VII SA/Wa 561/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant specjalista Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz S. W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] Starosta G., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art.. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej: "p.b.") udzielił Z. W., A. W. i D. W. (dalej: "inwestorzy") pozwolenia na budowę ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku mieszkalno-gospodarczym w miejscowości W., gmina G., na działce nr ewid. [...] zgodnie z projektem budowlanym stanowiącym załącznik nr 1 do decyzji. S. W. (dalej również: "skarżący") jako współwłaściciel działki nr ewid. [...] oraz budynku mieszkalno-gospodarczego, wnioskiem z dnia 14 listopada 2011 r. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] lipca 2010 r. Wniosek oparty został na art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 poz. 267, dalej: "k.p.a."), który stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jako materialno - prawną podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. wnioskodawca wskazał na rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 34 ust. 3 pkt 2 p.b. W ocenie S. W. rażące naruszenie prawa w niniejszej sprawie polegało na niezgodności przedmiotu objętego projektem (zaprojektowanej ściany) z przedmiotem objętym pozwoleniem na budowę (ścianą oddzielenia pożarowego) oraz niekompletności projektu budowlanego, polegającego na braku oceny technicznej konstrukcji budynku i wpływu projektowanych robót na stan techniczny budynku. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] lipca 2010 r. wskazując, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany (art. 32 ust.4 p.b.). Oznacza to, że organ może taką decyzję wydać jedynie zgodnie z wnioskiem lub odmówić jej wydania. Skoro wniosek o pozwolenie na budowę dotyczył ściany oddzielenia przeciwpożarowego organ nie mógł tego wniosku modyfikować. Ponadto za merytoryczną zawartość projektu budowlanego odpowiada projektant. W myśl art. 12 ust 6 p.b. osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, w tym projektanci, są odpowiedzialne za wykonywanie tych funkcji zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz za należytą staranność w wykonywaniu pracy, jej właściwą organizację, bezpieczeństwo i jakość. Organ orzekający w niniejszej sprawie ustalił, że w dacie opracowywania projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty G. Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., autor tego projektu był wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Architektów. Wojewoda podkreślił, że opis techniczny projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty G. Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. zawiera ocenę stanu technicznego budynku. Ponadto zwrócono uwagę, że zakres robót, objętych wymienioną decyzją nie jest ani rozbudową, ani nadbudową, ani przebudową istniejącego budynku mieszkalno-gospodarczego, o czym mówi przywołany przez wnioskodawcę § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. wniósł S. W., załączając kserokopie rysunków nr 2, 3, 4, 5, 6 i 7 projektu budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również: "GINB") decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. wskazując, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestorzy wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 2010 r. złożyli prawidłowo wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działką nr ewid. [...]) na cele budowlane. Dlatego zdaniem organu z uwagi na powyższe należało stwierdzić, że w analizowanym przypadku z całą pewnością nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego budowa ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku mieszkalno-gospodarczym nie powodowała zmiany zagospodarowania terenu, w rozumieniu art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, dalej: "u.p.z.p.") projektowane roboty nie skutkowały bowiem zmianą usytuowania istniejącego obiektu bądź też zmianą jego powierzchni zabudowy. Tym samym w analizowanym przypadku inwestor nie był zobowiązany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Z całą pewnością w omawianej sprawie nie doszło więc do rażącego naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 p.b. Dodatkowo analiza dokumentacji projektowej wykazała, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty G. z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] nie zawiera projektu zagospodarowania terenu. Niemniej jednak, w ocenie organu odwoławczego, do realizacji przedmiotowej inwestycji – budowy ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku mieszkalno-gospodarczym – projekt taki nie jest wymagany. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 34 ust. 3a p.b. przepisu art. 34 ust. 3 pkt 1 nie stosuje się m.in. do projektu budowlanego przebudowy obiektu budowlanego, jeżeli zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest wymagane ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem GINB sporna inwestycja nie powoduje zmiany parametrów charakterystycznych istniejącego obiektu, powoduje natomiast, co wskazano wyżej, zmianę jego parametrów technicznych i użytkowych. Zgodzić należy się zatem ze stroną skarżącą, iż sporne roboty budowlane polegają na przebudowie istniejącego budynku. Ponadto, jak wykazano powyżej, projektowane roboty budowlane nie wymagają decyzji o warunkach zabudowy. W związku z tym, stosownie do art. 34 ust. 3a p.b., brak projektu zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji z całą pewnością nie może być postrzegany w kategoriach rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podkreślono, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, a w jego opracowywaniu brała udział osoba posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej. Ponadto projekt budowlany zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 p.b., jak również opis techniczny, w tym ocenę stanu technicznego. Tym samym zarzuty strony skarżącej dotyczące powyższej kwestii nie zasługują na uwzględnienie. Analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby przedmiotowa inwestycja naruszała w sposób rażący przepis § 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W szczególności należy podkreślić, że z rysunków obrazujących projektowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego wynika, że jest ona wysunięta o 31 cm poza lico ściany zewnętrznej budynku (patrz rys. nr 2, 3 i 4) i wyprowadzona ponad pokrycie dachu na wysokości ok. 30 cm (patrz rys. nr 6). Należy zatem stwierdzić, że zarzuty strony skarżącej dotyczące powyższej kwestii nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto projektowana budowa ściany oddzielenia przeciwpożarowego, w ocenie organu odwoławczego, nie wpływa na zmianę odległości budynku mieszkalnego do granicy z działkami sąsiednimi (§12 ust. 1 ww. rozporządzenia). Nie stwierdzono również rażącego naruszenia innych przepisów przywołanego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ wyjaśnił, że projekt budowlany spornej inwestycji zawiera projekt architektoniczno-budowlany, który w szczególności określa funkcję, formę i konstrukcję ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku mieszkalno-użytkowym (patrz rys. 2-7). Ponadto wbrew twierdzeniom odwołującego się badany projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Starosty G. z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] zawiera opis techniczny, w tym ocenę stanu technicznego, z której wynika jednoznacznie, że obiekt nadaje się do projektowanego zamierzenia – ściany oddzielania przeciwpożarowego, która podniesie i zapewni bezpieczeństwo użytkowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. wniósł skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1420/12, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie powiadomił skarżącego (jego profesjonalnego pełnomocnika) o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w trybie art. 10 k.p.a. Niemniej jednak toczące się postępowanie, jako nadzwyczajne, obejmowało swoim zakresem decyzję organu architektoniczno-budowlanego – Starosty G. z dnia [...] lipca 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na wykonanie robót oraz jej załącznik w postaci zatwierdzonego nią projektu budowlanego. Skarżący w niniejszej sprawie był uczestnikiem postępowania o wydanie ww. pozwolenia. Zdaniem Sądu I instancji organ odwoławczy prowadząc postępowanie dowodowe ograniczył się do badania ww. projektu budowlanego oraz treści kontrolowanej w tym trybie decyzji. Zatem nie były prowadzone dowody nie znane stronie postępowania. Skarżący nie wskazał na nowe dowody w sprawie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a jedynie polemizuje z ustaleniami organu przy czym w polemice tej podnosi argumenty dotyczące projektu znane organowi z jego wniosku o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lipca 2010 r. oraz z treści odwołania od decyzji pierwszej instancji. Jego polemika i argumentacja nie może być uznana jako element stanu faktycznego nie znany organowi w dacie orzekania i odnoszący się do materiału dowodowego, który nie były znany stronie. Skarżący nie wykazał aby w przedmiotowej sprawie naruszenie przez organ art. 10 § 1 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym powyższy zarzut w ocenie Sadu I instancji jest nieuzasadniony. Zdaniem Sądu nie znajduje też uzasadnienia zarzut nieprawidłowej oceny projektu budowlanego w kontekście zakresu pozwolenia na budowę przez co doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust 1 pkt 3 p.b. Wskazał, że skarżący zarzucił, że zatwierdzony projekt budowlany odnosi się do ściany działowej, a nie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Natomiast decyzja zatwierdzająca ten projekt i udzielająca pozwolenia na roboty budowlane w części odnoszącej się do pozwolenia na roboty dotyczy ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Skarżący uważa tym samym, że ta niezgodność ich treści narusza przepis art. 35 ust 1 pkt 3 p.b. w sposób rażący. Skarżący upatruje w zatwierdzonym projekcie zapisy dotyczące ściany działowej z uwagi na brak jej posadowienia na oddzielnym fundamencie, brak wyjścia na zewnątrz 30 cm poza lico ściany, brak wyjścia powyżej 30 cm ponad dach oraz z uwagi na brak użycia materiałów ogniotrwałych. Powyższe twierdzenia w ocenie sądu I instancji nie znajdują uzasadnienia w treści zatwierdzonego projektu sporządzonego w lutym 2010 r. przez projektanta A. K. i architekta K. P. Wymieniony projekt zawiera opis konstrukcji: fundament jako ławę żelbetową z betonu B15, zbrojoną (część opisowa oraz rysunek nr 2), opis zaprojektowanej ściany ze wskazaniem materiałów do użycia i opisem graficznym (rys 6): w odniesieniu do dachu zaprojektowano dodatkową parę krokwi przy ścianie wg rysunku nr 4 z zaznaczeniem, że projektowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego musi być wykonana minimum 