III SA/Wa 3008/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę 1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, że w dniu 12 listopada 2012 r. R. S.A. z siedzibą w W. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania preferencyjnej stawki podatku dla dostawy książek. 2. W przedmiotowym wniosku Spółka opisując zdarzenie przyszłe wskazała, że zamierza rozpocząć odprzedaż, wydawnictw (zwanych dalej "publikacjami" lub "wydawnictwami"), które nabywać będzie od innych podmiotów (dalej "wydawców"). Są to wydawnictwa drukowane. Publikacje, które zamierza odprzedawać mają formę papierową (książkową). Zawierają one porady na każdy kolejny dzień oraz kalendarium, które pomocne jest w stosowaniu porad we właściwym okresie roku. Stąd w Wydawnictwach wskazany jest zarówno rok kalendarzowy, jak też tytuł wydawnictwa, np. Poradnik Kuchnia Polska. Kalendarium - zamieszczone, co do zasady, na stronach nieparzystych - zawiera w szczególności dane dotyczące określonego dnia roku, w tym najczęściej datę dzienną, rok, miesiąc, dzień tygodnia, oznaczenia świąt i imienin przypadających w danym dniu, faz księżyca, wschodów i zachodów słońca itp. może zawierać również (na stronie parzystej lub nieparzystej) oznaczenie symboli faz księżyca itp. (tzw. strony kalendarzowe). Skarżąca wskazała, że część poradnikowa wydawnictwa zmieszczona jest co do zasady, na stronach parzystych i zależnie od jego wersji - może mieć różną tematykę. W przypadku publikacji o tematyce kulinarnej będą to np. przepisy kulinarne na potrawy, które mogą być przygotowane w danym okresie roku, opisy śniadania obiadu i kolacji proponowanego w danej porze roku, niekiedy również wzbogacone o informacje dietetyczne wskazujące wartość kaloryczną posiłków (potraw) lub inne porady dietetyczne, w przypadku publikacji o tematyce ogrodniczej - porady dla działkowców i ogrodników amatorów, do zastosowania w danej porze roku, w przypadku publikacji o tematyce rodzinnej porady kosmetyczne, dotyczące higieny, żywienia - do zastosowania w danej porze roku itp. Obok porad na poszczególne dni roku skoordynowanych z kalendarium publikacje zawierają porady i informacje natury ogólnej (nadające się do zastosowania niezależnie od pory roku) związane z tematyką poradnika np. tabele kaloryczne, przeliczniki miar i wag, które mają za zadanie ułatwienie przygotowania potraw zgodnie z przepisami zamieszczonymi w poradniku itp. Zamieszczone one są zazwyczaj na końcowych (ewentualnie początkowych) stronach (zarówno parzystych jak i nieparzystych) wydawnictwa. W wydawnictwach mogą być zamieszczone również inne elementy, jak np. słowo od redakcji, czy życzenia, bibliografia itp. Idea omawianych wydawnictw, jako produktu, który ma być przedmiotem sprzedaży ostatecznym odbiorcom polega na tym, że porady (w tym przepisy kulinarne) w nich zamieszczone przygotowane są z uwzględnieniem poszczególnych sezonów roku, to jest zastosowanie się do nich lub ich wykorzystanie powinno mieć miejsce lub też najlepiej sprawdza się (jest najbardziej dogodne) w określonej porze roku (w określonych miesiącach). Stąd powiązanie porad (przepisów kulinarnych) z kalendarium. Zdaniem Skarżącej taka konstrukcja wydawnictw ma na celu ułatwić potencjalnemu nabywcy korzystania z porad we właściwym (najbardziej optymalnym) momencie roku. Skarżąca przechodząc do kwestii technicznych wskazała, że w zakresie ilości znaków (zarówno liczonych ze spacjami, jak też bez spacji) przypadających na część kalendarzową oraz przypadających na część poradnikową - w wydawnictwach istnieje znacząca przewaga ilości znaków przypadających na część poradnikową. Na część nie - kalendarzową przypada bowiem, co najmniej 70% znaków (zarówno w przypadku, gdy są one liczone ze spacjami, jak też w przypadku, gdy są liczone bez spacji). Jednocześnie również w zakresie ilości stron poszczególnych wydawnictw, przeważają w nich strony, które nie mają charakteru kalendarium. Ponadto wszystkie wydawnictwa są oznaczone stosowanymi na podstawie odrębnych przepisów symbolami ISBN. 3. W związku z powyższym Spółka zapytała czy w przedłożonym stanie faktycznym w odniesieniu do odprzedaży wydawnictw będzie miała prawo do zastosowania preferencyjnej stawki VAT na podstawie art. 41 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.; dalej zwana "ustawą o VAT")? 