I OZ 879/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 544/15 odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 544/15 odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki. Okoliczność, że uchylono decyzje o rejestracji pojazdu i odmówiono jego rejestracji na rzecz skarżącego, nie przesądza, że wystąpiły przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie S. W. podniósł, że samochód, którego rejestracji odmówiono mu na mocy zaskarżonej decyzji, jest jego jedynym środkiem transportu i wykorzystuje go do prowadzenia działalności rolniczej. Oprócz tego pojazd ten jest mu niezbędny do zaspokajania potrzeb rodzinnych, tj. dowożenia schorowanych rodziców do lekarzy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim sąd administracyjny dokona oceny legalności takiego rozstrzygnięcia. Omawiana instytucja odnosi się zatem do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, co wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych argumentów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym, strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. jest zobowiązana do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi bowiem oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko w przedmiotowej kwestii (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest przy tym wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi oraz skonkretyzowanymi danymi, obrazującymi jej sytuację. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, dostępne w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawidłowo przyjął, że skarżący w sposób wystarczający nie uzasadnił swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. S. W. nie wskazał na okoliczności pozwalające na uznanie, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji została spełniona dyspozycja art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie przedstawił dowodów na poparcie swoich twierdzeń i tym samym nie wykazał, aby w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodziło rzeczywiste ryzyko poniesienia przez niego znacznej szkody lub powstania nieodwracalnych skutków. W szczególności skarżący nie przedstawił takich argumentów, które pozwoliłyby na ustalenie, że wykonanie decyzji oznaczać będzie brak możliwości wykonywania pracy zarobkowej. Odmowa rejestracji pojazdu skutkuje co prawda niemożnością korzystania przez skarżącego z konkretnego auta, co niewątpliwie może się przyczynić do pewnych utrudnień związanych z codziennym funkcjonowaniem, jednakże nie można przyjąć, iż powyższa okoliczność spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź będzie miała charakter nieodwracalny. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie decyzji musi być realna i poparta rzeczowymi dowodami źródłowymi. Strona na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Brak wskazania tej szkody i jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.