I SA/Gd 556/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 23 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę. W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję [...], w której określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży na terytorium kraju, następującej po pierwszej sprzedaży, samochodu osobowego marki AUDI A4 3,0 TDI QUATRO ALLROAD AVANT, rok produkcji 2009, pojemność 2967 cm3 nr VIN [...], od którego nie została wcześniej zapłacona akcyza w należnej wysokości, w kwocie 36.071,- zł. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że kwota należności wynikająca z decyzji z dnia 13 października 2014 r. wynosi 36.071,- zł (bez należnych odsetek za zwłokę), więc jest to znaczna kwota w związku z tym istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Organ I instancji wskazał, że z uwagi na niewystąpienie zdarzeń skutkujących przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, przedawnienie zobowiązania podatkowego nastąpiłoby z dniem 31 grudnia 2014 r. Po rozpatrzeniu wniesionego pismem z dnia 4 listopada 2014 r. zażalenie na ww. postanowienie, Dyrektor Izby Celnej w dniu [...] r. wydał postanowienie, którym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, że organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia wykazał zaistnienie przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.: Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa"), bowiem termin przedawnienia zobowiązania podatku akcyzowego, był krótszy niż trzy miesiące. Rygor natychmiastowej wykonalności został nadany decyzji, w której określono wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2009. Nie budzi wątpliwości, że w dniu 13 października 2014 r., w którym organ pierwszej instancji postanowił o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, spełniona była przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Organ odnosząc się do argumentacji strony, że organ I instancji nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, wskazał, że zgodnie z art. 239a Ordynacji podatkowej decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z powyższej regulacji wynika, że nie podlega wykonaniu decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o ile nie nadano tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzją nieostateczna jest decyzja organu pierwszej instancji, po wydaniu której nie upłynął czternastodniowy termin do wniesienia odwołania lub od której strona wniosła odwołanie w czternastodniowym terminie (art. 128 Ordynacji podatkowej). Zatem, w ocenie organu strona nie miała racji podnosząc, że jeśli organ odwoławczy utrzyma w mocy decyzję I instancji to będzie ona podlegała wykonaniu. Mając na względzie kwestie terminów procesowych związanych z wniesieniem przez stronę odwołania w dniu 18 listopada 2014 r. (np. 2-miesięczny termin na zakończenie postępowania odwoławczego) oraz ewentualnego przedawnienia zobowiązania należy stwierdzić, że istniała groźba niewykonania i wygaśnięcia zobowiązania. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane poprzez wskazanie na kwestie przedawnienia zobowiązania podatkowego w świetle konieczności dochowywania terminów związanych z postępowaniem odwoławczym. Dyrektor izby celnej wyjaśnił, że wydanie decyzji przez organ podatkowy lub wniesienie od niej odwołania nie przerywa ani nie zawiesza biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy ta decyzja, jej niewykonalność nie może być instrumentem do doprowadzenia wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez przedawnienie w toku postępowania odwoławczego, ani też nie może doprowadzić do praktyki, w której odwołanie będzie wnoszone jedynie z pobudek związanych z wykonalnością decyzji, a nie w celu uzyskania, merytorycznej weryfikacji decyzji w toku instancji. W jego ocenie, nie należy utożsamiać przesłanki uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania z udowodnieniem tej okoliczności. Organ winien jedynie wykazać stosowną argumentacją istnienie uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Niemniej, należy zgodzić się, że sama okoliczność upływu trzymiesięcznego terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego nie stanowi też automatycznie zaistnienia przesłanki uprawdopodobnienia niewykonania tego obowiązku przez zobowiązanego. Bowiem w tym trzymiesięcznym okresie możliwe jest dobrowolne wykonanie przez podatnika zobowiązania. Nie można także wykluczyć, że przed upływem terminu przedawnienia, decyzja organu pierwszej instancji stanie się ostateczna (wówczas może być wykonana w drodze przymusu przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania lub też bieg tego terminu zostanie przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego). Jednakże sytuacja taka nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Wniesienie w dniu 18 listopada 2014 r. odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym (wpływ odwołania do Izby Celnej w Gdyni w dniu 28 listopada 2014 r.) dowodzi, że strona nie zgadzała się z rozstrzygnięciem organu I instancji, a w związku z tym nie zamierzała