IV SA/Wa 374/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2015 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r. – zaskarżoną skargą przez K. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2013 r. o zobowiązaniu K. G. do udostępnienia części działki w celu wykonania remontu dwutorowej linii elektroenergetycznej. Stan sprawy przedstawia się następująco: [...] S.A. z siedzibą w K. wystąpiła o zobowiązanie właściciela o numerze ewidencyjnym [...] położonej we wsi W., gmina L., numer księgi wieczystej KW [...], do udostępnienia tej działki w celu wykonania remontu dwutorowej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji [...] polegającej na wymianie wypracowanych przewodów fazowych (roboczych), naprawie i zabezpieczeniu fundamentów stanowisk słupów oraz naprawie i zabezpieczeniu antykorozyjnym konstrukcji stalowej słupów. Na wnioskodawcy jako operatorze sieci przesyłowej ciążył obowiązek wykonania wszelkich niezbędnych prac pozwalających na utrzymanie zdolności urządzeń, instalacji i sieci w stanie gwarantującym ciągłość i niezawodność przesyłu energii elektrycznej. Prace remontowe na tej linii były konieczne także w celu wyeliminowania zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi i zwierząt, zapewnienia prawidłowej pracy linii oraz zapobieżenia szkodzie materialnej o znacznej wartości na wypadek awarii spowodowanej brakiem remontu w odpowiednim terminie. Wybrany termin prac i sposób ich realizacji uwzględniał konieczność nieprzerwanego zasilania w energię elektryczną centralnych i północno-wschodnich obszarów Polski. Przesyłanie energii elektrycznej zabezpiecza zasadnicze potrzeby ogółu społeczeństwa, a przerwy w dostawie energii naruszają ważny interes społeczny. Właścicielka działki o numerze ewidencyjnym [...], K. G., nie wyraziła zgody na udostępnienie tej działki, dlatego wnioskodawca stwierdził, że rokowania w sprawie zostały przerwane. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Starosta [...] zobowiązał K. G. do udostępnienia części działki o numerze ewidencyjnym [...] w celu wykonania remontu wnioskowanego przez [...] S. A. z siedzibą w K. w okresie od dnia doręczenia decyzji do dnia [...] czerwca 2013 r. Organ stwierdził konieczność wykonania remontu dwutorowej linii elektroenergetycznej, która została wybudowana w latach 1943-1977. Celem planowanych robót było odtworzenie stanu pierwotnego obiektu budowlanego, co umożliwi jego dalszą eksploatację. Dzięki zastosowaniu nowych materiałów i technologii istotnie zmniejszy się natężenie pola elektroenergetycznego i magnetycznego oraz hałasu w sąsiedztwie linii, a także pośrednio zmniejszy emisję dwutlenku węgla wytwórców energii elektrycznej dzięki mniejszym stratom w wyremontowanej linii. Organ zauważył, że przedstawiony przez wnioskodawcę wykaz prac mieści się w pojęciu remontu, którego nie zalicza się do kategorii prac mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i dlatego nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Również brak tytułu prawnego do nieruchomości nie stanowi przeszkody do uzyskania decyzji o udostępnieniu nieruchomości. Wnioskodawca powinien jedynie wykazać, że ma obowiązek usuwania awarii (konserwacji, remontu) danego urządzenia. Starosta nadał decyzji z dnia [...] marca 2013 r. rygor natychmiastowej wykonalności, wskazując, że ze względu na stan techniczny linii oraz zaplanowane w ramach Krajowego Systemu Elektroenergetycznego włączenia tej linii, konieczne jest wykonanie prac w ściśle określonym terminie. Zwłoka w udostępnieniu nieruchomości zagrażałaby dobrom chronionym w art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej "K.p.a". Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. [...] S. A. z siedzibą w K. zobowiązano także do przywrócenia stanu poprzedniego nieruchomości po przeprowadzeniu prac remontowych. Starosta poinformował strony, że za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe na skutek remontu przysługuje odszkodowanie. Jeżeli nie dojdzie do uzgodnienia odszkodowania przez wnioskodawcę i właściciela nieruchomości, to przed Starostą zostanie wszczęte postępowanie o ustalenie odszkodowania. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. uchylił decyzję z dnia [...] marca 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r. (sygn. akt I SA/Wa 2131/13) uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Sąd zauważył, że organ odwoławczy niezasadnie zastosował art. 138 § 2 K.p.a., ponieważ podzielił merytoryczne argumenty rozstrzygnięcia Starosty, nie przedstawił odmiennej w stosunku do organu I instancji oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nie wykazał, jaki, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sąd zobowiązał organ odwoławczy do dokonania ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego, jeżeli uznałby to za konieczne, a następnie winien go ocenić i przedstawić motywy rozstrzygnięcia stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2013 r. W uzasadnieniu organ szczegółowo przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, przywołał wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku z dnia 14 maja 2014 r., a także omówił przepisy materialne, które znalazły zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Wojewoda podzielił stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] marca 2013 r., tj. stwierdził, że wobec braku zgody właściciela i zaistnienia okoliczności dotyczących zajęcia nieruchomości, decyzja Starosty o zobowiązaniu do udostępnienia działki nie naruszała prawa, a ze względu na dokonane uzgodnienia dotyczące wyłączenia linii oraz jej stan techniczny Starosta słusznie orzekł o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. K. G. wniosła Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] września 2014 r. W skardze oraz uzupełniającym piśmie procesowym z dnia [...] marca 2015 r. podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i prawa materialnego: – art. 7 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz jej załatwienie z naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, – art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału na każdym stadium postępowania i uniemożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, – art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, – art. 107 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie prawidłowego uzasadnienia decyzji, – art. 136 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zgodnie z żądaniem strony postepowania, – art. 138 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę, – art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.) dalej "u.p.b.", poprzez zaliczenie wnioskowanych prac do remontów określonych w punkcie 8, – art. 28 ust 1, art. 32 ust. 1 pkt 1, 2, ust. 4 pkt 2 oraz ust. 4a u.p.b. poprzez wydanie pozwolenia na budowę z naruszeniem przepisów prawa, – art. 11, art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) w zw. z § 1 ust. 1 i ewentualnie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa ochrony środowiska, co powoduje jej nieważność, – art. 71 ust. 2, art. 76 ust. 3, art. 147 ust. 4 i ust. 5 w zw. z art. 150 ust. 1 oraz art. 56 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) poprzez: nieuwzględnienie, że dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko istnieje obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, nieuwzględnienie norm emisyjnych dla tego rodzaju instalacji i nieegzekwowanie ich od wnioskodawcy, a także nienałożenie obowiązku analizy porealizacyjnej. Wojewoda [...] – w odpowiedzi na skargę - podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2014 r. i wniósł o oddalenie skargi. W dniu 19 maja 2015 r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik skarżącej oświadczył, że prace przewidziane w decyzji z dnia [...] marca 2013 r. zostały przeprowadzone w terminie w niej wskazanym. Pełnomocnik uczestnika postępowania [...] S.A. z siedzibą w K. wskazał, że remont polegał na założeniu przewodów o nowszej technologii, w tym mniejszym natężeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowanie w rozpoznawanej sprawie. Dotyczy ona zatem właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa w indywidualnej sprawie. Wskazania natomiast co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Mają one na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz nakreślenie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie w celu uniknięcia wadliwości tegoż postępowania (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 289-290). Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż zarówno organy administracyjne, których działanie było przedmiotem skargi, jaki i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawne na podstawie, których ten sąd orzekał. Jeśli więc strona z taką oceną i wskazaniami się nie zgadza, to powinna zakwestionować za pomocą właściwych środków odwoławczych dane orzeczenie, w którym zawarta jest ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się zaś tego orzeczenia, zawarte w nim stanowisko, będzie wiążące nie tylko wobec organów wymienionych w art. 153 P.p.s.a., lecz również i wskazanych w art. 170 P.p.s.a., który to przepis explicite wskazuje, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jeśli zatem strona ze środka odwoławczego nie skorzysta i tym samym doprowadzi do uprawomocnienia się danego wyroku, wówczas kwestie prawne przesądzone w takim orzeczeniu i wskazania w nim zawarte są wiążące dla organów administracyjnych orzekających w sprawie, tegoż sądu, jak i innych organów, nie wyłączając sądu II instancji rozpatrującego ewentualnie skargę kasacyjną na kolejny wyrok dotyczący tej samej sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 kwietnia 2014 r. II SA/Bd 37/14). W rozpatrywanej sprawie Sąd tutejszy był związany oceną prawną zawartą w wyroku z dnia 14 maja 2014 r. o sygn. akt. I SA/Wa 2131/14, jednakże ocena ta ograniczała się wyłącznie do problemu naruszenia przez Wojewodę w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. art. 138 § 2 K.p.a. Dlatego też, rozpoznając skargę K. G., Sąd odniósł się również do pozostałych kwestii poruszanych w postępowaniu, a w szczególności do zarzutów podniesionych w skardze. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 124b ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) dalej "u.g.n.", zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności (art. 124b ust. 1). Decyzję o zobowiązaniu wydaje się z urzędu albo na wniosek podmiotu zobowiązanego do wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii (art. 124b ust. 2). Obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy. Podkreślić należy, że treść tej normy prawa materialnego wskazuje, iż organ wydając na jej podstawie decyzję nakłada na właściciela nieruchomości obowiązek jej udostępnienia, co oznacza tzw. administracyjne ograniczenie prawa własności, będące formą czasowego i ograniczonego wywłaszczenia. W art. 124b u.g.n. ustawodawca określił warunki dopuszczalności wydania przedmiotowej decyzji nie tylko w postaci wykazania braku zgody podmiotu praw rzeczowych na udostępnienie nieruchomości uprawnionemu podmiotowi, ale też w postaci wykazania okoliczności dotyczących celu jej zajęcia. Decyzja więc oparta na art. 124b u.g.n. musi zatem ściśle określać zakres ograniczenia prawa własności. W sposób jasny musi z niej wynikać zakres uszczuplenia władztwa właściciela, które może być dokonane tylko w zakresie niezbędnym do wykonania czynności polegających na konserwacji, remoncie i usuwaniu awarii konkretnego urządzenia. Elementy objęte hipotezą art. 124b u.g.n., warunkujące wraz z innymi przesłankami wydanie nakazu udostępnienia terenu, wymagają przeprowadzenia procesu wykładni co do używanych w nim pojęć, przy wykorzystaniu między innymi definicji legalnych z art. 3 u.p.b. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2014 r. II SA/Sz 1488/13). W myśl art. 3 pkt 8 u.p.b. przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym Zarówno Starosta, jak i Wojewoda w sposób prawidłowy dokonali oceny stanu faktycznego sprawy, a wyciągnięte przez nich wnioski przedstawione w decyzjach z dnia [...] marca 2013 r. i z dnia [...] września 2014 r. nie budziły wątpliwości. Działania planowane przez operatora sieci polegające na wymianie wypracowanych przewodów fazowych (roboczych), naprawie i zabezpieczeniu fundamentów stanowisk słupów oraz naprawie i zabezpieczeniu antykorozyjnym konstrukcji stalowej słupów stanowiły remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 u.p.b. Czynności miały zostać przeprowadzone na istniejącej linii elektroenergetycznej, która powstała w latach 1943-1977, a ich celem było odtworzenie stanu pierwotnego obiektu budowlanego, co umożliwi jego dalszą eksploatację, gdyż przy dotychczasowym stanie technicznym istniała możliwość przerwania dostawy energii z powodu awarii, a także zagrożenie zdrowia i życia ludzi. Użycie nowych materiałów z korzyścią dla wydajności energetycznej linii, a pośrednio także dla ochrony środowiska dzięki ograniczeniu emisji dwutlenku węgla przy produkcji energii, nie stanowi ingerencji wykraczającej poza legalną definicję remontu, w której wprost dopuszczono zastosowanie innych materiałów, niż wykorzystane w stanie pierwotnym. Wnioskodawca wykazał także, że remont jest konieczny dla zachowania ciągłości w dostawie energii elektrycznej, a nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności pozwoli zrealizować planowane działania w terminie optymalnym z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego części kraju, a także ograniczy czas, w którym energia nie będzie dostarczana do odbiorców. Tym samym organy słusznie przyjęły, że