30 cm ponad dach (rys 7): na rysunku nr 2 i 3 zaznaczono, że ściana przeciwpożarowa jest wysunięta poza lico ściany zewnętrznej budynku 31 cm. Z prostego porównania opisu i załączonych rysunków graficznych wynika, że projekt dotyczy ściany oddzielenia przeciwpożarowego i nie narusza w sposób rażący przesłanek § 235 ust 2 i 5 oraz § 232 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodność projektu z obowiązującymi przepisami, wiedzą techniczną i sztuką budowlaną potwierdzają obaj autorzy projektu posiadający stosowne uprawnienia. Zasadnie organ uznał, że przedstawiona ocena techniczna spełnia wymagania § 11 ust 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Natomiast wymogi § 206 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych dotyczące sporządzenia ekspertyzy technicznej przy przebudowie odnoszą się do jej sporządzenia przed budową, czyli niekoniecznie przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu braku uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą do spraw ochrony przeciwpożarowej Sąd podkreślił, że budynek, a także zaprojektowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego nie należy do obiektów, zakwalifikowanych do odpowiedniej kategorii zagrożenia ludzi lub mienia, dla których projekty budowlane wymagają takiego uzgodnienia w myśl § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Tym samym zarzut skarżącego, iż organ w sposób nieuprawniony uznał, że zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymagania art. 35 ust 1 pkt 3 p.b. nie jest zasadny. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dostrzegł znamion rażącego naruszenia prawa przez decyzję Starosty G. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] przez co też nie dopatrzył się naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez organ administracyjny wydający zaskarżoną decyzję. Z prawidłowo dokonanych ustaleń organu wynika również, iż decyzja Starosty G. nie narusza przesłanek pozostałych punktów § 2 art. 156 k.p.a. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegającego na odstąpieniu od dokonania kontroli lub dokonaniu wadliwej kontroli stanu faktycznego związanego z przyjęciem przez organy błędnego stanu faktycznego poprzez ustalenie, że projekt budowlany dotyczy ściany oddzielenia przeciwpożarowego w sytuacji gdy faktycznie jest on projektem ściany wewnętrznej oddzielającej dwie części budynku, 2. art. 12a § 2 p.p.s.a. oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez odmowę wydania przez Sąd stronie odpisów z akt sprawy, 3. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej interpretacji art. 10 § 1 k.p.a. w zakresie uznania, że odstąpienie przez organ od obligatoryjnego obowiązku zawiadomienia stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, 4. art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 I § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegającego na odstąpieniu od dokonania kontroli stanu faktycznego związanego z niekompletnością projektu budowlanego oraz sporządzeniem projektu przez osobę nie posiadającą stosownych uprawnień budowlanych, co narusza art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 12 ust. 7, art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz w zw. z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Skarżący kasacyjnie zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy: 1. błędnym zastosowaniu art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i § 206 ust. 1 warunków technicznych, polegającego na uznaniu, że oświadczenie projektanta dotyczące użytkowania budynku jest oceną techniczną budynku, co w konsekwencji skutkuje niekompletnością projektu budowlanego, co stanowi naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., 2. błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego w zw. z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej polegającej na uznaniu, że projekt budowlany nie musi być uzgadniany pod względem ochrony przeciwpożarowej, co stanowi naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2004 r. sygn. akt II OSK 1223/13, na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną skarżącego, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Uzasadniając Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji opierając się w całości na ustaleniach poczynionych przez organ zaakceptował błędne rozstrzygnięcie wydane przez GINB. Wskazał, że zarzuty podnoszone przez skarżącego w stosunku do projektu budowlanego załączonego do decyzji Starosty G. z dnia [...] lipca 2010 r. tj.: rozbieżność pomiędzy przedmiotem decyzji z [...] lipca 2010 r. o pozwoleniu na budowę a załączonym projektem budowlanym polegającym na tym, że decyzja dotyczy budowy "ściany oddzielenia przeciwpożarowego", a projekt budowlany dotyczy "ściany wewnętrznej oddzielającej dwie części budynku"; niekompletność projektu budowlanego oraz sporządzenie projektu przez osobę nieposiadającą stosownych uprawnień budowlanych, nie zostały należycie rozpatrzone przez organy oraz przez sąd I instancji. Ocena powyższych okoliczności dokonana przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz ocena Sądu wyrażona w zaskarżonym wyroku są diametralnie odmienne od oceny skarżącego sygnalizowanej w różnych pismach od początku wszczętego na jego wniosek postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty G. Nr [...]