I SA/Po 1273/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. X.A wystąpiła do Ministra Finansów, działającego przez organ upoważniony - Dyrektora Izby Skarbowej w [...] - o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku. Wniosek uzupełniono pismem z dnia [...] września 2014r. , w którym doprecyzowano opis sprawy. Przedstawiając stan faktyczny i zdarzenie przyszłe wnioskodawca wskazał, że prowadzi i zamierza prowadzić działalność gospodarczą w zakresie realizacji zabudowy przestrzeni wnękowych. Usługi polegają na wykonaniu z wcześniej zakupionych materiałów, tj. płyt meblowych, blatów, luster, szyb, elementów metalowych (okuć, zawiasów, uchwytów, prowadnic) oraz innych elementów niezbędnych do realizacji zamówienia, trwałej zabudowy, która jest zainstalowana, przytwierdzona na stałe, bez możliwości jej przemieszczenia. Wyżej wskazane materiały wykorzystywane do wykonania usługi są montowane na stałe - stanowiąc jedną całość (zabudowę). Wnioskodawca nie jest producentem materiałów, a jedynie nabywa je i ewentualnie docina na potrzeby konkretnego, indywidualnego zamówienia. Co do zasady, wykonane zabudowy zamykane drzwiami instalowane są w przestrzeni wnękowej. Zdarza się jednak, że zabudowa nie jest wmontowana we wnękę, ale trwale przymocowana do istniejących w obiekcie budowlanym ścian, podłogi i/lub sufitu. Zatem, może wystąpić sytuacja, gdy zabudowa jest przytwierdzona na długości całej ściany lub jej części i jest trwale przymocowana do podłogi i sufitu. Zabudowy wykonywane są na konkretny wymiar oraz według indywidualnie przygotowanego projektu. Mocowanie elementów konstrukcyjnych polega na ich stałym przytwierdzeniu do istniejących w obiekcie budowlanym ścian, podłogi i/lub sufitu. Wszystkie elementy, aby do siebie pasowały muszą być wykonane na konkretny wymiar. Zabudowa ma mieć indywidualne wymiary, wyposażenie, wykończenie dostosowane do miejsca, w którym ma być zainstalowana, zgodnie z zamówieniem klienta. W uzupełnieniu wniosku wskazano, że wnioskodawca zawiera umowy cywilnoprawne. Przedmiotem umów jest wykonanie, na rzecz zamawiającego, usługi modernizacyjnej polegającej na realizacji trwałej zabudowy przestrzeni wnękowej. W zakres czynności objętych umową wchodzi standardowo przygotowanie podczas wizyty u klienta indywidualnego projektu zabudowy. Każda umowa pod tym względem różni się, ponieważ wnioskodawca w specjalnym programie komputerowym uwzględnia indywidualne życzenia zamawiającego co do wysokości zabudowy, szerokości, głębokości, ilości ścianek, półek, dodatków dekoracyjnych, dodatków użytkowych i innych. Po wykonaniu projektu następuje w uzgodnionym terminie faza wykonania usługi modernizacyjnej. Wszystkie materiały konieczne do zrealizowania zamówienia są własnością wnioskodawcy, który nabywa je w postaci elementów gotowych, a następnie na miejscu w pomieszczeniu zamawiającego dokonuje odpowiedniego według projektu dostosowania, przycięcia i instalowania na trwałe do ścian budynku. Zatem zakres czynności objętych umową to: (a) wykonanie indywidualnego projektu (tzw. wizualizacja), (b) wykonanie zabudowy zgodnie z projektem. Punkt (b) fizycznie obejmuje czynności: przywiezienia do klienta własnym transportem elementów szafy; docinanie specjalistycznymi narzędziami drewnianych i metalowych elementów szafy; montowanie ww. elementów ze sobą i do ścian, podłóg i sufitów; uporządkowanie pomieszczenia po wykonaniu czynności montażowych. Wnioskodawca kalkulując cenę bierze pod uwagę ponoszone koszty oraz swój zysk, jaki zamierza osiągnąć na realizacji danego zlecenia. Zasadniczo na cenę wpływa koszt materiałów oraz robocizna. Koszt zużytych materiałów w cenie można określić w przybliżeniu na około 50%. Wnioskodawca nie dokonuje odrębnej dostawy towarów. Wnioskodawca świadczy odpłatnie usługę na rzecz zamawiającego. Elementem tej usługi jest przygotowanie całości świadczenia (usługi) w oparciu o własne materiały wnioskodawcy, przy czym takie jest zawsze oczekiwanie zamawiającego. Umowa wyraźnie przy tym reguluje tę kwestię i znajduje się w umowie z zamawiającym zapis, że strony uzgadniają, iż wykonanie usługi następuje z materiałów dostarczonych przez wnioskodawcę. Tym samym nie następuje odrębne fakturowanie towarów i odrębne fakturowanie usługi. Wnioskodawca świadczy jednorodną usługę wykonania na indywidualne zamówienie trwałej zabudowy przestrzeni wnękowej. Zdaniem wnioskodawcy dominującym elementem zlecenia jest usługa, a nie "wydanie towaru". Wnioskodawca wskazał również, że usługa jest wykonana poprzez trwałe zamontowanie do ścian, sufitów i podłóg elementów trwalej zabudowy wnękowej. Przed