II GSK 917/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska - Florek Protokolant asystent sędziego Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2577/13 w sprawie ze skargi B. O. i J. O.- C. M. O. Spółka cywilna B. O.i J. O. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza solidarnie od B. O. i J. O.- C. M. O. Spółka cywilna B. O.i J. O. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia 220 (słownie: dwieście dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2577/13, po rozpatrzeniu skargi B. O. i J. O. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania: 1. uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2013 r., 2. stwierdził, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia [...] kwietnia 2013 r. ogłosił postępowanie prowadzone w trybie rokowań w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakresie chirurgii ogólnej na obszarze Miasta P., na okres obowiązywania umowy od [...] maja 2013 r. do [...] grudnia 2016 r. Ogłoszenie dotyczące rokowań zamieszczone zostało na tablicy ogłoszeń w siedzibie Oddziału NFZ oraz na jego stronie internetowej. Do udziału w postępowaniu zaproszono tylko skarżących, którzy mogli złożyć swoją ofertę do [...] kwietnia 2013 r. Ostatecznie Dyrektor OW NFZ - działając na wniosek Komisji konkursowej, w dniu [...] maja 2013 r. unieważnił przedmiotowe postępowanie prowadzone w trybie rokowań z powodu, że "(...) nie wpłynęła żadna oferta (...)". B. O. i J. O. - wspólnicy spółki cywilnej C. M. O. w P. (dalej: skarżący) złożyli odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania stwierdzając, że podstawą jego "jest rażące naruszenie przepisu art. 134 ustawy o świadczeniach, w postępowaniach dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej poprzez wyznaczenie terminu do złożenia oferty na dzień [...] kwietnia 2013 r., a otwarcia ofert na [...] kwietnia 2013 r., przy równoczesnym doręczeniu oferentowi zaproszenia do złożenia oferty w dniu [...] kwietnia 2013 r., który to czas był zbyt krótki do rzetelnego przygotowania oferty i uniemożliwił oferentowi złożenie oferty w terminie, co naruszyło w niniejszej sprawie, w sposób oczywisty gwarancję zachowania uczciwej konkurencji (...)". Dyrektor OW NFZ postanowieniem z [...] maja 2013 r. odmówił skarżącym wszczęcia postępowania administracyjnego w związku ze złożeniem przez nich odwołania z uwagi na to, że skarżący nie byli stroną tego postępowania, gdyż nie złożyli w nim oferty. B. O. i J. O. zaskarżyli postanowienie do Prezesa NFZ stwierdzając, że wyznaczono im termin uniemożliwiający złożenie oferty w związku z tym nie byli w stanie przygotować tej oferty. Prezes NFZ postanowieniem z [...] lipca 2013 r. będącym przedmiotem zaskarżenia utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdził, że skoro skarżący nie złożyli w terminie wskazanym w zaproszeniu do udziału w tym postępowaniu oferty, zatem nie byli świadczeniodawcą biorącym udział w tym postępowaniu. Prezes NFZ odwołał się więc do art. 149 ust. 1 pkt 1 oraz do art. 150 ust 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o świadczeniach i stwierdził, że wobec niewpłynięcia w postępowaniu żadnej oferty, postępowanie to zostało prawidłowo unieważnione. Jednocześnie zauważył, że jeśli skarżący złożyliby swoją ofertę po terminie, to wówczas oferta ta podlegałaby odrzuceniu, a w konsekwencji ww. postępowanie i tak podlegałoby unieważnieniu, bo w postępowaniu tym nikt inny nie mógł złożyć swojej oferty poza skarżącymi, gdyż tylko oni zostali zaproszona do złożenia oferty. Skarżący nie byli uprawnieni do skutecznego złożenia odwołania w trybie art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach bowiem nie byli stroną uprawnioną do złożenia odwołania, ponieważ nie złożyli oferty w terminie przewidzianym w zaproszeniu. W ocenie Prezesa NFZ w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego w związku ze złożeniem odwołania od rozstrzygnięcia unieważnionego postępowania, gdyż skarżący nie byli stroną uprawnioną do wniesienia tego typu odwołania. B. O. i J. O. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. podtrzymując zarzuty i argumentację zaprezentowaną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Nadto stwierdził, że kwestionowanie przez skarżących 7-dniowego terminu, wyznaczonego na złożenie oferty, nie znajduje podstaw prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienia. Sąd I instancji ma wstępie wskazał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi okazały się zasadne. W ocenie Sądu I instancji etap procesowy, na którym znalazła się przedmiotowa sprawa w związku ze złożeniem przez skarżących odwołania od rozstrzygnięcia, które to odwołanie w świetle cytowanych wyżej przepisów ustawy o świadczeniach jest niedopuszczalne, nie upoważniały organów Funduszy do stosowania instytucji odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. W sprawie błędnie uznano bowiem, że odwołanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną (nie będącą uprawnioną do wniesienia odwołania), zatem organ miał obowiązek wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie. Sąd nie podzielił stanowiska organów Funduszu, że skarżący nie byli stroną wszczętego postępowania konkursowego - rokowań w sytuacji, gdy zostali do tego postępowania dopuszczeni poprzez wezwanie ich do złożenia oferty, o czym świadczy treść zaproszenia do wzięcia udziału w rokowaniach. O ile można by uznać, że wobec faktycznego niezłożenia ofert w wyznaczonym terminie skarżący nie uzyskali przymiotu "oferenta", o tyle uzyskali oni z pewnością status "świadczeniodawcy" w rozumieniu art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach. Fundusz zatem był obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Również z treści art. 145 ust. 2 ustawy o świadczeniach wynika, że skarżący jako świadczeniodawcy i potencjalni oferenci - wbrew twierdzeniom organu - byli stroną postępowania w sprawie rokowań, zatem odwołanie zostało złożone przez osoby mające legitymację strony czego bezzasadnie im odmówiono. Zgodnie z przepisem art. 145 ust. 2 ustawy o świadczeniach w przypadkach, o których mowa w art. 144 pkt 2 i 3, zaprasza się do udziału w rokowaniach świadczeniodawców mogących udzielać świadczeń zdrowotnych będących przedmiotem postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd I instancji nie ustosunkował się do pozostałych zarzutów skargi jako obecnie bezprzedmiotowych. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia złożył skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi skarżących oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skargą kasacyjną organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania: - art. 1 p.p.s.a., art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a w zw. z art. 134 k.p.a. oraz art. 61 a § 1 k.p.a. a w konsekwencji także art. 141 § 4 p.p.s.a. i uchyleniu zaskarżonego postanowienia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, zwanego dalej: "Prezesem Funduszu" oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, zwanego dalej "Dyrektorem Oddziału Funduszu" z dnia [...] maja 2013 r. w oparciu o niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym ustalenia wyroku w zakresie: - przyjęcia przez Sąd I Instancji, że Strona przeciwna naruszyła art. 134 k.p.a. przez jego niezastosowanie w sprawie oraz art. 61 a § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie (czyli "uruchomienie" niewłaściwego trybu postępowania) w zakresie rozpatrzenia odwołania skarżącego od unieważnienia postępowania w sprawie udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej prowadzonego w trybie rokowań przez komisję konkursową, poprzez pominięcie przez Sąd I Instancji okoliczności, że unieważnienie postępowania jest elementem kończącym etap postępowania o charakterze cywilnym, a złożenie odwołania od rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie rokowań powoduje wszczęcie postępowania prowadzonego w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, gdzie Dyrektor Oddziału Funduszu pełni rolę organu I instancji, natomiast Prezes Funduszu rolę organu odwoławczego w związku z powyższym jedynym orzeczeniem jakie mógł wydać organ I instancji w okolicznościach niniejszej sprawy było postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 61 a § 1 k.p.a. również wobec faktu, iż norma prawna zawarta w art. 134 k.p.a. odnosi się tylko do działania organu odwoławczego tj. Prezesa Funduszu; - wskazanie w uzasadnieniu wyroku przez Sąd I instancji konieczności zastosowania w niniejszej sprawie art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy (II instancji) stwierdza niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminowi do wniesienia odwołania w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie i nie przywołaniu w uzasadnieniu orzeczenia - wbrew przepisowi art. 141 § 4 p.p.s.a. - stanowiska Sądu co do stanu faktycznego oraz stanu prawnego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia w tym zakresie, czyli jaką czynność i na jakiej podstawie prawnej winien podjąć Dyrektor Oddziału Funduszu, skoro norma art. 134 k.p.a. odnosi się do działania Prezesa Funduszu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację wniesionych zarzutów. B. O. i J. O. - wspólnicy spółki cywilnej C. M. O. w P. nie skorzystali z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania szczegółowo opisanych w petitum skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie dla oceny zasadności zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej koniecznym jest poczynienie w pierwszej kolejności uwag dotyczących trybu, charakteru i właściwości postępowania prowadzonego przed organami Narodowego Funduszu Zdrowia (dyrektorem oddziału wojewódzkiego NFZ i Prezesem NFZ), wszczętego w wyniku odwołania od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Podstawowe znaczenie w omawianym zakresie posiadają regulacje prawne zawarte w art. 152 oraz 154 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. 164, poz.1027 ze zm.). Powołane wyżej przepisy prawa określają zasady obowiązujące w postępowaniu wywołanym wniesieniem odwołania od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Stosownie do treści art. 152 ust. 1 ustawy świadczeniodawcom których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154. Natomiast z treści art. 154 ust. 1 zdanie pierwsze wynika, że świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może wnieść do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie (zdanie pierwsze w art. 154 ust. 3). Tak więc postępowanie zainicjowane odwołaniem jest w istocie postępowaniem administracyjnym (dwuinstancyjnym), kończącym się wydaniem w każdej instancji decyzji administracyjnej, pełniącym funkcję postępowania kontrolnego w stosunku do postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (postępowania konkursowego lub postępowania w trybie