IV SA/Wa 769/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.),, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Krystyna Stępniak-Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2015 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie waloryzacji odszkodowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania S. K. oraz S. S.A. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 roku, nr [...], uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, iż powyższą decyzją dokonano m.in. waloryzacji odszkodowanie wypłaconego skarżącemu S. K. przez S. S.A. na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 roku nr [...] za szkody powstałe na skutek przeprowadzenia gazociągu [...] na części działki nr [...] we wsi [...], gm. [...], stanowiącej własność S. K., w wysokości 631 209,52 zł oraz stwierdził istnienie zobowiązania S. K. do zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania. Stan sprawy przestawiał się następująco. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 roku Nr [...] ograniczono dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości, położonej we wsi [...] gm. [...] obejmującej działkę nr [...] o pow. 212675 ha, stanowiącej wówczas własność S. K. Tą samą decyzją zezwolono Spółce Akcyjnej E. na przeprowadzenie przez tę nieruchomość gazociągu [...] wraz ze światłowodem oraz niezbędnymi urządzeniami, zgodnie z decyzją lokalizacji inwestycji z dnia [...] grudnia 1994 roku Nr [...]. Do faktycznego zajęcia nieruchomości doszło w dniu 25 czerwca 1999 roku. Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia odszkodowania za szkody powstałe w wyniku zajęcia gruntu dla realizacji inwestycji związanej z przeprowadzeniem gazociągu [...], było prowadzone przez Starostę [...] z wniosku S. K. wniesionego w październiku 1999 roku. Rozpoznając wniosek, Starosta [...] wydał w dniu [...] marca 2000 roku decyzję Nr [...], którą ustalił od ww Spółki Akcyjnej E. na rzecz S. K. odszkodowanie w wysokości 461 748,00 zł. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy decyzją ostateczną Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2000 roku. Zapłata ustalonego odszkodowania na rzecz S. K. przez S. S.A., nastąpiło w drodze przelewu pocztowego nadanego w dniu 20 lipca 2000 roku, co stanowi okoliczność niesporną a nadto potwierdza to kserokopia przekazu pocztowego złożonego przez E. jako dowód w sprawie. S. K. pomimo otrzymania odszkodowania od E. w wysokości 461 748,00 zł, złożył skargę na decyzję organu II instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który po rozpoznaniu skargi S. K. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...], wskazując w uzasadnieniu wyroku, że w przeprowadzonym postępowaniu nie została należycie wyjaśniona kwestia wysokości odszkodowania, wskazując również uchybienia i konieczność ich wyeliminowania w dalszym postępowaniu. Następnie, mając na uwadze wytyczne Sądu Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2002 r. ustalił odszkodowanie na kwotę 422 769,00 zł, wskazując, że odszkodowanie podlega pomniejszeniu o kwotę wypłaconą stronie na podstawie uchylonej przez NSA decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r. W toku dalej prowadzonego postępowania administracyjnego, podejmowane były kolejne decyzje przez organy obu instancji, gdzie na skutek odwołań Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lutego 2006 r., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r., a Wojewoda [...] rozpoznając ponownie odwołanie S. K. od decyzji z dnia [...] września 2004 r., decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2004 r., i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Od kolejnej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółka E. S.A. w W., która przez Sąd wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 483/09 została oddalona. Uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 483/09, Starosta [...] wydał decyzję w dniu [...] lutego 2011 r., która w drodze decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] została uchylona w części obejmującej punkt 2 oraz punkt 3 wobec braku podstawy prawnej do ich ustanowienia, a w pozostałym zakresie określonym w punkcie 1 utrzymana w mocy. Następnie na skutek wniesionej skargi, tut. Sąd wyrokiem z dnia 9 marca 2012 roku o sygn. I SA/Wa 1388/11 skargę oddalił. Aktualnie, postępowanie Starosty zostało wszczęte wnioskiem pełnomocnika S. S.A w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2014 r. o dokonanie waloryzacji odszkodowania wypłaconego na podstawie prawomocnej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. oraz o zobowiązanie S. K. do zwrotu E. zwaloryzowanego odszkodowania. Starosta ustalił, że odszkodowanie w kwocie 461.748,00 zł zostało wypłacone S. K. (przekaz pocztowy z dn. 20 lipca 2000 r) i do dnia wydania zaskarżonej decyzji tj. do dnia [...] marca 2000 r. nie zostało zwrócone. W sprawie ustalono ponadto, że sprawa ustalenia odszkodowania na rzecz S. K. zakończyła się ostatecznie w dniu [...] maja 2011 r. (data ostateczności decyzji Starosty) wydaniem w dniu [...] lutego 2011 r. przez Starostę [...] decyzji nr [...] ustalającej odszkodowanie w kwocie 635.350 zł, utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...] nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Skarga na ww decyzję Wojewody [...] została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2012r. Sygn. Akt ISA/Wa 1388/11 oddalona. Odszkodowanie ustalone w powyższej decyzji w kwocie 635.350,00 zł zostało skarżącemu wypłacone w pełnej wysokości przez S. S. A. (w trybie egzekucji komorniczej z wniosku S. K.). Podjęte działania S. s. zmierzające do potrącenia zwaloryzowanej kwoty odszkodowania do zwrotu z kwoty obecnie ustalonej w trakcie trwania egzekucji, w drodze postępowania przed sądami powszechnymi, nie powiodły się. W sprawie zapadły negatywne dla Spólki dwa wyroki tj. Sądu Okręgowego [...] Sygn. akt [...] z dnia [...] czerwca 2013 r i Sądu Apelacyjnego [...] Sygn. akt. [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Wobec ustalenia, że przed złożeniem wniosku doszło już do dwukrotnego wypłacenia skarżącemu odszkodowania z decyzji z 2000 r. i z decyzji z 2011 oraz wskutek braku zwrotu odszkodowania wypłaconego z decyzji z 2000 r. Starosta [...] wydał decyzję w dniu [...] listopada 2014 roku, nr [...], w której dokonał waloryzacji niezwróconego odszkodowania i stwierdził istnienie zobowiązania do jego zwrotu. Na skutek odwołania skarżącego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. K. zarzucając: naruszenie art. 7 kpa poprzez nie wzięcie pod uwagę przesłanek faktycznych i prawnych dających podstawę do uznania za bezzasadne żądanie E. SA odnośnie zwrotu wypłaconego w lipcu 2000 r. zwaloryzowanego odszkodowania i ostateczne uchylenie decyzji Starosty [...], twierdząc, iż nic nie stało na przeszkodzie wydaniu decyzji reformatoryjnej tj. ostatecznie oddalającej wniosek w przedmiocie żądania zwrotu odszkodowania po uprzednim jego zwaloryzowaniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i zobowiązanie organu do wydania decyzji merytorycznej - zmieniającej poprzez oddalenie wniosku E. SA, o zwrot odszkodowania i waloryzację. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] naruszyła przepisy obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazało, że jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.), zapewniając stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiając im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 §1 k.p.a.). W pierwszej kolejności należy podnieść, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. | | |Przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu była decyzja Wojewody [...], uchylająca decyzję organu I instancji. W obliczu zgromadzonych| |dowodów jak i toczącego się od kilkunastu lat postępowania w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, Wojewoda w oparciu o zgromadzony materiał | |dowodowy, powinien był wydać decyzję co do meritum sprawy. | |Kolejne uchylanie decyzji i przekazywanie sprawy do ponownego rozpoznania powoduje naruszenie art. 138 § 2 k.p.a; zgodnie z którym organ | |odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja | |ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. | |Należy podnieść, iż takie okoliczności nie wystąpiły w przedmiotowej sprawie zaś wskazany przez Wojewodę w wytycznych zakres czynności, do | |których został zobowiązany w dalszym postępowaniu Starosta, powinny były zostać samodzielnie przez Wojewodę przeprowadzone. W tym, dla | |przykładu wskazane w uzasadnieniu decyzji (str.5) ustalenie na podstawie KRS prawidłowej nazwy Spółki, wypłacającej skarżącemu w 2000 roku | |odszkodowanie, czy też ustalenie kwoty waloryzacji poprzez porównanie jej ze wskaźnikami opublikowanymi przez GUS. Są to absolutnie czynności| |techniczne, które w żadnym