I SA/Po 1187/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem złożonym w dniu [...], uzupełnionym pismem z dnia [...], "X." Sp. z o.o. w X. wystąpiła, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p.") do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie daty zakończenia wykonywanej usługi. Opisując stan faktyczny i zdarzenie przyszłe wnioskodawczyni wskazała, że dnia [...] otrzymała zamówienie od firmy A. Sp. z o.o. na wykonanie usługi spedycyjnej. W dniu 15 stycznia 2014 r. spółka zorganizowała przewoźnika (B.) na wykonanie usługi transportowej. Towar został przewieziony z Polski do Wielkiej Brytanii w dniach od 28 do 31 stycznia 2014 r. W dniu 21 lutego 2014 r. spółka otrzymała od przewoźnika fakturę wystawioną w dniu 31 stycznia 2014 r. za wykonanie usługi transportowej, do której został dołączony Międzynarodowy List Przewozowy CMR (do innych zleceń wnioskodawczyni otrzymuje również lieferscheiny, W Z. Packing Listy). Po otrzymaniu faktury od przewoźnika oraz CMR-ki spółka, w dniu 24 lutego 2014 r., wystawiła fakturę sprzedaży dla zleceniodawcy - firmy A. Sp. z o.o. Wnioskodawczyni podała, że otrzymanie powyższych dokumentów od przewoźnika jest równoznaczne z zakończeniem wykonania przez nią usługi na rzecz zleceniodawcy, a tym samym dopiero w tym momencie mogła wystawić fakturę sprzedaży na rzecz zleceniodawcy. Do faktury załączyła oryginały dokumentów przewozowych, bez których zleceniodawca uważa fakturę za bezpodstawną. Wszystkie te dokumenty razem stanowią podstawę wykonania usługi. Podkreślono, że zleceniodawca nie chce przyjąć faktury bez dokumentów potwierdzonych wykonanie usługi. W przypadku braku możliwości takiego fakturowania zleceniodawca zadeklarował, że zerwie ze spółką umowę. Powyższa sytuacja ma zastosowanie do wszystkich klientów spółki. Dodatkowo wnioskodawczyni wskazała, że w ramach zobowiązania powstałego w wyniku przyjęcia zlecenia transportowego od firmy A. Sp. z o.o. z dnia [...] i kolejnych, podjęła się realizacji następujących działań i czynności: 1. Podstawienie wymaganego środka transportu w określonym miejscu i czasie. 2. Pokwitowanie odbioru towaru na dokumentach przewozowych CMR, (pole 16, 22, 23 listu CMR). 3. Zabezpieczenie towaru na czas transportu. 4. Przewiezienie określonego towaru na określonej trasie w określonym terminie. 5. Dokonanie awizacji u odbiorcy celem powiadomienia i ustalenia dokładnego terminu rozładunku. 6. Pokwitowanie zdania towaru w miejscu rozładunku na powyższych dokumentach, (pole 24 listu CMR). W wielu kontraktach klienci wymagają pokwitowania dodatkowych dokumentów towarzyszących przesyłce takich jak: Specyfikacja Towaru, Lista Ładunkowa, Lieferschein. 7. Wystawienie faktury VAT za wykonaną usługę. 8. Dołączenie do wystawionej faktury VAT wszystkich wymaganych powyżej potwierdzonych dokumentów. Wnioskodawczyni podkreśliła, że wykonanie powyższych czynności jest i ma być w przyszłości potwierdzane dostarczeniem dokumentacji uzyskanej przez przewoźnika po wykonaniu przewozu. Ten element zlecenia jest wymieniany dwukrotnie w treści zlecenia, co świadczy o jego wysokiej randze. Dostarczenie opisanej dokumentacji jest i będzie zarówno elementem świadczonej usługi, jak również jest i będzie niezbędnym elementem do dokonania rozliczenia między stronami umowy. Nadto jest jednoznacznym potwierdzeniem wykonania usługi przez spółkę. W oparciu o tak przedstawiony opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wnioskodawczyni zadała organowi podatkowemu następujące pytanie: czy datę fizycznego otrzymania dokumentów od przewoźnika (faktury, CMR itp.) spółka może traktować jako datę zakończenia/wykonania usługi, a co za tym idzie wystawić fakturę sprzedażową dla klienta z datą otrzymania powyższych dokumentów jako datą sprzedaży? Zdaniem wnioskodawczyni w sytuacji opisanej we wniosku nie będzie miał zastosowania przepis art. 106i ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., poz. 177, poz. 1054 ze zm. - w skrócie: "u.p.t.u."), albowiem większa część dokumentów do zleceń wykonanych w miesiącu poprzednim nie zdąży trafić do spółki do 15. każdego miesiąca. Spółka