VI SA/Wa 88/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. kom. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniach [...]– [...] grudnia 2013 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w S. przeprowadzili kontrolę w zakresie jakości handlowej przetworów z mięsa czerwonego, transportu oraz składowania w A. Sp. z o.o. S.K.A., M. [...], [...] O., Oddział w S., ul. P. [...], [...] S. (protokół kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. znak:[...]). W toku ww. kontroli, w celu sprawdzenia oznakowania oraz wykonania badań laboratoryjnych, pobrano próbki z następujących partii artykułów rolno - spożywczych: - Kabanosy jak z pieca, kiełbasa wieprzowa, średniorozdrobniona, wędzona, parzona, podsuszana, wielkość partii magazynowej /produkcyjnej: 33,100 kg/ 33,100 kg, numer partii:[...], należy spożyć do: 23.01.2014, cena brutto: 20,07 zł/ kg, wartość partii produkcyjnej brutto: 664,32 zł, - Kiełbasa krakowska sucha a'320 g, kiełbasa wieprzowa, gruborozdrobniona, wędzona, parzona, suszona, wielkość partii magazynowej/produkcyjnej: 961,920 kg /1745,280 kg, numer partii:[...], należy spożyć do: 31.03.2014 r., wartość partii produkcyjnej: 42.532,48, Ww. czynności zostały udokumentowane w Protokole z pobrania próbek w celu sprawdzenia oznakowania, znak: [...]oraz Protokole pobrania próbek, znak: [...] z dnia [...].12.2013 r. Przeprowadzona kontrola oznakowania Kabanosów jak z pieca wykazała, że na etykiecie produktu nie zamieszczono informacji "pakowano w atmosferze ochronnej", co narusza § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 774) i świadczy o niewłaściwej jakości produktu. Ponadto, przeprowadzone przez Specjalistyczne Laboratorium GIJHARS w S. badania wykazały, że przedmiotowe partie produktów nie spełniają deklaracji producenta. Zgodnie z Kartą techniczną produktu, wydanie nr [...], obowiązującą od dnia [...] października 2013 r., zawartość tłuszczu w Kabanosach jak z pieca została zadeklarowana przez producenta na poziomie "nie więcej niż 40%", natomiast zgodnie ze Sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. zawartość tłuszczu w badanej partii wyniosła 46,7±1,9%. Natomiast, zgodnie z Kartą techniczną produktu, wydanie nr [...], obowiązującą od dnia [...] grudnia 2013 r., zawartość wody w Kiełbasie krakowskiej suchej zadeklarowano na poziomie: "nie więcej niż 59%", natomiast zgodnie ze Sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. zawartość wody wyniosła 60,20± 0,62%. Na tej podstawie stwierdzono zafałszowanie produktu w myśl art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669 ze zm.). 2. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych zawiadomił spółkę A. Sp. z o.o. S.K.A. (nazywaną dalej: "Spółką", "skarżącą") o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z wprowadzeniem do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych – przetworów mięsnych. 3. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], na podstawie art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw. z art. 4 ust. 1, art. 3 pkt 10, art. 40a ust. 1 pkt 4, art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 104 k.p.a., art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 171 poz. 1206 ), art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, ze zm.), § 3 ust 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 60.000 zł za wprowadzenie do obrotu partii zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych o nazwie: a. Kabanosy jak z pieca, kiełbasa wieprzowa, średnio rozdrobniona, wędzona, parzona, podsuszana, wielkość partii magazynowej/produkcyjnej 33,100 kg/33,100 kg, numer partii [...], Należy spożyć do 23.01.2014, cena brutto 20,07 zł/kg o wartości partii produkcyjnej brutto 664,32 zł; b. Kiełbasa Krakowska sucha a'320 g, kiełbasa wędzona, parzona, suszona, wielkość 961,920kg/l745,280 kg, nr partii: [...], należy spożyć do: 31.03.2014 o wartości partii produkcyjnej 42532,48 zł; niespełniających wymagań jakości handlowej z uwagi na stwierdzoną w badaniach laboratoryjnych zawyżoną zawartość wody - w przypadku Kiełbasy Krakowskiej suchej a'320 g oraz zawyżoną zawartość tłuszczu - w przypadku Kabanosów jak z pieca, a także z uwagi na nieprawidłowe oznakowanie Kabanosów jak z pieca. Nieprawidłowe oznakowanie Kabanosów jak z pieca polegało na braku informacji na etykiecie produktu "pakowano w atmosferze ochronnej", co naruszało przepis zawarty w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych. 4. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] czerwca 2014 r., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do organu do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania skarżąca stwierdziła, że wymierzona kara pieniężna w wysokości 60.000 złotych była nieadekwatna do stwierdzonych naruszeń. Organ nie dokonał obiektywnej oceny przesłanek, którymi winien kierować się przy wymierzaniu akry, szczególnie stopnia zawinienia skarżącej, określonych w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Ponadto, organ szacując karę pieniężną wziął pod uwagę przychody strony, która jest przedsiębiorcą wielooddziałowym i produkuje nie tylko żywność, ale również pasze oraz wyroby z pierza. Spółka wskazała również, że w ramach tego samego postępowania organ wymierzył również drugą karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za wprowadzenie do obrotu zafałszowanej partii Kiełbasy krakowskiej suchej a'320 g. 5. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (nazywany dalej: "Główny Inspektor JHARS" lub "organ") po rozpatrzeniu zarzutów odwołania, decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 21 , art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z: art. 3 pkt 5, art. 3 pkt 10, art, 4 ust. 1, art, 40a ust, 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. 2010 r. Nr 136 poz. 914), art. 8 ust. 1, art. 16 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady prawa żywnościowego powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2014 r. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor JHARS powołał się na art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, zgodnie z którym wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Jakość handlową stanowią cechy artykułu rolno - spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi (art. 3 pkt 5 ww. ustawy), Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 cyt. ustawy artykuły rolno - spożywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane, a do znakowania artykułów rolno - spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zgodnie z art. 45 ust 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego. Stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia: oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności: co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Brak zamieszczenia informacji o zawartości poszczególnych składników produktu na jego etykiecie, w sytuacji kiedy wartość ta została zadeklarowana przez producenta w innym dokumencie dotyczącym przedmiotowego wyrobu, nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku zapewnienia wytwarzanym przez niego produktom cech jakościowych zgodnie z deklaracją jakościową, którą stanowi nie tylko etykieta, ale również wszelkie dokumenty towarzyszące. Zdaniem Głównego Inspektora JHARS przeprowadzone badania laboratoryjne Kabanosów jak z pieca oraz Kiełbasy krakowskiej suchej wykazały, że produkty te nie spełniały deklaracji producenta umieszczonych w kartach produktów. W odniesieniu do produktu Kabanosy jak z pieca, przeprowadzone badania laboratoryjne wykazały zawyżoną zawartość tłuszczu wobec deklaracji producenta zawartej w dokumencie Karta techniczna produktu, wydanie nr [...], zgodnie z którym producent zadeklarował zawartość tłuszczu na poziomie "nie więcej niż 40%", natomiast zgodnie ze Sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...].12.2013 r. zawartość tłuszczu w badanej partii wyniosła 46,7±1,9 %. Ponadto, zgodnie z Kartą techniczną produktu, wydanie nr [...], zawartość wody w Kiełbasie krakowskiej suchej zadeklarowano na poziomie: "nie więcej niż 59%", natomiast zgodnie ze Sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...].12.2013 r. zawartość wody wyniosła 60,20 ± 0,62 %. Nieprawidłowości