4. Stanowisko Skarżącej opierało się na założeniu, że spełnione zostały przesłanki do zastosowania w odniesieniu do odsprzedaży wydawnictw preferencyjnej stawki VAT – na podstawie art. 41 ust. 2a ustawy o VAT w zw. z treścią poz. 32 zał. Nr 10 do tej ustawy. Tym samym Spółka uznała, że postąpi zgodnie z przepisami podatkowymi, jeśli zastosuje obniżoną stawkę VAT, o której mowa w powołanym przepisie ustawy w odniesieniu do sprzedaży publikacji. 5. Spółka w odpowiedzi na wezwanie Ministra Finansów z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej jako "Minister") do uzupełnienia opisanego zdarzenia przyszłego w zakresie wskazania symbolu PKWiU dla wydawnictw będących przedmiotem zapytania wniosku zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293), wskazała, że dokładnie opisała stan faktyczny, w tym wydawnictwa będące przedmiotem zapytania. Szczegółowo opisała cechy charakterystyczne tych wydawnictw, ich wygląd, parametry techniczne, funkcję jaką mają pełnić. Jednocześnie zaznaczyła, że przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej oraz obszernie uzasadniła to stanowisko wskazując, że wydawnictwa opisane we wniosku o interpretację spełniają przesłanki do zastosowania stawki preferencyjnej - na podstawie art. 41 ust. 2a ustawy o VAT w zw. z poz. 32 zał. Nr 10 do tej ustawy. W ocenie Skarżącej w sposób wyczerpujący przedstawiła zarówno opis zdarzenia przyszłego, jak również własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zdarzenia wraz z jego uzasadnieniem. Zwracając uwagę, że we wniosku odniosła się również do kwestii dotyczących PKWiU stwierdziła, że nie widzi podstaw dla pytania organu podatkowego o precyzyjne wskazanie symbolu PKWiU dla towaru wskazanego we wniosku. W tym kontekście nie widzi również podstaw dla zawarcia przez organ podatkowy we wniosku wskazówek, z których wynika, że w przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania towaru zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w L. który udziela informacji w zakresie stosowania wyżej powołanych standardów klasyfikacyjnych. Spółka podniosła, iż wystąpiła do Urzędu Statystycznego w L. z wnioskiem o udzielenie informacji w zakresie stosowania wymienionych standardów klasyfikacyjnych, co zostało powołane w treści wniosku. W celu ułatwienia organowi podatkowemu dokonania interpretacji prawa podatkowego w zakresie objętym pytaniem sformułowanym we wniosku Spółka przywołała we wniosku treść opinii Urzędu Statystycznego w L. z dnia 8 maja 2012 r. (znak [...]) wydaną w odniesieniu do opisanych we wniosku o jej wydanie przykładowych wydawnictw. Jednocześnie Spółka przedstawiła argumentację przemawiająca, za uznaniem, że wydawnictwa opisane we wniosku - w świetle powołanej w tym wniosku opinii Urzędu Statystycznego w L. mieszczą się w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 41 ust. 2a ustawy o VAT w zw. z poz. 32 zał. Nr 10 do tej ustawy. Stąd, zdaniem Spółki, w procesie subsumcji należałoby zastosować do nich dyspozycje normy prawnej wynikającej z powołanych przepisów. W jej ocenie fakt, że uznała, iż do wydawnictw opisanych we wniosku znajdują zastosowania powołane przepisy ustawy o VAT odwołujące się do określonego grupowania PKWiU wskazuje, że uznała, iż wydawnictwa te należałoby zaklasyfikować do tego grupowania. Tym samym w konsekwencji, nawet gdyby uznać, że wskazanie przez podatnika symbolu PKWiU jest niezbędnym elementem wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego powołujących takie symbole to wskazała symbol PKWiU wymieniony poz. 32 zał. Nr 10 do ustawy o VAT - jako jej zdaniem właściwy dla wydawnictw opisanych we wniosku o interpretację. Zdaniem Spółki wydawnictwa mieszczą się w grupowaniu PKWiU 58.11.1 "Książki drukowane". Reasumując podniosła, iż oczekuje merytorycznego ustosunkowania się przez organ podatkowy do treści wniosku zgodnie z art. 14 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm., dalej zwana "ustawą Ord. pod."). W szczególności oczekuje, że pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego nie ograniczy się do stwierdzenia, że jeżeli wydawnictwa są sklasyfikowane PKWiU 58.11.1 "Książki drukowane" to znajduje do nich zastosowanie art. 41 ust. 2a u.p.t.u. w zw. z poz. 32 zał. Nr 10 do tej ustawy i w konsekwencji może zastosować stawkę obniżoną, a jeżeli się w tym grupowaniu nie mieści to powołany przepis nie znajduje zastosowania i właściwa jest podstawowa stawka VAT. Końcowo wskazała, iż słuszność jej stanowiska potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych, np. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2012 r. o sygn. akt I FSK 1114/10. 6. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpoznania. W uzasadnieniu organ stwierdził, że ocena rozważań Spółki na temat tego czy dane wydawnictwa stanowią książki czy kalendarze z uwagi na sposób publikacji, nie leży w kompetencji organu. Wyjaśnił, że ocenia stanowisko wnioskodawcy w związku z przedstawionym opisem stanu faktycznego, tym samym wskazanie symbolu PKWiU jest niezbędnym elementem stanu faktycznego, by organ mógł ocenić, jaką stawkę należy zastosować dla dostawy przedmiotowych wydawnictw koniecznym jest przedstawienie symbolu klasyfikacji. 7. Skarżąca zażaleniem z dnia 7 marca 2013 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, o którą wystąpiono wnioskiem z dnia 7 listopada 2012 r., zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 14g, a także art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ord. pod. 8. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu powołał się na art. 14b § 1-3 ustawy Ord. pod., art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 2, art. 146a pkt 1 i 2, art. 41 ust. 2a ustawy o VAT i wyjaśnił, że zastosowanie odpowiedniej stawki dla usług świadczonych przez Spółkę w zakresie możliwości zastosowania preferencyjnej stawki podatku dla dostawy książek uzależnione jest od prawidłowego zaklasyfikowania tych towarów do odpowiedniej grupy w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Ponadto zwrócił uwagę, iż dla dostawy książek została przewidziana 8% jak i 5% stawka podatku odpowiednio w związku z poz. 72 załącznika nr 3 do ustawy wymieniono towary zgrupowane pod symbolem PKWiU ex 58.11.1 - Książki drukowane - wyłącznie książki (oznaczone stosowanymi na podstawie odrębnych przepisów symbolami ISBN), mapy - wytwarzane metodami poligraficznymi, z wyłączeniem ulotek oraz w związku z poz. 32 załącznika nr 10 do ustawy wymieniono towary zgrupowane pod symbolem PKWiU - ex 58.11.1. tj. książki drukowane - wyłącznie książki (oznaczone stosowanymi na podstawie odrębnych przepisów symbolami ISBN), mapy - wytwarzane metodami poligraficznymi, z wyłączeniem ulotek: wydawnictwa w alfabecie Braillea. W związku z powyższym organ stanął na stanowisku, że najistotniejszym elementem pozwalającym stwierdzić jaka jest właściwa stawka podatku, jest dokonanie prawidłowej klasyfikacji towaru wg Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Natomiast organ podatkowy nie jest organem uprawnionym do klasyfikowania danych usług lub towarów do odpowiednich symboli PKWiU. W przekonaniu Ministra w świetle zasad metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zaliczenie danego towaru lub usługi do odpowiedniego grupowania tej klasyfikacji należy do obowiązków zainteresowanego podmiotu (producenta, importera, usługodawcy). W przypadku trudności w ustaleniu przez podmiot właściwego grupowania według PKWiU w odniesieniu do sprzedawanych towarów i świadczonych usług jednostką uprawnioną do wydawania opinii klasyfikacyjnych jest Urząd Statystyczny w L. Opinie są wydawane na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mając powyższe na uwadze zwrócił uwagę, że zarówno w wezwaniu z dnia 25 stycznia 2013 r. jak i w postanowieniu z dnia [...] lutego 2013 r. zaznaczył, że nie jest uprawniony do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości przyporządkowania formalnego towarów lub usług do grupowania klasyfikacyjnego. Za prawidłową klasyfikację wyrobu lub usługi jest bowiem odpowiedzialny producent lub dokonujący dostawy towaru bądź świadczący usługę. Jednocześnie za niezbędne uznał wezwanie dotyczące wskazania symbolu PKWiU dla wydawnictw