I OSK 3467/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 322/15 w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o zasiłek celowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 322/15, po rozpatrzeniu skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o zasiłek celowy, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: J. G. wnioskiem z dnia 2 marca 2015 r. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej o udzielenie mu pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego na pokrycie kosztów dojazdu na rehabilitację. Następnie w dniu 20 marca 2015 r., w piśmie skierowanym do organu oświadczył, że wycofuje swój wniosek z dnia 2 marca 2015 r. z prośbą o przyznanie mu wyżej opisanej pomocy. Stwierdził, że jak dotąd nie otrzymał zasiłku przyznanego mu na ten cel decyzją organu z dnia [...] października 2014 r. i nie mógł wykonać zabiegów. Obecnie gmina ma możliwość dowiezienia go na rehabilitację autobusem zakupionym z dofinansowaniem PFRON. Do złożonego oświadczenia skarżący dołączył wniosek z dnia 13 marca 2015 r., skierowany do Wójta Gminy o dowóz go na rehabilitację. W tym stanie rzeczy Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia [...] marca 2015 r. umorzył postępowanie zainicjowane wnioskiem J. G. z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie udzielenia pomocy w postaci zasiłku celowego na dojazdy na rehabilitację. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, J. G. wniósł odwołanie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu 13 marca 2015 r. złożył wniosek do Wójta Gminy o umożliwienie mu odbycia rehabilitacji poprzez dowóz go do gabinetu autobusem do przewozu osób niepełnosprawnych, zakupionym przez gminę. O powyższym wniosku telefonicznie zawiadomił Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, informując jednocześnie, że rozpatrywanie jego prośby o pomoc finansową z dnia 2 marca 2015 r. jest nieuzasadnione. Dalej podał, że w dniu 17 marca 2015 r. podczas wywiadu środowiskowego pokazał pracownikowi socjalnemu wniosek skierowany do Wójta, w odpowiedzi na co otrzymał informację, że musi złożyć oświadczenie o wycofaniu wniosku z dnia 2 marca 2015 r. Pod wpływem błędnej informacji złożył oświadczenie w powyższym przedmiocie do organu. Następnie odwołujący się wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania zgodnie z Kodeksem Postępowania Administracyjnego do czasu: - utwardzenia 200 m drogi gruntowej prowadzącej od jego posesji do asfaltowej drogi powiatowej, o co kilkakrotnie zwracał się z prośbą do Wójta Gminy, aby mógł dojechać do lekarza i na rehabilitację oraz - zwiększenia środków na pomoc społeczną dla najuboższych i pokrycia pełnych i całkowitych kosztów dojazdów na rehabilitację. Podniósł, że do chwili obecnej nie otrzymał zasiłku celowego na dojazdy rehabilitacyjne w postaci pokrycia części kosztów przyznanego decyzją z dnia [...] października 2014 r., przez co nie odbył wszystkich zabiegów, co wpłynęło na pogorszenie jego stanu zdrowia. Zarzucił, że swoim działaniem Wójt uniemożliwia mu dowiezienie na rehabilitację. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie może on zostać uwzględniony. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W konkretnym przypadku, oświadczeniem złożonym w dniu 20 marca 2015 r. w Ośrodku Pomocy Społecznej, odwołujący się jednoznacznie wycofał swój wniosek z dnia 2 marca 2015 r. o udzielenie pomocy w postaci zasiłku celowego na pokrycie kosztów dojazdu na rehabilitację. Powyższe okoliczności dowodzą, zdaniem organu odwoławczego, że w sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia wszczętego postępowania jako bezprzedmiotowego. Skoro bowiem wniosek wszczynający sprawę administracyjną o przyznanie zasiłku celowego został wycofany, a treść pisma cofającego ten wniosek nie budzi żadnych wątpliwości, to brak jest obecnie przedmiotu postępowania, które może być zakończone decyzją rozstrzygającą sprawę co do istoty (decyzją pozytywną lub odmowną). W konsekwencji oznacza to, że wszczęte postępowanie nie może być kontynuowane. Odnosząc się zaś do wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu realizacji przez gminę wskazanych w odwołaniu postulatów, organ wyjaśnił, że przepisy ustawy o pomocy społecznej nie dają podstawy osobom jej oczekującym do stawiania organom administracji publicznej żądań (np. budowy odcinka drogi), których niezrealizowanie wymusza świadczenie z pomocy społecznej. Zgłoszone w odwołaniu żądania w wymienionych kwestiach nie stanowią zatem przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie zasiłku celowego. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że nie zauważa przeszkód, aby zainteresowany mógł czynić starania w kierunku podjęcia pracy, celem poprawy swojej sytuacji dochodowej i jednocześnie zwiększenia środków na cele pomocy społecznej dla innych potrzebujących, najuboższych, którzy pracować nie mogą, bowiem aktualne orzeczenie o zaliczeniu do lekkiego stopnia niepełnosprawności nie wyklucza w przypadku odwołującego podjęcia pracy na otwartym rynku pracy (z uwzględnieniem przeciwwskazań wynikających ze stanu zdrowia). Organ II instancji podniósł, że decyzja z dnia [...] października 2014 r. przyznająca skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 100 zł na pokrycie kosztów związanych z dojazdem na rehabilitację stała się prawomocna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 1088/14 oddalił bowiem skargę strony na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. G. Skarżący wskazał, że podjęte przez organ II instancji rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji jest niesłuszne, nieuczciwe i nierzetelne, a w uzasadnieniu kłamliwe i stronnicze. W jego ocenie organy wykorzystały brak znajomości przez niego jako rolnika obowiązujących przepisów prawa. Skarżący podkreślił, że dokonane przez niego cofnięcie wniosku było następstwem błędnej informacji udzielonej mu przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, który nie poinformował go o możliwości zawieszenia postępowania zgodnie z art. 98 kpa, na co zwracał już uwagę w odwołaniu złożonym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W związku z powyższym organy obu instancji naruszyły prawo, tj. art. 6, 7, 8 oraz 9 kpa. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący polemizował ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w zaskarżonej decyzji, dotyczącym podstaw zawieszenia niniejszego postępowania oraz sugestii organu o braku przeciwwskazań do podjęcia przez niego działań zmierzających do podjęcia pracy. Podniósł, że w dalszym ciągu uniemożliwia się mu odbycie rehabilitacji, co wpływa na dalsze pogorszenie jego zdrowia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśniło, że nie kwestionuje sytuacji zdrowotnej skarżącego i konieczności odbycia zabiegów rehabilitacyjnych, ale równocześnie nie jest uprawnione do kwestionowania jego samodzielności i pełnej zdolności do podejmowania decyzji dotyczących własnych zachowań. Nadto wskazano, że podczas jego obecności w siedzibie organu skarżący został poinformowany, że jeżeli nie zgadza się z decyzją o umorzeniu postępowania, może złożyć kolejny wniosek o zasiłek celowy, czego skarżący nie uczynił, wnosząc jedynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 322/15 uznał, że skarga jest niezasadna. Sąd I instancji wyjaśnił, że celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty. Ten cel nie zawsze może być jednak osiągnięty z przyczyn różnego charakteru. Powodem takiej sytuacji może być bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, z którą w rozumieniu art. 105 § 2 kpa mamy do czynienia wówczas, gdy strona postępowania odstępuje od żądania rozstrzygnięcia decyzją o istocie sprawy dotyczącej jej interesu prawnego lub obowiązku. W przedmiotowej sprawie kontrolowane postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 2 marca 2015 r. Następnie skarżący w piśmie z dnia 20 marca 2015 r. skierowanym do organu I instancji oświadczył, że wycofuje swój wniosek z dnia 2 marca 2015 r. W ocenie Sądu ustalone wyżej okoliczności bezspornie wskazują, że w konkretnym przypadku zaistniały przesłanki umorzenia postępowania w sprawie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego. Wniosek wszczynający sprawę administracyjną został wycofany, a treść pisma z dnia 20 marca 2015 r. cofającego ten wniosek jest zdaniem Sądu jednoznaczna i nie budzi wątpliwości. Sąd zauważył za organem odwoławczym, że skarżący wcześniej, bo już 18 marca 2015 r. informował telefonicznie Kierownika Ośrodka, że rezygnuje z pomocy w formie zasiłku celowego,z uwagi na złożony w dniu 13 marca 2015 r. wniosek do Wójta Gminy o pomoc w formie dowiezienia go na zabiegi. W tej sytuacji nie budzi zastrzeżeń informacja, jaką skarżący otrzymał od Kierownika Ośrodka, aby swoją rezygnację zainteresowany złożył na piśmie. Przekazaną telefonicznie informację skarżący formułował także w wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym w dniu 17 marca 2015 r., uzupełniając ją stwierdzeniem, że do chwili obecnej wniosek o dowóz na rehabilitację nie został rozpatrzony. W ocenie Sądu słuszność ma organ odwoławczy, że skarżący, mając świadomość, że oba wnioski dotyczą pomocy na ten sam cel, również świadomie dokonał wyboru formy pomocy i zrezygnował z jednej z nich, składając 20 marca 2015 r. oświadczenie o wycofaniu swojego wniosku o pomoc finansową. Potwierdzeniem tego stanowiska są kolejne wnioski skarżącego kierowane w powyższym zakresie do Wójta Gminy z dnia 20 i 30 marca 2015 r. Wskazane okoliczności, ustalone przez organy obu instancji, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako takie nie budzą wątpliwości. Nie są też kwestionowane przez samego zainteresowanego. Różnica stanowisk stron sprowadza się obecnie do motywów podejmowanych przez skarżącego działań, ten ostatni podnosi bowiem, że działał pod wpływem błędu, albowiem organ nie poinformował go