wykonaniem zabudowy konieczne jest wykonanie na zamówienie elementów do zabudowy i ich przytwierdzenie na stałe, bezpośrednio do ścian budynku za pomocą chemii budowlanej (kleje, zaprawy murarskie). Demontaż zabudowy wnękowej nie jest możliwy bez uszkodzenia samych zabudów oraz bez uszkodzenia ścian. Podsumowując wnioskodawca wskazał, że usługa zabudowy wnęki następuje z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu), w wyniku którego powstanie trwała zabudowa spełniająca jako całość określoną funkcję użytkową. W związku z przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawca wniósł o potwierdzenie, czy realizacja zamówień na trwałą zabudowę przestrzeni, którą również w przyszłości zamierza wykonywać, w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, opodatkowana jest stawką 8%? Zdaniem wnioskodawcy, kompleksowa usługa polegająca na realizacji zamówienia na wykonanie trwałej zabudowy przestrzeni w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym podlega opodatkowaniu stawką 8%. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) - zwanej dalej jako u.p.t.u., obniżoną stawkę podatku VAT stosuje się dla dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodemizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, którego definicja znajduje się w art. 41 ust. 12a u.p.t.u. W ocenie skarżącej, przedmiotem dokonywanych przez nią transakcji będzie kompleksowa usługa, której dominującym świadczeniem będzie wykonanie montażu, instalacja materiałów koniecznych do wykonania zlecenia. Zamawiający nie jest bowiem zainteresowany zakupem poszczególnych materiałów, z których strona ma zamiar wykonywać zabudowę, ale efektem finalnym w postaci trwałej, nieprzenoszalnej zabudowy. Nadto, skarżąca zauważyła, że najbardziej pracochłonnym i wymagającym precyzyjnej pracy elementem będzie sama usługa rozumiana jako montaż, instalacja elementów trwale je przytwierdzając do ściany, podłogi i/lub sufitu budynku. Z punktu widzenia trwałości wykonanych prac istotnym będzie również fakt, że po zrealizowaniu zlecenia i wykonaniu trwałej zabudowy, wszystkie jej elementy będą stanowić część składową budynku w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Wnioskodawca zaznaczyła również, że zgodnie z założeniami metodologicznymi (zasadami tworzenia grupowań), wynikającymi z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.) pkt 5.3.4, budowlane roboty instalacyjne montażowe włączając instalowanie (montaż) stolarki budowlanej własnej produkcji, klasyfikuje się w dziale 43. Zdaniem skarżącej, przepis art. 41 ust 12 u.p.t.u. nie odnosi się w żaden sposób do symboli klasyfikacji PKWiU, a jedynie operuje pojęciami potocznymi. W świetle powyższego, w ocenie wnioskodawcy, należałoby uznać, iż wykonanie montażu zabudowy wnękowej stanowi modernizację rozumianą jako trwałe ulepszenie, unowocześnienie, prowadzące do zwiększenia wartości użytkowej obiektów budowlanych, zatem wnioskodawca na podstawie art. 41 ust. 12-12c u.p.t.u. jest uprawniony do stosowania obniżonej stawki podatku VAT, która wynosi 8% dla usług przedstawionych w stanie faktycznym dotyczących zabudowy przestrzeni. Na poparcie swoich wywodów skarżąca przywołała orzeczenia sądów administracyjnych, a także interpretacje indywidualne wydane przez Ministra Finansów działającego przez upoważnionych dyrektorów izb skarbowych. W wydanej w dniu [...] września 2014 r. interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ powołując się na uchwałę NSA z dnia 24 czerwca 2013r. sygn. akt. I FPS 2/13 wskazał, że obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym przypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Zdaniem Ministra Finansów tylko w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Jak stwierdził organ podatkowy montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Organ przyznał, że opisane czynności, składające się na świadczenie kompleksowe, polegające na wykonaniu zabudowy wnękowej i kuchennej z komponentów nabytych uprzednio od ich producentów lub dystrybutorów, należy uznać za świadczenie usług. Jednakże zdaniem Ministra Finansów, w opisanym stanie faktycznym, wykonywana zabudowa wnękowa i kuchenna nie jest połączona w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi budynków mieszkalnych (lokali mieszkalnych). W ocenie organu trudno uznać, że trwałe dokręcenie do ścian, sufitów i podłóg elementów zabudów za pomocą kołków, ich przymocowanie za pomocą kleju czy silikonu do terakoty czy paneli oznacza trwałe połączenie z elementami konstrukcyjnymi danego lokalu czy budynku. W związku z powyższym organ stwierdził, że przedstawiony