zaznaczyła, że nie ma żadnego wpływu ani możliwości przyspieszenia obiegu dokumentów. W sprawozdaniu finansowym składanym, co roku do KRS strona wskazuje, iż datą wykonania usługi jest data otrzymania wszystkich dokumentów potrzebnych do wystawienia faktury sprzedażowej i ta ciągłość wystawiania faktur jest niezmienna. Spółka stwierdziła, że brak możliwości wystawiana faktur dopiero po otrzymaniu dokumentów doprowadzi do jej upadłości. W tym kontekście podniosła, że każda zwrócona faktura to niejako zamrożony termin płatności, a w przypadku gdy będzie to zjawisko powszechne może spowodować poważne zagrożenia płynności finansowej każdego przedsiębiorstwa spedycyjnego. Wnioskodawczyni stwierdziła także, że oczekiwania klienta na potwierdzone dokumenty jest dla niej zrozumiale, gdyż te dokumenty poświadczają fakt wywozu lub nabycia unijnego, a ci sami klienci rozliczani są przez lokalne służby skarbowe. W interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, uznał powyższe stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe. Argumentując swoje stanowisko organ powołał się m.in. na przepisy art. 2 pkt 22 i art. 19a ust. 1 u.p.t.u., a także art. 794 § 1 i art. 800 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm. - w skrócie: "K.c.") W motywach interpretacji organ stwierdził, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Z powodu braku stosownych regulacji tego zagadnienia w u.p.t.u., przyjąć należy, że momentem wykonania usługi jest moment faktycznego wykonania wszystkich działań i czynności składających się na daną usługę. Przy określaniu chwili wykonania usługi należy mieć na uwadze specyfikę danej usługi i obowiązki ciążące na stronach umowy, w szczególności rodzaj i charakter składających się na daną usługę czynności. Kwestie te - zgodnie z zasadą swobody zawierania umów - regulowane są w zawieranych przez strony umowach cywilnoprawnych, chyba że zasady wykonywania danego rodzaju usług są regulowane przepisami prawa. Moment wykonania usługi jest często ustalany w powiązaniu z momentem realizacji poszczególnych umów, w których kontrahenci zastrzegają sobie, w jaki sposób dojdzie do realizacji i finalizacji usługi. Mając na uwadze przedstawione działania i czynności, których w ramach wykonywanej usługi podjęła się spółka, organ interpretacyjny stwierdził, że spółka nie może daty fizycznego otrzymania dokumentów od przewoźnika (faktury, CMR itp.) traktować, jako daty wykonania usługi, a co za tym idzie wystawić fakturę sprzedażową dla klienta z datą otrzymania dokumentów jako datą sprzedaży. W ocenie organu, za dzień wykonania usługi w sprawie należy uznać dzień, w którym wykonana została/zostanie ostatnia czynność składająca się na usługę spedycyjną świadczoną przez spółkę. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, "X." Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wniosła o uchylenie powyższej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie art. 106i ust. 1 u.p.t.u. w zw. z art. 794 § 1 K.c. poprzez uznanie, że daty fizycznego otrzymania dokumentów od przewoźnika (faktury, CMR itd.) nie można traktować, jako daty wykonania usługi, a co za tym idzie wystawić faktury sprzedażowej dla klienta z datą otrzymania dokumentów, jako datą sprzedaży. W uzasadnieniu skargi spółka wyraziła pogląd, że termin wykonania usługi jest zagadnieniem cywilnoprawnym i należy go tłumaczyć według reguł prawa cywilnego i zawartej przez strony umowy. Wobec tego, jej zdaniem, usługę uważa się za wykonaną w sytuacji, gdy usługodawca wykonał wszystkie zobowiązania składające się na określony rodzaj usług, wynikające z zawartej umowy. Skarżąca zwróciła uwagę, że z przepisów art. 794 § 1 i art. 800 K.c. wynika, iż pod pojęciem "spedycja" mieści się znacznie szerszy zakres czynności niż pod pojęciem "transport". Spedycja bowiem obejmować może cały szereg czynności: odebranie towaru od nadawcy, dostarczenie do miejsca formowania przesyłki, załadunek, przewóz, wyładunek, dostarczenie do ostatecznego odbiorcy, załatwienie wszelkich formalności i wypełnienie dokumentacji. Dla celów podatkowych - co do zasady - złożone