II OSK 2595/15

Dnia 3 listopada 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. K. i I. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Po 260/15 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi H. K. i I. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie warunków zabudowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 21 maja 2015 r., sygnatura akt II SA/Po 260/15, odrzucił skargę H. K. i I. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...] lutego 2015 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Burmistrza W. z [...] października 2014 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie ustalenia, na wniosek J.R., warunków zabudowy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że powodem odrzucenia skargi było nieuzupełnienie, w terminie 7 dni, jej braków formalnych poprzez nienadesłanie jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, do uzupełnienia którego skarżący zostali wezwani w dniu 21 kwietnia 2015 r. W skardze kasacyjnej, zaskarżając postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości, skarżący powołali podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając naruszenie art. 47 § 1 p.p.s.a. oraz art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym wskazaniu stron oraz uczestników postępowania przed sądem administracyjnym, co doprowadziło do niewłaściwego określenia liczby odpisów skargi, którą skarżący byli zobowiązani złożyć. Uzasadniając skargę kasacyjną, skarżący odwołali się do orzecznictwa sądów administracyjnych, w szczególności do wyroku NSA z 5 października 2007 r., sygnatura akt I OSK 1390/06, z którego wynika, że zakończenie czynności wstępnych decyzją o odmowie wznowienia postępowania (obecnie postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania) dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją (postanowieniem). Na tej podstawie twierdzili, że J. R. – osoba, na wniosek której wydano decyzję o warunkach zabudowy, która zakończyła postępowanie, o wznowienie którego skarżący wystąpili – nie jest stroną postępowania przed sądem administracyjnym w rozumieniu art. 33 p.p.s.a. W związku z tym nie powinien mu być doręczany odpis skargi, zaś wezwanie do nadesłanie dodatkowego odpisu skargi było bezprzedmiotowe. W oparciu o tak przytoczone podstawy kasacyjne skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że organy administracji obu instancji, w postępowaniu w sprawie wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza W. z [...] października 2007 r., zapewniły udział J. R., na rzecz którego ta decyzja została wydana. W szczególności doręczono mu postanowienia organów obu instancji, zaś organ odwoławczy zawiadomił go o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (pismo SKO z 3 listopada 2014 r.), co spowodowało, że J. R. przedstawił w piśmie z 12 listopada 2014 r. swoje stanowisko, dotyczące jednej z podstaw odmowy wznowienia postępowania, mianowicie złożenia podania o wznowienie z uchybieniem terminu. W tych okolicznościach nie sposób zarzucić Sądowi pierwszej instancji, że z naruszeniem art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uznał, iż J. R. jest uczestnikiem postępowania przed sądem administracyjnym. Zgodnie z tym przepisem osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. J. R. brał udział w postępowaniu administracyjnym, zaś wynik postępowania sądowego dotyczy jego interesu prawnego, gdyż przedmiotem tego postępowania miała być zgodność z prawem postanowienia, dotyczącego wszczęcia postępowania, które mogło doprowadzić do zakwestionowania decyzji, której był on bezpośrednim adresatem. Z powyższego wynika, że okoliczności rozpoznawanej sprawy nie są takie same, jak okoliczności sprawy, w której NSA wydał wyrok z 5 października 2007 r., na który skarżący powołali się w skardze kasacyjnej. Przede wszystkim wyrok ten nie dotyczył określenia tego, kto jest uczestnikiem postępowania przed sądem administracyjnym, a nadto nie wynika z niego, aby organy administracji zapewniły udział w postępowaniu, w którym wydano decyzję o odmowie wznowienia postępowania (odpowiadającej obecnemu postanowieniu o odmowie wznowienia postępowania) innemu podmiotowi, niż osoba wnosząca o wznowienie, w szczególności bezpośredniemu adresatowi decyzji, która zakończyła, mające podlegać wznowieniu postępowanie. W tej sytuacji wezwanie skarżących do złożenia odpisu skargi nie było bezprzedmiotowe. W konsekwencji skoro skarżący tego wezwania nie wykonali, odrzucenie ich skargi było usprawiedliwione treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że nałożony na skarżących obowiązek złożenia jednego odpisu skargi nie był nadmiernie uciążliwy i był przy tym usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia rzeczywistego udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym podmiotowi, którego interesu prawnego to postępowanie dotyczyło – podmiotowi, który brał także udział w postępowaniu administracyjnym. Mając to na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu, na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 p.p.s.a., oddalił ją.