te świadczyły o zafałszowaniu produktu w myśl art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych, zgodnie z którym zafałszowanym jest produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno - spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli: dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą, w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. W przypadku kiełbasy suszonej, jaką niewątpliwie jest Kiełbasa krakowska sucha, zawartość wody ma wpływ na cechy organoleptyczne produktu. Podobnie jest z Kabanosami jak z pieca, które zawierają więcej tłuszczu, niż zostało to określone w dokumentacji dotyczącej produktu. Główny Inspektor JHARS stwierdził również naruszenie § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia o znakowaniu środków spożywczych, zgodnie z którym opakowany środek spożywczy znakuje się dodatkowo poprzez zamieszczenie informacji: "pakowany w atmosferze ochronnej" albo "pakowano w atmosferze ochronnej", jeżeli przy pakowaniu środka spożywczego użyto gazu obojętnego powodującego przedłużenie okresu trwałości tego środka. Jak wynika z Karty technicznej produktu, wydanie nr [...], trwałość produktu to: "Całkowity termin 45 dni/Pakowano w atmosferze ochronnej". Kontrola oznakowania Kabanosów jak z pieca (etykieta stanowi załącznik nr 8 do protokołu kontroli nr [...] z dnia [...].12.2013 r., znak: [...]) wykazała, że w oznakowaniu produktu nie umieszczono informacji dotyczącej pakowania w atmosferze ochronnej. Ustalenia kontroli nie były kwestionowane przez Spółkę, podważono natomiast adekwatność nałożonej kary pieniężnej w stosunku do stwierdzonych nieprawidłowości. Zdaniem Głównego Inspektora JHARS organ pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy przesłanek z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych: stopnia szkodliwości, stopnia zawinienia, zakresu naruszenia, wielkości obrotów oraz dotychczasowej działalności podmiotu na rynku artykułów rolno-spożywczych, zasadnie stwierdzając, że producent nie dołożył należytej staranności wymaganej od profesjonalisty w danych warunkach. Zaznaczył, że ww. przepis nie przewiduje możliwości odstąpienia od ukarania, a jedynie zakłada różnicowanie wysokości kary w zależności od oceny wymienionych przesłanek. Nadto, stosownie do art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych już samo stwierdzenie faktu wprowadzania zafałszowanego artykułu rolno - spożywczego do obrotu jest przesłanką wystarczającą do nałożenia stosownej kary. Bez znaczenia pozostaje fakt, czy zafałszowanie nastąpiło z winy (umyślnej lub nieumyślnej) danego podmiotu, czy też nie. Zdaniem organu odwoławczego, Wojewódzki Inspektor JHARS w S. słusznie ocenił stopień zawinienia jako wysoki, gdyż producent nie dochował należytej staranności podczas produkcji, co doprowadziło do wprowadzenia do obrotu zafałszowanych artykułów rolno - spożywczych. Sprzedaż środka spożywczego, niespełniającego wymagań zawartych w deklaracji producenta godzi w dobro, jakim jest pewność i bezpieczeństwo obrotu. W sprawie nieprawidłowości dotyczyły przetworów mięsnych, czyli grupy asortymentowej często kupowanej i chętnie spożywanej przez konsumentów. Z uwagi na charakter zafałszowania oraz wielkość (1778,38 kg) i wartość zafałszowanych partii (43.196,80 zł), oraz ilość naruszonych przepisów w zakresie jakości handlowej, organ odwoławczy ocenił stopień szkodliwości czynu oraz zakres naruszenia jako wysoki. Przy ocenie dotychczasowej działalności organ odwoławczy uwzględnił fakt, że była to kolejna kontrola u producenta, która wykazała nieprawidłowości w zakresie jakości handlowej produkowanego asortymentu. Odnosząc się do wielkości przychodu Spółkiorgan odwoławczy wyjaśnił, że Wojewódzki Inspektor JHARS wziął pod uwagę przychód w wysokości 3.996.000,000,00 zł, zawarty w piśmie pełnomocnika z dnia [...] maja 2014 r., zgodnie z którym wskazany przychód obejmował okres od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia 1 kwietnia 2014 r. Ponadto, w toku postępowania odwoławczego, Główny Inspektor JHARS wezwał Stronę do przesłania informacji w zakresie przychodów. Zgodnie z pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], przychody za 2013 r. wyniosły 4.258,800.000 zł, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i były zbliżone do zadeklarowanej w czasie kontroli wartości przychodu (tj. 399.600.000,00 zł). W związku z powyższym nie zaistniała konieczność zmiany kary pieniężnej, która w opinii organu odwoławczego była adekwatna do stwierdzonych nieprawidłowości. W nawiązaniu do ww. przychodów wskazano, że maksymalna kara pieniężna, która mogłaby zostać wymierzona w przedmiotowej sprawie, to: 399.600,000,00 zł, a więc kara w wysokości 60,000,00 zł stanowi 0,02 % kary maksymalnej oraz 0,002 % przychodu skarżącej uzyskanego w roku 2013 r. Odnosząc się do stwierdzenia skarżącej, że w toku postępowania organ wydał decyzję administracyjną, którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł, Główny Inspektor JHARS wyjaśnił, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] czerwca 2014 r., wymierzającą skarżącej karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł, za wprowadzenie do obrotu partii zafałszowanego artykułu rolno - spożywczych o nazwie: Kiełbasa krakowska sucha a'320 g, kiełbasa wieprzowa grubo rozdrobniona, wędzona, parzona, suszona, wielkość partii produkcyjnej: 2,295 kg, numer partii: [...], należy spożyć do: 13.01.2014 r., wartość partii produkcyjnej: 55.883,25 zł, dotyczyła innej partii kiełbasy niż partia, która została objęta kwestionowaną decyzją. W opinii Głównego Inspektora JHARS wydanie dwóch decyzji administracyjnych w toku jednego postępowania administracyjnego, pod warunkiem, że decyzje te dotyczą innych partii artykułu rolno - spożywczego, nie narusza w żaden sposób przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. 6. Pismem z dnia 8 grudnia 2014 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora JHARS z dnia [...] listopada 2014 r., wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu oparcie zaskarżonej decyzji na błędnej podstawie prawnej - art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych podczas, gdy organ winien zastosować w sprawie art. 40a ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy. Artykuł 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych odnosi się bezpośrednio do definicji produktu zafałszowanego i w tym zakresie pozwala na wymierzenie kary za wprowadzenie do obrotu produktu zafałszowanego w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1.000 zł. Artykuł 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych stanowi natomiast, że ten, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł. Oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego (art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych). Za oznakowanie można więc uznać także informację dotyczącą produktu umieszczoną w dokumencie odnoszącym się do niego np. zadeklarowanej przez producenta normie. Powołując się na przesłanki z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, skarżąca podkreśliła, że wprowadzając do obrotu zakwestionowane produkty, nie wyczerpała żadnej z przesłanek określonych w przepisie. Zaprzeczyła również aby zmiany w produkcie w istotny sposób naruszały interesy konsumentów. Zamiana zawartości tłuszczu w Kabanosach jak z pieca dotyczy niewielkiej partii (wielkość partii magazynowej/ produkcyjnej: 33,100 kg) o niewielkiej de facto wartości handlowej - 664,32 zł. Zmiany z kolei w zakresie partii Kiełbasy krakowskiej suchej dotyczą większej partii produktu (wielkość partii magazynowej/produkcyjnej: 961,920 kg/1745,28 kg) o znacznej wartości - 42.532,48 zł, natomiast nieprawidłowość przekracza minimalnie granice normy i dotyczy jej przekroczenia o zaledwie 0,58 % dopuszczalnego poziomu zawartości wody w tym produkcie. Po wykryciu nieprawidłowości i w wykonaniu zaleceń pokontrolnych producent wycofał niezwłocznie rzeczone partie z obrotu oraz podjął niezbędne kroki w celu ich natychmiastowego usunięcia. Nie było więc wskazań do uznania, że producent w sposób istotny naruszył interesy konsumentów. Zdaniem skarżącej, zestawiając brzmienie art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i art. 40a ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy odnośnie jakości handlowej produktu z definicją produktu zafałszowanego z art. 3 pkt 10 tejże ustawy nie da się wyprowadzić wyraźnego rozróżnienia oraz wskazać na cechy pozwalające na wyodrębnienie: produktu naruszającego jakość handlową albo produktu zafałszowanego i jednoznaczne zdefiniowanie sytuacji zastosowania sankcji odpowiednio z art. 40a ust. 3 albo z art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Skarżąca zaznaczyła, że postępowanie przeprowadzone przez Inspekcję Jakości Produktów Rolno-Spożywczych nie wykazało umyślnego zawinienia działania producenta. Zgodnie z wyjaśnieniem producenta błąd w oznakowaniu produktu - Kabanosów jak z pieca, w zakresie braku wskazania "pakowano w atmosferze ochronnej" spowodowany był błędem druku etykiety - niecelowym działaniem producenta, usuniętym w trybie natychmiastowym. Podobnie w zakresie nieprawidłowości dotyczących zawyżonych zawartości tłuszczu i wody w przedmiotowych produktach nie można było producentowi przypisać celowego działania. Organ nie może opierać się na domniemaniu winy umyślnej wprowadzającego do obrotu zamiast na jej udowodnieniu. W ocenie skarżącej organ nie wykazał, że strona wiedziała o naruszeniu i dokonała go świadomie, czy też chociażby, że wiedziała o takiej możliwości i się na nią godziła. Organy nie wykazały umyślnego działania producenta. W związku z powyższym skarżąca stwierdziła nieadekwatność nałożonej kary na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. 7. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor JHARS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią mocy nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. 4. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. 5. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 40a ust. 1 pkt 4 u.j.h.a.r.s. zgodnie z którym, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 1000 zł. 6. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.j.h.a.r.s. wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Obrotem w rozumieniu ustawy są stosownie do art. 3 pkt 4 czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 2 tego przepisu, a zatem rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. WEL 31 z 1 lutego 2002 r.). Czynnością w rozumieniu art. 3 pkt 8 powołanego rozporządzenia jest "wprowadzenie na rynek", które zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania. Pojęcie wprowadzenia do obrotu dotyczy zatem każdego etapu obrotu i nie może być rozumiane tylko jako pierwsze wprowadzenie towaru na rynek. Taki też kierunek wykładni prezentowany jest w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-315/05 (Dz. U. C 331 z 30 grudnia 2006 r.) wydanym w trybie prejudycjalnym, w którym wskazano, że wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy jako zwykły dystrybutor wprowadza do obrotu produkt w postaci dostarczonej do producenta. W rozumieniu powołanego przepisu skarżąca, co nie jest przez nią kwestionowane, wskazane w decyzji produkty wprowadziła do obrotu. Przepis art. 3 pkt 5 ww. ustawy wskazuje, że jakość handlową stanowią cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Zatem dla spełnienia wymagań co do jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych koniecznym staje się spełnienie również wymagań co do oznakowania produktu, jeżeli wymagania te zostały określone przepisami ustawy o jakości (art. 4 ust. 1). Według art. 6 ust. 1 u.j.h.a.r.s. artykuły rolno - spożywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane. Do znakowania artykułów rolno - spożywczych, z mocy art. 6 ust. 2 u.j.h.a.r.s. stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 u.b.ż.ż. Ponadto oznakowanie artykułu rolno-spożywczego będącego środkiem spożywczym, na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 u.j.h.a.r.s. zawiera informacje istotne z punktu widzenia jakości handlowej artykułu rolno - spożywczego, w szczególności: nazwę, pod którą artykuł rolno - spożywczy jest wprowadzany do obrotu, a która w przypadku artykułu rolno - spożywczego będącego środkiem spożywczym powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 47 u.b.