II SA/Po 117/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. G. kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu D. T. na akt Burmistrza Miasta L. z dnia ... 2014 r. Nr ... w przedmiocie wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji kuratora; postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia 19 maja 2014 r. skierowanym do Burmistrza Miasta L. A. G. będący przedstawicielem osoby nieznanej z miejsca pobytu D. T. – dłużnika w postępowanie administracyjnym prowadzonym przez Burmistrza L. w związku z obowiązkiem zwrotu środków wypłaconych z Funduszu Alimentacyjnego A. T., zwrócił się o przyznanie mu wynagrodzenia za pełnione czynności. Pismem z dnia ... 2014 r. nr ..., doręczonym w dniu 23 czerwca 2014 r., Burmistrz L. poinformował A. G., że jego wniosek nie został uwzględniony, albowiem zgodnie z postanowieniem z dnia ... 2013 r. Sąd Rejonowy w R. nie obciążył Burmistrza L. "kosztami postępowania w sprawie ani kosztami z tytułu wynagrodzenia ustanowionego kuratora". W dniu 24 czerwca 2014 r. A. G. ponownie zwrócił się do Burmistrza L. o rozpoznanie jego wniosku o przyznanie mu wynagrodzenia za pełnienie obowiązków kuratora w postępowaniu administracyjnym wraz z uzasadnieniem faktycznym i prawnym stosownie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, celem jego zaskarżenia. W dniu 27 lipca 2014 r. Burmistrz L. odpowiedział A. G., iż podtrzymuje swe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 4 czerwca 2014 r. W dniu 28 lipca 2014 r. A. G. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na podstawie art. 37 k.p.a. zażalenie na bezczynność Burmistrza L. Postanowieniem z dnia ... 2014 r. nr ... Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uznało zażalenie za nieuzasadnione. Następnie w dniu 17 grudnia 2014 r. A. G. wezwał Burmistrza Miasta L. do usunięcia naruszenia prawa polegające na odmowie przyznania mu pismem z dnia 4 czerwca 2014 r. wynagrodzenia za pełnienie obowiązków kuratora w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi z dnia 9 stycznia 2015 r. Burmistrz L. podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko. A. G. w dniu 21 stycznia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na akt Burmistrza Miasta L. z dnia ... 2014 r., którym odmówiono mu przyznania wynagrodzenia za pełnienie obowiązków kuratora w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi Burmistrz L. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a). W niniejszej sprawie A. G. złożył skargę na akt Burmistrza Miasta L. z dnia ... 2014 r. rozstrzygający o odmowie przyznania mu wynagrodzenia za pełnienie obowiązków kuratora nieznanego z miejsca pobytu D. T. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Burmistrza L. w związku z obowiązkiem zwrotu środków wypłaconych z Funduszu Alimentacyjnego A. T. Wskazać należy, że przyznanie wynagrodzenia przedstawicielowi strony, ustanowionemu w trybie art. 34 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie "k.p.a.") stanowi akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2748/12; dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt administracyjnych wynika, że po zajęciu stanowiska przez organ i wskazaniu, że wnioskującemu odmawia się przyznania wynagrodzenia A. G. zamiast zwrócić się do Burmistrza L. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a., ponowił w piśmie z dnia 23 czerwca 2014 r. swe żądanie przyznania mu wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji kuratora. W odpowiedzi z dnia 23 lipca 2014 r. Burmistrz L. podtrzymał swe stanowisko, nie pouczył przy tym wnioskodawcy o właściwym trybie zaskarżenia aktu z dnia ... 2014 r. Następnie, po upływie terminu do złożenia wspomnianego wezwania, w dniu 28 lipca 2014 r. A. G. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. zażalenie na bezczynność Burmistrza L. na podstawie art. 37 k.p.a. Postanowieniem z dnia ... 2014 r. Kolegium uznało zażalenie za nieuzasadnione. Dopiero w dniu 17 grudnia 2014 r., a więc po upływie 14-dniowego terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., A. G. wezwał Burmistrza L. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu aktu z dnia ... 2014 r. odmawiającego przyznania mu wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji kuratora w postępowaniu administracyjnym. W judykaturze przyjmuje się, że z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie 14-dniowego terminu jest niedopuszczalne. Tym samym, wezwanie faktycznie dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu trzeba uznać za nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. Upływ tego terminu wyłącza bowiem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1301/14, Lex nr 1503365). Z treści art. 52 § 3 wywieść należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie 14-dniowego terminu jest niedopuszczalne. Zważywszy, że skarżący wnosząc wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie wniósł jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia tegoż wezwania, uznać należy, że wezwanie to złożono nieskutecznie. W rezultacie należy przyjąć, że wnosząc w dniu 21 stycznia 2015 r. skargę na akt Burmistrza L. z dnia ... 2014 r., A. G. nie wypełnił dyspozycji przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. Tym samym uznać należało, że wniesienie tejże skargi było z uwagi na powyższe niedopuszczalne w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Dlatego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie Sąd pragnie dodać, że strona nie została pozbawiona prawa do sądu. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że czternastodniowy termin do wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa jest terminem prawa procesowego (zob. wyrok NSA z dnia 14 marca 2011 r., I FPS 5/10, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że stronie w niniejszej sprawie przysługuje wniosek do organu o przywrócenie terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a w przypadku jego uwzględnienie prawo wniesienia skargi na akt z dnia ... 2014 r. z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.