o możliwości zawieszenia niniejszego postępowania w oparciu o przepis art. 98 kpa. Stanowisko skarżącego nie zasługuje na aprobatę, rację bowiem ma organ II instancji, że zgłoszone w odwołaniu żądania w postaci utwardzenia drogi dojazdowej do jego posesji i zwiększenia środków na pomoc społeczną w celu pokrycia pełnych potrzeb osób najuboższych, nie stanowią przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie zasiłku celowego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów i argumentów skargi, Sąd uznał je za nieuzasadnione. W ocenie Sądu rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały wydane na skutek świadomego oświadczenia woli skarżącego o wycofaniu wniosku o zasiłek celowy. Wycofaniu wniosku o zasiłek celowy nie zaprzecza ani odwołanie złożone do organu, ani nawet treść skargi. Skarżący kierował już w przeszłości do organu wnioski o udzielenie pomocy społecznej w zakresie przyznania mu zasiłku celowego, przyjąć zatem należy, że posiada on niezbędną wiedzę odnośnie trybu załatwiania jego żądań. Ponadto skarżący został pouczany przez organ odwoławczy o możliwości ponownego złożenia wniosku w omawianej sprawie, jednakże z tego uprawnienia nie skorzystał. W ocenie Sądu I instancji, z wyżej wymienionych przyczyn zaskarżonej decyzji nie można czynić zarzutu naruszenia prawa materialnego. W realiach niniejszej sprawy nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 kpa). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 322/15 wniósł J. G. W złożonej skardze skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: I - przepisów prawa materialnego, czyli art. 32 pkt 2 w zw. z art. 68 i 69 Konstytucji poprzez ich pominięcie, podczas gdy wskazane przepisy zapewniają prawo do niedyskryminacji, stanowiąc, że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym i gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny, a ustawa zasadnicza nakłada obowiązek zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej osobom niepełnosprawnym a także obowiązek pomocy tym osobom w zabezpieczeniu egzystencji, przysposobieniu do pracy i komunikacji społecznej, II - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania, czyli - art. 105 w zw. z art. 98 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na umorzeniu postępowania administracyjnego pomimo zaistnienia przesłanek do zawieszenia postępowania do czasu zakończenia innego postępowania administracyjnego toczącego się pomiędzy organem a skarżącym, - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 8 i 11 kpa, poprzez uznanie, że organy w kontrolowanych postępowaniach w sposób dokładny zbadały sytuację skarżącego, - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, poprzez podtrzymanie stanowiska organu, że postępowanie zasadnie zostało umorzone, co jest niezgodne z załączonymi dokumentami, oraz dowodami, iż brak jest pouczenia skarżącego o skutkach złożenia takiego oświadczenia, tym samym wprowadzając w błąd skarżącego, niepoparte wnikliwym zbadaniem sprawy. Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa dla radcy prawnego udzielonej z urzędu zarówno za postępowanie prowadzone przed Sądem I instancji, jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, która nie została opłacona ani w części, ani w całości w potrójnej wysokości wynikającej z rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów. W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym w pierwszej kolejności wymagają oceny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, gdyż zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń. Za całkowicie niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przywołanymi w skardze kasacyjnej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje ogólną właściwość sądów administracyjnych poprzez wskazanie, że sprawują one kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Naruszenie tego przepisu można byłoby zarzucić, jeśli Sąd nie dokonałby kontroli zaskarżonej decyzji. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, szczegółowo i przekonująco przedstawiając motywy zajętego stanowiska, odwołując się przy tym do wskazanego w ustawie kryterium zgodności działań administracji z prawem. Natomiast sam fakt, że ocena decyzji dokonana przez Sąd w rozstrzygnięciu jest odmienna od tej, jakiej oczekiwałby skarżący, nie może stanowić o naruszeniu powołanego art. 3 § 1. Reasumując stwierdzić należało, że zakres właściwości sądów administracyjnych nie został naruszony kwestionowanym wyrokiem, bowiem Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonego aktu i zastosował środek przewidziany w art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Można zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a pomimo to Sąd ten nie wypełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Sąd I instancji nie stwierdził takich naruszeń prawa, które miały lub mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Sąd dokonał wnikliwej, merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i zasadnie uznał, że powołane w uzasadnieniu przepisy prawa nie zostały przez organ naruszone. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 powołanej ustawy jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Raz jeszcze podkreślić należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Analiza skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia rozpatrywanego zarzutu wskazuje, że w istocie sprowadza się ono jedynie do polemiki z ustaleniami stanu faktycznego i jego oceną dokonaną przez organ orzekający w sprawie, którą Sąd I instancji zaaprobował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo uznał, że nie istnieją podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ rozpatrujący sprawę zgromadził materiał dowodowy pozwalający na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego ocenę. Sąd natomiast dokonał wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji zarówno w kontekście zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania i zasadnie uznał, że nie zostały one naruszone. Za niezasadny uznać także należy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 105 w związku z art. 98 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na umorzeniu postępowania administracyjnego pomimo zaistnienia przesłanek do zawieszenia postępowania. Rację należy przyznać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, że podane przez skarżącego kasacyjnie powody, dla których organ miałby zawiesić, a nie umorzyć wszczęte postępowania administracyjne, czyli żądanie utwardzenia drogi dojazdowej do posesji skarżącego i zwiększenia środków na pomoc społeczną w celu pokrycia pełnych potrzeb osób najuboższych, nie stanowią przesłanek określonych w art. 98 kpa do zawieszenia postępowania w sprawie zasiłku celowego. Skoro zaś skarżący w piśmie z dnia 20 marca 2015 r. skierowanym do organu I instancji oświadczył, że wycofuje swój wniosek z dnia 2 marca 2015 r., to w sprawie wystąpiła przedmiotowa bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, a zatem zaistniały przesłanki umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. Skoro zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania okazały się nieusprawiedliwione, należy przejść do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów Konstytucji. W ramach tych zarzutów skarżący postawił Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 32 pkt 2 w związku z art. 68 i 69 Konstytucji. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że co do zasady przepisy Konstytucji nie stanowią samodzielnej, bezpośredniej podstawy do przyznania świadczeń z pomocy społecznej, tj. nie wynikają z nich konkretne roszczenia o udzielenie np. świadczenia zdrowotnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1010/08). Stanowią one jedynie pewien wzorzec określający w sposób ogólny ramy zabezpieczenia społecznego oraz realizowania prawa do ochrony zdrowia, kierunki polityki państwa i są adresowane głównie do organów prawodawczych. Przepisy te stanowią zatem źródło gwarancji, ale nie praw podmiotowych obywatela dla zabezpieczenia społecznego, które dopiero konkretyzują się w ustawach, w tym przypadku w ustawie o pomocy społecznej. Oznacza to, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, statuując prawo obywatela do ochrony zdrowia i pomocy w zabezpieczeniu egzystencji, wskazuje równocześnie, że zakres i formy tego zabezpieczenia określa ustawa. Wynika z powyższego, że wskazane przez autora skargi kasacyjnej przepisy Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnej podstawy rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy w postępowaniu administracyjnym i przed sądami administracyjnymi, w tym również w postępowaniu kasacyjnym, gdyż w tym zakresie Konstytucja odsyła wyraźnie do przepisów ustawy. Zważyć także należy, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, by Sąd I instancji stosował wskazane w skardze kasacyjnej przepisy Konstytucji oraz rozważał zasady konstytucyjne, na które powołuje się skarżący. Nie można natomiast skutecznie zarzucić wadliwej interpretacji określonych przepisów i zasad prawnych, jeżeli, jak w sprawie niniejszej, nie były one przedmiotem analiz i rozważań uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie przedstawiając i nie uzasadniając przy tym konkretnych zarzutów w stosunku do postępowania sądowego, w szczególności do uzasadnienia wyroku. Brak jakiegokolwiek wywodu, który dotyczyłby wykazania przez autora skargi kasacyjnej, na czym miałaby polegać błędna wykładnia przywołanych w skardze kasacyjnej norm konstytucyjnych także czyni ten zarzut nieskutecznym. Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji w pełni odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż to wynagrodzenie, należne od Skarbu Państwa (art. 250 powołanej ustawy), przyznawane jest przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 tej ustawy, na podstawie odrębnego wniosku.