ż.ż. Oznakowanie środka spożywczego, na mocy art. 45 ust. 1 u.b.ż.ż., obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego. Z kolei nazwa środka spożywczego powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spożywczych w przepisach prawa żywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową środka spożywczego lub składać się z opisu tego środka spożywczego lub sposobu jego użycia, tak aby umożliwić konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów, według art. 47 ust. 1 u.b.ż.ż. Oznakowanie środka spożywczego, stosownie do art. 46 ust. 1pkt 1 lit. a) u.b.ż.ż. nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Przepis art. 8 ust.1 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 stanowi, że prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma zatem na celu zapobieganie: a) oszukańczym lub podstępnym praktykom; b) fałszowaniu żywności oraz c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. Z kolei w myśl art. 16 tego aktu prawnego, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd. Stosownie zaś do art. 17 ust. 1, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowania przestrzegania tych wymogów. 7. Z zestawienia powyższych uregulowań wynika zatem, że przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce dotyczącej m.in. oznakowania artykułów rolno - spożywczych mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta. Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych oraz ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie definiują pojęcia "wprowadzania konsumenta w błąd". Wobec tego uprawnione jest odwoływanie się do definicji zawartej w ustawie o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, która jak wynika z art. 1 określa nieuczciwe praktyki rynkowe w działalności gospodarczej i zawodowej oraz zasady przeciwdziałania tym praktykom w interesie konsumentów i w interesie publicznym. Zatem definicja ta ma zastosowanie do niniejszej sprawy, co potwierdza art. 5 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 2. W myśl art. 5 ust. 1 tej ustawy praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Przeciętny konsument, zgodnie z art. 2 pkt 8 tej ustawy, to konsument, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny. Przy czym oceny tej dokonuje się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa. Przepis art. 5 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, wyjaśnia rozumienie pojęć przewidzianych przez ustawę o bezpieczeństwie żywności i żywienia, do której uregulowań bezpośrednio odwołuje się ustawa o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, a której to unormowania stanowiły bezpośrednią podstawę wydania zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie przeprowadzona u skarżącej kontrola oznakowania Kabanosów jak z pieca wykazała, że na etykiecie produktu nie zamieszczono informacji "pakowano w atmosferze ochronnej", co narusza § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 774) i świadczy o niewłaściwej jakości produktu. Ponadto, przeprowadzone przez Specjalistyczne Laboratorium GIJHARS w S. badania wykazały, że przedmiotowe partie produktów nie spełniają deklaracji producenta. Zgodnie z Kartą techniczną produktu, wydanie nr [...], obowiązującą od dnia [...] października 2013 r., zawartość tłuszczu w Kabanosach jak z pieca została zadeklarowana przez producenta na poziomie "nie więcej niż 40%", natomiast zgodnie ze Sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. zawartość tłuszczu w badanej partii wyniosła 46,7±1,9%. Natomiast, zgodnie z Kartą techniczną produktu, wydanie nr [...], obowiązującą od dnia [...] grudnia 2013 r., zawartość wody w Kiełbasie krakowskiej suchej zadeklarowano na poziomie: "nie więcej niż 59%", natomiast zgodnie ze Sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. zawartość wody wyniosła 60,20± 0,62%. Na tej podstawie stwierdzono zafałszowanie produktu w myśl art. 3 pkt 10 ustawy j.h.a.r.s. 8. Bez wątpienia przeciętny konsument jest osobą dobrze poinformowaną, uważną i racjonalną, jednakże nie zwalnia to producenta z obowiązku prawidłowego oznaczania