II SA/Rz 1612/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Paweł Zaborniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi S. S. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w DPS I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżących S. S. i M. K. solidarnie kwotę 497 zł /słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi SS i MK jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] (dalej: "SKO w [.]" lub "Kolegium") z dnia [.] października 2014 r. nr [.] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej, którą wydano w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [.] września 2013 r. Prezydent Miasta [.] orzekł o skierowaniu KS do Domu Pomocy Społecznej w [.] przeznaczonego dla osób dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie. Decyzję o umieszczeniu w DPS na pobyt stały wydano w dniu [.] listopada 2013 r. Decyzją z dnia [.] stycznia 2014 r. Prezydent Miasta [.] orzekł o ustaleniu odpłatności za pobyt KS w DPS, jednak wskutek uwzględnienia odwołania SS i MK została ona uchylona przez SKO w [.] decyzją z dnia [.] kwietnia 2014 r. nr [.]. Kolejną decyzją z dnia [.] maja 2014 r. Prezydent Miasta [.] ponownie orzekł o ustaleniu odpłatności za pobyt KS w DPS, jednak również i ona została uchylona przez SKO w [.] decyzją z dnia [.] lipca 2014 r. nr [.]. W ponownie prowadzonym postępowaniu decyzją z dnia [.] sierpnia 2014 r. Prezydent Miasta [.] orzekł o ustaleniu odpłatności za pobyt KS w DPS za okresy od 2 do 31 stycznia 2014 r., od 1 do 28 lutego 2014 r., od 1 marca do 30 sierpnia 2014 r. oraz od 1 września 2014 r. i nałożył obowiązek jej uregulowania w określonych kwotach przez: 1) KS (mieszkańca DPS), 2) solidarnie SS i ZS (jego dziadków), 3) solidarnie MK i JK (jego dziadków) oraz 4) Gminę [.]. Stosownie bowiem do art. 60 ustawy o pomocy społecznej pobyt w DPS jest odpłatny, a katalog podmiotów zobowiązanych do uiszczenia tej należności określa art. 61 ust. 1 i 2. Na obecnym etapie postępowania brak było natomiast podstaw do umorzenia nałożonych na dziadków opłat, ponieważ w pierwszej kolejności decyzja ustalająca odpłatność powinna stać się ostateczna. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli SS i MK. SS, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucił, że stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, w tym w zakresie sytuacji majątkowej jego i żony, a obowiązek nałożono na podmioty niezobowiązane ustawowo do ich pokrycia, tj. ZS i JK. Nie rozpatrzono również wniosku o zwolnienie od ponoszenia odpłatności. Z kolei MK, poza niedostatecznym ustaleniem stanu faktycznego, zarzucił nieuwzględnienie pogarszającego się stanu zdrowia jego i żony, wydatków jakie ponoszą na własne utrzymanie i leczenie. Nie otrzymali nawet propozycji zawarcia umowy o ponoszenie odpłatności. Opisaną na wstępie decyzją SKO w [.] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy podzielając w całości ustalenia faktyczne organu I instancji. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwana dalej k.p.a. oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.) zwana dalej ustawą. Mając na względzie treść art. 60 i 61 ustawy o pomocy społecznej Kolegium uznało, że krąg stron zobowiązanych do ponoszenia odpłatności ustalono prawidłowo. Zgodnie z prawem określono również wysokość ponoszonych odpłatności. Prawidłowo ustalono dochód zobowiązanych, który jest wyższy niż 300 % kryterium dochodowego na osobę w rodzinie oraz średni miesięczny koszt utrzymania w DPS. Jeżeli chodzi natomiast o solidarne nałożenie obowiązków na małżonków S i K to rozstrzygnięcie takie znajduje uzasadnienie w fakcie wspólnego prowadzenia przez nich gospodarstw domowych. W postępowaniu tym nie mogły zostać natomiast rozpatrzone zgłoszone wnioski o zwolnienie z odpłatności, gdyż złożone zostały one przedwcześnie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie SS i MK zarzucili naruszenie przepisów art. 7, art. 11, art. 77, art. 107 k.p.a. oraz art. 61 ust. 2 pkt 2 i art. 103 ustawy. W ich ocenie, organy dokonując szczegółowych wyliczeń nie uwzględniły sytuacji rodzinnej i zdrowotnej, w jakich się znajdują, pomimo że w toku postępowania zgromadzono materiał dowody, który je ukazuje. Poprzestały jedynie na matematycznych wyliczeniach dochodów, nie uwzględniając potrzeb wydatkowania znacznych kwot na własne utrzymanie. Zwrócili również uwagę, że propozycja zawarcia umowy została do nich wysłana dopiero w dniu 4 kwietnia 2014 r., a zatem dopiero od tego okresu można mówić o wymagalności ponoszenia odpłatności za pobyt KS w DPS. Odpłatność ta powinna być ustalana przy uwzględnieniu dyspozycji art. 135 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który nakazuje uwzględniać możliwości płatnicze zobowiązanego. Ponadto powinno dojść do uwzględnienia wspomagania przez państwa S. swojego syna, a przez K. córki. Na tej podstawie domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o kosztach postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO w [.] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz. 1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Mając na względzie wyżej powołane przepisy, które wyznaczają granice kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zostały naruszone przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jednak nie wszystkie argumenty skargi okazały się zasadne. Jedną z form pomocy społecznej jest skierowanie i umieszczenie w domu pomocy społecznej osoby wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu. Taka sytuacja zaistniałą w niniejszej sprawie. Osoby zobowiązane do alimentacji na podstawie przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie zostały zwolnione z tego obowiązku poprzez umieszczenie osoby wymagającej stałej opieki w placówce. Przejęcie przez pomoc społeczną obowiązku sprawowania faktycznej opieki całodobowej nad osobą jej wymagającej ma wyłącznie na celu przeciwdziałania takim sytuacjom, w których brak możliwości sprawowania w sposób fizyczny tej opieki przez rodzinę mógłby doprowadzić do życia osoby niepełnosprawnej lub w zaawansowanym wieku w warunkach poniżej godności ludzkiej. Pomoc społeczna wyręcza w takim wypadku rodzinę, zważyć jednakże trzeba, iż nie zastępuje jej całkowicie w wykonywaniu obowiązków sprawowania opieki. Pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny. Wysokość odpłatności ustalana jest zarządzeniem organu wykonawczego gminy. Starosta Powiatu [.] decyzją z dnia [.] listopada 2013 r. nr [.] postanowił umieścić KS w Domu Pomocy Społecznej Zakonu [.] w [.] na pobyt stały. DPS poinformował Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, że KS przebywa w placówce od dnia 2 stycznia 2014 r. i zwrócił się o wydanie decyzji o odpłatności i przekazywanie należnej kwoty na konto. Decyzją z dnia [.] sierpnia 2014 r. Nr [.] Prezydent Miasta [.] ustalił od dnia 2 stycznia 2014 r. opłatę do dnia 31 stycznia 2014 r. za pobyt KS W DPS W [.] na poziomie miesięcznego kosztu utrzymania w domu w wysokości 2.946, 64 zł miesięcznie w ten sposób, że: a) KS wnosił opłatę będzie w kwocie 516,98 zł płatną na konto bankowe domu; b) wstępni osoby skierowanej SS, ZZ wnosić będą solidarnie kwotę 743,25 zł płatną na konto bankowe Gminy w terminie do 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. c) wstępni osoby skierowanej MK i JK wnosić będą solidarnie kwotę 1.305,13 zł płatną na konto bankowe Gminy w terminie do 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. d) pozostałą kwotę w wysokości 286,23 zł wnosić będzie Gmina [.] płatną na konto bankowe DPS. Ustalono też opłatę na takich samych warunkach od dnia 1 lutego 2014 do 28 lutego 2014 r. dla KS w kwocie 534,21 zł; dla SS i ZS solidarnie w kwocie 534,21 zł; dla MK i JK solidarnie kwotę 1.348,63 zł; dla Gminy 295,77 zł. Za okres od 1 marca 2014 r. do 30 sierpnia 2014 r. i od 1 września 2014 r. ustalono odpłatność za pobyt KS w wysokości 3.104,88 zł miesięcznie, przy czym dla KS w kwocie 540,75 zł płatną na konto bankowe Gminy w terminie do 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, dla SS i ZS solidarnie w kwocie 768,03 oraz dla MK i JK solidarnie w kwocie 1.348,63 zł płatną na konto bankowe Gminy w terminie do 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, Gmina w wysokości 447,47 płatną na konto bankowe DPS. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] października 2014 r. Nr [.]. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 61 ustawy, zgodnie z którym obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności: 1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka; 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi; 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność (ust. 1). Przepis art. 61 ust. 2 stanowi, że opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą: 1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu; 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2: a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium, b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie; Gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2 (ust. 3). Opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej mogą wnosić osoby niewymienione w ust. 2.(ust. 2a). W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, gmina wnosi opłatę w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2a (ust. 2b). Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia wysokości częściowego obowiązku ponoszenia opłat przez osoby zobowiązane wymienione w art. 61 ustawy. W przypadku, gdy dochody świadczeniobiorcy nie pokrywają w całości kosztów jego pobytu, w dalszej kolejności zobowiązani są jego małżonek, zstępni oraz wstępni. Wyłącznie wtedy, gdy opłaty wnoszone przez wymienione podmioty, których zamknięty katalog zawarty jest w treści art. 61 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, nie pokrywają w całości kosztów pobytu świadczeniobiorcy w domu pomocy społecznej lub gdy takich podmiotów brak, odpłatność ponieść musi gmina, z której osoba została skierowana do takiej placówki. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 16 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym, należy ponoszenie odpłatności za pobyt mieszkańca gminy w tym domu. Nie jest jednak dopuszczalne ponoszenie wydatków z budżetu gminy na opłatę za pobyt mieszkańca domu pomocy społecznej, która to opłata może zostać poniesiona przez jego rodzinę. Wystarczające i odpowiadające celom pomocy społecznej wydaje się wtedy wsparcie ze strony administracji publicznej polegające na odciążeniu takiej rodziny od obowiązków osobistego świadczenia opieki nad jednym z jej członków poprzez zapewnienie stałej, profesjonalnej, lecz odpłatnej opieki w placówce. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że organy ustaliły krąg osób zobowiązanych do ponoszenia odpłatności i ich dochody, ale w ocenie Sądu dokonały błędnej wykładni przepisu art. 61 ust. 2, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego w tym poprzez przyjęcie odpowiedzialności solidarnej dziadków KS. Z żadnego przepisu art. 61 nie wynika, aby ustawodawca przewidział odpowiedzialność solidarną, co potwierdza brzmienia art. 61 ust. 2 pkt. a) i pkt b) wobec użycia zwrotów "osoby w samotnie gospodarującej" lub "osoby w rodzinie" wskazuje, że osoby zobowiązane do odpłatności należy traktować oddzielnie i indywidualnie określać część odpłatności, jaką będzie ponosił dany podmiot. W tym też zakresie za zasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące niewyjaśnienia stanu faktycznego dotyczące zasad ustalania wysokości odpłatności. Nietrafny jest pogląd zawarty w skardze, że organy pomocy społecznej przy wydawaniu decyzji w przedmiocie obowiązku odprowadzania opłat za pobyt w DPS winny uwzględniać wytyczne, czy kryteria analogiczne lub zbliżone do konstrukcji przyjętej w art. 135 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Stanowisko to nie znajduje uzasadnienia w obowiązującej ustawie o pomocy społecznej, gdyż w tym zakresie ustawa nie zawiera żadnych odesłań do uregulowań Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Ustawa o pomocy społecznej zawiera własne definicje stworzone dla potrzeb prowadzenia spraw z pomocy społecznej i dlatego ustalenie odpłatności w trybie art. 61 ustawy nie może odbywać się z uwzględnieniem regulacji z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Przewidziany w art. 61 ust. 1 u.p.s. obowiązek wnoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej musi być skonkretyzowany i zindywidualizowany w stosunku do każdej z osób, które miałyby takie opłaty ponosić. Gmina ma obowiązek uiszczania opłat zastępczych, ale jedynie wówczas, gdy osoba, za którą gmina wnosi opłatę, ma prawnie określony obowiązek opłaty w określonej wysokości i go nie realizuje (por. wyrok NSA z 13.09.1013 r. sygn. akt I OSK 2726/12, LEX nr 1557243; wyrok NSA z 30.10.2012 r. sygn. akt I OSK 653/12 ONSAiWSA 2013/6/107). Taki obowiązek wynika z decyzji wydanej na podstawie art. 59 ustawy ewentualnie zawartej umowy w trybie art. 103 ust. 2 ustawy. Z tych względów Sąd za niezasadny uznał zarzut