. Taki dysonans wymaga głębszego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut skarżącego dotyczący braku wyjaśnienia okoliczności w zakresie wiarygodności akt administracyjnych sprawy tj. ewentualnego sfałszowania projektu budowlanego. Wyjaśnienie tych okoliczności na podstawie obecnych akt administracyjnych, przy braku możliwości wglądu do akt sprawy Sądu Rejonowego w O. I [...], nie jest możliwe. Nadto konieczne jest zasięgnięcie specjalistycznej wiedzy biegłego. Podobnie wyjaśnienia wymaga okoliczność wybudowania przedmiotowej ściany oddzielenia przeciwpożarowego i dokonania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w G. oceny jakoby wykonanie to nastąpiło zgodnie z pozwoleniem (pismo z [...] marca 2012 r., Nr [...]). W ocenie NSA skarżący trafnie sformułował zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. i art. 12a § 2 p.p.s.a w związku z nieudostępnieniem skarżącemu przez GINB, a następnie przez Sąd I instancji, uwierzytelnionych odpisów dokumentów z projektu budowlanego. Reasumując NSA wskazał, że istnieją uzasadnione wątpliwości w ustaleniach stanu faktycznego sprawy, gdyż nie ma pewności czy akta sprawy przedstawione przez Starostę G., zawierające jego decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. wraz z zatwierdzonym projektem budowlanym, są tożsame z aktami, a w szczególności z projektem budowalnym zatwierdzonym ww. decyzją. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skargę należało uwzględnić. W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia w niniejszej sprawie, że zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo). Pamiętać należy przy tym, iż ocena prawna, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a, to wyjaśnienie przez NSA istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu. W konsekwencji należy uznać, iż związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. W niniejszej sprawie Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012r. obowiązany był uwzględnić ocenę prawną i wytyczne zawarte w wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2014r. 2014r. , sygn. akt II OSK 1223/13. W pierwszym rzędzie należy wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyroku stwierdził , iż ustalenia faktyczne poczynione przez organy prowadzące postępowanie nadzorcze a zaakceptowane przez Sąd I instancji nie rozwiewają zasadniczych wątpliwości co do tożsamości pomiędzy projektem budowlanym zatwierdzonym decyzja Starosty G. z dnia [...] lipca 2010r. a tym projektem który znajduje się w aktach sprawy i który był przedmiotem analizy organów nadzorczych. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż dokonując porównania kopii rysunków załączonych przez skarżącego do odwołania z rysunkami o tych samych numerach zamieszczonymi w projekcie budowlanym, przedstawionym przez Starostwo Powiatowe w G., widać "gołym okiem" różnice, co może sugerować, że rysunki nr 2, 3, 4, 6 i 7 zamieszczone w projekcie budowlanym, zostały uzupełnione, poprawione, zmienione później. Wyjaśnienie tych różnic wymagać będzie przeprowadzenia dowodu z opinii przez biegłego zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. Wyjaśnienie tej kwestii jest podstawowym zadaniem organów prowadzących postępowanie nieważnościowe bowiem dopiero niewątpliwe ustalenie zawartości przedłożonego Staroście G. projektu budowlanego pozwoli na ocenę czy jest on tożsamy z projektem znajdującym się w aktach postępowania administracyjnego i czy nie doszło w związku z tym do rażącego naruszenia prawa. Z tych względów należy uznać, iż do wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej doszło z naruszeniem przepisów art. 7, 77 oraz 80 kpa mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy wykorzystają wszelkie dostępne środki dowodowe celem wyjaśnienia powyżej omówionych kwestii, korzystając z opinii biegłego i zapoznając się z aktami sprawy Sądu Rejonowego w G. sygn. akt I [...], zawierającymi zeznania świadka projektanta A. K. Należy także za Naczelnym Sądem Administracyjnym zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 82b ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej prowadzą rejestr wniosków o pozwolenie na budowę i decyzji o pozwoleniu na budowę i przekazują do organu wyższego stopnia wprowadzane do niego dane (...). Organy administracji architektoniczno-budowlanej przekazują bezzwłocznie organom nadzoru budowlanego kopie ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę wraz z zatwierdzonym projektem budowlanym (art. 82b ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego). Tym bardziej że zgodnie z art. 84b ust. 1 Prawa budowlanego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wykonuje kontrolę działalności organów administracji architektoniczno-budowlanej oraz wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego wykonuje kontrolę w stosunku do starosty, posiadając uprawnienia wynikające z pkt 3 ust. 1 art. 84b Prawa budowlanego. Były więc możliwości, wynikające z podwójnego umocowania prawnego dla GINB, do wyjaśnienia wątpliwości w omawianym zakresie. Za uzasadniony należy w tej sytuacji uznać zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., skoro Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. odmówił skarżącemu wydania uwierzytelnionych odpisów dokumentów z projektu budowlanego co pozbawiło go możliwości weryfikacji projektu z posiadanymi przez siebie rysunkami nr 2, 3, 4, 6 i 7. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Stosownie do art. 152 wymienionej ustawy, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 przywołanej ustawy.