dobrowolnie wykonać zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji. Ponadto podkreślić należy, że decyzja od której wniesiono odwołanie, jest decyzją nieostateczną i nie podlega wykonaniu. A zatem, mając na uwadze krótki okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania oraz ze względu na upływ terminów proceduralnych niemożność rozpoznania sprawy i wydania decyzji przez organ drugiej instancji do końca grudnia 2014 r., istniała uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji nie zostanie wykonane. Organ I instancji wydając postanowienie o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z niej nie zostanie wykonane, a późniejsze działania strony tj. wniesienie odwołania, nieuregulowanie zobowiązania, potwierdziły słuszność wydania przedmiotowego postanowienia. Końcowo organ wskazał, że w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym w wyniku zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności w dniu 20 listopada 2014 r. zawiadomiono stronę o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego. Do dnia wydania niniejszego postanowienia zaległość podatkowa nie została uiszczona. W dniu 13 października 2014 r., w którym organ pierwszej instancji postanowił o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, bezspornie spełniona była przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej (tzn. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż trzy miesiące). Organ wskazał, że w dniu 13 stycznia 2015 r. Dyrektora Izby Celnej wydał decyzję, w której utrzymał w mocy decyzję z dnia 13 października 2014 r. Na dzień wydania niniejszego postanowienia ww. decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, M.R. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. w całości. Ponadto skarżący wniósł o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. nr [...], ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego nią objętej - w całości, uchylenie na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. [...] ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego nią objętej - w całości oraz wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 121 Ordynacji podatkowej, tj. wyrażonej w nim zasady zaufania do organów podatkowych, poprzez obarczanie strony postępowania podatkowego konsekwencjami opieszałości organów podatkowych w postaci niewydania decyzji przez organ podatkowy I instancji, jak i organ podatkowy drugiej instancji w trakcie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, - art. 233 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez nieuchylenie postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w Gdyni z dnia 13 października 2014 r. i nieumorzenie postępowania w sprawie pomimo istnienia przesłanek do realizacji dyspozycji art. 233 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej tj. przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego, - art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 126 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji pomimo jego wad tj. braku uprawdopodobnienia przez Naczelnika Urzędu Celnego że zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia 13 października 2014 roku nie zostanie wykonane, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 239b § 4 Ordynacji podatkowej - poprzez nieuprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. nie zostanie wykonane; 3) naruszenie art. 68 § 2 i art. 70 § 1 i § 6 Ordynacji podatkowej ze względu na prowadzenie postępowania pomimo wygaśniecie zobowiązania (zarzut przedawnienia zobowiązania). W ocenie skarżącego postanowienie z dnia [...] r. nie zawiera jakiegokolwiek wskazania, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 13 października 2014 r. związane jest z możliwością przedawnienia zobowiązania ze względu na terminy związane z rozpatrzeniem ewentualnego odwołania skarżącego. Ponadto organ nie uprawdopodobnił obawy niewykonania przez skarżącego zobowiązania ze względu na fakt, że nie rozpatrzył kwestii majątkowej i finansowej zobowiązanego. Organ I instancji nie podnosi, że złożenie przez skarżącego ewentualnego odwołania, oraz czas procedowania organu II instancji mogą mieć wpływ na niewykonanie zobowiązania podatkowego, ze względu na jego przedawnienie z dniem 31 grudnia 2014 r. Tym samym, organ II instancji błędnie przyjął, że organ I instancji uprawdopodobnił, iż zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia [...] r. nie zostanie wykonane. Zdaniem skarżącego, okolicznością uprawdopodobniającą nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie może być brak ostateczności decyzji podatkowej organu pierwszej instancji bowiem, organ byłby uprawniony w każdej sytuacji, gdy zostanie złożone odwołanie przez podatnika organ podatkowy do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, co przeczy celowi wprowadzenia tej instytucji. Należy także zauważyć, że uprawdopodobnieniem braku wykonania zobowiązania nie może być również prawdopodobieństwo rozpoznania odwołania przez organ odwoławczy po upływie terminu przedawnienia, tak jak to wskazuje organ II instancji. Końcowo skarżący podniósł, że wadliwość wskazanych powyżej postanowień oraz wydanie przez Dyrektora Izby Celniej decyzji utrzymującej w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym - po 31 grudnia 2014 r. powoduje, iż przedmiotowe zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalanie skargi. Dodatkowo podniósł, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na zastosowanie środka egzekucyjnego (zajęcie rachunku bankowego należącego do skarżącego), który przerwał bieg terminu do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Natomiast z uwagi na poinformowanie skarżącego o terminie wszczęcia postępowania karnoskarbowego pismem z dnia 12 grudnia 2014 r. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązanie podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W niniejszej sprawie spór pomiędzy stronami sprowadza się do oceny zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji na podstawie art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. W sprawie podkreślenia wymaga, że zgodnie z dyspozycją art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej rygor natychmiastowej wykonalności zostanie nadany, gdy organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Z brzmienia tych przepisów należy wywieść, że przesłanki uzasadniające nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności określone w art. 239b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej dzielą się na dwie kategorie związane: po pierwsze - z sytuacją majątkową podatnika, po drugie - z upływem terminu przedawnienia. Przesłankami należącymi do grupy pierwszej to dyspozycja art. 239b § 1 pkt 1, 2 i 3 oraz art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. Przesłanki należące do grupy drugiej zawarte są w art. 239b § 1 pkt 4 ww. ustawy. Przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1-4 Ordynacji podatkowej mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem sądu, wobec treści przytoczonego przepisu art. 239b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, musi wystąpić przynajmniej jedna z czterech przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, przy czym, w przypadku tychże przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 ww. ustawy organ podatkowy obowiązany jest ustalić ich wystąpienie przez udowodnienie, natomiast w przypadku przesłanki określonej w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej wystarczy uprawdopodobnienie, przez które należy rozumieć takie działanie, które ma na celu sprawienie, że coś stanie się prawdopodobne, czyli że przypuszczalnie nastąpi. Reasumując powyższe, uzasadniona staje się teza, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienia łącznie dwóch przesłanek tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 Ordynacji podatkowej oraz w § 2 art. 239b. Warunkiem koniecznym dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 239b § 1 ww. ustawy jest bowiem jednoczesne uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej). Organ ustala zatem, czy zaistnienie jednej z przesłanek o jakich mowa w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej daje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Po przeprowadzeniu tego procesu dowodzenia organ podatkowy może nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem sądu organy podatkowe prawidłowo wykazały spełnienie łączne przesłanki art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 Ordynacji podatkowej. Poza sporem między stronami jest fakt wystąpienia przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 od której ustawodawca uzależnił nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a dotyczącej upływu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym za 2009 r., zatem w dniu wydania przez organ podatkowy I instancji (13 października 2014 r.) postanowienia o nadaniu rygoru, został spełniony warunek zgodnie z którym przedawnienie zobowiązania podatkowego nastąpić miało w terminie krótszym niż trzy miesiące. Okoliczność toczącego się postępowania odwoławczego od decyzji wymiarowej jest w tego typu sprawach bez znaczenia. Słuszne jest stanowisko organów wyrażające się w stwierdzeniu, że w niniejszej sprawie zaistniały ustawowe przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Należy mieć na uwadze, że do upływu terminu przedawnienia pozostał krótki okres czasu (mniej niż 3 miesiące), skarżący do chwili postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie przez organy nie uregulował wymaganych należności. W ocenie sądu okoliczność, że skarżący kwestionuje prawidłowości wymiaru podatku, nie zgadzając się z jednolitą wykładnią prawa stosowaną przez organy i orzekające sądy i wykorzystuje w celu uniknięcia opodatkowania wszystkie środki procesowe – prawidłowym wnioskiem jest, że taka postawa skarżącego uprawdopodobnia to, że podatek należny nie zostanie zapłacony przed upływem terminu przedawnienia. W kontekście przesłanki art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej wskazać należy, że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo zmaterializowania się jej. W związku