razie nie wymagają prowadzenia postępowania dowodowego a na pewno nie powinny powodować uchylenia decyzji. W | |takich okolicznościach, po wyjaśnieniu niewykazanych, zdaniem Wojewody, okoliczności, należało uchylić decyzję w całości lub w części i tym | |zakresie orzec merytorycznie, mając na względzie treść art. 138§ 1 k.p.a. Należy mieć na uwadze zasadę szybkości postępowania i sprawnego | |rozstrzygania w sprawach administracyjnych bez zbędnego ich przedłużania, nieuzasadnionego, jak w niniejszym postępowaniu. | |Przepis art. 138 § 2 k.p.a. znajdzie zastosowanie zawsze wtedy, gdy decyzja pierwszo-instancyjna została wydana z naruszeniem przepisów | |postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym | |kompetencje organu odwoławczego. Treść przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. winna tym samym być interpretowana łącznie z przepisem | |art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Dlatego też, decyzja kasacyjna nie rozstrzyga | |sprawy co do istoty, a jedynie wskazuje jakie okoliczności sprawy wynikłe w toku postępowania administracyjnego powinny zostać wyjaśnione, | |przy uwzględnieniu m.in. zasady prawdy obiektywnej, słusznego interesu obywatela (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK| |2569/12). | |Z uwagi na zarzuty skargi podnieść również trzeba, że następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót spawy na drogę postępowania przed | |organem pierwszej instancji. Ponowne postępowanie, jakie się toczy przed organem pierwszo-instancyjnym nie jest ani dalszym ciągiem, ani też | |przedłużeniem postępowania z odwołania, gdyż po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sprawa wraca do | |poprzedniego (pierwotnego) stanu i postępowanie przed organem pierwszej instancji toczy się od początku, zatem na nowo zostaje ustalony stan | |sprawy zarówno faktyczny jak i prawny. | |Uwzględniając poczynione wyżej rozważania stwierdzić należy, że przedstawione w zaskarżonej decyzji motywy podjętego rozstrzygnięcia nie | |uzasadniały zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Analiza akt rozpoznawanej sprawy niewątpliwie potwierdza, że decyzja organu drugiej instancji | |została wydana z naruszeniem ww przepisu postępowania, gdyż, w świetle poczynionych ustaleń winna być wydana decyzja co do meritum. | |W analizowanej sprawie, organ odwoławczy mając wątpliwości odnośnie braku wyjaśnienia dodatkowych okoliczności niewątpliwie mógł we własnym | |zakresie dokonać ustaleń co spowodowałyby zintensyfikowanie postępowania administracyjnego nie naruszając jednocześnie zasady | |dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji RP). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja | |narusza prawo poprzez nakazanie organowi pierwszej instancji ponowne rozpoznanie sprawy przedstawiając zakres okoliczności, które we własnym | |zakresie bez żadnego obciążenia i dodatkowej wiedzy specjalistycznej, mógł przeprowadzić.. | |Sąd administracyjny w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ocenia, czy organ | |odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim | |zakresie, który - z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia | |podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie | |w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Organ odwoławczy| |co do zasady, a wynika to z treści art. 138 § 1 k.p.a., jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. Odstępstwem od tej zasady jest | |wynikające z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej. | |W ocenie Sądu skorzystanie z dyspozycji powyżej zacytowanego przepisu jest możliwe jedynie wówczas gdy organ odwoławczy wykaże i uzasadni | |konieczność przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części, jedynie bowiem w takiej sytuacji można | |stwierdzić, że konieczny do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W przeciwnym | |razie sprawę może wyjaśnić organ odwoławczy, który nie tylko kontroluje decyzję organu pierwszej instancji, lecz również ponownie rozpoznaje | |sprawę administracyjną. | |Trzeba także zaznaczyć, że w sytuacji, w której ustalony stan sprawy umożliwia jej rozstrzygnięcie, organ odwoławczy uprawniony jest do | |merytorycznej zmiany decyzji organu pierwszej instancji. W zasadzie jedyną przeszkodę w tym zakresie stanowi art. 139 k.p.a., zgodnie z | |którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub | |rażąco narusza interes społeczny. | | | |Stwierdzenie uchybień natury merytorycznej nie daje organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, lecz obliguje go do wydania | |w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. orzeczenia reformatoryjnego, a więc decyzji o uchyleniu rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w | |całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy. | |Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy powinien we własnym zakresie skorygować rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczące rozpoznawanej| |materii. | |Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 w | |związku z art. 136 k.p.a., a nadto z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie wykazał bowiem, że w niniejszej sprawie decyzja | |organu pierwszej instancji została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które uzasadniłoby ponowne przeprowadzenie postępowania| |wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji w takim zakresie, który miałby istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a nadto sporządził | |uzasadnienie decyzji, które nie zawiera czytelnego i jasnego przedstawienia jego stanowiska w zakresie konieczności przeprowadzenia | |uzupełniającego postępowania dowodowego. Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wątpliwości co do powinny zostać rozstrzygnięte| |przez organ odwoławczy we własnym zakresie, ewentualnie w drodze przeprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 | |k.p.a., co winno doprowadzić do wydania decyzji merytorycznej w sprawie. Nie dokonując tych ustaleń, organ naruszył także art. 7 k.p.a., | |zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do | |dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. | |Zauważyć należy, że wprawdzie organ odwoławczy nie może zastępować organu I instancji w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego, | |niemniej jednak, na podstawie art. 136 k.p.a. może uzupełnić materiał dowodowy w niezbędnym zakresie. | |Przyjąć zatem należy, że zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. wymaga nie tylko wykazania przez organ odwoławczy, że w postępowaniu przed organem | |I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, a konieczne do wyjaśnienia okoliczności mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie | |sprawy, ale także wykazania wpływu tych okoliczności na rozstrzygnięcie oraz potwierdzenia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie | |mieści się w graniach wyznaczonych treścią art. 136 k.p.a., tj. że przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organ | |odwoławczy nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. | |Wskazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., a także wyjaśnienie przyczyn niezastosowania art. 136 | |k.p.a., służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji | |wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ jest zobowiązany do wyjaśnienia zasadności przesłanek,| |którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, natomiast ocenie Sądu kontrolującego prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia, podlegają jego | |motywy wskazane w uzasadnieniu wydanej decyzji. | |Z powyższego wynika, że podstawę wydania decyzji kasacyjnej może stanowić wyłącznie okoliczność nie wyjaśnienia przez organ I instancji, z | |naruszeniem przepisów postępowania, sprawy w takim zakresie, w jakim miało to istotny wpływ na treść wydanej przez niego decyzji. Okoliczność| |ta, jako stanowiąca warunek możliwości podjęcia decyzji kasacyjnej, powinna być wykazana przez organ odwoławczy w uzasadnieniu tej decyzji, z| |którego powinny wynikać przyczyny niemożności zastosowania art. 136 k.p.a. | | | |Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów | |postępowania, w tym przede wszystkim art. 138 § 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tej przyczyny - na podstawie | |art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżoną decyzję | |uchylił. | |O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed | |sądami administracyjnymi. | |Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ odwoławczy, który winien uwzględnić treść powyższych rozważań| |Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena | |prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub | |bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści przedmiotowego | |uzasadnienia. | | |