zaistniała obiektywna przesłanka świadcząca o konieczności przeprowadzenia działań planowanych przez operatora sieci, a działania należało zakwalifikować jako remont. Nie było też podstaw, by kwestionować obowiązek operatora sieci do przeprowadzenia remontu, a także zakresu tego remontu. Przepisy prawa nie przewidują konieczności uzyskania pozwolenia na budowę oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia i nałożenia obowiązków wiążących się z eksploatacją inwestycji objętych obowiązkiem uzyskania takiej decyzji, gdy planowane przedsięwzięcie nie wykracza poza działania skoncentrowane na utrzymaniu w dobrym stanie istniejących urządzeń, nawet jeśli konieczna jest częściowa zmiana zastosowanych materiałów. Dodatkowo należy zauważyć, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, którego zarzut naruszenia podniosła skarżąca, zgodnie z art. 173 ust. 1 ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko utraciło moc obowiązującą w dniu 15 listopada 2010 r., a zatem nie obowiązywało już w dacie wydania zarówno decyzji Starosty, jak i decyzji Wojewody. W konsekwencji należało stwierdzić, że zarzuty naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane oraz ustaw z zakresu ochrony środowiska nie były zasadne. Przywołane przez skarżącą przepisy prawa nie znajdowały zastosowania w sprawie. Zakres badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, o który wnosiła skarżąca poprzez sformułowane w skardze zarzuty, byłby niewspółmierny do przedmiotu sprawy. Ponieważ przedmiotem postępowania były czynności prowadzone na istniejącej już od wielu lat sieci energetycznej, nie można oczekiwać zatem, że operator sieci będzie dostosowywał wszystkie istniejące linie elektroenergetyczne do norm ustanawianych dla nowych instalacji. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że planowane działania miały na celu znaczącą poprawę jakości i bezpieczeństwa funkcjonowania linii elektroenergetycznej z uwzględnieniem interesu społecznego i interesu publicznego, ale bez nadmiernej ingerencji w istniejący obiekt budowlany, która mieściła się w legalnej definicji remontu. Jak wskazuje art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W rozpatrywanej sprawie organy szczegółowo przedstawiły przebieg postępowania administracyjnego, przywołały zapadłe dotychczas w sprawie rozstrzygnięcia, a także pełną podstawę prawną, ze szczególnym uwzględnieniem przepisów prawa materialnego, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Nie doszło również do naruszenia art. 10 K.p.a. organ umożliwił stronom wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2013 r., skarżąca była informowana o kolejnych etapach postępowania administracyjnego i składała do akt sprawy pisma, w których przedstawiła swoje stanowisko (odpowiedź na zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] lutego 2013 r., pismo z dnia [...] marca 2013 r., odwołanie od decyzji z dnia [...] marca 2013 r., pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r.). Organ nie przeprowadził w postępowaniu nowych dowodów przed ponownym rozpoznaniem sprawy po wyroku z dnia 14 maja 2014 r. W konsekwencji nie było konieczności ponownego wyznaczania stronom terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, ponieważ nie doszło w tym zakresie do żadnych zmian. Sąd w wyroku z dnia 14 maja 2014 r. wskazał jedynie na możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, jeśli Wojewoda uznałby to za stosowne. Z tego również względu należało uznać za niezasadne zarzuty naruszenia art. 77 § 1 i art. 136 K.p.a., ponieważ organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo przedstawił przebieg postępowania oraz odniósł się do zgromadzonych dowodów, a z jego argumentacji wynikało, że dalsze postępowanie dowodowe nie byłoby celowe i mogło doprowadzić wyłącznie do przedłużenia postępowania. Organ odniósł się do wszystkich okoliczności i dowodów, na które powoływały się strony postępowania oraz w sposób wyczerpujący wyjaśnił, z jakich względów uznał je za istotne lub odmówił im wiarygodności. Przytoczone wyżej argumenty dowodzą również, że nie doszło w sprawie do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wobec stwierdzenia, że nie doszło w sprawie do uchybienia zarówno przepisom prawa materialnego, jak i postępowania administracyjnego należało stwierdzić, że niezasadny był również zarzut naruszenia art. 138 § 2 K.p.a., ponieważ organ słusznie utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. decyzję odpowiadającą prawu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.