skargi, że dopiero poniesienie przez gminę opłat, w sytuacji uchylania się osób zobowiązanych do zawarcia lub wykonania umowy w przedmiocie uiszczenia opłat za pobyt skierowanego do domu pomocy społecznej powoduje konieczność wydania decyzji indywidualizującej obowiązek ponoszenia opłat. Kwestią relacji między dwoma zarysowanymi poglądami w orzecznictwie sądów administracyjnych zajął się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 877/13 LEX nr 1508507). Skład orzekający opowiada sie za wyżej opisanym poglądem, że już samo umieszczenie osoby skierowanej do DPS rodzi po stronie organu obowiązek rozstrzygnięcia kwestii odpłatności albo w formie decyzji administracyjnej, albo zawarcia umowy cywilnoprawnej. Jeżeli nie dochodzi do zawarcia umowy cywilnoprawnej, o której mowa w art. 103 ust. 2 ustawy to obligatoryjnym staje sie wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy. Skład orzekający podziela ponadto tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, że umowa zawierana pomiędzy kierownikiem ośrodka pomocy społecznej a małżonkiem albo zstępnymi bądź wstępnymi mieszkańca domu pomocy społecznej, nie jest wyłącznym źródłem obowiązku ponoszenia opłat przez te osoby za pobyt w domu pomocy społecznej. Z brzmienia art. 103 ust. 2 ustawy wynika, że celem takiej umowy nie jest nawiązanie cywilnoprawnego stosunku zobowiązującego do ponoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej, ale ustalenie wysokości opłaty "wnoszonej" przez te osoby, a więc opłaty, której obowiązek ponoszenia został już ustalony. Zawarcie umowy przewidzianej w art. 103 ust. 2 ustawy ma na celu umożliwienie małżonkowi, zstępnym i wstępnym zadeklarowanie opłacania wyższego odsetka opłaty, aniżeli wynika to z przepisów o minimalnych obciążeniach ustalonych w art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. a i b ustawy (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 861/12; LEX nr 1241372). W niniejszej sprawie nie doszło do zawarcia umowy o ponoszenie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej, bowiem skarżący zaproponowali kwotę 200 zł. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ ustali stan faktyczny sprawy mając na względzie dochody każdego wstępnego oddzielnie i kierując się art. 61 ust. 2 ustawy określi części, w jakich będą zobowiązani uczestniczyć w ponoszeniu odpłatności za pobyt w DPS. W tym zakresie zostały naruszone przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., co jest konsekwencją naruszenia przepisu prawa materialnego wyżej opisanego. Sąd stwierdza ponadto, że stroną postępowania powinien być KS, co w ponownie prowadzonym postępowaniu należy dokładnie ustalić i zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. KS jest również adresatem decyzji i obowiązku ponoszenia odpłatności wynikający z zaskarżonej decyzji. Zatem i w tym przypadku zostały naruszone przepisy postępowania, bowiem organy nie ustaliły statusu prawnego KS. W zakresie przyjęcia odpowiedzialności solidarnej dziadków w warunkach odpłatności z tytułu pobytu w domu pomocy społecznej, o której mowa w art. 61 ustawy, stanowi naruszenie prawa materialnego. Po wyliczeniu kwoty odpłatności organ może ponowić propozycję zawarcie umowy w trybie art. 103 ust. 2 ustawy, ale w kwocie nie niższej niż będzie wynikało to z wyliczenia. Upływ terminu wyznaczony dla stron, w którym miałyby się wypowiedzieć w tym przedmiocie spowoduje wydanie decyzji na podstawie art. 61 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy, gdyż jest to obowiązkowym działaniem organu. Z uwagi na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sad uchylił decyzje organów obydwu instancji. Z mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a., na które złożyły się koszty zastępstwa procesowego przy uwzględnieniu współuczestnictwa formalnego. Wskazania, które należy uwzględnić w ponownie prowadzonym postępowaniu wynikają z uzasadnienia wyroku. Niezależnie od powyższego Sąd podkreśla, że postępowanie w tej sprawie toczy się od stycznia 2014 r., a trudno przewidzieć, kiedy nastąpi ostateczne zakończenie sprawy. Do takich wniosków uprawnia treść decyzji Prezydenta Miasta [.] z dnia [.] marca 2015 r. zmieniająca decyzję tego organu z dnia [.] sierpnia 2014 r., która została uchylona niniejszym wyrokiem. W przypadku uprawomocnienia sie wyroku decyzja zmieniająca stanie się bezprzedmiotowa.