z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należy uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane. Uprawdopodobnienie jest bowiem surogatem dowodu i nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Sprowadza się zaś do uzyskania przekonania o istnieniu określonych okoliczności faktycznych w nieskrępowanym regułami dowodowymi procesie myślowym. Zauważyć trzeba, że w okolicznościach analizowanej sprawy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, wynikającego z decyzji nieostatecznej upływał z dniem 31 grudnia 2014 r. Wymaga więc odnotowania, że skarżący nie wykonał tej decyzji dobrowolnie i nic nie wskazywało na to, aby chciał rzeczywiście nieostateczną decyzję dobrowolnie wykonać. Wobec tego organ zasadnie nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności, by uzyskać uprawnienie do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i zastosowania środka egzekucyjnego, ze skutkiem przerwania biegu terminu przedawnienia. W przedstawionym stanie sprawy niewątpliwie należało rozpoznać realne niebezpieczeństwo sytuacji, w której zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, przedawni się i organ, co do zasady, straci uprawnienie do dochodzenia należności podatkowych w prawidłowej wysokości. Wbrew przekonaniu podatnika, w takiej sytuacji, jak miała miejsce w niniejszej sprawie - organ nie miał obowiązku czekać do końca 2014 r. na złożenie odwołania przez skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji ani też na dobrowolną wpłatę, bowiem takie oczekiwanie oznaczałoby w konsekwencji przedawnienie zobowiązania podatkowego z tego powodu, że organ zaniechał zastosowania instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności, co byłoby sprzeczne z art. 120 Ordynacji podatkowej. Należy podkreślić, że w okolicznościach analizowanej sprawy organ pierwszej instancji nie miał żadnych podstaw by zakładać, że skarżący dobrowolnie wykona nieostateczną decyzję wymiarową. Stanowisko tej treści znajduje potwierdzenie w argumentacji skarżącego, który powołuje się na zasadę, zgodnie z którą wymiarowa decyzja organu pierwszej instancji nie podlega wykonaniu. Nadto okoliczność, że skarżący następnie złożył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji (co było wzięte pod uwagę przez organ drugiej instancji przy rozpoznawaniu zażalenia), dodatkowo przemawia za zasadnością stanowiska organu co do konieczności nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem bez zastosowania środków egzekucyjnych niewątpliwie dojdzie do przedawnienia zobowiązania podatkowego. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że jeżeli okres pozostały do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące to uprawdopodobnienie przesłanki przewidzianej w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej polega na wykazaniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają realne ryzyko jego niewykonania. Jeżeli organ podatkowy powołuje się na zaistnienie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 ww. ustawy wówczas powinien wykazać takie okoliczności, które stwarzają ryzyko niewykonania zobowiązania podatkowego, wiążące się z krótszym niż trzy miesiące okresem czasu do jego przedawnienia. Taką okolicznością może być m.in. czas niezbędny do uzyskania przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności, a więc wykonalności. Na taką też okoliczność powołały się organy w nin. sprawie. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany w wyroku z dnia 3 lipca 2014r., sygn. akt I FSK 1272/13, w którym sąd ten stwierdził, że natychmiastowa wykonalność decyzji nieostatecznej, wynikająca z nadania jej rygoru, jest przejawem tymczasowej ochrony prawnej i ma charakter zapobiegawczy. Przesłanka z art. 239b §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej jest związana z oczywistą sytuacją, w której należy chronić interesy fiskalne w trakcie postępowania podatkowego, gdyż nie można dopuścić, by odwołanie, czyli element powodujący niewykonalność decyzji nieostatecznej, stało się instrumentem prowadzącym do przedawnienia się zobowiązania podatkowego. Odmienna wykładnia powołanego przepisu jest nielogiczna. W wyroku z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1807/12, NSA wskazał, że: "Skoro bowiem do upływu terminu przedawnienie pozostał bardzo krótki okres, przez ustawodawcę wyznaczony na czas krótszy niż trzy miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych. Nawet przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu pierwszej instancji, zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia." Mając na uwadze treść powyższego orzeczenia zarzuty skargi, że organ nie odniósł się do jego sytuacji majątkowej i finansowej są bezzasadne. Końcowo sąd wskazuje, że zarzut naruszenia art. 70 § 1 i § 6 oraz art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej jest całkowicie bezpodstawny. Zauważyć należy, że kwestie związane z przedawnieniem zobowiązania podatkowego, nie mają związku i znaczenia dla kontroli legalności postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy skargę oddalił.