II OW 239/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant asystent sędziego Iwona Rzucidło – Grochowska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Marszałka Województwa K. z dnia 15 grudnia 2014r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa K. a Starostą G. w przedmiocie wniosku ZPHU "M." – S. K. z dnia 30 lipca 2014 r. o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów postanawia wskazać Starostę G. jako organ właściwy w sprawie Wnioskiem z dnia 15 grudnia 2014 r. Marszałek Województwa K. wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą G., zw. dalej Starostą a Marszałkiem Województwa K., zw. dalej Marszałkiem, i wskazanie organu właściwego do rozpoznania wniosku Pana S. K., właściciela przedsiębiorstwa działającego pod nazwą Zakład Produkcyjno Handlowo Usługowy "M." C. S. S. K., zw. dalej przedsiębiorcą, w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Zawiadomieniem z dnia 19 sierpnia 2014 roku, Starosta przekazał do Marszałka Województwa wniosek w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie po byłej cegielni. W uzasadnieniu do zawiadomienia Starosta powołał się na art. 41 ust. 6. ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.), zw. dalej ustawą o odpadach. Jednakże, zdaniem Marszałka, przepis ten ma zastosowanie tylko w przypadku łącznego zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, a nie dwóch odrębnych zezwoleń na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o które wnosi wnioskodawca. Marszałek wskazał, że w art. 41 ust. 6. ustawy o odpadach użyto liczby pojedynczej wskazującej na jedno zezwolenie. Zatem powyższy przepis należy interpretować łącznie z art. 41 ust. 5. ustawy o odpadach, który pozostawia w gestii wnioskodawcy wybór sposobu złożenia wniosku. W przedmiotowym przypadku, wnioskodawca zdecydował się wnieść dwa odrębne wnioski o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów, oraz drugiego o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W związku z powyższym, zdaniem Marszałka, właściwy w przedmiotowej sprawie pozostaje Starosta, a wniosek należy traktować jako wniesiony do prawidłowego organu. W piśmie z 16 stycznia 2015 r. Starosta wskazał, że wnioskodawca prowadzi na terenie wyrobiska pocegielnianego przetwarzanie (odzysk) odpadów w oparciu o wydaną przez Marszałka Województwa decyzję z dnia 18 listopada 2014 r. (określoną w art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o odpadach) i jednocześnie zamierza w tym samym miejscu prowadzić zbieranie odpadów (określoną w art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy). Starosta wywiódł, że art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach wskazuje organy właściwe do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, jednocześnie określając w ust. 6, że marszałek województwa jest organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów w przypadku prowadzenia w tym samym miejscu przedsięwzięć, o których mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach. W ocenie Starosty, wskazuje to jednoznacznie na organ właściwy do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, czyli Marszałka Województwa niezależnie od faktu złożenia przez przedsiębiorcę odrębnych wniosków na przetwarzanie (odzysk) i zbieranie odpadów. Zdaniem Starosty zapisy art. 41 ust. 5 ustawy stanowią, że przepis ten daje wnioskodawcy wyłącznie możliwość dokonania wyboru, co do formułowania żądań w jednym lub odrębnych wnioskach obejmującym oba przedsięwzięcia. Starosta nie zgodził się ze stanowiskiem Marszałka, że złożenie odrębnych podań przez przedsiębiorcę na przetwarzanie oraz zbieranie odpadów wyłącza możliwość zastosowania zapisów art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach. Mając powyższe na uwadze wniósł o rozstrzygnięcie powstałego sporu i wskazanie Marszałka Województwa K. jako organu właściwego do rozpoznania wniosku o wydanie przedmiotowego zezwolenia na zbieranie odpadów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór należy więc rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo, gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny) przy czym żaden z organów pozostając w sporze nie podejmuje stosownego rozstrzygnięcia oczekując na zajęcie stanowiska przez ten właściwy. Spór pomiędzy Starostą a Marszałkiem Województwa dotyczy właściwości rzeczowej organu na tle rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na zbieranie odpadów. Zgodnie z art. 41 ustawy o odpadach wydaje się odrębne zezwolenie na zbieranie odpadów i odrębne zezwolenie na przetwarzanie odpadów, możliwe jest jednak zezwolenie łączne na zbieranie i przetwarzanie, jeżeli z takim wnioskiem wystąpi posiadacz odpadów (tak W. Radecki, Komentarz do art. 41 ustawy o odpadach). Przepis art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach wskazuje, że w przypadku prowadzenia w tym samym miejscu przedsięwzięć, o których mowa w art. 41 ust. 3 (tj. przedsięwzięć, dla których organem właściwym jest i marszałek i starosta) organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów jest marszałek województwa. Następuje to niezależnie od kwalifikacji przedsięwzięcia, dokonywanego zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), czyli bez względu na to, czy przedsięwzięcie (np. przetwarzanie) zaliczane by było do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, dla którego organem właściwym będzie marszałek województwa. Należy zauważyć, że sytuacja, w której można zastosować art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach dotyczy jedynie posiadacza odpadów, który składając wniosek skorzystał z rozwiązania zawartego w art. 41 ust. 5 ustawy o odpadach, tj. kiedy działalność wymagająca uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów i na przetwarzanie odpadów prowadzona jest w tym samym miejscu i może zostać, na wniosek strony, objęta jednym zezwoleniem. To od wnioskodawcy zależne jest, jaką formę nada swojemu wnioskowi, tj. czy wystąpi z jednym wnioskiem obejmującym zbieranie i przetwarzanie odpadów, czy z dwoma osobnymi wnioskami w różnych sprawach (por. postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OW 44/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że przedsiębiorca nie skorzystał z rozwiązania zawartego w art. 41 ust. 5 ustawy o odpadach i nie złożył wniosku łącznego o zezwolenie na zbieranie odpadów i na przetwarzanie odpadów. Wręcz przeciwnie przedsiębiorca wniósł o wydanie decyzji wyłącznie w zakresie zbieranie odpadów. Na dzień dzisiejszy prowadzi on działalność w zakresie odzysku odpadów na terenie wyrobiska pocegielnianego, na podstawie decyzji Marszałka Województwa z dnia 18 listopada 2014 r. a więc posiada już stosowne zezwolenie. Tak więc jego wolą było uzyskanie odrębnego zezwolenia na zbieranie odpadów, tj. decyzji niezależnej od posiadanego już pozwolenia na odzysk odpadów. Skoro przedsiębiorca zwrócił się o wydanie zezwolenia jedynie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, która to działalność może zostać objęta jednym zezwoleniem, to organem właściwym do wydania zezwolenia jest Starosta, gdyż właściwość rzeczowa Starosty obejmuje wydawanie zezwoleń we wszystkich przypadkach, w których nie jest właściwy marszałek województwa. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.