sposób montażu elementów zabudów wnękowych i kuchennych sprowadza się do prostego połączenia komponentów meblowych ze ścianami, sufitami bądź podłogami danego obiektu budowlanego lub jego częściami. Nie są to również zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny. Demontaż opisanej zabudowy wnękowej i kuchennej może nastąpić bez uszkodzenia konstrukcji danego budynku/lokalu. Ponadto do montażu danej zabudowy nie zostaną w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku/lokalu w taki sposób, aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji budynku. Zdaniem organu zabudowa wnękowa i kuchenna wykorzystuje ściany konstrukcyjne, sufity i podłogi, ale związek elementów zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku nie jest na tyle istotny, aby uzasadniać stwierdzenie, że wykonywane prace mają charakter modernizacji obiektu budowlanego. Organ podatkowy wskazał, że stawką VAT właściwą do opodatkowania opisanego świadczenia zabudowy meblowej polegającej na zaprojektowaniu, dopasowaniu i zainstalowaniu z nabytych od podmiotów zewnętrznych materiałów, wykonanego w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, jest/będzie stawka podatku wysokości 23%, o której mowa w art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej w [...] stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego tj. art. 41 ust. 12-12c u.p.t.u. oraz prawa proceduralnego, tj. art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.). W ocenie skarżącej wykonywane przez nią czynności stanowią usługi modernizacyjne w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u., do tych czynności zastosowanie ma preferencyjna stawka VAT określona w art. 41 ust. 2 u.p.t.u. Ponadto wydana interpretacja indywidualna nie zawiera prawidłowej oceny stanowiska skarżącej. Orzecznictwo NSA nakazuje organowi podatkowemu odniesienie do wskazywanych przez skarżącą pism i wyroków. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy opisywane we wniosku o pisemną interpretację prawa podatkowego usługi polegające na montażu stałej zabudowy meblowej wykonywane w obiektach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, są objęte obniżoną 8% stawką podatku VAT, czy też podlegają opodatkowaniu stawką 23%. Kluczowa w kontekście zadanego pytania i opisanego we wniosku stanu faktycznego jest wykładnia art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Zgodnie z treścią powołanego przepisu obniżoną stawkę podatku od towarów i usług (8%), o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przy czym przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym należy rozumieć, zgodnie z art. 41 ust. 12a u.p.t.u., obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Art. 41 ust. 12b u.p.t.u. stanowi, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, określonego w ust. 12a, nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m² oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m². W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że wykonywane przez stronę skarżącą czynności montażu trwałej zabudowy wnękowej miały miejsce w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, a do której to przesłanki odnosi się hipoteza art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Spór dotyczyły wyłącznie oceny, czy wykonywane przez skarżącą czynności zawierają w sobie element (noszą cechę) remontu, modernizacji czy przebudowy. Skarżąca twierdzi, że świadczone przez nią prace są usługami o charakterze modernizacji budynku (lokalu). Z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji wynika natomiast, że zabudowa opisana we wniosku nie mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., a szczególnie w pojęciu modernizacji obiektu budowlanego, albowiem usługa ta nie dotyczy substancji samego budynku. Dochodzi do prostego połączenia komponentów meblowych ze ścianami obiektu budowlanego przez co nie zostają w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku, a ich demontaż nie spowoduje uszkodzenia konstrukcji budynku. Dla rozstrzygnięcia kwestii właściwej stawki podatku przy opodatkowaniu usług wykonywanych przez skarżącą, zasadnicze znaczenie ma uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. I FPS 2/13. W rozpatrywanej sprawie zarówno organ, jak i podatnik prezentowały stanowisko, że strona skarżąca wykonując trwałą zabudowę meblową świadczy usługi (art. 8 ust. 1 u.p.t.u), co zgodne jest ze stanowiskiem zawartym w powyższej uchwale. W sentencji tej uchwały NSA jednoznacznie stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.p.t.u. Uznając ww. czynności za mające charakter usługi, wyjaśnił że