będących przedmiotem odsprzedaży, by organ mógł dokonać dalszej analizy przedmiotowego wniosku. Bowiem symbol klasyfikacji PKWiU dla danego towaru jest elementem koniecznym by dokonać prawidłowej oceny, jaką stawką podatku winna być opodatkowana sprzedaż przedmiotowych wydawnictw. W przekonaniu organu z przedstawionego opisu sprawy wyraźnie wynika, że Spółka oczekiwała od organu dokonania klasyfikacji statystycznej publikacji będących przedmiotem odsprzedaży. Minister stojąc na stanowisku, że przedłożone przez Skarżącą uzupełnienie wniosku nie czyniło zadość wymogom stawianym przez art. 14b § 3 ustawy Ord. pod., co uniemożliwiło mu wydanie interpretacji indywidualnej zaznaczył jednocześnie, że pozbawiony był możliwości wnikliwego ustalenia elementów stanu faktycznego istotnych dla podjęcia prawidłowego, z punktu widzenia prawa materialnego, rozstrzygnięcia. W jego ocenie do określenia, czy do odsprzedaży wydawnictw Spółka będzie miała prawo do zastosowania preferencyjnej stawki VAT na podstawie art. 41 ust. 2a ustawy o VAT niezbędnym elementem jest symbol PKWiU dla tych wydawnictw, do którego określenia organ nie jest kompetentny. 9. Skarżąca niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie w całości, a także uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 14g ustawy Ord. pod., jak również art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ord. pod. 10. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. 11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2014 r. zapadłym w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1835/13 uchylił zaskarżone postanowienie stwierdzając, że nie może być ono wykonane w całości. W uzasadnieniu wyroku zwrócił uwagę, że postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. podpisane zostało przez działającego z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. – Wicedyrektora – L. S. Ponadto wskazał, że znajdujący się w aktach egzemplarz postanowienia opatrzony jest, także pieczątką z podpisem p.o. Kierownika Oddziału – B. S. oraz Kierownika Oddziału – J. B. Natomiast zaskarżone postanowienie z dnia [...] maja 2013 r. podpisane zostało przez działającego z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. – L. S., Wicedyrektora Izby Skarbowej w W. Opatrzone zostało także pieczątką z podpisem p.o. Kierownika Oddziału – B. S. oraz Naczelnika Wydziału – K. D. W związku z powyższym stwierdził, że w wydaniu zaskarżonego postanowienia uczestniczyły osoby, które brały udział w załatwieniu sprawy zakończonej wydaniem postanowienia, na które Skarżąca wniosła zażalenie. Innymi słowy, te same osoby uczestniczyły w rozpatrzeniu wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie dopuszczalności wszczęcia postępowania interpretacyjnego na podstawie tego wniosku, jak też brały udział w rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie kończące postępowanie, w którym uczestniczyły. WSA powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2013 r. sygn. akt l GPS 2/12 (Lex nr 1271653), która rozstrzygnęła kwestię wyłączenia pracownika organu podatkowego biorącego udział w wydaniu postanowienia w pierwszej instancji, od udziału w postępowaniu wywołanego wniesieniem zażalenia na to postanowienie, zgodnie z art. 130 § 1 pkt 6 ustawy Ord. pod., powtórzył za NSA, że każde wydanie (podpisanie) decyzji przez upoważnionego pracownika w poprzedniej fazie załatwiania sprawy wyłączy go zawsze od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w sytuacji określonej w art. 221 ustawy Ord. pod. W związku z powyższym Sąd stanął na stanowisku, że skoro z akt rozpoznanej sprawy wynika, że Wicedyrektor L. S. wydał (podpisał) postanowienie z [...] lutego 2013 r., to w świetle przytoczonych wyżej rozważań zawartych w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego powinno było skutkować jego wyłączeniem od udziału w postępowaniu w sytuacji określonej w art. 221 w związku z art. 239 ustawy Ord. pod. W ocenie Składu orzekającego w niniejszej sprawie, z uwagi na wydanie postanowienia w pierwszej instancji przez Wicedyrektora L. S., który nie został wyłączony następnie od udziału w rozpatrzeniu zażalenia, a także uwzględniając okoliczność, że w przygotowaniu obu tych rozstrzygnięć uczestniczyły również inne te same osoby, uznać należało, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 130 § 1 pkt 6 w związku z art. 221 i 239 ustawy Ord. pod. dającego podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto zdaniem Sądu powyższa wadliwość zaskarżonego postanowienia uniemożliwia ocenę jego merytorycznej prawidłowości, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi w tym zakresie. 12. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., wydanym z uwzględnieniem powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2014 r. o sygn. akt III SA/Wa 1835/13, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Uzasadniając rozstrzygnięcie w całości powtórzył argumentację zawartą w uchylonym postanowieniu z dnia [...] maja 2013 r. 13. Spółka skargą z dnia 7 sierpnia 2014 r. zarzuciła powyższemu postanowieniu naruszenie art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 14g ustawy Ord. pod., art. 121 § 1, art. 120, art. 124 ustawy Ord. pod. Jednocześnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia oraz przekazanie sprawy organowi podatkowemu do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie zwrotu kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu za niezasadne, a zarazem niezrozumiałe uznała twierdzenie organu podatkowego - jakoby nie wskazała PKWiU do którego zaklasyfikowała wydawnictwa, a w konsekwencji nie zawarła we wniosku o interpretację oraz odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego niezbędnych do wydania interpretacji elementów opisu przyszłego stanu faktycznego, skoro w odpowiedzi na wezwanie organu - w celu usunięcia jakichkolwiek wątpliwości organu podatkowego w tym zakresie - wskazała wyraźnie i jednoznacznie, że w jej ocenie wydawnictwa mieszczą się w grupowaniu PKWiU 58.11.1 "Książki drukowane". Ponadto podkreśliła, że wbrew twierdzeniom organu podatkowego, nie oczekiwała od organu podatkowego opinii w zakresie klasyfikacji statystycznej, opinię taką wydał bowiem Urząd Statystyczny w L, ale oceny spełnienia przesłanek zastosowania obniżonej stawki VAT na podstawie art. 41 ust. 2a ustawy o VAT w zw. z poz. 32 zał. Nr 10 do ustawy o VAT. Zdaniem Spółki Minister powinien również dokonać oceny prawidłowości dokonanej przez nią klasyfikacji statystycznej towaru, w szczególności w przypadku, gdy powołała w tym wniosku obok własnego stanowiska w zakresie klasyfikacji statystycznej tego towaru także opinię Urzędu Statystycznego w L. Dokonanie takiej oceny jest bowiem niezbędne w celu ustalenia prawidłowości zastosowania preferencyjnej stawki VAT na podstawie powołanych przepisów ustawy o VAT. Ponadto Skarżąca stanęła na stanowisku, że nawet jeżeli organ podatkowy nie uważał się za właściwy do oceny prawidłowości dokonanej przez nią klasyfikacji statystycznej wydawnictw, to powinien wydać interpretację przepisów prawa podatkowego w oparciu o przedstawiony we wniosku o interpretację oraz piśmie stanowiącym odpowiedz na wezwanie do uzupełnienia tego wniosku opis zdarzenia przyszłego (stanu faktycznego dotyczącego tego zdarzenia) oraz własne stanowisko Spółki w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia przyszłego z pominięciem oceny prawidłowości klasyfikacji statystycznej wydawnictw dokonanej przez Spółkę. W jej ocenie opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego powinien wskazywać cechy towarów, których dotyczy stawka preferencyjna, tak aby w procesie wydawania interpretacji umożliwić organowi podatkowemu dokonanie subsumcji i zweryfikowanie, czy stan faktyczny/ zdarzenie przyszłe mieści się w hipotezie normy prawnej wynikającej z przepisu będącego przedmiotem interpretacji. Tym samym za zbędne dla potrzeb wydania wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego uznała jednoznaczne i precyzyjne wskazanie symbolu PKWiU. Końcowo zarzuciła, że Minister wydając zaskarżone postanowienie w ogóle nie odniósł się do powołanego przez Nią w zażaleniu orzecznictwa sądowego, czym naruszył zasadę przekonywania wyrażoną w art. 124 ustawy Ord. pod. Jednocześnie zwróciła uwagę, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało przez osobę, która podpisała wraz z innymi osobami postanowienie uchylone wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r. (sygn. akt III SA/Wa 1835/13), ze względu na wydanie go z naruszeniem przepisów o wyłączeniu. 14. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 15. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia związana z pozostawieniem bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z uwagi na nieprzedstawienie przez Skarżącą wyczerpującego stanu faktycznego sprawy. 16. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ord. pod. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej -zajętego stanowiska (wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2011 r. I FSK 897/10, LEX nr 976050). Organ podatkowy, jako organ interpretujący obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy. Wynikający z art. 14b § 3 ustawy Ord. pod. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są bowiem uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (wyrok z dnia 29 lutego 2012 r. II FSK 1523/10, LEX nr 1123044). W ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej organ niejako przyjmuje do wiadomości okoliczności faktyczne podane we wniosku przez podatnika, nie jest zaś uprawniony do ich badania, czy też potwierdzania autentyczności. Organ nie jest też uprawniony do kwestionowania przedstawionych przez wnioskodawcę związków pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami stanu faktycznego. Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji prawa wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i jego też obciążać będą ewentualne nieścisłości. Jeśli bowiem w toku postępowania podatkowego organy podatkowe ustalą stan faktyczny odmienny od przedstawionego we wniosku o interpretację, wówczas uzyskana interpretacja nie spełni swojej funkcji ochronnej. 17. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca zapytała; czy w przedłożonym stanie faktycznym w odniesieniu do odprzedaży wydawnictw będzie miała prawo do zastosowania preferencyjnej stawki VAT na podstawie art. 41 ust. 2a ustawy o VAT ? Spór w sprawie merytorycznej dotyczył uznania, czy wydawnictwa sprzedawane przez Skarżącą mogą korzystać z opodatkowania preferencyjnego VAT jak dla książek, czy też wydawnictwa te mają cechy kalendarza, którego sprzedaż podlega opodatkowaniu wg stawki podstawowej. W tym zakresie Skarżąca domagała się wiążącego stwierdzenia przez Ministra Finansów czym w istocie są wydawnictwa dostarczane przez Skarżącą, czy są to wydawnictwa książkowe, czy też kalendarze zawierające treści mogące być przedmiotem książki. Minister Finansów w tym zakresie odmówił wydania interpretacji indywidualnej i w trybie art. 169 § 1 ustawy Ord. pod. wezwał Skarżącą do wskazania symbolu PKWiU dla wydawnictw będących przedmiotem zapytania wniosku zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293). Wyjaśnił Stronie, że nieusunięcie takiego braku w wyznaczonym 7-dniowym terminie uniemożliwi merytoryczne procedowanie nad złożonym wnioskiem, gdyż nie można będzie kontynuować sprawy z wniosku Strony, który nie spełnia wymogów przewidzianych prawem (art. 14b § 1 i § 3). Skarżąca nie uzupełniła wniosku o przypisanie poszczególnym wydawnictwom odpowiednich klasyfikacji PKWiU i nie przedstawiła też własnego stanowiska w tej mierze. Z tych też powodów Minister Finansów pozostawił interpretację indywidualną bez rozpatrzenia. 18. W ocenie Sądu Minister Finansów nie naruszył w tym zakresie przepisów normujących reguły wydawania interpretacji indywidualnych. 19. Wskazać należy, że zgodnie z art. 5a ustawy o VAT towary będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5 ustawy tj. m.in. dostawy tych towarów wymienione w klasyfikacjach są opodatkowane wg tych klasyfikacji. Zatem wskazanie symbolu PKWiU dla towarów będących przedmiotem dostawy stanowi element stanu faktycznego. W postępowaniu interpretacyjnym Minister Finansów nie prowadzi postępowania dowodowego, nie ustala stanu faktycznego, wiąże go, bowiem stan faktyczny opisany przez Skarżącą. Wnioskodawca przedstawiając stan faktyczny powinien ograniczyć się do stwierdzenia, że dokonuje dostawy wyrobów przypisanych do danego grupowania PKWIU i zająć stanowisko. Na podkreślenie zasługuje także to, iż w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych ustawodawca nie przewidział współdziałania organów administracji publicznej w zakresie wydawania rozstrzygnięć administracyjnych. W postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej nie występuję kwestia zagadnienia wstępnego, czy też obowiązek zwrócenia się do właściwego organu o wydanie opinii statystycznej. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia własnego stanowiska, w którym przypisanoby poszczególnym wydawnictwom odpowiednie stawki podatkowe VAT. Z akt sprawy jednoznacznie wynikało, iż zarówno we wniosku jak i w jego uzupełnieniu Skarżąca wskazała, iż nie jest obowiązana do wskazywania, pod jakim symbolem PKWiU są sklasyfikowane książki będące przedmiotem odsprzedaży. Przedstawienie przez Stronę w ten sposób sprawy wyraźnie wskazuje, że Skarżąca oczekiwała oceny prawidłowości dokonanej klasyfikacji statystycznej publikacji będących przedmiotem odsprzedaży, co mogłoby doprowadzić do udzielenia alternatywnej interpretacji przepisów prawa. Zdaniem Sądu interpretacja wydana w okolicznościach sprawy sprowadzałaby się do udzielenia alternatywnej odpowiedzi na zadane pytanie, co nie spełniałoby funkcji gwarancyjnej dla wnioskodawcy, tj. nie dawałaby mu ochrony prawnej. Minister Finansów w takiej interpretacji mógł stwierdzić wyłącznie to, że sprzedawane wydawnictwa są opodatkowane wg stawek podstawowych lub preferencyjnych. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2013 r. II FSK 2616/11 (publ. CBOSA), wskazano natomiast, że "skoro poprzez interpretację indywidualną organ interpretacyjny powinien dokonywać precyzyjnej kwalifikacji stanu faktycznego opisanego przez stronę, to wydanie indywidualnej "interpretacji warunkowej", tj. interpretacji, gdzie organ interpretujący podejmuje ocenę prawną stanowiska podatnika z zastrzeżeniem, od wystąpienia którego zależy spełnienie się jakiegoś następstwa, narusza art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej ponieważ w "interpretacji warunkowej" brakuje kwalifikacji stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji". Nadto Sąd wskazał, że "Tylko indywidualna interpretacja podatkowa, która jest jednoznaczna, precyzyjna i bezwarunkowa wypełnia funkcję informacyjną i gwarancyjną nadaną instytucji interpretacji indywidualnej przez ustawodawcę w art. 14b § 1, art. 14c § 1, art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ tylko interpretacja jednoznaczna, precyzyjna i bezwarunkowa zapewnia wyjaśnienie sprawy oraz umożliwia stronie zastosowanie się do wskazań z interpretacji i uzyskanie pewności oceny prawnej swojego postępowania. Wydanie "warunkowej interpretacji" przekracza zakres umocowania organu do wydania interpretacji z art. 14b § 1 i n. Ordynacji podatkowej, ponieważ instytucja "interpretacji warunkowej", rodzajowo odmienna od interpretacji indywidualnej, nie została przewidziana przez ustawodawcę, a organy administracji są zobowiązane, na podstawie art. 120 Ordynacji podatkowej, art. 2 i art. 7 Konstytucji RP działać na podstawie prawa ." 20. Na pokreślenie zasługuje także to, iż w trybie interpretacji indywidualnej Minister Finansów nie ma obowiązku wystąpienia o opinię statystyczną, opiera się na wiążącym go stanowisku wnioskodawcy zajętym we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. Jeżeli Strona dysponuje opinią statystyczną, która nie zawiera jednoznacznego stanowiska w zakresie przyporządkowania danego towaru odpowiedniej klasyfikacji PKWiU powinna podjąć odpowiednie działania celem doprecyzowania opinii statystycznej, bądź wskazać we wniosku własne stanowisko co do wysokości stawki na konkretny produkt. 21. Odnosząc się do podnoszonego zarzutu, iż przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia brała udział Naczelnik K. D., która podpisała postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia z dnia 13 maja 2013 r. Sąd uznał, że zarzuty w tym zakresie są bezpodstawne. Osoba co jednoznacznie wynika z akt sprawy nie podpisała się pod zaskarżonym aktem. 22. Z powyższych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji