II SA/Rz 331/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi D. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego D. Ż. kwotę 750 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi D. Ż. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (zwane dalej SKO lub Kolegium) z [...] marca 2013 r. nr [...], wydana w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po rozpatrzeniu wniosku A. Sp. z o. o. - Wójt Gminy [...] decyzją z [...] listopada 2012 r. nr [...], ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.; budowa Stacji Transmisji Danych Operatora A. Sp. z o. o. "[...]" na terenie działki nr ewid. 1601, położonej w miejscowości N. gmina [...], na rzecz A. Sp. z o. o. D. Ż., J. W., L. P. – reprezentowani przez P. K. złożyli odwołanie od tej decyzji, domagając się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. SKO decyzją z [...] marca 2013 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał niewłaściwie przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niewłaściwy Dz. U., to jednak uchybienie to nie ma wpływu na prawidłowość orzeczenia. Wójt Gminy ustalił w toku postępowania, że planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, a stanowisko to Kolegium podzieliło. Zdaniem organu odwoławczego w świetle art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - obowiązkiem organu I instancji było wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Postępowanie organu I instancji nie wykazuje uchybień, przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami postępowania administracyjnego i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w jego toku uwzględnione zostały wszystkie uwagi i wskazówki wynikające z poprzednich decyzji organu odwoławczego. D. Ż. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) skargę na decyzję SKO z [...] marca 2013 r. wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 1 i 3 K.p.a. przez jego niezastosowanie i nie wezwanie pełnomocnika do podpisania pisma z 6 marca 2013 r., w sytuacji gdy pismo to (stanowiące odpowiedz na wezwanie organu), zawierało braki formalne. W ocenie skarżącego naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w treści pisma pełnomocnik wyjaśnił organowi, na jego uprzednie żądanie, jakie czynności zamierzały podjąć strony w toku postępowania przed organem I instancji, wykazując tym samym, że uchybienie przez organ art. 10 § 1 K.p.a. istotne naruszyło uprawnienia procesowe stron w toku postępowania. Niezależnie podniesiono, że pismo to zawierało dodatkowe zarzuty odwołujących się od decyzji organu I instancji, które w motywach zaskarżonej decyzji nie zostały przez Kolegium w żaden sposób przywoływane i rozpatrzone. Nadto zarzucono, że organy obu instancji nie ustaliły kwestii kwalifikacji inwestycji jako inwestycji o znaczeniu gminnym, powiatowym, wojewódzkim czy krajowym. Podtrzymano zarzut odwołujących się, że organ I instancji nie dokonał prawidłowo uzgodnienia decyzji z właściwym organem. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. WSA postanowieniem z 2 lipca 2014 r., odrzucił zażalenie D. Ż. na postanowienie WSA z 7 kwietnia 2014 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku D. Ż. o przyznanie prawa pomocy. NSA postanowieniem z 16 września 2014 r., sygn. II OZ 922/14 odrzucił zażalenie D. Ż. na postanowienie WSA z 2 lipca 2014 r. WSA postanowieniem z 2 października 2014 r. odrzucił skargę D. Ż. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej D. Ż. - postanowieniem z 6 stycznia 2015 r. sygn. II OSK 66/15 - uchylił zaskarżone postanowienie WSA z 2 października 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga jest zasadna. Przez podanie w rozumieniu art. 63 K.p.a. rozumieć należy wszelkiego rodzaju oświadczenia stron oraz innych uczestników postępowania, z którymi występują oni wobec organu. Są to zarówno czynności (strony) podejmowane w momencie wszczęcia postępowania, jak i czynności podejmowane w toku postępowania (tak słusznie Rafał Stankiewicz w KPA komentarz pod red. Marka Wierzbowskiego, W – wa 2013 r., wyd. C.H. Beck, str. 379). Oznacza to, że pismo pełnomocnika odwołujących się z dnia 6 marca 2013 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lutego 2013 r. było podaniem w rozumieniu art. 63 K.p.a. Podanie to miało postać wyjaśnienia złożonego przez strony w toku postępowania dowodowego prowadzonego przez SKO. Dotknięte było ono brakiem formalnym w postaci braku podpisu. Oznacza to, że rzeczą SKO było zastosowanie trybu przewidzianego w art. 64 § 2 K.p.a. Należało wezwać pełnomocnika skarżących o podpisanie tego pisma w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. SKO zaniechało tej czynności i bezpodstawnie przyjęło, że niepodpisane wyjaśnienie, złożone w zakreślonym terminie jest nieistniejące – stwierdziło, "że pełnomocnik nie uczynił zadość wezwaniu". Popadło zresztą przy tym w sprzeczność przyjmując, że "zastosowanie w tej sytuacji musi mieć wskazany w wezwaniu z dnia 7 lutego 2013 r. rygor pominięcia dowodu". SKO mogłoby oddalić wnioski dowodowe czy pominąć dowody ale zgłoszone wcześniej przez stronę. Nie można jednocześnie stwierdzać, że strona na wezwanie organu nie zadośćuczyniła wezwaniu mimo złożenia odpowiedzi, a jednocześnie pomijać wnioski dowodowe zawarte w wyjaśnieniu strony. Kwestia ta jest bardzo istotna, gdyż przyjąwszy, że pełnomocnik strony usunąłby brak formalny w postaci podpisu, rzeczą SKO byłoby odniesienie się do merytorycznych zarzutów zawartych w treści pisma z dnia 6 marca 2013 r. W tym znaczeniu naruszenie art. 63 K.p.a. i art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80, art. 81 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to także, że stan faktyczny sprawy nie jest ustalony niewątpliwie co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt II wyroku stosując klauzulę wynikającą z tegoż przepisu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.