rokowań).Oznacza to, że jako środek zaskarżenia służy, co do zasady, weryfikacji zaskarżonego rozstrzygnięcia, umożliwiającej jego wzruszenie. W orzecznictwie wskazuje się, że cechą charakterystyczną instytucji odwołania jest dążenie do wyeliminowania tą drogą z obrotu prawnego konkretnego rozstrzygnięcia (vide wyrok NSA z 11.07.2012 r. II GSK 121/12 niepublikowany). Podkreślić należy, że z art. 154 ust. 1 wskazanej ustawy wynika, że przedmiotem kontroli w postępowaniu administracyjnym wszczętym odwołaniem jest rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy (z uwzględnieniem wyłączeń określonych w art. 152 ust. 2 ustawy), polegające na dokonaniu wyboru świadczeniodawców, z którymi zostaną zawarte umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Powyższe uwagi wskazują, że zawieranie umów o udzielanie świadczeń odbywa się co do zasady, po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert lub rokowań. Powołana komisja po przeprowadzeniu takiego postępowania ogłasza o rozstrzygnięciu postępowania, chyba, że wcześniej nastąpiło unieważnienie tego postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do rozstrzygnięcia postępowania poprzez rozstrzygnięcie konkursu i wybór świadczeniodawcy. Komisja konkursowa nie dokonała oceny ofert bowiem żadnej oferty nie zgłoszono. W dniu [...] maja 2013 roku Dyrektor W. Oddziału Wojewódzkiego NFZ, działając na podstawie art. 150 ust. 1 pkt 1 ustawy unieważnił postępowanie prowadzone w trybie rokowań w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Przypomnieć należy, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd wskazujący na to, że przedstawione wyżej regulacje prawne stanowią, iż do chwili złożenia odwołania postępowanie konkursowe nie nosi charakteru postępowania administracyjnego (vide postanowienie NSA z 15.11.2006 r. II GSK 186/06 ONSAiWSA 2007/4, poz.101). Podkreślić należy, że w ocenie Sądu I instancji skarżący jako świadczeniodawcy byli stroną w postępowaniu w sprawie rokowań, a tym samym posiadali legitymację do złożenia odwołania. W ocenie Sądu I instancji powyższa okoliczność skutkuje tym, że w sprawie winien znaleźć zastosowanie tryb postępowania określony w art. 134 k.p.a. W związku z powyższym podkreślić należy, że przedmiotem postępowania była kontrola legalności postanowienia Prezesa NFZ z dnia [...] lipca 2013 roku utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] maja 2013 roku o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Postanowienie organu I instancji rozstrzygało sprawę wywołaną odwołaniem od rozstrzygnięcia tegoż organu o unieważnieniu postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Niewątpliwie rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 150 ust. 1 pkt 1 ustawy nie jest tym samym, które zapada po przeprowadzeniu tegoż postępowania przez komisję konkursową i które prowadzi do zawarcia umowy z wyłonionym świadczeniodawcą bądź zostaje uruchomione administracyjne postępowanie odwoławcze prowadzone w trybie i na zasadach określonych w art. 154 ustawy. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że dla oceny czy zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie zostało wydane we właściwym trybie, koniecznym jest ustalenie i ocena czy podmiot składający odwołanie od rozstrzygnięcia wydanego w trybie art. 150 ust. 1 pkt 1 ustawy posiadał przymiot strony postępowania bowiem odwołanie się wyłącznie do treści art. 134 ust. 1 i 2 ustawy, bez uwzględnienia powyższych uwag i regulacji prawnych nie daje w tym zakresie jednoznacznej odpowiedzi. Zastosowanie trybu przewidzianego w art. 61a § 1 k.p.a. jest zasadne tylko w sytuacji gdy zostaną spełnione następujące przesłanki: a) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej, b) żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn. W tym miejscu należy także podkreślić, że w art. 152 ust. 1 ustawy ustawodawca legitymację do wniesienia odwołania określił w sposób odbiegający od treści art. 28 k.p.a. W związku z powyższym zauważyć należy, że zgodnie z art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z przepisu tego wynika m.in., że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska oraz powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia należy rozumieć w ten sposób, że uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez strony i sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów, tj. winna zostać w nim uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (vide wyrok NSA z 4.01. 2006 r., I FSK 372/05; T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 302). Motywy wyroku muszą być zatem jasne i przekonujące, stanowić konsekwentną i logiczną całość (vide wyrok NSA z 9.03. 2006 r., II OSK 632/05 niepublikowany). Powyższe oznacza, że dla spełnienia wymogów z art. 141 § 4 p.p.s.a. konieczne jest nie tylko przedstawienie wyniku rozważań sądu, ale i toku rozumowania do takiego właśnie wniosku w ocenie sądu prowadzącego. Sąd w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia ograniczył się do ogólnikowego uznania zarzutów skargi za zasadne, co powoduje, że ani strony postępowania, ani Naczelny Sąd Administracyjny w toku kontroli instancyjnej tego orzeczenia nie są w stanie poznać powodów zajęcia takiego stanowiska, a tym samym nie są w stanie zbadać prawidłowości operacji myślowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy za zasadne uznać należało zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.