działania podatnika traktowane są jako jednolita całość. Oznacza to, że jeżeli podatnik dokonuje kilku świadczeń na rzecz klienta i są one ze sobą powiązane tak, że obiektywnie rzecz biorąc tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość, którą jedynie sztucznie można byłoby podzielić, to te elementy lub świadczenia - dla celów podatku od towarów i usług - stanowią jedną całość. Ogół czynności podejmowanych przez wnioskodawcę, o których mowa we wniosku, mających na celu zorganizowanie transportu towarów, wypełnia definicję usług spedycji w rozumieniu art. 794 K.c., które same w sobie mają charakter usług złożonych, składających się z szeregu czynności, gdzie poszczególne świadczenia służą osiągnięciu jednego celu, jakim jest zorganizowanie transportu. Szczegółowy zakres usługi spedycyjnej, którą w konkretnym przypadku świadczy strona dla kontrahenta, jest wskazany w zleceniu. Dla kontrahenta wszystkie opisane czynności stanowią elementy jednej, kompleksowej usługi. Skarżąca zaznaczyła także, że w ramach stosunku zlecenia spedytor zobowiązał się do nie tylko do przewozu przesyłki, ale również do skompletowania dokumentacji przewozowej i jej dostarczenia zleceniodawcy. Tym samym dopiero w dacie dostarczania dokumentów przez wnioskodawcę aktualizuje się obowiązek wystawienia faktury VAT. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając jako organ upoważniony przez Ministra Finansów, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn innych niż w niej wskazane. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zasadniczo do określenia momentu wykonania przez skarżącą usługi spedycji, a w konsekwencji do określenia momentu powstania zobowiązania podatkowego. W ocenie skarżącej za datę wykonania usługi spedycji może ona uznać datę fizycznego otrzymania wszystkich dokumentów od przewoźnika realizującego na jej rzecz przewóz, a to oznacza, że skarżąca może wystawić fakturę sprzedażową na rzecz swojego zleceniodawcy z datą otrzymania wspomnianych dokumentów, jako datą sprzedaży. Innego zdania jest organ podatkowy, który w uzasadnieniu spornej interpretacji stwierdził, że spółka nie może daty fizycznego otrzymania dokumentów od przewoźnika (faktury, CMR itp.) traktować, jako daty wykonania usługi, a co za tym idzie wystawić fakturę sprzedażową dla klienta z datą otrzymania dokumentów jako datą sprzedaży. W ocenie organu, za dzień wykonania usługi w sprawie należy uznać dzień, w którym wykonana została/zostanie ostatnia czynność składająca się na usługę spedycyjną świadczoną przez spółkę. W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem prawa procesowego, a organ uchylił się od pełnego wyjaśnienia kwestii momentu wykonania usługi. Stąd też sporny akt należało wyeliminować z obrotu prawnego. Celem postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej jest ocena stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i stanowiska zaproponowanego przez podatnika we wniosku. Zgodnie z treścią art. 14b § 3 O.p. osoba składająca wniosek o wydanie interpretacji jest obowiązana do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanowiska albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (art. 14c § 1 O.p.). W przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy rola organu ogranicza się do wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). Przedstawienie stanowiska organu podatkowego w indywidualnej interpretacji powinno polegać na udzieleniu jasnej i zrozumiałej odpowiedzi na zadane we wniosku pytanie oraz wskazaniu, w jaki sposób należy rozumieć konkretny przepis, określający skutki podatkowe dla wnioskodawcy i jak go należy stosować w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. Interpretacja powinna zatem stanowić dla podatnika rzetelną informację, dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Punktem wyjścia dla uznania interpretacji indywidualnej organu podatkowego za sprzeczną z prawem było przyjęcie przez Sąd opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, który został przedstawiony we wniosku strony i stanowił podstawę faktyczną tej interpretacji. Należy zaznaczyć, że postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wszczynane jest tylko na wniosek, o czym przesądza art. 14b § 1 O.p. Treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego. Wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe odczytanie art. 14b-14h O.p. prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., o sygn. akt I FSK 1135/10, publ.: LEX nr 1082188). Postępowanie "interpretacyjne" opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę i nie obejmuje przeprowadzania dowodów. Tylko w stosunku do określonego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Przy czym, granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację. Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy w pierwszej kolejności podkreślić należy, że skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji przedstawiła organowi podatkowemu w sposób jasny i zrozumiały swoje stanowisko, co do momentu wykonania usługi i powstania obowiązku podatkowego. Skarżąca konkretnie i precyzyjnie wskazała we wniosku działania i czynności (łącznie 8), jakie zostały na nią nałożone na mocy zlecenia transportowego zawartego z firmą A. Sp. z o.o. Jednoznacznie także stwierdziła, że datą wykonania usługi spedycji, a w konsekwencji datą wystawienia faktury sprzedażowej dla jej kontrahenta, będzie dzień, w którym skarżąca fizycznie otrzyma od przewoźnika wykonującego transport wszelkie dokumenty związane z przewozem (faktury, CMR, specyfikacja towaru, lista ładunków, lieferschein). Z powyższego bezspornie zatem wynika, że spółka za moment wykonania usługi spedycji uznała moment, w którym otrzyma od przewoźnika wszystkie dokumenty związane z wykonaną przez niego usługą transportu oraz fakturą wystawioną za wykonaną usługę transportu. Ponadto skarżąca wprost wskazała, że dostarczenie zleceniodawcy wszelkich dokumentów związanych z przewozem (np. faktury, CMR, specyfikacji towaru, listy ładunkowej, lieferschein) jest i będzie elementem świadczonej usługi, jak również będzie niezbędnym elementem do dokonania rozliczenia między nią, a jej zleceniodawcą. Tymczasem organ, na tle tak precyzyjnie wskazanego przez stronę skarżącą momentu powstania obowiązku podatkowego, stwierdził, że momentem wykonania usługi jest moment faktycznego wykonania wszystkich działań i czynności składających się na daną usługę. Jednocześnie uznał, że przy określaniu chwili wykonania usługi należy mieć na uwadze specyfikę danej usługi i obowiązki ciążące na stronach umowy, w szczególności rodzaj i charakter składających się na daną usługę czynności. Co bezsporne, organ podniósł również, że moment wykonania usługi jest często ustalany w powiązaniu z momentem realizacji poszczególnych umów, w których kontrahenci zastrzegają sobie, w jaki sposób dojdzie do realizacji i finalizacji usługi. Następnie organ interpretacyjny stwierdził, że spółka nie może daty fizycznego otrzymania dokumentów od przewoźnika (faktury, CMR itp.) traktować jako daty wykonania usługi, a co za tym idzie wystawić fakturę sprzedażową dla klienta z datą otrzymania dokumentów jako datą sprzedaży, albowiem za dzień wykonania usługi w opisanej we wniosku sprawie należy uznać dzień, w którym wykonana została/zostanie ostatnia czynność składająca się na usługę spedycyjną świadczoną przez spółkę. W ocenie Sądu, uzasadnienie zakwestionowanej przez skarżącą spółkę interpretacji nie spełnia wymogów określonych w art. 14c § 1 i § 2 O.p. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że organ w sposób bardzo ogólny i pobieżny odniósł się do przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Z jednej strony organ interpretacyjny wykluczył datę fizycznego otrzymania dokumentów od przewoźnika (faktury, CMR itp.) jako datę wykonania usługi. Jednocześnie organ nie wskazał konkretnie, jaki - jego zdaniem - dzień należy uznać za dzień wykonania przez skarżącą usługi w świetle treści wniosku. W tym kontekście stwierdził jedynie, że za dzień wykonania przez skarżącą usługi należy uznać dzień, w którym wykonana została/zostanie ostatnia czynność składająca się na usługę spedycyjną. Organ uchylił się jednak od podania, jaka to ma być konkretna czynność ostatnia spośród tych opisanych we wniosku. Tymczasem skarżąca we wniosku jasno wskazała, iż na świadczoną przez nią usługę składa się łącznie 8 działań i czynności, a dostarczenie zleceniodawcy dokumentacji przekazanej skarżącej przez przewoźnika jest elementem świadczonej przez nią usługi spedycji. Skoro zatem organ uznał, że dniem wykonania przez skarżącą usługi jest dzień, w którym wykonana została/zostanie ostatnia czynność składająca się na usługę spedycyjną, to w świetle treści wniosku spółki, organ powinien był wskazać spośród 8 opisanych we wniosku, która jego zdaniem czynność jest ostatnią i dlaczego data fizycznego otrzymania dokumentów od przewoźnika jako czynność wskazana przez stronę jako ostatnia, nie może być uznana. Zatem organ w świetle precyzyjnie wskazanych czynności i działań składających się na świadczoną przez spółkę usługę spedycji - nie określił jednoznacznie, w którym to dniu spółka wykona ostatnią czynność, składającą się na umowę spedycji. Sąd zauważa, że zaskarżona interpretacja jest w istocie wewnętrznie sprzeczna. Otóż, organ w jednym miejscu stwierdza, że moment wykonania usługi jest często ustalany w powiązaniu z momentem realizacji poszczególnych umów, w których kontrahenci zastrzegają sobie, w jaki sposób dojdzie do realizacji i finalizacji usługi (w niniejszej sprawie strony umowy spedycji określiły, że za zrealizowaną umowę uznają dostarczenie przez spedytora zlecającemu wszystkich dokumentów związanych z wykonanym przewozem), by w dalszej części uzasadnienia uznać, iż przedstawione przez spółkę we wniosku działania i czynności, których realizacji podjęła się ona w ramach wykonywanej usługi spedycji, dowodzą, że spółka nie może daty fizycznego otrzymania dokumentów od przewoźnika (faktury, CMR itp.) traktować, jako daty wykonania usługi, a co za tym idzie wystawić fakturę sprzedażową dla klienta z datą otrzymania dokumentów jako datą sprzedaży. Co warte podkreślenia, organ w żadnym miejscu uzasadnienia spornego aktu nie odniósł się wprost do któregokolwiek z 8 konkretnie wskazanych działań i czynności realizowanych przez skarżącą w ramach usługi spedycji. Nie wyjaśnił bowiem, co rozumie przez stwierdzenie, że "za dzień wykonania usługi w sprawie należy uznać dzień, w którym wykonana została/zostanie ostatnia czynność składająca się na usługę spedycyjną świadczoną przez spółkę." Jak już wcześniej stwierdzono interpretacja powinna stanowić dla podatnika rzetelną informację, dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu jeszcze raz należy zaakcentować, że skarżąca we wniosku jednoznacznie wskazała, iż w ramach stosunku zlecenia, jako spedytor zobowiązała się nie tylko do przewozu przesyłki, ale również do skompletowania i dostarczenia dokumentacji przewozowej – jako ostatniej czynności. Wobec ujawnionych uchybień procesowych (naruszenie przepisów art. 14c O.p.) rozważenie przez Sąd zarzutów skargi naruszenia przepisów prawa materialnego jest przedwczesne. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o udzielenie interpretacji organ podatkowy będzie zobowiązany, na podstawie art. 153 P.p.s.a., do uwzględnienia przedstawionej powyżej oceny prawnej i wydania pełnego aktu. W szczególności organ winien w uzasadnieniu interpretacji w sposób konkretny i precyzyjny odnieść rozważania prawne do przedstawionych we wniosku czynności i działań. Organ nie może w swoich rozważaniach ograniczyć się tylko i wyłącznie do zacytowania przepisów prawa oraz udzielenia negatywnej odpowiedzi na zadane pytanie. Jego obowiązkiem będzie wskazanie w jaki sposób owe przepisy prawa znajdują zastosowanie na gruncie przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), zwłaszcza przepisy dotyczące umowy spedycji. W tym stanie rzeczy Sąd, działając w oparciu o treść art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania, na które składają się kwota [...] zł uiszczonego wpisu sądowego od skargi i koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie [...] zł oraz niezbędny wydatek [...] zł, poniesiony tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., jak w pkt II wyroku.