wyrobów. Również podanie w wykazie składników rzeczywistego składu surowcowego nie zwalnia z obowiązku zastosowania określeń produktu zgodnie z rzeczywistym składem. Jak już wyżej wskazano celem prawa żywnościowego jest szeroko rozumiana ochrona interesów konsumentów. Prawo żywnościowe ma przeciwdziałać oszukańczym lub podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzić konsumenta w błąd z uwzględnieniem uczciwych praktyk w handlu żywnością. W konsekwencji na producencie produktu spożywczego spoczywa bezwzględny obowiązek zapewnienia jego zgodności z wymogami prawa żywnościowego. Zgodnie z art. 45 ust. 2 u.b.ż. ż. oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, (...) umieszczone na opakowaniu, etykiecie, (...), przy czym oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego (...) składu, (...) metod wytwarzania lub produkcji (art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) wymienionej ustawy). Jak wskazuje bowiem art. 48 ust. 1 omawianej ustawy - środki spożywcze muszą być oznakowane w sposób zrozumiały dla konsumenta (...). 9. Z akt sprawy wynika, że skarżący przyznaje, iż jako profesjonalista jest zobowiązany do znajomości oraz stosowania przepisów prawa, w tym konieczności wywiązywania się z wymagań własnych norm, nie mniej jednak w przedmiotowej sprawie brak jest wykazania umyślnego działania producenta. Tym samym nałożona na przedsiębiorcę kara jest w jego ocenie nieadekwatna do stwierdzonych nieprawidłowości. Stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a u. b.ż. ż.: "oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności: co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji." W ocenie Sądu organ słusznie ponosi, że brak zamieszczenia informacji o zawartości poszczególnych składników produktu na jego etykiecie, w sytuacji kiedy wartość ta została zadeklarowana przez producenta w innym dokumencie dotyczącym przedmiotowego wyrobu, nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku zapewnienia wytwarzanym przez niego produktom cech jakościowych zgodnie z deklaracją jakościową, którą stanowi nie tylko etykieta, ale również wszelkie dokumenty towarzyszące. Należy podkreślić, że konsument ma niezaprzeczalne prawo do nabywania produktów pełnowartościowych, których rzeczywista jakość handlowa jest dokładnym odzwierciedleniem jakości handlowej deklarowanej przez producenta. Ww. nieprawidłowości świadczą o zafałszowaniu produktu w myśl art. 3 pkt 10 u. J. h.a.r.s., zgodnie z którym zafałszowanym jest produkt: "którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno - spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej". Biorąc pod uwagę stwierdzone przez organ w toku kontroli nieprawidłowości, w ocenie Sądu należy stwierdzić, iż przedmiotowe partie przetworów mięsnych niewątpliwie są artykułami rolno - spożywczymi zafałszowanymi w myśl art. 3 pkt 10 u.j.h.a.r.s. z uwagi na umieszczenie w oznakowaniu (deklaracji producenta, która również jest jego elementem) niezgodnych z prawdą danych w zakresie zawartości tłuszczu oraz wody. W ocenie Sądu organ słusznie podkreśla, iż w przypadku kiełbasy suszonej, jaką niewątpliwie jest Kiełbasa krakowska sucha, zawartość wody ma wpływ na cechy organoleptyczne produktu. Podobnie jest z Kabanosami jak z pieca, które zawierają więcej tłuszczu, niż zostało to określone w dokumentacji dotyczącej produktu. Należy również wskazać, iż stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły produktów mięsnych, które są grupą artykułów spożywczych chętnie kupowaną oraz spożywaną przez konsumentów. W ocenie Sądu, zasadnie organ uznał, że nieprawidłowości w sposób istotny naruszają interesy konsumenta z uwagi na fakt, iż nabywa on produkt odbiegający od jakości handlowej, która została zadeklarowana przez samego producenta. Odnosząc się natomiast do nieprawidłowości w zakresie nieumieszczenia w oznakowaniu Kabanosów jak z pieca informacji: pakowano w atmosferze ochronnej należy wskazać, iż bez względu, czy była ona następstwem błędu drukarskiego czy też powstała w następstwie innych okoliczności, nie zmienia to faktu, iż brak ww. zapisu narusza § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia o znakowaniu środków spożywczych oraz świadczy o niewłaściwej jakości handlowej kontrolowanego produktu. Podkreślić należy, iż od momentu wejścia Polski do Unii Europejskiej przestały obowiązywać Polskie Normy, które regulowały m. in. wymagania dotyczące produkcji przetworów mięsnych oraz ich nazewnictwo. Od tej chwili, to właśnie producenci deklarują wymagania jakości handlowej dla produkowanego przez siebie asortymentu i właśnie dlatego bardzo ważne jest, by spełniali te wymagania. Należy wskazać, iż Strona, jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie produkcji żywności, odpowiada za produkt końcowy i jego rolą jest wprowadzenie i stosowanie takich procedur kontrolnych w procesie produkcji, które pozwolą na zapewnienie jakości handlowej produktów zgodnej z wymaganiami prawa żywnościowego oraz z własną deklaracją. 10. We wniesionej skardze pełnomocnik wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka dotycząca udowodnienia producentowi celowego działania w celu zafałszowania produktu. Jak już wskazywano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przy wymierzaniu kary na podstawie art. 40 a ust. 1 pkt 4 u.j.h.a.r.s. już samo stwierdzenie faktu wprowadzania zafałszowanego artykułu rolno - spożywczego do obrotu jest przesłanką wystarczającą do nałożenia stosownej kary. Nie ma przy tym znaczenia czy zafałszowanie nastąpiło z winy (umyślnej lub nieumyślnej) danego podmiotu, czy też nie, Taką opinię przedstawił WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 maja 2010r., VI SA/Wa 126/10: "Podnieść należy przy tym, iż przywołany przepis nie uzależnia nałożenia kary od stwierdzenia winy po stronie producenta, we wprowadzeniu do obrotu zafałszowanego artykułu. Odpowiedzialność określona w tym przepisie ma charakter obiektywny i przesłanką przyjęcia tej odpowiedzialności jest tylko fakt wprowadzenia do obrotu." Z powyższym poglądem skład orzekający się zgadza i przyjmuje go jako własny. W skardze pełnomocnik wskazał, iż stwierdzone nieprawidłowości nie naruszają w sposób istotny interesów konsumentów z uwagi na niewielką partię produktu w odniesieniu do Kabanosów jak z pieca oraz, w opinii Strony, niewielkie odchylenia od deklarowanych wartości (w odniesieniu do Kiełbasy krakowskiej suchej). Powyższa kwestia jak najbardziej ma wpływ na wymiar nałożonej kary pieniężnej, tj. na ocenę przesłanek mających wpływ na jej wysokość, nie mniej jednak nie ma znaczenia w ocenie zakwalifikowania czynu w przedmiotowej sprawie jako zafałszowania. Pełnomocnik wskazał również, iż każdorazowo przy nakładaniu na przedsiębiorcę kar pieniężnych Organ powinien dokonać obiektywnej oceny przesłanek mających wpływ na wysokość kary, zawartych w art. 40a ust. 5 u.j.h.a.r.s. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...].06.2014 r. sporządzono Protokół z posiedzenia Komisji do ustalania wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych, znak: [...] Jak wynika z ww. protokołu, przed wydaniem decyzji administracyjnej Wojewódzki Inspektor JHARS dokonał wnikliwej analizy przesłanek z art. 40a ust. 5 u.j.h.a.r.s., tj. stopnia szkodliwości, stopnia zawinienia, zakresu naruszenia, wielkości obrotów oraz dotychczasowej działalności podmiotu na rynku artykułów rolno - spożywczych. W ocenie Sądu sposób wymierzenia i wyliczenia nałożonej kary był zgodny z art. 40a ust. 5 powołanej ustawy i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W tym zatem zakresie zaskarżona decyzja również znamion wadliwości nie nosi. 11. Zdaniem Sądu, Główny Inspektor JHARS, wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Nadto oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny, a swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Ustalony przez organ stan faktyczny dawał podstawę do nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu artykułu o niewłaściwej jakości handlowej. Działanie organu było zgodne z obowiązującym w Polsce porządkiem prawnym a także z prawem wspólnotowym. 12. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz nie stwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.