I SA/Wa 483/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędziowie Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania S. K., decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] uchylił w całości decyzję S. C. z dnia [...] września 2004 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia od Spółki Akcyjnej [...] w W. odszkodowania na rzecz S. K. za szkody powstałe na skutek założenia i przeprowadzenia [...] wraz ze [...] i niezbędnymi urządzeniami na części nieruchomości o pow. [...] ha, stanowiącej własność S. K. oznaczonej jako działka nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...] i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Starosta C. decyzją z dnia [...] września 2004 r. orzekł o: 1) ustaleniu od Spółki Akcyjnej [...] w W. odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz S. K. za szkody powstałe na skutek założenia i przeprowadzenia [...] wraz ze [...] i niezbędnymi urządzeniami na części nieruchomości o pow. [...] ha, stanowiącej własność S. K. oznaczonej jako działka nr [...]; 2) pomniejszeniu ustalonego odszkodowania o kwotę [...] zł wypłaconą S. K. na podstawie, uchylonej przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lutego 2001 r., sygn. akt I SA 222/00, ostatecznej decyzji Starosty C. z dnia [...] marca 2000 r., nr [...]. Od powyższej decyzji S. K. wniósł odwołanie zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu· szereg naruszeń prawa, w szczególności sprzeczność ustaleń organu stanowiących podstawę wydania decyzji, z zebranym materiałem dowodowym, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, wnosząc zarazem o zmianę i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ustalenie odszkodowania w wysokości [...] zł. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty C. z dnia [...] września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na skutek skargi S. K., wyrokiem z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1120/05 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. W uzasadnieniu Sąd zgodził się z zarzutami skargi dotyczącymi braku uzasadnienia faktycznego decyzji organu odwoławczego i naruszenia przez Wojewodę [...] obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia sprawy. Sąd stwierdził, że na gruncie przepisów art. 124 ust. 4 i art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) kwestia ustalenia wysokości odszkodowania ma kluczowe znaczenie w sprawie. Sąd zauważył, że dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego narusza przepisy art. 138 i art. 107 § 3 Kpa. W przedmiotowej decyzji organ odwoławczy mimo obszerności (12 stron) uzasadnienia nie zamieścił bowiem elementów wymaganych powyższym przepisem, a swoją ocenę zawarł w lakonicznych kilku zdaniach. Rzeczą organu było zaś wypowiedzenie się na temat ustalenia stanu na gruncie przez rozpoczęciem prac na zajętej części nieruchomości, wzięcie pod uwagę, że zainteresowany nie brał udziału w tej czynności w dniu [...] czerwca 1999 r., a także bardziej szczegółowe uzasadnienie dlaczego przyjmuje za podstawę wysokości odszkodowania ostatnią ekspertyzę, zwłaszcza, że zainteresowany uparcie powołuje się na operat rzeczoznawcy J. W. i B. M. Podsumowując Sąd uznał, że Wojewoda [...] naruszył przepisy proceduralne art. 7, 15, 77 i 107 § 3 Kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewoda [...], ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. uchylił w całości decyzję Starosty C. z dnia [...] września 2009 r. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Sądu z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt. I SA/Wa 1120/05, organ odwoławczy powinien ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji, stosownie do przepisu art. 107 § 3 Kpa. Wojewoda zauważył, że odszkodowanie za szkody powstałe na skutek założenia i przeprowadzenia [...] wraz ze [...] i niezbędnymi urządzeniami na przedmiotowej nieruchomości zostało ustalone w oparciu o jej wartość, wskazaną w operacie szacunkowym sporządzonym w dniu [...] lipca 2004 r. przez rzeczoznawcę majątkowego W. W. przy udziale inż. J. S. w kwocie [...] zł. Wojewoda stwierdził, ze operat szacunkowy został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego, czyli osobę, która w myśl przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. - powoływana dalej jako ugn) nabyła uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, i jest jedynie ustawowo uprawniona do określania wartości nieruchomości (art. 156 ust. 1 ugn). Zdaniem organu odwoławczego S. K. miał możliwość zapoznania się z ekspertyzą wykonaną przez W. W. przy udziale J. S., podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu [...] września 2004 r. Z tego uprawnienia S. K. skorzystał, odmawiając jednocześnie zapoznania się ze sporządzoną wyceną i konsekwentnie twierdząc, że jego zdaniem wysokość odszkodowania powinna wynosić [...] zł, co wynika z przedłożonego przez stronę operatu szacunkowego podpisanego przez J. W. i B. M. W zaistniałej sytuacji rzeczą organu było nie pozostawiające wątpliwości uzasadnienie, w tym ocena wiarygodności otrzymanej opinii, a nie samo przedstawienie wyników ekspertyzy i ograniczenie się do sformułowania, że wykonanie wyceny przez osobę posiadającą niezbędne uprawnienia w zakresie szacowania nieruchomości i niezbędną wiedzę zawodową w zakresie [...] "wyczerpuje w całej rozciągłości wymogi wobec kwalifikacji rzeczoznawców, którzy są uprawnieni do szacowania tego typu szkód, który to problem przewijał się na różnych etapach postępowania o odszkodowanie". W ocenie Wojewody, organ nie może ograniczyć się do powołania na konkluzję, zawartą w opinii rzeczoznawcy, lecz obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły tę konkluzję oparł i skontrolować prawidłowość tego rozumowania. Wobec tego Starosta C. powinien wystąpić o opinię do Komisji Arbitrażowej przy Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych w celu dokonania oceny poprawności operatu szacunkowego pod względem kompletności wyceny, poprawności i zasadności przyjętych założeń, odpowiedniości i zasadności wykorzystanych danych, zasadności przyjętych podejść, metod i technik wyceny oraz właściwości i zasadności analiz, opinii i wniosków w świetle obowiązujących w dacie sporządzenia operatu przepisów prawnych oraz standardów zawodowych, a także przydatności dla celu, w jakim został opracowany. Jeżeli przyjęta w operacie szacunkowym wartość nieruchomości nasuwa uzasadnione wątpliwości, to organ zobowiązany jest podjąć w tym zakresie dodatkowe czynności. Może między innymi zwrócić się do innego rzeczoznawcy o dokonanie wyceny tej samej nieruchomości lub do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o ocenę prawidłowości sporządzonego operatu. Opinia taka jest tym bardziej uzasadniona, że jak wynika z notatki służbowej z dnia [...] sierpnia 2004 r. sporządzonej przez pracownika Starostwa Powiatowego w C. w przygotowanej przez rzeczoznawcę majątkowego W. W., ekspertyzie, znajdowały się "błędy rachunkowe i pewne niedociągnięcia", które musiały być dwukrotnie poprawione przez autora. Ponadto, autorem ostatniej wyceny, przyjętej za dowód w postępowaniu przed organem pierwszej instancji jest W. W., który uczestniczył przy sporządzaniu poprzedniego operatu szacunkowego z grudnia 2001 r., będącego podstawą wydania w przedmiotowej sprawie decyzji Starosty C. z dnia [...] maja 2002 r. zakwestionowanej następnie przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. Organ dodał, że wyżej wymieniony operat sporządzał rzeczoznawca majątkowy Z. S. oraz W. W., występujący wówczas jako biegły z dziedziny [...]. Skoro więc już wówczas W. W. posiadał stosowne uprawnienia w tym zakresie, nie było więc potrzeby korzystania z opinii [...] J. S., przy sporządzaniu ostatniego operatu szacunkowego i przedstawianie przez organ pierwszej instancji, że wyczerpuje to "w całej rozciągłości wymogi wobec kwalifikacji rzeczoznawców, którzy są uprawnieni do szacowania tego typu szkód". Wojewoda [...] wskazał również, że zgodnie z art. 156 ust 3 ugn, operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Natomiast w myśl ust. 4 art. 156 ugn, operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym mowa w ust. 3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym. W zaistniałej sytuacji, mając na względzie, iż autor ostatniej ekspertyzy, sporządzał również operat szacunkowy zakwestionowany na wcześniejszym etapie postępowania, wskazane byłoby zlecenie sporządzenia nowego operatu szacunkowego. Organ odwoławczy zauważył, że głównym zarzutem stawianym organom rozpatrującym przedmiotową sprawę, zarówno w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2001 r., sygn. akt I SA 2220/00, jak i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1120/05, jest nienależyte wyjaśnienie kwestii odszkodowania. Z uwagi na powyższe Wojewoda stwierdził, że decyzja została wydana pomimo, że sprawa nie została wszechstronnie zbadana, a zatem z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa. Takie zaś naruszenie prawa, stanowi o wadliwości decyzji powodującej konieczność wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, co wypełnia przesłanki art. 138 § 2 Kpa, skoro konieczne jest przeprowadzenie w sprawie postępowania wyjaśniającego w znacznej części, a zgodnie z wyrażoną w art. 15 Kpa zasadą dwuinstancyjności oraz art. 136 Kpa określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym, organ odwoławczy nie był uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego w określonym powyżej zakresie. Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. [...] S.A. w W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i nakazania Wojewodzie [...] ustalenia odszkodowania za szkody wywołane przedmiotową inwestycją na działce nr [...], alternatywnie o utrzymanie w mocy decyzji Starosty C. z dnia [...] września 2004 r. oraz o zasądzenie poniesionych przez stronę kosztów sądowych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 7, 15, 77 i 107 § 3 Kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie art. 136 i 138 § 2 Kpa poprzez nieustalenie w postępowaniu odwoławczym odszkodowania, obliczonego na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego, którego to dowodu - mimo wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1120/05 - Wojewoda [...] nie przeprowadził. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że postępowanie w sprawie ustalenia kwoty przedmiotowego odszkodowania trwa już od [...] 1999 r. i dotyczy m.in. ustalenia stanu nieruchomości ([...]) z okresu lat [...] i [...] oraz wysokości szkody poniesionej przez uczestnika w związku z [...]. Skarżący zauważył, że Starosta C. wydał już trzy decyzje ustalające kwotę odszkodowania tj.: z dnia [...] marca 2000 r. w kwocie [...] zł, z dnia [...] maja 2002 r. w kwocie [...] zł i z dnia [...] września 2004 r. na kwotę [...] zł. Wszystkie te decyzje na skutek kontroli sądowej i instancyjnej zostały uchylone. Uczestnik postępowania domaga się natomiast przyznania odszkodowania w kwocie [...] zł opierając się na wycenie o charakterze dokumentu prywatnego i zdyskwalifikowanej przez Komisję Arbitrażową przy Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych w opinii z dnia [...] grudnia 2003 r. Skarżący zauważył, że - dążąc do rzetelnego i godziwego rozliczenia się z właścicielami nieruchomości przez które przebiega [...] - już w [...] 2000 r. wypłacił uczestnikowi odszkodowanie w kwocie [...] zł. Podnosząc zarzut naruszenia przez Wojewodę [...] przepisów art. 7, 15, 77 i 107 § 3 Kpa skarżący podał, że zaskarżona decyzja narusza zasady wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Skarżący uważa, że w zaskarżonej decyzji brak uzasadnienia faktycznego i prawnego. S. K. podał, że prowadząc postępowanie w okresie marzec 2006 - luty 2009, organ drugiej instancji trzykrotnie zawiadamiał strony o przedłużeniu załatwienia sprawy. Podstawą faktyczną i prawną przedłużania się postępowania poza ustawowy okres była według organu konieczność zlecenia wykonania operatu szacunkowego, oczekiwanie na jego wykonanie, a także przesunięcie na wniosek rzeczoznawcy terminu jego złożenia. Tymczasem badając w siedzibie Urzędu Wojewódzkiego w W. akta postępowania, po wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. pełnomocnik skarżącego nie natrafił na jakiekolwiek nowe operaty (wyceny) zlecone w wyżej wymienionym trybie. W aktach sprawy brak było również analizy organu odwoławczego bardzo obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w latach 2000 - 2004. Z powyższego wynika, że związany wyrokiem WSA z dnia 23 lutego 2006 r. organ odwoławczy który "powinien rozpoznać sprawę po raz drugi a nie ograniczyć się jedynie do przedstawienia przebiegu postępowania" (str. 6 uzasadnienia) właściwie nie przeprowadził żadnego postępowania jeśli pominąć bezskuteczne próby uzyskania kolejnego operatu szacunkowego. Zdaniem skarżącego, Wojewoda [...], podnosząc zarzut naruszenia przez Starostę C. w decyzji z dnia [...] września 2004 r. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa, również naruszył te przepisy. Uznając konieczność przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego "w znacznej części" organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchylił decyzję organu pierwszej instancji, nie odnosząc się zupełnie do ustaleń postępowania wyjaśniającego które przeprowadził (a raczej mimo wydanych postanowień zaniechał) we własnym zakresie. Odnosząc się do kwestii naruszenia przez Wojewodę [...] przepisów art. 136 i 138 § 2 Kpa skarżący wskazał, że w aktualnym orzecznictwie, głównie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazuje się na obowiązek organu odwoławczego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jeżeli jest ono wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji zaś gdy przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 136 Kpa umożliwiłoby temu organowi prawidłowe załatwienie sprawy, podjecie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z tym uzasadnieniem, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub znacznej części jest równoznaczne z naruszeniem art. 136 i art. 138 § 2 Kpa. W judykaturze przyjmuje się również, że organ odwoławczy powinien wskazać w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej przyczyny niezastosowania art. 136 Kpa. Tymczasem Wojewoda prowadząc przez bez mała 3 lata postępowanie odwoławcze i nie przeprowadzając koniecznego dowodu z operatu szacunkowego wykonanego przez rzeczoznawcę (mimo jego rzekomego zlecenia), a następnie uzasadniając w decyzji, iż - zgodnie z wyrażoną w art. 15 Kpa zasadą dwuinstancyjności oraz art. 136 Kpa - organ odwoławczy nie był uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego w określonym powyżej zakresie, naruszył art. 136 oraz 138 § 2 Kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. W niniejszej sprawie istota problemu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ odwoławczy był uprawniony do wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 Kpa, w przypadku gdy wycena biegłego rzeczoznawcy (operat szacunkowy), stanowiąca podstawę ustalenia odszkodowania w decyzji organu pierwszej instancji, utraciła ważność przed dniem wydania decyzji przez organ wyższego stopnia. Na gruncie niniejszej sprawy należy zatem ocenić, czy przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy obejmuje znaczną (większą) część postępowania wyjaśniającego. Z przepisu art. 138 § 2 Kpa, który stanowił podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, tylko wtedy gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie przepis ten nie został naruszony. Sąd zauważa, że sprawy o odszkodowanie za szkody powstałe na skutek ograniczenia prawa własności związanego z wydaniem przez właściwy organ zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez grunt właściciela [...] regulują przepisy Rozdziału 5 Działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – zwanej dalej ugn. W tego rodzaju sprawach ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości, sporządzonej w formie operatu szacunkowego (art. 130 ust. 2 w zw. z art. 156 ust. 1 ugn). Kwestia ustalenia wysokości odszkodowania za wyrządzone szkody jest zatem istotą tej sprawy, którą uwidacznia się w wydanym przez organ rozstrzygnięciu. W kontekście tak określonego charakteru sprawy odszkodowawczej Sąd podzielił stanowisko Wojewody [...], że przeprowadzenie dowodu z wyceny biegłego, z punktu widzenia znaczenia dla sprawy, w stosunku do innych dowodów, obejmowało w takiej sprawie znaczną część postępowania wyjaśniającego. Poza sporem jest bowiem to, że podstawę ustalenia wysokości odszkodowania w decyzji Starosty C. z dnia [...] września 2004 r. stanowiła ekspertyza sporządzona przez rzeczoznawcę majątkowego W. W. przy udziale J. S. w dniu [...] lipca 2004 r. Wycena ta jest operatem szacunkowym, o którym mowa w art. 156 § 1 ugn, skoro sporządzono ją na podstawie przepisów ugn i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 98, poz. 612). Nie budzi też wątpliwości, że operat ten, jak i inne wyceny znajdujące się w aktach sprawy (operaty wykonane w latach 1998, 1999, 2000 i 2001) utraciły swą ważność, skoro od daty ich sporządzenia upłynęło 12 miesięcy, a operaty te nie zawierają klauzuli o ich aktualności (art. 156 ust. 3 i 4 ugn). W tej sytuacji Wojewoda [...] prawidłowo przyjął, że w sprawie zachodzi konieczność uchylenia decyzji Starosty C. z dnia [...] września 2004 r. i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania celem uzyskania aktualnej wyceny wysokości odszkodowania za szkody spowodowane ograniczeniem korzystania z prawa własności. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podziela stanowisko skarżącego, że zasada szybkości postępowania administracyjnego wynikająca z art. 12 Kpa nakłada na organ odwoławczy obowiązek dążenia do merytorycznego załatwienia sprawy. Rację ma też skarżący, że rozstrzyganie sprawy w oparciu o przepis art. 138 § 2 Kpa następuje wyjątkowo. Przepis art. 138 § 2 Kpa nie może bowiem podlegać wykładni rozszerzającej. Nie można jednak zgodzić się ze skarżącym, że zasada szybkości postępowania pozwala na załatwienie sprawy o ustalenie wysokości odszkodowania, z pominięciem praw stron do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy (dwukrotnego ustalenia wysokości odszkodowania) przez dwa różne organy administracji publicznej (art. 15 w zw. z art. 138 Kpa). W sprzeczności z przepisem art. 138 § 2 Kpa pozostawałoby wydanie decyzji kasacyjnej w przypadku, gdyby postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji było dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można było uzupełnić w postępowaniu odwoławczym, co - jak wskazano wyżej - w niniejszej sprawie nie miało jednak miejsca. Błędne jest też stanowisko skarżącego, że w niniejszej sprawie Wojewoda [...] miał obowiązek przeprowadzenia dowodu z operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego, wynikający z wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1120/05. Uszło uwadze skarżącego, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji ustał obowiązek podporządkowania się organu wskazaniom co do dalszego postępowania wynikającym z tegoż orzeczenia. Należy bowiem zauważyć, że powyższy wyrok odnosił się do stanu faktycznego, który na etapie wydawania decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. uległ istotnej zmianie (utraciła ważność wycena rzeczoznawcy majątkowego stanowiąca podstawę ustalenia wysokości odszkodowania). Jeżeli zaś chodzi o zarzut przewlekłego załatwiania sprawy przez organ odwoławczy, to trzeba wskazać, że argumentacja skargi dotycząca tej kwestii mogłaby mieć znaczenie jedynie w sprawie ze skargi na bezczynność organu. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.