zostało rozpatrzone, a orzeczenie w sprawie cofnięcia tego wniosku zapadło w dniu 26 sierpnia 2014 r., a więc warunek, aby odwołanie zostało cofnięte przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy został spełniony. Kolejnym warunkiem wynikającym z art. 137 kpa jest konieczność badania przez organ, czy cofnięcie odwołania nie prowadzi do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny, gdyż w przypadku stwierdzenia takiego stanu organ nie uwzględnia cofnięcia odwołania, innymi słowy czynność cofnięcia odwołania nie wywołuje skutku prawnego. W takim przypadku organ wydaje postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku cofającego odwołanie, na które nie służy zażalenie i rozpoznaje sprawę ponownie. Do rozpoznania odwołania nie dochodzi zatem, gdy organ uzna, że cofnięcie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy było skuteczne, gdyż nie prowadziło do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż tak organ administracji, jak i Sąd I instancji uznały, że decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...] odmawiająca przyznania A. G. dodatku mieszkaniowego, która pozostanie w obrocie prawnym po skutecznym cofnięciu odwołania, nie narusza prawa ani interesu społecznego. Z tym stanowiskiem Sądu I instancji należy się zgodzić. Analiza uzasadnień zarzutów zwartych w tym zakresie zarówno w skardze, jak i w skardze kasacyjnej jednoznacznie wskazuje, że stanowią one jedynie polemikę skarżącego kasacyjnie z interpretacją przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji o odmowie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego, z którym to rozstrzygnięciem skarżący kasacyjnie nie może się pogodzić. Skarżący w ten sposób próbuje doprowadzić do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, mimo iż skutecznie cofnął on złożone w tej sprawie odwołanie. Przy czym podkreślić należy, że strona może odwołać cofnięcie odwołania z uzasadnionych przyczyn (np. konieczności uchylenia się od skutków oświadczenia woli w razie błędu, przymusu lub podstępu), jednakże tylko do momentu, w którym postępowanie odwoławcze nie zostanie umorzone. Z tej jednak możliwości skarżący kasacyjnie nie skorzystał do czasu wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Analiza skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia rozpatrywanego zarzutu wskazuje zaś, że w istocie sprowadza się ono jedynie do polemiki z ustaleniami stanu faktycznego i jego oceną dokonaną przez organ orzekający w sprawie, którą Sąd I instancji zaaprobował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo uznał, że nie istnieją podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ rozpatrujący sprawę zgromadził materiał dowodowy pozwalający na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego ocenę. Sąd natomiast dokonał wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji i zasadnie uznał, że powołane przepisy nie zostały naruszone. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu co do wad postępowania administracyjnego w postaci naruszenia przez organ orzekający przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania administracyjnego. Skoro zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania okazały się nieusprawiedliwione, należy przejść do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. W skardze kasacyjnej zawarto zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 2 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu mieszkalnego, który jest własnością żony skarżącego i odmowy przyznania mu dodatku mieszkaniowego. Również i ten zarzut uznać należy za całkowicie chybiony. Powołane bowiem przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych było podstawą orzekania przez organ I instancji, która to decyzja nie jest przedmiotem niniejszego postępowania sądowego. Natomiast w rozpatrywanej sprawie organ II instancji orzekał na podstawie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 137 kpa. Oznacza to, że przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych w rozpatrywanej sprawie nie miał w ogóle zastosowania. Sąd nie mógł zaś naruszyć przepisu, który w sprawie nie miał zastosowania i którego ani organ II instancji, ani Sąd I instancji w ogóle nie stosował. Również i w tym przypadku analiza uzasadnień tego zarzutu zawartych zarówno w skardze, jak i skardze kasacyjnej, jednoznacznie wskazuje, że stanowią one jedynie polemikę skarżącego kasacyjnie z decyzją organu I instancji, z którym to rozstrzygnięciem skarżący kasacyjnie nie może się pogodzić. Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego. Przepisy art. 209 i 210 powołanej ustawy mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 powołanej ustawy) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 ustawy, po złożeniu przez tego pełnomocnika stosownego oświadczenia.