elementem dominującym jest w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), wydanie zaś towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). NSA uznał, że nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. NSA podkreślił wyraźnie, że po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części, komponenty te muszą podnosić standard takiego obiektu. Podzielając tezy powołanej powyżej uchwały, którą Sąd jest związany, wskazać należy, że decydujące znaczenie ma ocena, czy przedstawiając stan faktyczny i zdarzenie przyszłe skarżąca jednoznacznie wskazała, że zabudowa meblowa, którą wykonuje w ramach prowadzonej działalności, tworzy z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części (lokal) trwałą zabudowę meblową spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Zdaniem Sądu nie do zaakceptowania jest stanowisko Ministra Finansów zmierzające do uznania zabudowy meblowej za trwałą jedynie w przypadku, gdy usunięcie takiej zabudowy doprowadzi do uszkodzenia konstrukcji budynku. W zaskarżonej interpretacji organ stwierdził, że "w analizowanej sprawie do montażu ww. zabudowy meblowej nie zostaną w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku/lokalu w taki sposób, aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji budynku". Ustosunkowując się do przedstawionego stanowiska należy podkreślić, że w powołanej przez organ uchwale znajduje się jedynie stwierdzenie, że modernizacją jest takie wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, które stanowiłoby wraz z zabudową określoną funkcję użytkową. Zdaniem Sądu, z zabudową meblową o charakterze trwałym mamy do czynienia także wówczas, gdy demontaż takiej zabudowy powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy, a także uszkodzenia trwałych elementów budynku (lokalu), wynikające z usunięcia mocowania elementów meblowych. Natomiast sama konstrukcja budynku rozumiana jako fundament, nadproża, stropy, ściany, dach nie doznaje uszczerbku poprzez fakt demontażu mebli. Wnioski organu o konieczności uszkodzenia konstrukcji budynku, w ocenie Sądu, są zbyt daleko idące i niczym nieuzasadnione, nie wynikają też ani z sentencji ani z uzasadnienia uchwały, na którą organ również się powołuje. Bez wątpienia demontaż okien lub drzwi również nie powoduje uszkodzenia konstrukcji budynku. We wniosku o wydanie interpretacji skarżąca wskazała, że demontaż zabudowy meblowej oraz kuchennej wykonanej i dostosowanej pod konkretny wymiar będzie skutkować uszkodzeniem elementów meblowych oraz uszkodzeniem elementów budynków. Bez wątpienia zabudowa nie jest konstrukcją samonośną i nie jest także praktycznie możliwe przeniesienia zdemontowanej zabudowy do innego pomieszczenia. Uwzględniając treść powołanej uchwały oraz opisany we wniosku stan faktyczny, nie sposób wyprowadzić wniosku, że wykonywana przez skarżącą zabudowa meblowa nie jest połączona w sposób trwały z elementami budynku (lokalu), a tym samym, że zabudowa ta nie może być uznana za modernizację budynku (lokalu). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżony akt narusza prawo, a w szczególności art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Nie znajduje natomiast uzasadnienia podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa proceduralnego, tj. art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) poprzez nieodniesienie się przez organ podatkowy do powołanego przez stronę orzecznictwa sądów administracyjnych. Przepisy Ordynacji podatkowej nie nakładają na organ podatkowy obowiązku ustosunkowania się do tez prezentowanych przez wnioskodawcę oraz powołanych przez niego wyroków. Istota indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego sprowadza się bowiem do dokonania wykładni określonego przepisu lub przepisów prawa podatkowego w kontekście przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co wyraża się w ocenie prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Ze swej natury interpretacja służyć na zatem wskazaniu, czy stanowisko wnioskodawcy co do stosowania przepisów prawa podatkowego jest prawidłowe czy nie. Tym samym postępowanie zmierzające do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest miejscem na polemikę między wnioskodawcą a organem podatkowym co do słuszności prezentowanych poglądów. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o interpretację organ winien dokonać oceny stanowiska strony skarżącej zaprezentowanego we wniosku z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu. W związku z powyższym, na podstawie art. 146 § 1, art. 200 oraz art. 205 § 2 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku.